Rufus Wainwright - Release the Stars (2007)

Mij doet zijn stem denken aan een 'mindere' Andrew Bird

De concerten van hem in de HMH een paar weken terug werden uitvoerig besproken. Het is gewoon radio 2 muziek... Ik heb hem eigenlijk ook via radio 2 ontdekt. Ik had het album al eens gedownload, maar het kwartje viel pas echt toen ze daar I'm So Tired of America (of hoe dat nummer ook heet, ik vind die titel hier niet terug) draaide.

Going to a Town.

Verder ben ik trots op Rufus voor die plek in de top 2000. Staat het toch niet helemaal vol met kutplaten.

Precies, voor mij ook het enige lichtpuntje in die lijst Maar dat dat nummer er zo snel in staat ben ik nog steeds verbaast over. Misschien volgend jaar nog eentje erbij? (Between My Legs ofzo).

Wie weet. Ze draaiden net jouw nummer 1 (Low) op radio 2. Die mag er van mij ook best in.

Het moet niet gekker worden daar! Gauw een andere nummer 1 verzinnen dan maar

Toevallig stond er maandag op teletekstpagina 316 een klacht over de uitzending waarin Low werd gedraaid. Het ging erover dat het jammer was dat het cabaretprogramma niet doorging en dat "popmuziek als Low al de hele dag werd gedraaid". Dat was dan ook wel weer wat overdreven.

Joy division heeft ook even geduurd, maar ook zij hebben eindelijk een plekje weten te bemachtigen. Volgend jaar toch maar even een Bonnie Prince Billy lobby houden.

Had nog nooit (iets) van hem gehoord totdat ik hem bij Paul de Leeuw zag. Was meteen bij de eerste tonen van 'Going To A Town' helemaal gegrepen door zijn stem, en zijn toonzetting, modulaties, harmonieen en compositie!!!!! Wat een prachtzanger is dit, met een prachtliedjes. Kreeg vandaag pas 'Release The Stars' (woon op Aruba en iemand uit Nederland had hem voor me meegenomen) en ben helemaal gebiologeerd door de CD!! Het is nu midden in de nacht en kan er nog niet los van komen. Prachtige zanger. Wat een topper!!!!

Als je deze cd nog van plan bent te kopen zou ik het nu doen, bij cdwow voor 4,99. Dat is behoorlijk cheapy cheapy denk ik.

www.cd-wow.nl

2 mei rufus bij uur van de wolf

Eerlijk toegegeven: ik had niet van deze cd gehoord als Neil Tennant (Pet Shop Boys) er niet aan had meegewerkt als executive producer. Ik heb het album eerst maar eens gedownload, maar het afgelopen week dan toch ook maar echt aangeschaft op cd. Waarom? Omdat het een groeibriljant van de bovenste plank is.

Bij de eerste keer luisteren denk je: wat een wazige meuk. Na 2, 3 keer luisteren kun je er nog steeds niet zo veel mee, maar naarmate je vaker luistert, wordt het album steeds beter en beter. Het is de laatste tijd dan ook niet uit mijn WinAmp weg te slaan.

Niet alle tracks zijn even toegankelijk, hoewel dit wél geldt voor "Tiergarten" en "Sanssouci", maar een paar keer luisteren doet echt wonderen. Dit smaakt naar meer!

Toch een tegenvallend album; verlaagd naar 3 *. Destijds gekocht vanwege "Going to a Town", dat een 4,5* nummer is, net als "Slideshow'", dat misschien zelfs een 5 * nummer is. Schitterend. Verder is "Between my Legs" een lekker nummertje, wat ik liever niet door Rufus hoor zingen, maar dat terzijde. Daarnaast staan er ook afschuwelijke nummers op, met als klapper: "Tulsa". Wat een misselijk nummer is dat. Rufus kan het wel degelijk, maar slaat de plank af en toe mis.

Roy, je gelooft het niet, maar na je dit stukje en je stemmentabel, dacht ik, he dat zou maar zo roy kunnen zijn....haha,...niets bleek minder waar...maar idd leuk plaatje he

Going to a town blijft fantastisch, maar de rest kan ik toch niet uitzitten (zoals ik heb bij alle Rufus albums). Door de overdaad aan nichterigheid en show gaat er toch iets van de score af. Blijft nog 3*** over. Geen kwaad woord over Rufus, maar ik ben die man gewoon moe na 15 minuten. Bij gastoptredens kan ik hem een stuk beter waarderen.

Deze cd voegt niks toe aan het ouvre van Rufus. Het is een herhaling van eerder gedane zetten. Om deze reden is het een degelijk album geworden met aardig nummertjes die over het algemeen niet het gevoel oproepen dat je ze vaker wil luisteren. Grootste verschil met voorganger want 1 & 2 vind ik dat die nummers iets magisch, ondoorgrondelijks hadden waar je na een paar beurten de schoonheid van in zag. Op dit album is het meteen recht toe recht aan en valt er weinig te ontdekken. Mensen die van de stijl van Rufus houden zullen zeker niet tereurgesteld zijn. Mensen die wat meer diepgang willen of die voor het eerst met dhr. Wainwright in aanraking komen zullen het beter waarderen. Hopelijk kan hij op zijn volgende album weer verrassen.

Ha, jij hier?

Blijft een goed album dit. Het is het 1e album wat ik van hem hoor. Is dit z'n beste of niet?

O, O, O, Wat is dit toch prachtig!

And IIIIIIIIIII LIIIIIIKKKKKEEE EVERYONEEEEEEE!

Liefde zeg ik je!

Tja, ik vrees dat ik het met je eens ben. Going to a Town is een van de mooiste nummers die ik de laatste jaren gehoord heb, maar de rest is te bombastisch, of 'huppelig'...Moeilijk om te beschrijven. Vind hem het best als hij zijn liedjes terugbrengt tot de kern en achter de piano of gitaar kruipt zonder begeleiding. Soms moet je platen vaak luisteren voordat je ze kunt waarderen, maar ik heb er bij zijn platen moeite mee. Hopelijk komt het nog, want een CD kopen voor 1 nummer is natuurlijk zonde...

Eindelijk iets leuks gevonden in het singer-songwriter genre. Een waar componist en muzikaal talent.

Dat openingsnummer is prachtig.

Dit is uitdagende muziek. Anders dan anders, Wainwright is veelzijdig. De nummers zijn veelzijdig. Zijn stemgeluid is denk ik voor veel mensen niet aangenaam om naar te luisteren, het hangt tegen het zuivere aan. Toch is het wel degelijk zuiver gezongen. Mensen die Singer-Songwriter muziek leuk vinden zijn niet op zoek naar diepgaandere bombastische nummers met veel klassieke invloeden en teksten van een man die met van alles worstelt. Als je eens wat anders wil dan de gebruikelijke feelgood sound, kan ik je deze aanraden.

Verrassend en uitdagend.

Heerlijk om weer helemaal opnieuw in dit album te duiken, dit dankzij George Michael die er gisteren een prima cover van Going to a Town tegenaan gooide in Ahoy

Wederom twijfel om dit in mijn top 10 te zetten..... maar ten koste van wie dan???

Goed album, dat naar mijn idee een beetje inkakt naar het einde toe. 3,5*

Heerlijk album. 4*

Het laatste echt goede album van Wainwright waarop hij compositorisch en vocaal alle registers opentrekt.

Ik vind hem op zijn best juist wanneer hij heel bombastisch uitpakt en de randen opzoekt. Opvolger Out Of The Game was voor mij veel te gladjes en daarmee een domper. Ben hem daarna uit het oog verloren, maar Want 1&2 en deze zijn toch heel mooie, warme albums.

Favorieten: Do I Dissapoint You (sleept je meteen bij de haren de melancholie in), Going To A Town (niet kapot te krijgen), Between My Legs (die lage stem en dat crescendo op het einde), Rules and Regulations (prachtige melodie en mooie rol voor die fluit), Slideshow & Sanssouci.

Wat een heerlijk album van Rufus Wainwright. Heeft niets met mijn naam te maken.
Ben hiervoor aERodynamIC dankbaar. Via zijn Welcome to the Ball heb ik deze aangeschaft. De nummers van dit album die in zijn top 40 staan zijn inderdaad de betere.
Ik vind dat zijn manier van zingen beter dan op Out of the Game, maar dat kan ook aan de nummers liggen.

Leuk dat zo'n topic dat voor elkaar kan krijgen. Thanks!

Ik hou wel van wat dramatiek in muziek, zorgt voor wat leven in de brouwerij. Rufus weet de dramatiek op zijn beste momenten dan ook goed te vangen, met ambitieuze composities sterk leunend op het melancholische en majestueuze van het barokke. Een stijl van muziek waar, indien goed uitgevoerd, ik absoluut verliefd op kan worden.

Dus slaagt Rufus in mij voor zich te winnen? Ja en nee. Album begint veelbelovend met 2 meeslepende nummers gevuld met fijne details. Daarna volgen er echter ook wat zwijmelaars die er een stuk minder in slagen om mij te doen opgaan in Rufus zijn muzikale fantasieën. De details van de 2 starters lijken wat te ontbreken en de composities worden minder uitdagend. Een wat meer up-tempo rocker als Between My Legs brengt nog wat reuring, maar op deze momenten blijft Rufus ook nog wat gematigd om echt vuurwerk te brengen.

Op de tweede helft veer ik vooral nog op bij het mooi opbouwende Slideshow en het triomfantelijke Release the Stars, maar daar staan ook weer wat nummers tegenover waar de voornaamste drijfkracht uit vrij eenvoudige piano-melodieën bestaat.

Do I Disappoint you? Over de breedte van een heel album helaas toch wel Rufus, maar ik luister met plezier naar een los nummer!

Mijn favoriete Rufus album. Hier kwam alles samen, bombast, cabaret en verstilde kleine liedjes.
Bovendien staat hier het nummer Going To a Town op. Bizar hoe actueel dat nummer nog steeds ( of misschien opnieuw ) is.

Waarom is deze trouwens nooit op vinyl verschenen?