Rufus Wainwright - Release the Stars (2007)

En ik ben toch gegaan. Takke eind ..Groningen, maar erg de moeite waard. Veel nummers van dit album, uiteraard, maar ik ben nog meer (ik was het al) om. Live klonk het allemaal nog beter en intenser. Erg goed! en alleen al om de Liza Minelli-achtige drag uitvoering van "Get Happy" erg de moeite waard

Maarre... hij treedt ook weer in Paradiso op?!

Heineken Music Hall................. vreselijk (alleen zitplaatsen).

Ik vind zitplaasten juist helemaal bij Rufus passen. Het is ook niet echt een pop/rockconcert wat hij geeft hè, meer broadway-achtig theater met singersongwriter-elementen. Ik heb hem in Groningen gezien en het was wonderschoon! Ik ga erg vaak naar concerten, maar ik denk dat deze bij mijn top5 van mooiste optredens ooit behoort. Het concert bezat het hele scala aan emoties en sferen dat ook in zijn muziek zit, alles kwam aan bod.
Helaas ga ik niet naar de HMH, al was ik dat wel van plan. Maar het grote verschil met de Oosterpoort is natuurlijk dat dat verre van een intieme zaal is, bovendien zijn de kaarten geplaceert. In de Oosterpoort was dat niet het geval, maar daar zat je ook eigenlijk over goed. Ik wil Rufus heel graag weer een keer zien, maar dan toch wel graag op de eerste rang (de kaarten daarvoor zijn al uitverkocht). Eigenlijk zou hij eens in Carré moeten optreden, dat zou hem goed passen.

Prachtige nummertjes gebracht met het 'grote gebaar' ik houd hier wel van. 3,5

...en daar ben jij ook deels de reden van

dankjewel dat je deze cd onder de aandacht hebt gebracht

cool, zelfs Richard Thompson (Sweet Warrior, 2007) en zoon Teddy Thompson hebben deel genomen aan de opnames van Release The Stars. Richard is verantwoordelijk voor de electrische gitaar in Going To A Town, Between My Legs, Not Ready To Love en Slideshow en Teddy voor de backing vocals in Tiergarten. Het is een heel familie-project geworden .

Going to a Town vond ik adembenemd mooi en toen ik zag dat Aero hem direct in zijn top 10 plaatste, heb ik het album blind gekocht, in de tussentijd was ik op Rock werchter en heb hem daar gezien en had me erop verheugd, maar het viel verschrikkelijk tegen, zo erg dat ik het album nog geen keer gedraaid heb. Ik ben namelijk bang voor nog een teleurstelling, ik durf het gewoon niet, wie geeft me het zetje om wel te luisteren

*duwt*

ik vrees een vorm van dialect

Nee hoor: je wilde dat 'zetje' toch hebben?

Je kunt natuurlijk ook alle positieve en negatieve meningen over dit album van iedereen op een rijtje gaan zetten.
Ik snap sowieso niet dat je niet durft te luisteren omdat een optreden tegenviel (ik vind Rufus totaal niet geschikt voor festivals maar dat terzijde, ik was er niet bij dus kan er niet over oordelen).
Nou, en dan valt het erg tegen; heb je een miskoop gedaan. Kan gebeuren. Bij een album als dit is dat niet zo vreemd want het is niet bepaald toegankelijk of geschikt voor een groot publiek.
Verman je, ga rustig zitten en luister er een paar keer naar zou ik zeggen.

De mening over deze plaat lijken nogal verdeeld, ook binnen de groep users die ik wat intensiever volg, omdat mijn smaak raakvlakken heeft binnen die van hun. Ik was dus hoe dan ook erg benieuwd, maar ik sluit me helaas niet aan bij de liefhebbers van deze man.
Eigenlijk had ik dat misschien ook al wel een beetje kunnen weten. Ik hoor best graag wat pathos en theater in muziek, maar niet op singer/songwriterplaten als deze. Muse, Suede, The Waterboys: ik vind het allemaal leuk, maar dit slaat voor mij de plank nogal mis. Te veel, te groots, slechts af en toe een aardig moment (met name het tweede nummer). Maar ja, ik vind dan ook dat Damien Rice zijn hand al aardig overspeelt op O. Toch krijgt deze wel een halfje hoger dan die plaat, omdat het tenminste van eigen geluid en originaliteit getuigt. Ander werk van Rufus laat ik toch maar even links liggen. 2*.

Deze plaat blijft maar beter worden.
Zeker toen ik Rufus onlangs live zag in de Oosterpoort... Dan komt het broadway-gevoel helemaal boven.

Ieder liedje heeft iets eigenzinnigs en stuk voor stuk zijn ze catchy as hell.

Ik heb inmiddels ook Want Two en Poses aangeschaft, maar deze plaat blijft voorlopig mijn Rufus-favoriet.

4,5*

Ik ben hem toch stilletjes aan veel minder beginnen apprecieren. Staan toch ook veel nummers die ik er gewoon wat over vind. Echt spijtig, ik had verwacht dat ik dit als de beste plaat van het decennium gaan bezien, maar nu denk ik dat de liefde een beetje voorbij is.
Halfje eraf en uit mijn top 10

Grappig, ik heb exact hetzelfde, ben sowieso een beetje Rufus-moe momenteel. Hele ster eraf zelfs, nu 4* en al tijdje uit mijn top 10.

practig album van nachtegaal rufus maar ik begin me wel dood te ergeren aan al die cd's die nadat je ze gekocht hebt er na een paar maanden versies uitkomen met allerlei extra's , zo wordt de fan van het eerste uur te kakken gezet

Ik zag Rufus net bij Paul de Leeuw met "Going to a Town". Dit is voor de 2e keer in mijn leven (naast the Scientist van Coldplay) dat ik kippenvel kreeg bij het eerste keer horen van een nummer. Schitterend.

Ik ga dit album kopen, zonder dat ik de rest een x heb gehoord.

Klonkt zeker niet slecht, maar waarom zag hij er uit als een Scissor Sister?

Opmerkelijke reacties hierboven......... ik vond het zeker een prima optreden, maar ik heb hem toch beter meegemaakt. Misschien toont het zijn klasse dus aan Nu vond ik hem nogal vermoeid overkomen en ik had meer Rufus-humor verwacht (was er nu ook wel, maar het bleef iets te veel achterwege voor mijn gevoel).
Op zich wel een bijzonder optreden omdat het volgens mij voor het eerst was dat Rufus op de nederlandse tv verscheen en nu misschien meer bekendheid gaat krijgen, want laten we eerlijk zijn: wie van de Mooi weer de Leeuw kijkers kent Rufus nu eenmaal?
Het was dus een mooie gelegenheid om zich aan een groot publiek te presenteren en het was fijn dat dit gebeurde met Going to a Town.
In deel 2 van de show kregen we Between My Legs voor onze kiezen met Adje tijdens het spoken word-gedeelte.
Dit spoken-word onderdeel is er tijdens de live-shows ook. Mensen mogen via youtube auditie doen en kunnen dus tijdens de liveshow meedoen op dit onderdeel als ze uitgekozen worden. Ik vind dat wel een leuke stunt.

Het nummer vond ik ook geweldig ja, ik ga er ook naar op zoek nu.
De man alleen vind ik verschrikkelijk. Eigenlijk gun ik het hem niet, maar de muziek die hij maakt

Ik als Mooi-Weer-De-Leeuw-kijker kende Rufus niet . Wat ik van Rufus vond . De twee nummers die hij speelde spraken mij totaal niet aan . En zoals Rufus zich presenteerde sprak mij nog veel minder aan . Al met al was de eerste indruk van Rufus Wainwright op mij nou niet bepaald positief . En nu zeg ik het netjes .

Ik ken Rufus Wainwright van de film I'm Your Man over Leonard Cohen en daar was ik erg te spreken over hem. Zijn optreden bij Paul de Leeuw deed me echter helemaal niets (geen van de liedjes). Misschien dat Release the Stars me nog kan overtuigen....

wow, wat lekker positief!!! Ik heb Rufus Wainwright via radio 2 leren kennen, weet daarom ook dat hij de zoon is van Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle, en inderdaad, hij zag er niet uit bij Paul de Leeuw. Maar Rufus is óók "straight"in zijn gay-zijn en dat liet hij hier m.i. ook duidelijk zien. Maar so what? De muziek die hij brengt heeft me van het eerste moment af gepakt, zowel muzikaal als de teksten.
Laten we eerlijk zijn: worden we niet allemaal een beetje moe van Amerika?

Welk nummer deed hij daar ook alweer?

Hij deed er twee: Going to a Town en Between My Legs (met Adje tijdens het spoken word gedeelte).

Thx, meteen geluisterd. Going to town is echt geweldig. Wordt er heerlijk melancholisch van. Zijn stem heeft iets monotoons waardoor je gehypnotiseerd zit te luisteren.


Idd.

.

Voor dat hij bij Paul de Leeuw kwam had ik nog niet van hem gehoord. Sorry. Ben gelijk gaan luisteren naar alle cd's van hem. Wat geweldig dat iemand met zo'n toch monotone en heldere ouderwetse stem al die cd's kan boeien.
Vaak begint een nummer en dan denk ik "wil ik wel luisteren?"maar dan moet ik het wel afluisteren. Blijft boeien. Ik ken geen vergelijkbare artiest.
Voor deze muziek heb je goede speakers en een goede versterker nodig. De cd's zijn erg mooi geproduceerd. Er zit ook groei in.
Hij komt voor mij net op tijd. Was even wat uitgeluisterd op mijn muziekvoorraad en toe aan wat nieuws.
Blaas je buren maar op. Knoppen open.

PS. Zijn stem doet me soms aan Harry Nilsson denken.



.

Zonder die suffe kerstliedjes had dit best eens een leuk album kunnen worden. 1e 2 nummers zijn goed, helaas te veel nummers van bedenkelijk niveau er tussen. 2*

"Going to a Town", "Between my legs" en "Slideshow" vind ik écht goede nummers, voor de rest kan het album me nog niet helemaal bekoren. Aardige liedjes, maar de drie genoemden zijn echte uitschieters.

3,5 *

Ook ik heb dit nog niet zo lang geleden ontdekt (en nee niet door Paul de Leeuw).

Luister deze plaat de laatste tijd erg vaak...en hij bevalt zeer goed. De stem en muziek doet me erg veel denken aan een mix van Billy Joel en Belle & Sebastian, geen idee hoe het komt, maar het is geen verkeerde combi .

4* tot nu toe

Zozo heeft Mume een lobby gehouden voor deze man? In de middenmoot in de top 2000.