Rufus Wainwright - Release the Stars (2007)

Dat was een grapje musicfriek
Ik kreeg het alleen niet voor elkaar om er een knipoog smiley bij te zetten

'Mama'?
'Ja jochie'?
'Is dat een engel die ik hoor'?
'Nee jochie, dat is Rufus'.
'Rufus'?
'Ja, Rufus. Wel een engelenstem, maar hij is een mens'.
'Hij zingt zo mooi mama. Is hij verdrietig'?
'Nee, dat denk ik niet. Maar misschien vertolkt hij wel het verdriet van de wereld. En alle vreugde. Dat zou zomaar kunnen'.
'Het is net of hij mij kent, mama. Kan dat'?
'Wie weet kent Rufus ons allemaal wel. Is dat geen fijne gedachte? Dat Rufus ons allemaal een beetje kent'?
'Ja, dat vind ik fijn. Mama'?
'Ja jochie'?
'Waarom huil jij, mama"?
'Ik huil niet, schat. Ik ben gelukkig'.
Ómdat Rufus voor ons zingt'?
'Ja, omdat Rufus voor ons zingt. Dat tilt mama een beetje op. Begrijp jij dat'?
'Is dat dat je kunt huilen en lachen tegelijkertijd en dan een beetje zweeft in je hoofd'?
'Dat is het precies. Wat knap van jou'!
'Mama'?
'Ja knul'?
Ik hou van Rufus, en jij'?
'Ík ook jochie, ik ook'.
'Net als van pappie'?
'Nee, niet zoals van pappie'.
'Gelukkig maar. Want pappie ging zomaar weg. Doet Rufus dat ook'? 'Nee schat. Rufus zal er altijd zijn, als jij dat wilt'.
'Net als een beschermengel. Dan is hij toch een soort van engel'.
'Precies. Rufus is toch een soort van engel'.

Ik dacht dat een beetje enthousiasme bij een album verder weinig kwaad zou kunnen, maar de trits smilies heeft blijkbaar nogal wat users op de kast gejaagd: alerts, PM's en berichten hier.

Als het zo'n gedoe oplevert, laten we het dan maar houden bij de "constructieve" bijdragen. Alle éénregelige (postitieve en negatieve) berichten, plus de reacties daarop, heb ik daarom verwijderd.

Dat neemt niet weg dat het bericht van Savant nog steeds briljant is

Wat ik nou enorm bij dit album heb is iets waar ik wel vaker last van heb: ik vind de muziek ongelofelijk mooi, maar het raakt me totaal niet. Een bekend fenomeen bij zowaar alle klassieke muziek die ik luister.

JE LIEGT!

Niet waar! Dat zou ik namelijk hebben opgeschreven na de eerste paar luisterbeurten van dit album. En als het niet aan het fantastische ´Between My Legs´ had gelegen, waarbij zoals reeds geschreven, de tranen achter mijn ogen drukten bij de eerste keer luisteren, was het ook bij die paar luisterbeurten gebleven. Maar nu zijn we tig luisterbeurten verder en voelt het echt, al voelt het haast idioot om dit op te schrijven, dat mijn muzikale horizonnen weer breder en mooier zijn geworden; dit is één fantastisch album!

Toch heeft dat gevoel wel het nodige zweten gekost. Het is maar één keer erger geweest, bij Disintegration van The Cure. Die stond toen op nummer 1 in de top 10 van The Scientist en dat moest ik gewoon goed vinden. Onze top 10´s waren toch verder ook nagenoeg hetzelfde? En toen bleek inderdaad dat net zoals hier ´niet opgeven´ soms een album oplevert dat al je andere favorieten linea recta de laan uitblaast. Het kost wat moeite, maar de bevrediging is des te groter. Het zijn van die dingen die je bijblijven. Helaas heb ik niet altijd even veel tijd (en zin) om me enorm te verdiepen in een album, een probleem van velen volgens mij, dus ben ik vaker op zoek naar de relatief snellere fix; iets dat sneller goed klinkt, maar waar ik achteraf altijd minder uithaal. Nu nog maar even wachten met top 10 nominaties uitdelen, want we hebben Want Two nog en One, en Poses, en….JOEPIE! Of zal ik toch maar beginnen met nog wat klassieke muziek? Alhoewel, de composities van Rufus wijken daar toch ook weer niet zoveel van af... 2 vliegen: PETS!

Met dank aan aERodynamIC voor zijn gave recensie.

Frappant dat iemand hier opent met "Hallelujah, de nieuwe Wainwright" Ik vond zijn versie namelijk een schandalig slechte uitvoering. Echt met plaatsvervangende schaamte zitten luisteren, maar goed op 1 nummer kan je niet iemand afschrijven dus toendertijd even het net afgespeurd naar andere nummers en die waren niet zo tenenkrommend slecht, maar konden me ook niet bekoren. Helaas geen artiest voor mij, maar gelukkig voor hem ben ik ook geen enkel album volledig doorgekomen en zal ik niet op zijn werk stemmen.

En om mijn post nog even compleet te maken plaats ik Rufus nog even in een rijtje en wel die van David Gray en James Blunt. En voor de duidelijkheid; dit zijn niet mijn favoriete artiesten.

Waarom ik hier post? Omdat mijn vriendin deze plaat waarschijnlijk wel gaat kopen

Ik verwoordde me een beetje verkeerd, ik knapte af op de stem (op alle platen dus), en heb alle platen misschien maar 1x geluisterd.
Maar had gehoord dat deze plaat wat toegankelijker was, dus wou ik 't weer eens proberen, overigens niet zonder succes, ik stap in met 3,5*

Deze artiest is gewoon je smaak niet, dat is wel duidelijk Maar om hem met James Blunt te gaan vergelijken ben ik het persoonlijk compleet mee oneens. Rufus gaat toch meer richting folk en dan met name de muziek. Barokachtig, sober en een snufje klassiek. En zijn stem is iets wat altijd een discussiepunt blijft. Je houdt ervan of je haat het. Prima, bepalen we allemaal zelf.

Maar James Blunt? Gewoon een artiest die ordinaire, commerciele, goedkope popmuziek maakt. Maar da's mijn bescheiden mening

Ik snap de vergelijking op zich wel. Nu kan ik James Blunt ook niet aanhoren, maar zijn liedjes zitten wel goed in elkaar.

Nou sorry, ik hoor daar niks goeds aan. Standaard cliche liefdesliedjes die ik way overdone gezongen vind. En verder rest ik mijn case hier

Rufus Wainwright vergelijken met James Blunt kan echt niet. Het zijn beide zingende mannen, maar dan houd het wel echt op. Wainwright barst van de orginaliteit, waar Blunt zo compleet ongeïnspireerd is dat ik hem eigenlijk alweer compleet vergeten was.
Dat je niet houd van zijn muziek kan ik me voorstellen. Ik vind hem typisch iemand waarvan je alleen maar óf gillend weg rent of geniaal vind. Ik heb maar weinig mensen gehoord die het wel 'oké' vind.

Verder wil ik mijzelf nog even scharen onder de mensen die deze plaat wederom prachtig vinden, al was ik bij de eerste luisterbeurt nog niet zo onder de indruk. Vooral de single 'Going to a Town' is prachtig, met gitaarwerk van Richard Thompson en vioolwerk van Joan (as a Policewoman) Wasser.

Ja, ik zou toch ook nooit Rufus vergelijken met James Blunt. Dit is een meesterwerk, en dat kan van geen enkel nummer van James Blunt gezegd worden.

Ik vind Rufus eerder lijken op Frans Bauer dan op James Blunt.

Frans Bauer? Dat mag je toch echt even wat nader uitleggen...

Don't feed the trolls.

Even een kleine toelichting: de reden waarom ik deze zanger in het rijtje met James Blunt plaats is omdat ze beide typisch een voorbeeld zijn van; idee goed, uitwerking een stuk minder, waarbij de muziek van dhr. Blunt inderdaad ongeinspireerde bagger is, terwijl bij Rufus er nog wel iets van mooie liedjes te ontdekken is (weliswaar met veel moeite, maar goed).

Ook ken ik nogal veel mensen die zowel gek zijn van David Gray, James Blunt en Rufus Wainwright, maar alledrie weten ze mij niet te bekoren, vandaar dit rijtje.

Hij komt naar groningen
Ik zit in Breda, da's echt heel ver......

..........gelukkig maar, hoef je zijn zeikstem niet te horen.......

Hebben jullie hem ook gezien bij Jonathan Ross?
Hij speelde Going to a Town, geweldig nummer

Ja leuk interview ook daarna.

Stoer hoor! Lekker bezig! Makkelijk he? Een artiest afkraken?

Als je er niet van houdt, prima, maar schrijf dan niet van die onzinnige berichten.

Ja, was leuk om die man ook eens in het echt gezien. Ken hem alleen maar van plaatjes en ik was dan ook verrast met het interview. Is nog best wel een flamboyante man - had ik eigenlijk nooit verwacht.
Geweldige humor en lekker spontaan. Erg leuk .

Pas net uit, had het al een 4,5 gegeven, die is nu verhoogd tot een dikke 5*.

Ik kom net terug van een weekje Berlijn. En je kan wel zeggen als ik deze cd luister terug denk aan deze geweldige week. Ik heb door Tiergarten gelopen, ik kan het nummer Tiergarten niet horen, zonder terug te denken aan dit moment.
Ik ben in Sanssouci geweest, en ik heb precies hetzelfde met dit nummer.
En dan die hoes! Ik ben in het Pentagonmuseum geweest, ik heb daar Athena in gevecht gezien met de titanen.
Heel deze cd is voor mij een grote herinnering.

Daarbuiten is het een uiterst sterke cd, vol met super popsongs.
Opener Do I disappoint you is heerlijk bombastisch, niet uit het hoofd te krijgen.
Single Going to a town is goed opgebouwd, prachtige tekst en de clip is inderdaad lekker dramatich. typisch Rufus.
Het duet, voor zover je het duet kunt noemen, met Joan Wasser Between my Legs is misschien is een heerlijke rocksong met een geweldig achtergrondkoortje.
Na de ingetogen ballad I'm not ready to love, volgt het bombastische Slideshow, wederom een nummer van topklasse.
Met Leaving for Paris No. 2 maken we even een uitstapje naar Parijs. Rufus weet een erg mooie sfeer neer te zetten met dit nummer.
Afsluiter Release the Stars is geweldig, lekker, mooi, alles gewoon.

Dit album komt bij de beste te horen voor mij. Met de 5* die ik het geef, vind ik het beter dan Want, two.
Een album wat pas net uit is, met al zoveel herinneringen voor me. Heerlijk.

Ik vind de clip van Going to a Town eigenlijk wel niet zo goed, doet het nummer geen eer aan. Maar ik vind het nummer zelf echt gewoon ongelooflijk mooi. Is zo stilaan één van mijn all-time favorites aan het worden, en Between My Legs ook. Ik blijf verliefd op deze cd.

Wat een ophef over dit album. Om te beginnen: ik vind het prachtig, maar minder toegankelijk dan door sommigen gesuggereerd. Een keer of 5 beluisteren van het hele album hebben mij overtuigd: van het zelfde hoge niveau als de vorige albums. Ik heb in mijn omgeving wel gemerkt dat je van de stem van Wainwright moet houden - anders vormt die stem een belemmering. Ik houd van die stem. Ik denk dat ik hem bijna evenzeer waardeer als de stem van mijn all-time-hero op stemmengebied: Tim Buckley - daar moet je trouwens ook van houden. Opmerkelijk (en ook wel een beetje jammer) is de neiging van sommigen om ongenuanceerde kritiek te uiten: Hallelujah van Wainwright zou een schandalig slechte uitvoering zijn. Ik houd meer van de stem van Wainwright dan die van Cohen, en Tim Buckley's zoon Jeff is voor mij nooit uit de schaduw van zijn vader gekomen en zodoende vind ik de Hallelujah-uitvoering van Wainwright de mooiste die ik ken.
Even terug naar het album: ik vind het een consistent album waar het de (hoge) kwaliteit aangaat met voorlopig als top-nummer: Going To A Town. Een 5 dus.

Moet je hem ook wel geven natuurlijk

Wel frappant dat er toch veel zijn die "going to a town" als beste nummer aangeven of niet aERodynamIC ??

Waarom vraag je dat aan mij? Ik heb hem ook een vinkje gegeven. En het staat los van jouw eerdere commentaar lijkt mij, dat ging namelijk niet over de kwaliteit van dat nummer maar over de term soft (en die discussie hoeft niet echt herhaald te worden toch?!).
Dat veel mensen dit nummer het mooist vinden vind ik niet eens een verrassing, zeker ook omdat niet iedereen gecharmeerd is van alle bombast hier en daar.

Je geeft nu dus aan dat "going to a town" zich onderscheidt van de rest van het album??

Maar goed je hebt gelijk laten we dit gedoe niet weer gaan herhalen.

vanacht deze cd opgezet en hij luisterde heerlijk weg. Zijn andere cd's vond ik niet echt mooi. misschien net laag gemiddeld. Maar deze klinkt erg goed. Hierdoor wil ik zijn andere cd's ook weer gaan beluisteren. Misschien "begreep' ik ze niet echt of past deze beter bij mijn smaak.

Ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik vond zijn vorige cd's ook echt niks, en ben dan deze beginnen luisteren, en vond die heel mooi. Nu ben ik terug Want, One en Two aan het luisteren, en ik vind ze al een stuk mooier. Vooral Want, Two is mooi, de One vind ik nog steeds iets te fleurig en bombastisch. Maar dus zeker nog eens opnieuw proberen.