Nick Drake - Bryter Layter (1971)

Dat derde nummer - is er ooit iets beter geschreven? Misschien, misschien, maar dat moet ik dan nog horen.

Heb er vandaag opnieuw naar geluisterd, 't blijft prachtig allemaal. Drake zingt ergens: "If songs were lines in a conversation, the situation would be fine". Mooi - mooi

Ik ga 'm meteen weer eens draaien!

Het wordt een beetje afgezaagd, maar inderdaad, erg mooi nummer Zachary .
Is de rest van de plaat ook de moeite waard ?

Je moest al op weg zijn naar de platenwinkel

Ik heb er drie exemplaren van: ééntje voor thuis, ééntje voor bij mijn grootouders en ééntje voor in de auto (als ik ergens moet wachten).

Man, man - wat een prachtige cd (ja - ik ben nogal cliché-achtig )

Ik doelde op mezelf, dat ik zo vaak berichtjes plaats met als inhoud dat ik het met je eens ben .

Zal snel eens wat meer van Drake gaan beluisteren.

Wat een geweldige platen zijn het ook van Nick Drake! 3 albums heeft hij op zijn naam staan die toen der tijd zeer werden onderschat. De muziek heeft een bepaalde sfeer die mij erg aanstaat als luisteraar. Subliem gitaarspel en ijzersterke teksten. Kan het ieder moment van de dag luisteren.

Je hebt zo van die cd's die je nooit of nooit gaan vervelen - gisternacht nog eens opgezet en dan is het weer: "Oeeeeeeeei - wat klinkt dit toch verfrissend net zoals een pistache-ijsje smaakt op een verschroeiende dag".

Nick Drake haalt het tempo eruit voor mij. Waar ik woon hoor ik de trein voortbanjeren over de rails en zo'n anderhalve kilometer van mijn slaapkamer bevindt zich de toegang tot één van de bloedbanen van de economie (= autosnelweg ).

Ja - dag in dag, dag uit injecteren ze mijn humdrum-stad met hun onvermijdelijke "vooruit-vooruit!"- kreten.

Daar heb je soms wel een tegengif voor nodig - iemand die op een mooie manier "hola! hola!" zingt, iemand zoals Nick Drake m.a.w.

Die foto's op het hoesje binnenin heb ik altijd ongelooflijk mooi gevonden - Nick die 's nachts naar een quasi verlaten autosnelweg staat te turen.

Zo gaat dat bij "Bryter Layter" en ik: snelheid eruit en genieten maar

Deze cd was voor mij een behoorlijke deceptie. Na het prachtige 'Five Leaves Left' was ik erg benieuwd naar dit album. Ik vond het een stuk minder....

Al die extra instrumenten 'verpesten' het nogal vind ik. Na het lezen van de berichten en nadat ik de cd had gekocht ben ik gelijk maar met nummer drie begonnen:

0.25: 'sow heey, klinkt idd al goed...'
0.50 - 1.00 min: wauw!, dit is idd één van de mo....aaarrgghh!!, waarom komen die strings (?) er nou bij.

En toen later in het nummer de sax er nog bij kwam was voor mij de lol er helemaal af. En dit heb ik bij meer nummers. Ik vind die instrumenten gewoon overbodig. Het geluid van de vorige cd, met voornamelijk een gitaar, een piano en een bas, vond ik veel warmer (en dus mooier).

De nummers op zich zijn wel erg mooi, maar ik zit me constant te ergeren omdat ze nog mooier hadden kunnen zijn , en dat komt het luisterplezier nou niet echt ten goede....

3,5 * en hoop dat ik de cd snel mooier ga vinden (northern sky is iig al erg mooi ).

ps: heb gehoord dat pink moon een stuk 'eenvoudiger' in elkaar zit, klopt dat?

Wel, "Pink Moon" is 100% akoestisch: just Nick the man and his guitar

Mooi, kan ik die met een gerust hart aanschaffen .

Heb weinig toe te voegen aan wat - hij blijkt meer en meer een zielsverwant - Zachary Glass te vertellen heeft over deze plaat, behalve dat ik altijd heel erg blij wordt van "Northern Sky", geen nummer is zo triest en vrolijk tegelijk ... schitterend.

Toch "slechts" een 4,5, wegens minder fan zijnde van de instrumentals ...

De ideale ochtendplaat voor bij de krant en de koffie! Net als Five Leaves Left.

Ben je mal !!! Ook ideaal bij de lunch, diner en 's avonds voor op de bank. M.a.w. een echte klassieker.

Jaja. Ik begrijp wat je bedoelt. Maar moest er gewoon aan denken omdat ik de cd had opgezet vanmorgen bij de koffie en de krant Maar idd perfecte muziek voor alle tijden van de dag!

Niet te geloven: Een man van 21 die dit kan maken. Dat kan haast niet. Alles is prachtig, ook de instrumentals, en ik vind dat de strings en dergelijke de songs niet verpesten, maar juist verrijken.

De 2 beste nummer vind ik, en ik ben niet de enige zo te zien, At the chime of a city clock en Northern Sky. Bij dit laatste nummer, als ie begint te zingen (Never felt magic crazy as this..). Adembenemend mooi.

Pink Moon en Five leaves left zijn in bestelling, die moet ik dus nog horen, maar als ze maar voor de helft zo mooi zijn als deze ben ik al tevreden

Voorlopig nog een 4,5, maar grote kans dat dit binnen niet al te grote tijd een 5 wordt.

de andere twee zijn van vergelijkbare schoonheid dus daarover zul je niet teleurgesteld zijn

Wat een ongelofelijk fantastische briljante plaat is dit toch, hij heeft wat mij betreft toch net iets meer dan de andere 2 van deze legende

Alleen wat ik nooit heb begrepen is waarom hij begint met Hazey Jane II en daarna doorgaat met deeltje 1

Waar een mens zich al niet over suf kan piekeren

Ik heb er nu genoeg naar geluisterd om er 5 sterren tegen aan te gooien, en dat doe ik bij deze dan ook.
5*

Dan denk je dat je alle wereldplaten wel zo'n beetje hebt gehoord uit de periode van 1967 tot 1972 en dan kom je ineens dit album van Nick Drake tegen. Zodra Introduction begon wist ik al dat dit wat ging worden en toen kwam het : "At the Chime of a City Clock". Wat is dat een verschrikkelijk goed nummer zeg. Ik ben er helemaal van onder de indruk (nu nog steeds) en het mooiste van alles is nog dat Nick Drake het nog presteert om de mooie lijn door te zetten in het vervolg.

Voorlopig nog een 4,5 maar ik ga dit zeker nog vaker beluisteren en een volle 5***** zit er zeker nog in.

Jongens toch

Ik weet niet waar Drake zich bevond toen hij Northern Sky schreef, maar ik begin toch sterk het vermoeden te krijgen dat dat in ieder geval niet is geweest op dezelfde planeet als dat wij er hier nu van kunnen genieten.

Wat een ongelooflijk geniaal, magisch, wonderschoon liedje is dat toch

Juist ja! Geniaal!

Ja, dat is inderdaad een wonderschoon liedje, maar de rest kan mij toch, op een paar nummers na, duidelijk minder bekoren dan de rest van Nick's oeuvre. Kortom, 3,5/5 is genoeg en misschien zelfs te veel voor deze plaat.

Five Leaves Left en Pink Moon zijn echt geweldig goed. Deze ken ik alleen nog niet, dus ik ga inderdaad maar eens op zoek naar de platenwinkel denk ik...

"Zijn tweede album, Bryter Layter, dat verschijnt in 1970, gaat op dezelfde muzikale weg verder. Geen van beide albums verkoopt goed en Nick Drake raakt in een depressie die hem vaak belet te schrijven en te componeren. Drake trekt zich meer en meer in zichzelf terug."

Dat dit album niet goed verkocht!

Ik kom er steeds beter in. Heerlijke plaat! Verhoog mijn stem met een 0,5*. Zal me niets verbazen als dat binnenkort nog hoger wordt...

Nee, dit is het niet helemaal. Wel mooie liedjes hoor, maar hij zingt een beetje alsof hij porceleinen balletjes aan het hooghouden is... heel breekbaar. Hou ik niet zo van.

Het beste album van Nick Drake, naar mijn bescheiden mening. Ik binnen 3 maanden al zijn 3 albums gekocht die hij tijdens ze korte leven maakte.

Bryter Layter is voor mij de beste van de 3 en ook een van de beste albums ooit gemaakt.

Prachtige nummers en eveneens mooie teksten gecombineerd met die breekbare maar toch zuivere stem.

Gewoonweg geweldig, een dikke 5,0

Sjonge wat is dit allemachtig prachtig. Nick Drake is toch stilletjes aan wel één van mijn favoriete artiesten geworden. Kos heeft het niet zo op breekbare muziek, maar in dit geval ben ik het absoluut oneens met hem. Dit hele album straalt een hele hoop warmte uit en dat is ook wel eens fijn in deze koude wintermaanden. Drake mag dan misschien depressief zijn geworden, ik word eerder melancholisch van.

4,5*

PS. Wat is Nick Drake toch een ongelooflijk stoere naam. Mocht ik ooit nog mijn naam willen veranderen, dan wordt het Nick Drake.

Dat schreef ik niet. Ik had het over zijn stem die breekbaar was.