Rufus Wainwright - Release the Stars (2007)

Als je Want One nog niet waardeert, mis je toch wel een van zijn meest bijzondere nummers.. Dinner at Eight en Go or Go Ahead. Qua geluid elkaars tegengestelden, maar beiden zeer bijzonder. Alleen daarvoor zou je het nog eens moeten proberen.

ja die zeikstem heeft het niet hoor.
zit ik ook mee, jammer dan.

Mijn indruk is dat de strofen "I'm so tired of you, America" en "I've got a life to live, America" in Going to a Town door veel recensenten elders wordt beschouwd als "progressief" en "recht voor z'n raap". Mmmm, voor de gemiddelde Amerikaan (USA) misschien? Niet alledaags, dat wel, maar progressief?
In de laatste noten van Going to a town is Rufus kwaad, je hoort het en je ziet het in de video. Growling voice. Paper tiger?
Zijn duistere en tegelijk zwoele blikken af en toe in de video van GTAT zullen het zeker goed doen in de gay scene. Teddybeer en tijger, dat gaat er in als koek.
Ik vind GTAT een mooi lied, knap gecomponeerd. Lekker anders dan chorus-refrein, chorus-refrein, enz. Het zou, als het een Nederlandstalig lied zou zijn, zeker worden genomineerd voor de A.M.G. Schmidtprijs.
En toch twijfel ik nog of een heel concert in Groningen die 30 euro waard zou zijn...

Een zeer onderhoudend entertainer op live-gebied.

Klein detail, maar is het niet Pergamonmuseum.

Nasale zeurstem 1 van de meest verselijke concerten ooit bijgewoond ......wat is deze artiest OVERSCHAT!!!!

Zeurstem? Mm ja zo dacht ik er in het begin ook over maar als je je wat openstelt voor zijn muziek dat begin je het steeds meer te waarderen, tenminste zo is het bij mij wel gegaan.

Release the Stars vind ik tot nu toe zijn beste album. Favoriete nummers: Do I Dissappoint You, Tiergarten en Going to a Town.

Het was wel even schrikken toen nadat ik dit album besteld had termen als zeikstem en zelfs James Blunt hun plekje vonden in deze thread. Bombastisch was geen enkel probleem want dat is erg lekker op zijn tijd.

Gelukkig was die vergelijking met James Blunt nergens op gebaseerd, want Rufus blaast deze kweler met verve naar de dieptes waar hij thuis hoort. De stem is natuurlijk iets persoonlijks maar met die van Rufus heb ik geen enkel probleem. En dat bombastische is op dit album prima voor elkaar.

Na 1 luisterbeurt is dit al een topper.

Wel ben ik benieuwd wat Rufus op zijn vorige albums anders deed ? Deze schijnt naar zijn maatstaven aardig toegankelijk te zijn.

Dat bedoel ik, zo interessant was dat museum verder ook niet .

Er is tegenwoordig nog maar een select groepje bands en artiesten waar ik niets van download, maar op de dag dat het uitkomt in de winkel sta om het te kopen. Rufus is een van die artiesten. Helaas had ik geen geld de dag dat dit uitkwam, vandaar deze late reactie. Ik heb hem gisteren gekocht en onder het genot van alcohol en softdrugs midden in de nacht zittende op mijn balkon door mijn sennheiser-koptelefoon ervaren, al kijkende naar de weinige sterren die je in de verdorven stadslucht nog te zien kan krijgen. Dit 'ervaringsritueel' is een traditie die is voorbehouden aan een nog selecter groepje bands/artiesten als die waarvan de muziek blind koop, maar ook hier hoort Rufus zeker bij.

Een vriend (die frusterend genoeg deze plaat eerder op zak had dan ik) waarschuwde me al voor het eerste nummer: theatraler zou bijna niet kunnen. Evengoed werd ik nog van mijn sokken geblazen, dit had ik in mijn stoutse dromen niet kunnen voorstellen.
Vervolgens Going To A Town, dat ik in tegenstelling tot de meesten hier nog niet eerder had gehoord. Het is lang geleden dat ik heb gehuild door muziek, maar de combinatie van melodie en tekst en de emotie waarmee hij het zingt deden hun werk. Dit was geen traantje wegpinken, ik was gewoon keihard aan het janken.

Is het mensen hier trouwens al opgevallen dat er dit jaar veel nummers zijn uitgebracht waarin het huigie Amerika wordt gecontrasteert met de het Individu dat Anders denkt en doet dan gangbaar wordt geacht? Ik denk aan Arcade Fire's Windowsill (grappig genoeg niet een canadees in amerika, maar een amerikaan vanuit canada) en het new-york-haat-liefde-liedje van de nieuwe LCD Soundsystem?
Deze liedjes zijn alledrie zo krachtig omdat ze het politieke met het emotionele verbinden. Er kunnen niet genoeg van dit soort liedjes geschreven worden. Maar zo bloedstollend mooi en krachtig als Going To A Town zal het niet snel kunnen worden. Nee, een nummer als dit valt niet te evenaren!

Voor mij is Rufus een artiest waarvan ik echt álles geniaal vind (al is zijn cover van Halleluja inderdaad misschien iets te makkelijk incashen op het artistieke succes van Jeff Buckley, al zingt hij op Memphis Skyline van Want Two wel in alle eerlijkheid hoe misselijk van jaloezie hij altijd was op dit genie en vooral zijn uitvoering van dit nummer).
Toch is er maar een nummer van hem die voor mij overal bovenuit steekt en die bijna een kwaliteitsnorm is geworden waar ik alle andere muziek aan af wil meten (al is dat natuurlijk oneerlijk, want véél te hoog gegrepen): The Art Teacher (van Want Two). Voor mij zijn muziek en tekst zo geniaal en prachtig in balans met elkaar en ik vind het ook een van de mooist gezongen nummer die ik ken. Dit nummer is niet alleen mijn favoriete Rufus-nummer, maar het behoort tot mijn favoriete nummers aller tijden! (Ingeklemd ergens tussen God Only Knows, In My Life en How To Disappear Completely)

Ik had nooit verwacht dat Rufus ooit nog een nummer zou schrijven, wat zo dichtbij zijn mooiste nummer zou komen: maar Going To A Town verdient voor mij een dikke tweede plaats!

Helaas ben ik vervolgens zo high geworden op dat balkon van mij, dat het erg lastig werd nummers individueel te beoordelen. Na de eerste twee nummers werd alles voor mij een heerlijk dromerige brei van prachtige klanken. Maar vandaag heb ik de plaat nog twee keer gedraaid (en hij staat inmiddels voor de derde keer op) om het nuchter te kunnen beoordelen en inmiddels valt alles behoorlijk op zijn plek, al heb ik voor nu niet zo'n zin om alle andere tracks individueel te recenseren, aangezien aERodynamIC al dat zo mooi gedaan heeft (zoals alleen hij dat kan).

Wel wil ik nog twee dingen toevoegen:

- De vraag of die hoes nou mooi of spuuglelijk is, is een beetje belachelijk. Waar het om gaat is dat het ongelofelijke ''kitsch'' is en ook als dusdanig bedoeld. Rufus' muziek is vaak ook doorspekt van 'kitsch' en dat is helemaal niet negatief bedoeld. Het past uitermate bij zijn homo-erotische ervaring van de wereld, om het onderscheidt tussen mooi en lelijk bij het effect te leggen en niet bij zogenaamd vastgestelde normen van goede smaak. Deze hoes is geniaal en hij had geen betere voor dit album kunnen bedenken!

- In tegenstelling tot de meeste mensen hier (die lijken te zweren bij Want Two of deze plaat) denk ik dat Rufus zijn échte meesterwerk nog moet maken. Dat is misschien moeilijk te geloven, aangezien alles wat hij tot nu toe gedaan heeft al zo ongeevenaard geniaal te noemen is. Maar ik denk dat hij op het moment nog nét iets teveel bezig is met zijn eigen demonen te verjagen en indruk te maken op de luisteraar, om het allerhoogste te maken waartoe hij in staat zou kunnen zijn. Ik denk dat we over een jaar of 5 een album van Rufus kunnen verwachten die misschien minder torenhoog indrukwekkend en monumentaal theatraal, maar wel nog intenser en bloedstollend mooi is dan het geniale 'Release The Stars'. Niet omdat dat van mij zou moeten ofzo (als hij morgen dood neer zou vallen laat hij een oeuvre na die alleen maar ademloze bewondering af kan dwingen ), maar omdat ik gewoon aanvoel dat dat gaat gebeuren. Maar ja wie ben ik hè?

Nou, dat was het voorlopig wel beste kijkbuiskinderen. Ik kijk uit naar 5 juli als een klein kind naar de efteling!

Heel eerlijk gezegd vind ik jouw stuk heel erg prettig te lezen. Ik zou juist zelf wel eens af willen stappen van de nummer voor nummer bespreking, maar ik kan daar niet van los komen (noem het mijn beperking).
Wat mij betreft dus een verademing als anderen daar van los komen en het doen zoals jij nu doet.
Ik blijf er bij: dit soort bijdragen vind ik echt fantastisch (zelfs als de teneur negatief was geweest: dit zijn de stukken zoals ik ze graag lees; positief of negatief).
Het is goed te zien dat er een groep users is die dit steeds vaker zo aanpakt.

Heeeeel herkenbaar! Ik heb exact hetzelfde!

[quote]aERodynamIC schreef:

Al is het wel te gek om die nummer-voor-nummer-besprekingen te lezen als je een plaat goed kent, omdat je steeds zoiets hebt van: ''wat zou hij over dat nummer schrijven? En dat nummer?'')
En als je een plaat nog niet kent, wekt het de nieuwsgierigheid heel erg op omdat je een heel beeld gaat vormen bij iets wat je nog niet kent door de ogen (of liever gezegd 'oren') van een ander.

Ja, heerlijk is dat af en toe hè. Heerlijk omdat je de kwaliteit van iets zo zintuigelijk ervaart voordat je er nog echt over na heb kunnen denken (en stukredeneren) en zo tot een zo subjectief en eerlijk mogelijk oordeel over iets komt. Daarna kan het ook nooit meer stuk!

Tjonge jonge. soms, zo heel soms kom je een album tegen waarvan je onmiddellijk weet; dit is er een! een van de klassiekers aller tijden. En dat had ik afgelopen week bij de eerste luisterbeurt van release the stars. Wat een bombast, wat een emotie, wat en genot. Voor mij is de abslotute topper van dit album; Slideshow. Ik kon gewoon niet geloven dat het waar was. die zanglijn die maar door bleef klimmen via die barokke ladder. Ik moet eerlijkheids halve bekennen dat ik niet veel meer van rufus w. kende dan zijn loudon cover 'one man guy' maar dat houd dus in dat er nog veel moois op mijn ontdekking ligt te wachten. Overigens ben ik op youtube een mooie documentaire (uit '95 meen ik) van Bram van Splunteren tegen gekomen over Loudon Wainwright. zeer de moeite waard en je snapt ook iets meer van Rufus als je dat gezien hebt.

Geweldige plaat. Tot voor kort, en eigenlijk nu ook nog voel ik me niet thuis in de realeases van 2007. De meeste platen die ik geweldig vond dit jaar, dateerden van daarvoor. Maar met deze nieuwe Rufus zit ik na Arcade fire, Blonde redhead (luister daar eens naar, er staan veel te weinig reacties bij, geweldig plaatje), Neil Young (mag ik die tot 2007 rekenen?) aan mij vierde keer bijf volledige sterren.

Going to a Town is de beste single die ik dit jaar al gehoord heb. Maar ook nummers als Off the hook, rules & regulations, heel deze plaat is gewoon van een buitenaards consistent niveau.

Do I dissappoint you? In geen geval, Rufus, you left me with my mouth full of teeth! 5*

Oh, ik ben echt al zo ongelofelijk lang op zoek naar deze documentaire. Indertijd gemist op televisie (in 2004 was dat, volgens mij het programma Loladamusica), maar mijn moeder had het gezien en had het erover.
Probleem is dat mijn internetconnectie zo verdomde traag is, dat ik nooit probleemloos clipjes op youtube kan kijken. Heeft iemand heel misschien deze documentaire op zijn of haar computer staan en kan het naar mij toe mailen? Dat zou echt heel erg cool zijn!

Of is deze documentaire op een dvd terug te vinden?

Ik was nooit zo weg van Rufus, maar door het enthousiasme rondom deze plaat toch wel weer benieuwd geworden en het bevalt me eigenlijk best wel. Ben benieuwd of dit een groeiplaatje wordt.

Vast wel...going to a town is echt te goed voor woorden, een beetje zoals '9 crimes' van damien rice: te goed haast, zodat je op dat nummer blijft plakken en haast niet verder kan. Maar in tegenstelling tot de laatste plaat van Rice valt de rest helemaal niet in het niets weg. Het niveau wordt gewoon doodleuk aangehouden, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Rufus blijft natuurlijk bombast, barak, theatraal, maar dat alles is maar een dekmantel om zijn gevoelige kant te outen, ik vind het geweldig!

Inmiddels ben ik ook bekend met de bonustracks Low Grade Happiness en Old Paint, een duet met vader Loudon.
Hier gaat op wat wel vaker geldt voor bonustracks: uitstekende nummers, een must voor de fans maar ze doen een beetje afbreuk aan het album.
Low Grade Happiness is een op piano gespeeld nummer. Buiten dat het op sommige albums verkrijgbaar is als bonustrack (via codes te verkrijgen) is het ook de b-kant van Going to a Town.
Old Paint is een typisch Loudon Wainwright III nummer (te vinden op zijn album II); een flinke dosis country dus. Leuk als extraatje maar past niet op dit album. Wel leuk natuurlijk om vader en zoon samen in 1 nummer te horen zingen.
En tja, dan een instrumentale versie van Do I Disappoint You. Misschien fijn als je zelf eens mee wilt zingen en dan de muzikale begeleiding wilt hebben. Voor mij hoeft het niet.
Release the Stars is op zijn best met de 12 basis-nummers.

Dat vind ik echt fijn om te horen aero! Ik word toch altijd zó gek van artiesten die hun albums maar in allerlei verschillende versies in verschillende landen uitbrengen. Een album is toch als bepaalde eenheid bedoeld, en als je er dan vervolgens van alles erachter aan pleurt wordt die eenheid bruut verbroken. Waarschijnlijk hebben de platenmaatschappijen commerciele redenen om dit te doen (al zou ik niet weten welke, want je moet wel erg groot fan zijn om de hele wereld over te reizen en al die versies te kopen), maar ik snap niet dat de artiesten zelf daar niet tegen in het verzet komen. Zij hebben toch veel zorg en aandacht besteed aan de opbouw van zo'n album (de volgorde van de nummers) en als mensen daaraan gaan lopen knoeien word je toch boos?
Nou ja, ik word er gewoon altijd een beetje boos van. Maar natuurlijk download ik al die extra rufus-nummers die ik op mijn reguliere albums mis en maak daar dan vervolgens weer mooie compilaties van.

Maar, is dat Do I Disappoint You (instrumental) echt gewoon dezelfde versie als het openingsnummer, maar dan zonder vocalen? Een karaoke-versie dus? Dat vind ik echt een beetje cheap! Ik had me meer een soort 'reprise' of 'outro' voorgesteld, dat had me wel mooi geleken. Maar dit is belachelijk!

Je staat echt met je smoel vol tanden als je dit nummer hoort. Het lijkt inderdaad een beetje cheap, maar dit is het alles behalve. Om al helemaal niet van een karaoke versie te spreken. Toen ik de instrumentale versie van Do I Disappoint You voor het eerst hoorde wist ik niet wat me overkwam. Werkelijk prachtig! Het is als een prachtige Disney-soundtrack, bijna een op zichzelf staand score-nummer te noemen. Die bombastiek en die epiek die je hoort in het echte Do I Disappoint You komt nu nog eens extra naar voren, wat bij mij zorgde voor een magistrale sfeer. Echt een prachtige toevoeging al zeg ik hetzelf. Natuurlijk koop ik geen limited edtion voor deze extra track, maar meer voor de bonus dvd die je er bij krijgt met een track-by-track door Wainwright plus een interview en live-footage. Ik moet 'em nog kijken, maar het beloofd in ieder geval wat te worden. Maar Do I Disappoint You (instrumental) vind ik echt een wonderschoon nummer - niet te missen.

Maar is deze limited edition dan gewoon in de winkels te koop, of heb jij het ergens besteld? Ik heb het ieder geval nergens gezien. Ik baal er nu toch een beetje van dat ik de reguliere editie heb gekocht (de enige die ik in de winkel zag). Blijf het gewoon flauw vinden! Ik bedoel, ik ga toch zeker niet twee maal geld uitgeven voor dezelfde plaat? Dat zou toch belachelijk zijn? Maar ik wil ook die dvd hebben!

Ja klopt ik heb hem besteld via het internet. Overigens wel een scherp prijsje (€35) - je moet het er voor over hebben. Aangezien je de cd al hebt is het misschien een beetje te veel van het goeie. Maar ik ga de laatste tijd sowieso wel vaker op zoek naar een limited edition, geloof ik. Het heeft toch altijd iets bijzonders

Ja, eigenlijk moet je van zo'n beetje elke goede plaat ervan uit gaan dat er ook wel een limited edition van bestaat. Had ik nu stom genoeg helemaal niet aan gedacht.

Ik heb de cd nu eindelijk ook gehoord. Ik wil bij deze dan ook de luisterpaal bedanken voor het verzieken van mijn dag. Mijn eerdere milde woorden over Rufus neem ik terug. Deze plaat is gewoon regelrechte crap. Ik kreeg vanmorgen last van diarree en nu weet ik niet of dat van de bedorven vis van gisteren was of van het openingsnummer van deze cd. Wel slimme truc; het openingsnummer zo slecht maken dat mensen die geen fan zijn vrijwel direct afhaken en dus niet een volledig oordeel over je album kunnen geven. Ik heb even de tanden op elkaar gezet en doorgebeten, want Going to a town en Tiergarten zouden wel de moeite waard zijn, zo las ik hier. Going to a town begon vrij aardig, maar verzonk al snel in de onderste laag van de middelmaat, terwijl Tiergarten al voorbij was voordat ik het in de gaten had, saaiheid troef.

Het enige leuke nummer is eigenlijk Sanssouci, terwijl ik dit soort nummers normaal zou skippen was dit nu een hoogtepunt. Bravo voor de heer Wainwright.

Ik heb echt mijn best gedaan en in een ver verleden kon ik me nog herinneren dat ik het niet denderend vond, maar toch ook niet geheel onaardig, maar deze plaat is wel echt het laatste wat ik van Rufus Wainwright probeer.

1*

En ik ben niet gevoelig voor ook maar enige kritiek op mijn bericht dus laat dat vooral na, want het is net zulke verspilde tijd als het beluisteren van deze plaat.

Ik geef zelfs complimenten voor je bericht, want je legt heel duidelijk uit waarom je het niet veel vind. Eindelijk eens iemand die niet lukraak een 1 uitdeelt en verder niks, maar goed onderbouwd

Het is duidelijk jouw muziek niet, prima. Die mensen moeten er ook zijn. Maarre, ik ga nog wel even verder genieten hiervan...

Goed onderbouwd? Dacht het niet ...Willie komt niet verder dan termen als diarree, slecht, middelmaat en saai zonder uit te leggen hoe hij daar in hemelsnaam op komt. Voor een goede onderbouwing van een 1 wat mager lijkt mij!

Nou ja, okee, ik vind het in ieder geval al beter dan: wat een kutplaat, 1*