Frank Turner - Be More Kind (2018)

Het duurt nog even, maar Frank Turner komt dit jaar weer met een nieuwe release. Alleen There She Is is tot zover bekend van de vorig jaar uitgebrachte verzamelaar songbook. Ik ben benieuwd of hij de weg naar boven weer weet te vinden voor wat betreft songwriting.

Zojuist 1933 gehoord, maar dat is echt een lekker nummer. Fris en inspiratievol!

Ahh "Be More Kind" is weer een top nummer. Heerlijk. Erg benieuwd naar dit album.

Ja de 3 genoemde songs zijn fijn, zo te horen heeft ie aardig wat nieuwe invloeden toegelaten. Na het toch wat mindere PSFNP begin ik aardig enthousiast te raken voor dit album.

Leuk, weer een nieuwe Frank Turner! De eerste beluistering is veelbelovend. Er gaan er vele volgen...

Erg sterke eerste helft. Tweede helft kan ik nog niet zoveel mee. Maar over de gehele linie een prima album. Het plezier spat er vanaf, heerlijk easy listening.

Beetje een zwakke plaat. Met 1933 dacht ik dit gaat weer een lekker album worden, maar wat een makke nummertjes allemaal zeg. There She Is vond ik al een draak van een nummer, maar helaas staan er daar nog meer van op.

Frank Turner maakt echt heerlijke muziek waar je maar een paar nummers na elkaar van kan aanhoren. Daarna verzandt het toch al snel geneuzel, terwijl de individuele tracks best sterk zijn. Mijn favoriete 3*-artiest.

Engeland keep my bones and Love Ire and song vind ik echt topplaten. Live 2 keer gezien en dat is echt een feestje, nou ja dit jaar dan maar een keertje niet...

Wat vinden jullie, als voorbeeld van zijn nummers op dit album, zwakke nummers? Ik vind 1933 uiteraard heel erg goed maar dat vind iedereen.

Maar ik kan ook prima leven met Make America Great again en Blackout. Deze composities zijn gewoon goed, al is het niet per se wat steviger indie muziek zoals 1933.

Of staat er nog werk op dit album dat én geen stevige indie is én daarnaast een slechte compositie? Ik had het album bijna besteld maar jullie weerhouden me er nog even van

Ik vind persoonlijk "Common Ground" een matig nummer. En erg geforceerd qua tekst.

Verder weer een degelijk album van Frank, zeker beter dan de vorige worp. Wellicht niet zo goed als de eerste paar albums, maar goed, dat waren naar mijn mening ook pareltjes.

Hoeft niet altijd steviger te zijn om goed te zijn. Blackout en be more kind vind ik mooie nummers. Maar voor de rest sprankelt het allemaal niet zo.

Frank voegt wat nieuwe elementen aan zijn nummers toe en dat bevalt me wel. Wat melodieuzer en wat minder raggen en schreeuwen.

Laat ik beginnen met het artwork, wat een énorme verbetering is na de afschuwelijke cover van Positive Songs for Negative People. Daarnaast heeft het album een mooie (misschien wat afgezaagd) thema, maar laten we inderdaad met z'n allen wat vriendelijker zijn voor elkaar. Duidelijk is dat het in Frank z'n privé leven allemaal wel prima gaat, anders kom je volgens mij niet zo snel op zo'n onderwerp. Fijn voor hem, maar stiekem vind ik hem op z'n best als ie doodongelukkig is.

Net als bij z'n vorige album zit het hoogtepunt al meteen aan het begin. 1933 en vooral Don't Worry zijn in korte tijd 2 van mijn favoriete Turner songs geworden. Maar helaas kan ie ook bij dit album dat niveau niet vast houden, al vind ik dat er in tegenstelling tot PSFNP geen écht slechte songs tussen zitten. De composities zitten inderdaad beter in elkaar en hij heeft duidelijk plezier met de nieuwe invloeden. Daarnaast is hij een stuk beter bij stem.

Maar naar mijn mening helaas wel veel middelmaat. Nummers als Make America Great Again, Brave Face, 21st Century Survival Blues en Common Ground doen mij zeer weinig. Daar staan mooie songs als Be More Kind en There She Is tegenover, maar echte klappers zoals we in het verleden van hem gewend zijn staan er niet tussen.

Al met al een stap vooruit maar het komt niet in de buurt van z'n beste werk.

Be More Kind zet Frank Turner weer op de kaart.

Na het teleurstellende Positive Songs for Negative People, waarvan alleen Get Better een fantastische single was, komt Turner in mei van dit jaar met de opvolger Be More Kind. Een album waar hij even de tijd voor genomen heeft.

De opening van dit album kent hetzelfde tweeluiksysteem als England Keep My Bones en Positive Songs for Negative People; starten met een rustig nummer, gevolgd door een uptempo punknummer. Ook op deze plaat pakt dat weer goed uit. Met Don't Worry wordt de luisteraar gelijk een hart onder de riem gestoken. Voor iedereen die de zonnige kant even niet meer ziet zitten, zingt Turner begeleid door een minimaal arrangement, dat het allemaal wel goedkomt; hij is er immers ook weer uitgekomen.

Misschien dat Turner bedoelt dat hij het overzicht weer heeft teruggewonnen, want rooskleurig is zijn wereldbeeld niet. In 1933 licht hij zijn kijk op de wereld toe met de lines But I don't know what's going on anymore / The world outside is burning with a brand new light / But it isn't one that makes me feel warm. Dit zal onder andere te maken hebben met de verkiezing van Trump, waarover het eerder uitgebrachte nummer Sand in the Gears gaat en waar het nummer Make America Great Again een verlengstuk van is. Het haalt een politiek activisme in Turner naar boven, zoals we dat van hem kennen uit de tijd van zijn eerste single, Thatcher Fucked the Kids.

Tot aan het einde van het album blijft de hoop/wanhoop terugkeren als thema. Hoop met Going Nowhere en Brave Face, de nieuwe liefde die wordt bezongen in There She Is, het noodplan voor wanneer de pleuris uitbreekt in 21st Century Survival Blues, het funky Blackout als verlengstuk van de apocalyps uit de vorige track, de dialoog zoeken in plaats van roeptoeteren in Common Ground en de uiteindelijke redding voor als het echt te laat is in The Lifeboat.

De conclusie in Get it Right vat het samen Last night I had a vision / Of people asking questions / Instead of talking without listening / And admitting that the news was new / Sweet Lord, I’ve had some visions / Of people having conversations / Instead of staring at their tiny screens / And pretending that they knew what to do.

Al met al is Frank Turner erin geslaagd om weer een knap congruent album te maken. Turner wil met deze plaat duidelijk een boodschap uitdragen: de wereld is best wel shit, maar er zijn nog lichtplekken op deze aarde. Dit vormt de rode draad door het album. Blijf met elkaar in gesprek en zoek de leuke kanten van het leven op. Een boodschap waar misschien wel meer behoefte aan is dan door sommige mensen wordt gedacht.

4,5*

Inderdaad een stuk geinspireerder en allemachtig, wat is 1933 goed zeg! Ook het openingsnummer is krachtig en Little Changes, Be More Kind en zo wat meer nummers klinken als Frank ten tijde van England Keep My Bones (mijn favoriete album).
Het album past volledig in de tijdsgeest en vat deze ook goed samen. Frank is op zijn best wanneer hem dit lukt.

Dat allemaal gezegd hebbende, op de een of andere manier zakt het album ietwat in, in het midden. Te weinig afwisseling in de composities of is er iets van de inspiratie verloren gegaan? Zelfs wanneer het tempo omhoog gaat, klinkt het toch inwisselbaar. Wellicht dat elk nummer afzonderlijk haar kwaliteiten toont, maar in het geheel gaat er toch iets van kracht verloren.

Toch is dit nog steeds een fijn album dat over het algemeen mijn gevoelens betreffende deze tijd aardig verwoordt.

Ik heb geen zin om kind te zijn. 1933 Is erg fijn maar er staat echt te veel matige popmeuk met ed sheeraninvloeden op dit album om een dikke voldoende te scoren. Frank Turner is op zijn best als hij zich bezig houdt met opgedtroopte mouwen, blue collar punkfolk. Dat genre heeft helaas voor hem zijn beperkingen maar daar ligt zijn sterke kant. Te veel tingeltangels, ballads of tekstueel mierzoete songs kan hij beter laten,dan wordt het te braaf. Hij is daarmee de McCartney van de punkrock zeg maar. Als het goed is , is het ook echt goed, maar de neiging tot zoetsappigheid ligt wel op de loer.

Ik sluit mij hier bij aan.
Hier maakt Frank Turner geen vrienden mee en ik denk dat ik dan ook even klaar ben met het kopen van FT cd's.

Hier staan echt véél te veel slappe, trage, noem het wat je wilt, nummers op. Ik had mij er echt op zitten verheugen, vanwege 1933 en Make America Great again (vooral de clip is leuk),

Dan hou ik over de genoemde nummers, Brave Face, een aardig middenstuk in Blackout en een boven het gemiddelde 21st century survival blues. Na dat stukje nog in Blackout gaat het album uit als de spreekwoordelijke nachtkaars.

Ik vind Turner geen punk omdat hij iets sympathieks over zich heeft. Dat is geen kenmerk van punk. Waar van toepassing zijn z'n politieke teksten natuurlijk prima. Maar muzikaal begint het 'm uit de vingers te glippen.
Eén schrale troost voor wie dat zoekt: van z'n laatste vier albums is met enige wilskracht alsnog één heel erg goed, stevig album te maken.

Dat wordt dan wel één van van mijn leukste cd's. Maar met een regulier album gaat Turner op deze wijze geen plek in mijn album top 100 halen.