Rufus Wainwright - Release the Stars (2007)

Hallelujah................de nieuwe Rufus komt er aan.........

Op dit album is Wainwright zelf de producer en heeft hulp gekregen van Neil Tennant (Pet Shop Boys). Marius de Vries en Andy Bradfield hebben het album gemixt en verder zijn de gastmuzikanten (wederom) Richard Thompson, Joan Wasser (Joan as Police Woman) en is er een bijdrage van actrice Siân Phillips.

Het zal mij benieuwen.

Hier kijk ik heeel erg naar uit, naar deze Release The Stars. Inmiddels heb ik vooral One Two helemaal grijsgedraaid en het is dan ook naar mijn mening de hoogste tijd om met een nieuw plaatje te komen. Geen twijfel over mogelijk dat dit plaatje rond de 15e in mijn huiskamer staat te pronken. Echter moet ik zeggen dat ik deze cover behoorlijk lelijk vind! Oerlelijk gefotoshopt. Ik denk dan ook niet - hoewel deze wel op de site van Rufus staat - dat dit de uiteindelijke cover gaat worden. Het staat er in ieder geval niet duidelijk, hopelijk een grap van Rufus. Maar hoe het ook mag zijn - cover lelijk of niet - met de muziek zal het zeker goed komen in mei; Travis, Rufus Wainwright, misschien Devendra Banhart en natuurlijk Tori Amos. Ik zeg in ieder geval alvast smullen, smullen, smullen

Goed nieuws omtrent Release The Stars! Rufus heeft onlangs het tweede nummer van het nieuwe album, Going To A Town beschikbaar gesteld op zijn website. Klik voor het nummer hier. Klinkt naar mijn mening weer erg sterk. Onder het nummer hoor je af en toe ook het commentaal van Rufus over dit nummer - waar het over gaat en zijn kijk op Going To A Town. Ik ben echt benieuwd naar het hele plaatje.

Oei, dit is even aan me voorbij gegaan. Dit wordt een blindelingse aanschaf natuurlijk Een van de betere zangers van de laatste 10 jaar vind ik persoonlijk. Going to a Town is zeker een mooi voorproefje, het lijkt alsof zijn stem iets minder nasaal klinkt. Ik heb zin in dit album!

En allemachtig, wat een hoop mooie releases dit jaar zeg!

2007 is tot nu toe voor mij het jaar van de herontdekkingen: allemaal bekende namen, die ik n.a.v. een nieuw album weer ga luisteren, en toch wel weet te waarderen: Arcade Fire, Bright Eyes, Wilco, Modest Mouse, Patrick Wolf.

Hopelijk komt Rufus ook in dit rijtje, want ben toch wel een beetje op 'm afgeknapt, na een paar luisterbeurten, van z'n verschillende platen (Poses, Want 1 & 2).

Hij staat wel op m'n te luisteren lijstje, wie weet verrast ie me!

Opmerkelijk: je noemt 3 van zijn 4 albums, dan vind je het toch gewoon helemaal niks en dan verwacht je toch ook niet dat Release the Stars het wel weer gaat worden?
Uiteraard vind ik het geweldig dat je het op je lijstje zet, maar het verbaast me wel......
Of ben je een groot liefhebber van het debuut en hoop je dat gevoel weer terug te krijgen? (Niet dat het debuut nu zo radicaal anders is naar mijn idee).

Eens komt het moment dat je er aan moet geloven. Met trillende handen zweef je boven de startknop. Eén van je favoriete artiesten van de laatste 10 jaar komt met een nieuw album en dat album komt na een album dat soms in je top 10 staat.
Trillen, dat is het enige woord dat passend is, want ik vind het eng. Het kan gewoon niet meer zo goed zijn....... of zou het dan toch?..........

En dan doe je het en hoor je de opener Do I Disappoint You. U zei meneer Wainwright? Man dit is geweldig, dit is hemels. Disappoint me? Dacht het niet! Mijn zenuwen slaan om in euforie. Dit is gigantisch: wat een binnenkomer! Hallelujah nog maar een keer. Een compleet symfonie-orkest wordt uit de kast gerukt (Rufus zelf is het al wat langer ).
Het dwarrelt alle kanten op, je zweeft het avontuur tegemoet. O God dit kan al niet meer stuk.
Want ik weet dat Going to a Town een geweldige single is. Dat nummer is al een tijdje bekend en toont aan dat de man weet hoe je goede liedjes moet schrijven. Minder barok en orkestraal dan de opener en heel puur. Eigenlijk is het een bitter nummer. Wainwright haalt in zijn tekst nogal fel uit. Maar buiten dat zingt hij mooier dan ooit. Prachtig zijn ook de begeleidende vocalen van de dames.
Dit nummer solliciteert naar een van de beste singles over 2007, let op mijn woorden. Vakmanschap, dat is het en niks anders. Om te janken zo mooi. Vooral de opbouw van het nummer is prachtig. Hier krijg ik kippenvel van.
Tiergarten is vertrouwd en toch vernieuwend. Het ademt een beetje Pet Shop Boys hier en daar en dat is niet vreemd want Neil Tennant heeft zijn medewerking verleend aan dit album. Ook dit nummer is kwaliteit van de bovenste plank. Iets toegankelijker misschien, maar dat is een gevaarlijke benaming omdat Rufus alles behalve gemakkelijke muziek schrijft.
Op Nobody's Off The Hook heeft de piano een wat grotere rol en krijgt op een schitterende manier ondersteuning van een kamerorkest. Wainwright zingt er op bekende zwierige wijze overheen. Barokpop optima forma. Het is haast klassiek waar je naar luistert en daar zijn de strijkers de hoofdverantwoordelijken voor. Wainwright verdient een applaus van jewelste voor zijn durf en aanpak. Dit is zo emotioneel, zo mooi. Dit raakt mij enorm. Die gevoelige snaar overleeft dit niet langer meer zo.
Between My Legs is Rufus op de rock tour. Joan Wasser (Joan as Police Woman) opent met 'Oh My God'. Pakkend, eigenwijs en tongue-in-cheek: 'Again, I'm afraid of one thing, Will I walk away from love knowing nothing, wearing my heart between my legs?
But when I know you're naked, lying on the bed while I'm at the piano All I can say is I can't fake it'
Dat Wainwright goede popsongs kan schrijven zonder de orkestrale opsmuk wisten we al. The One You Love van Want, two is daar een goed voorbeeld van. Voeg daar nu dit nummer aan toe. Mag ik de dames op de achtergrond bij deze dan ook nog even een veer in hun achterste douwen? Ze geven dit nummer net dat extraatje waardoor het zich toch weer weet te onderscheiden van 'gewoon een goede popsong'. Aan het einde toch nog even een bombastisch tintje en aERo geniet volop.
Leuk ook om er een bekend deuntje in te verwerken. Deed hij dat eerder met de Bolero nu is het de beurt aan The Phantom of the Opera.
Al vijf nummers op weg en nog geen slecht nummer tegengekomen. Wat zeg ik? We hebben vijf wereldnummers te pakken!
Rules And Regulations was al gedeeltelijk te beluisteren via de e-card die Rufus de wereld in stuurde. Ook dit is een lekker popnummer met een warme muzikale inkleuring. Het nummer zit propvol met allerlei instrumenten (hoe heerlijk klinkt die trompet toch) en toch is er nergens sprake van overdaad.
Het trillen van de nervositeit is inmiddels omgeslagen in trillen van pure opwinding over hetgeen we allemaal op ons muzikale bordje voorgeschoteld krijgen.
I'm Not Ready To Love is een wat rustiger nummer, maar oh wat is het heerlijk om weg te dromen op nummers als deze. Ook hier is Rufus vocaal weer zeer sterk op dreef. Zodra de backings inzetten keert het kippenvel weer metershoog terug. Hemels, schitterend, mooi-mooier-mooist. Ik hoef verder niet duidelijk te maken dat ik enthousiast ben toch?
Slideshow is uiterst herkenbaar Rufus (dat is dit hele album uiteraard ook wel). Lekker lui gezongen en een hoop orkestrale bombast. Opera-pop en wederom zwierige achtergrondvocalen die zich helemaal geven zoals we dat gewend zijn van de vorige albums. Het is misschien wat over the top, maar mensen die de Want albums kennen en goed vinden hebben hier geen enkele moeite mee. Ik vind het geniaal zoals het orkest in dit nummer verwerkt is. En wat een lekkere laidback gitaar zo tegen het eind, soms zo ruw onderbroken door het grootse orkest. Dit kan alleen Rufus doen en hij komt er mee weg. Sterker: het maakt deze artiest zo ongelooflijk sterk en bijzonder!
Tulsa is het kortste nummer op dit album. Het is een zwierige wals met een spooky ondertoontje. Alsof de geesten van een oud verlaten kasteel gevraagd zijn een dansje te komen doen en iedereen die interesse heeft mag ook komen. Ook dit nummer barst haast uit zijn voegen van alle instrumenten die om de hoofdrol vechten. Dramatische muziek een dramaqueen waardig!
Leaving For Paris No. 2 begint prachtig op piano. Het heeft een sfeertje van lang vervlogen tijden. Parijs een aantal decenia terug. Je proeft het, je ademt het, je hoort het. Hij is er in geslaagd om een melancholieke sfeer neer te zetten. En het opvallende is dat toen ik dit nummer voor de eerste keer hoorde ik gelijk aan Parijs moest denken en toen had ik de titels van de nummers niet eens bij de hand. We kunnen dus rustig stellen dat Rufus geslaagd is in zijn opzet met dit nummer over Parijs. De muzikale omlijsting is wederom adembenemend mooi te noemen.
Sanssouci is wat lichter van toon. Hier proef ik heel lichtjes de Pet Shop Boys. Let wel: heel licht want het lijkt er niet echt op maar het ademt eenzelfde soort luchtigheid.
Dwarrelende fluiten, een lekker loom pop-ritme en je hebt de ingrediënten voor een prima popnummer. Wel eentje die ik beter ben gaan waarderen na meerdere draaibeurten. Categorie 'tovert een glimlach om je mond'.
De titelsong mag het album afsluiten. Release the Stars stond ook op de e-card die we al wat eerder konden beluisteren. Maar ja dat was slechts een deel van het nummer. Dit moet je natuurlijk in zijn geheel horen. En dat geheel bestaat uit een zeer herkenbaar dwepend nummer zoals we die tegenkwamen op vorige albums.
Lekker en kwalitatief dik in orde. Vooral weer naar dat einde toe: alles en iedereen geeft zich voor de volle 100%. Een ware uitputtingsslag. Hoe moet dit live in hemelsnaam gaan klinken?
Wat dat aan gaat hoop ik de man snel weer op het podium te zien want ook daar heeft hij de tijd van mijn leven bezorgt.

Het is duidelijk: ik ben wederom razend enthousiast. Want, two heeft er een concurrent bij. Zonder enige twijfel geef ik deze Release the Stars ook de volle mep van 5* en maakt het dikke kans album van het jaar te worden voor mij. Daar heb ik geen enkele twijfel over, zoals ik dat bij Want, two indertijd ook niet had. Maar nu durf ik zelfs zo ver te gaan dat dit in de toekomst net als Want, two ook wel eens in mijn top 10 kan gaan bivakkeren in de toekomst.
Heel veel nieuws horen we niet meer. Rufus is Rufus en dat is een genre op zich geworden.
Ik ben eigenlijk helemaal compleet leeggezogen door deze tour de force en ik kan concluderen dat mijn angsten totaal niet bewaarheid zijn geworden. Ongelooflijk dat Rufus Wainwright wederom met een klasse-album op de proppen weet te komen die mij tot op het bot weet te raken.
Ik kan wel janken. Janken van ontroering, janken van vreugde. Heerlijk!!!

gaafgaafgaaf... een nieuwe Rufus Wainwright. nu eerst zien te bemachtigen. ben zeer en zeer benieuwd. draai de laatste tijd Want, One veel en ben daardoor weer helemaal into Rufus

Ik kan niet wachten tot dat ik hem binnen heb! Ik word helemaal enthousiast van het stukje van Aerodynamic.
U hoort snel wat ik er van vind.

Ik weet alvast wel dat Going to a Town een van de mooiste nummers van de laatste 10 jaar is. Ongelooflijk hoe hij dat nummer naar een hoogtepunt brengt Vocaal gezien denk ik dat zijn stem op dit album voor velen veel beter te 'verteren' valt. Waar anderen nog moeite mee hebben op Want One, Two en Poses, die moeten zeker dit album eens proberen. Een andere favoriet bij mij is I'm Not Ready to Love. Kippenvel alom! Dit gaat bij mij ook zeker in de top 10 van 2007 eindigen. Ik kan voor nu dan ook niks anders dan 5 sterren geven. Dit is gewoon het beste album wat hij tot nu toe gemaakt heeft.

Inderdaad, ook ik vind Rufus een geweldige zanger! Een prachtige melancholische en meeslepende stem die me er iedere keer weer toe zet om Want Two weer eens hard op te zetten. Ik ben nu de wonderschone Another Believer van de soundtrack Meet The Robinsons aan het luisteren en het gevoel om toch die rondzwervende Release The Stars alvast te gaan beluisteren is groot. Maar nee, ik blijf wachten totdat ik uiteindelijk het echte cdtje in mijn handen - hoe moeilijk het wordt. Als ik vertel dat ik de single Going To A Town al gehoord heb, snap je wat ik bedoel

Ik heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met Rufus Wainwright gehad. Ik vond Complainte de la Butte, wat hij voor Moulin Rouge! heeft gezongen, prachtig en zijn duet met Antony op diens I'm a Bird Now ook, maar Want, Two vond ik in eerste instantie veel te zagerig en echt niet goed.

Maar dan komt dit mijn richting uit(en daar dank ik aERo voor, zonder hem had ik hem waarschijnlijk geen tweede kans gegeven), en dan merk je hoeveel je mist als je artiesten geen tweede kans geeft. Want dit is niet zomaar goed, dit is hartverscheurend prachtig, fenomenaal, monumentaal en bloedmooi. Ik durf zelfs al te zeggen dat dit de plaat van de laatste 10 jaar wordt, van de jaren '00.

Het begint allemaal al geweldig met Do I Disappoint You? en Going to a Town, twee van mijn lievelingsnummers van de plaat. Allebei zo groots, maar nooit storend in hun bombastheid.
Between My Legs is nog zo'n hoogtepunt. Prachtig hoe Joan Wasser hier ook in verwerkt wordt, zeer fijn en ontspannend nummer.
De laatste drie nummers zijn een derde hoogtepunt. Alledrie prachtig, maar het is moeilijk om hier te spreken over hoogtepunten, want er staat geen slecht nummer op deze cd(al komt slideshow soms wel iets te bombastisch uit de hoek, maar dat vergeef ik Rufus).

Nee, deze gaat zeker in mijn top 10 komen, maar ik durf hem er echt nog niet in te zetten.

5* alleszins, en ik wacht tot hij uitkomt op cd om hem in mijn top 10 te zetten. Ik ga hem alleszins direct kopen, want de hoes is ook al zo prachtig.

Rufus, maak nog maar van deze plaatjes.

En ik ga Want, One, Want, Two en Poses ook (her)beluisteren. Ik kan mij niet voorstellen dat ik dat slecht ga vinden.

Blijkbaar heeft dit album op jou dezelfde impact als bij mij (gezien ook je favoriete nummers).
Met één ding ben ik het totaal niet eens en dat is de hoes; ik vind hem afschuwelijk, vooral de letters/logo in combinatie met de foto.
Als je naar de artiesten-pagina gaat zie je overigens waar deze vandaan komt.....

Voor wat betreft Want, two: dit album wijkt niet eens zo enorm daarvan af, maar ik denk dat zijn stem op dit album net even wat makkelijker te verteren is voor velen.
Als dat het probleem bij Want, two was dan is het misschien toch het proberen waard om Release the Stars te beluisteren (daar is Swoon een goed voorbeeld van).
Vond je Want, two muzikaal gezien niks dan lijkt het me handig om deze ook te mijden.

Wauw, ik luister dit nu voor het eerst en voelde de tranen achter mijn ogen drukken bij ´Between my Legs´ zo goed! Heb ik er dus in ieder geval weer een ´The One I Love´ bij :´)

Ik heb hem nu wat beter bekeken en snap volkomen waarom jij hem zo lelijk vindt. Ik vind hem nog steeds wel mooi, maar niet meer zo mooi. Maar ik denk wel dat het mooi in mijn kasje met cd's gaat staan.

Voor de liefhebbers is nu de video van Going to a Town toegevoegd: typisch Rufus, lekker dramatisch.

Ik kan hier nog niet helemaal aan wennen. Ik heb dit album sinds gisteren al zeker 5 keer gedraaid. En ik hoor het natuurlijk wel; wat een geniale songwriter en muziekaal zit het werkelijk fantastisch in elkaar. Ik denk dat ik het meeste moeite heb met het 'dramatische' (of zoals aERodynamIC dat dramaqueen noemt.) echt raken doet me dat niet. Alsof ik naar een toneelstuk van shakespeare aan het kijken ben.

Ik wil dit graag goed vinden! hoe stom dat ook klinkt. Wat ik hoor is een meesterwerk, misschien wel van zeldzame klasse. Ik begrijp dan ook de euforie van sommige mensen, maar ik haal het er helaas niet uit. Althans nog niet. Dit album verdiend 5* maar niet door mij... 3,5 * (so far...)

Ik heb hem nu een voorzichtige 4e plaats in mijn top 10 gegeven. Gaat waarschijnlijk nog klimmen.

Rufus Wainwright is wat mij een artiest die langzaam rijpt. Elk nieuw album is (wat) beter dan zijn voorganger. Logisch dan ook dat ik dit zijn beste album tot op heden vind.

Natuurlijk is het af en toe flink bombastisch (en daar is wat mij betreft he-le-maal niets mis mee), maar ook juist in de rustige nummers weet Rufus meer dan ooit te overtuigen. Mij benieuwen of hij dit album nog kan overtreffen. Tot die tijd geniet ik volop van dit viersterrenalbum.

Dit is niet eerlijk; ben je lekker even aan het browsen door MM en kom je de recensie van aERodynamIC van deze plaat tegen. En dan moet je dus wat.
Dus luisteren en luistere... en concluderen dat ik het enthousiasme kan delen, en dat is erg mooi! Ik vind zijn stem hier echt geweldig en kan geen geldig kritiek bedenken, zelfs de hoes ....

Put the Freaks Up Front zou dEUS zeggen..... en met jouw stem staat Rufus (tijdelijk) op nummer 1 over dit jaar en verslaat daarmee die andere prachtplaat van Gazpacho, Night.

Prachtig!!!!! .......de eerste drie nummers , vooral "going to a town" , daarna wordt het mij toch iets te soft allemaal.
Gewoonweg niet mijn ding.
is de rest van Rufus' oeuvre vergelijkbaar materiaal?

Als je de stukken goed leest zou je het antwoord wel moeten hebben
Wat ik alleen niet snap is dat je vooral Going to a Town goed vind en alles daarna is dan te soft........... volgens mij is Going to a Town qua softheid niet veel anders dan die rest.
En dan de eerste drie nummers prachtig noemen: volgens mij vinden luisteraars dit album goed of is het hun ding niet, maar de eerste 3 wel en de rest niet komt merkwaardig op mij over.
Ik verwacht nog een hoop hoge stemmen onder het mom van schitterend en er zullen er nog veel lage komen onder het mom van mijn ding niet. Maar nogmaals: de eerste 3 prachtig met vele uitroeptekens en daarna niks meer snap ik niet zo goed omdat dat elkaar nu allemaal niet ontloopt dacht ik zo. Zal wel aan mij liggen.

Ik zou zeggen, draai het wat vaker, dan vind je de rest even goed als de eerste drie

De rest is wat minder toegangelijk van Rufus, zoals je eerder al hebt kunnen lezen is dit zijn meest toegangelijke album. Vind ik persoonlijk ook, en dan met name zijn stem is op dit album 'prettiger'.

Mijn favoriet is nu trouwens Nobody's Off the Hook, wat een fan-tas-ti-sche song is dat

Heb ik gedaan en kan niet anders concluderen dan dat ik bij mijn eerste verklaring blijf.
na een paar nummers kan het me niet meer zo boeien, zoals ik zei , gewoonweg niet mijn ding.
"going to a town" is toch echt een prachtig plaatje ook al vinden sommigen onder ons dat dat niet mogelijk als je de rest van het album niet kan waarderen.

Het ging over de term soft ("alles wordt soft na 3 nummers"), en dat was een heel ander verhaal, dan dit nummer gewoon erg goed vinden en de rest niet
Je redeneerde een beetje krom, omdat Going to a Town qua softheid nl. niet afwijkt van de rest. Je huidige verklaring is dus een ietwat afwijkende van je eerste (en beter te begrijpen).....

Je hebt gelijk , aERodynamic , ik zal me in het vervolg wat duidelijker uit moeten drukken.
Trouwens rufus weer geluisterd vandaag (ik geef niet te snel op) en moet zeggen dat ik "release the stars" ook wel okay vindt , de rest blijft toch echt te soft.;)

Soft, soft.... wat een stomme uitdrukking zeg. De rest is totaal niet soft in vergelijking met de eerste 3 nummers, maar goed, zal wel aan mij liggen dan.

Om de paar dagen een post met een nieuw nummer en je eindigt uiteindelijk toch ook op 5*