Nick Drake - Bryter Layter (1971)

Ik vind die emotionele overload nogal overtrokken hier.. ik hoor voornamelijk iets wat zich in kleine cirkeltjes banend naar een soort van droeve berusting probeert te werken. Maar mij te voorzichtig en niet echt diepgaand of verregaand genoeg. Het blijft redelijk op de vlakte hangen. Bowie heeft ook wel fases gehad met een vrij beperkt instrumentarium en behoorlijk op zijn teksten leunend, maar veel overtuigender. Laat ik Neil Young dan noemen als vergelijk, dat kruipt bij mij ook dieper onder de huid dan dit.

Vergelijk het beter maar gewoon niet.

Prachtig werk ook deze die ik wat langer heb laten rijpen dan de anderen van Nick Drake. Ik hoorde eerst de andere platen en deze klonk in vergelijking daarmee niet vertrouwd genoeg. Iets te rijk gearrangeerd en op het eerste gehoor te vrolijk in sommige nummers, iets wat de authenticiteit van Nick Drake leek te verbloemen.
Inmiddels is me duidelijk geworden dat dit album ook een hoop moois is. Ben extra tevreden dat ik de vinyl box heb aangeschaft een paar jaar geleden. De docu 'A Skin Too Few' over Nick heb ik gisteren voor het eerst gekeken en het nummer 'Northern Sky' van dit album komt daarin heel mooi tot z'n recht op het eind (video link).
De gastmuzikanten op Five Leaves Left en Bryter Layter sluiten soms erg mooi aan. Hier is het hoogtepunt wat dat betreft 'Northern Sky'. Kan me trouwens enigzins voorstellen dat succes is uitgebleven met een destijds aparte tweede plaat als deze waar je als luisteraar wel naartoe moet komen. Gelukkig heeft Nick uiteindelijk wel bereikt wat hij wilde bereiken.

Deze aangeschaft na Five Leaves Left en Pink Moon en dit is echt de minste van de 3! Ik hoor hier niet echt de emotie van een album als Pink Moon, veel te veel opsmuk, iets wat Drake zelf ook vond en dus een album maakte wat voor de rest helemaal zonder andere instrumentatie was dan gitaar. Ik vind dit album echt tegenvallen, ik verwachtte echt heel veel, maar dat kwam er maar niet! Ik ga hem zeker vaker luisteren, maar voor nu 2,5 ster!

Stukken aangekleder dan Pink Moon, maar bombast? Nee toch.

OK, bombast was een beetje overdreven, maar ik vind dat er te veel instrumenten in zitten, Nick Drake vind ik veel beter zonder al die andere instrumenten.

At the chime of a city clock is magistraal.

Sowieso 5.0

Ook weer een mooie Drake. Anders dan z'n voorganger, die het meer moest hebben van z'n verstilde gitaarspel, gelardeerd met rustige percussie en fraaie strijkers. Anders dan z'n opvolger, die bottom-down accoustisch is. Dit is de plaat van Drake met de meeste 'opsmuk', maar dat past 'm ook. Weer mooi gedaan. En 'Northern Sky' is natuurlijk sprookjesachtig mooi.

Vrolijker, jazziër en zeker niet te vergelijken met zijn voorganger "Five Leaves Left". Desalniettemin een prachtplaat. Levert toch een half puntje in op zijn bovengenoemde voorganger: 4*

Alleen al voor Northern Sky met subliem pianospel van John Cale 5 sterren waard.
Het viel me overigens laatst op hoeveel het Haze Jane II op het vroege werk van Belle and Sebastian lijkt (of andersom natuurlijk.) Duidelijk waar Stuart Murdoch en co. de mosterd hebben gehaald..

Dit schreef Don Cappuccino ongeveer een half jaar geleden. Inmiddels ligt z'n score anderhalve ster hoger. Ik weet het nog niet, maar 2,5 sterren is zowiezo te weinig voor dit mooie plaatje. Veel voller dan 'Pink Moon', jazeker. Maar het stoort me niet echt. Natuurlijk is het een kleine smet op de puurheid van zo'n Nick Drake, maar dat is echt miniem. En er staan toch weer erg mooie nummers op.

laatst toevallig wat covers van nummers van Nick Drake gehoord.

Daar word ik echt ongepast van! ik kan er uitermate slecht tegen als iemand een nummer van Nick Drake probeert te spelen. Just don't touch it

Je vind het ongepast of wordt je er onpasselijk van ? Maar goed dat je er een achter zette want anders was ik weer-uuuuuuuhhhhhhh ........

Hehe je hebt inderdaad gelijk

Alleen de rest van het bericht snap ik niet helemaal, zou je het even kunnen uitleggen?

Ik bedoelde dat ik anders op mijn beurt onpasselijk geworden was omdat ik niet zo goed tegen mensen kan die vinden dat de songs van hun faves niet door anderen gespeeld mogen worden Jimi had ook een heleboel van dat soort "fans" rondlopen.......

Okey ik snap je punt

Jimi heeft trouwens zelf een paar van de beste covers ooit gemaakt.

Muzikaal is dit een zeer aangename plaat. Vocaal is het niet slecht maar ook iets te breekbaar en makkelijk. Al met al ademt het album een goede sfeer uit die mij iets te droevig / depressief is om het album mer dan 1 keer achter elkaar te horen. Maar dit doet niks af aan het niveau van het album. One of These Things First vind ik met kop en schouders boven de rest uit springen. Dit is misschien ook het meest toegankelijk nummer, al vind ik dit in zijn geheel wel een toegankelijk album. Leuk is het bescheiden koortje op Poor Boy.

Dit is naar Nick Drake-normen inderdaad nog toegankelijk en niet al te zwaarmoedig. One of These Things First was ook het nummer dat mij eerst goed beviel (het is trouwens ook te horen in de film Seven Pounds), de rest heeft meer zijn tijd nodig gehad. Nu vind ik het geheel gewoon sterk en weet At the Chime of a City Clock me het meest te bekoren door de geweldige sfeer die het opwekt.

Als dit al behoort tot zijn niet te zwaarmoedig werk, laat ik de rest van hem zeker links liggen. Ik wil nog enigszins zonnig door het leven gaan.

Dan zal je "Berlin" van Lou Reed ook niet tot je favorieten rekenen .

Ik ben er uit, dit is het beste Drake-album, en velen zullen het niet met me eens zijn, maar dat maakt ook niet uit natuurlijk..

Tuurlijk niet, maar dat ik Five Leaves Left nodig had voordat het kwartje viel wat betreft deze plaat maakt het een duidelijke zaak. Voor mijzelf dan toch in ieder geval ......

Bij Protonos bespreekt 25 sprookjesachtige albums:

Nick Drake is zonder twijfel mijn favoriete artiest, en dat zal niet zijn laatste notering zijn in deze lijst.
Bryter Layter was het tweede album van deze songschrijver, zanger en gitaarvirtuoos. Op deze plaat is de sound wat voller, meer instrumenten werden toegevoegd aan het gitaarspel van Drake. Voor sommige mensen zal dit een struikelblok zijn, maar voor mij is het tegendeel juist waar. Dit is zelfs nog een tijdje mijn favoriet van hem geweest, maar inmiddels is hij voorbijgestreefd door Five Leaves Left.

Speciaal voor mijn grote held zal ik deze plaat nummer voor nummer doornemen.

Introduction: een rustige intro, gitaar die later door strijkers wordt bijgestaan. Deze instrumentale track is een fijn begin van de plaat

Hazey Jane II: een van de vrolijkere nummers van dit album. In het bezit van een geweldig gitaarmotief. Ook de tekst van dit nummer vind ik top. And all the friends that you once knew are left behind they kept you safe and so secure amongst the books and all the records of your lifetime.

At the Chime of a City Clock: deze behoort tot mijn grote favorieten van deze plaat. De sfeer die hier geschept wordt is werkelijk magistraal. De gitaarpartijen zijn wederom magisch.

One of These Things First: Ook een van de meer opgewekte broeders van deze plaat. Fijn nummer wat mooi tussen de rest past.

Hazey Jane: De rustigere van de twee Jane’s. De strijkers voegen hier veel toe en maken er een mooi geheel van.

Bryter Layter: Hier komt de fluit langs. Een van mijn favoriete instrumenten, omdat het (mits goed gebruikt) een sprookjesachtige sfeer kan scheppen. Gewoon weer een topnummer.

Fly: Een van de mindere nummers van deze plaat. Hoewel het nog steeds een prima nummer is, heeft het niet de magische sfeer die veel andere nummers hier hebben.

Poor Boy: Een nummer wat misschien iets korter had mogen duren, maar desondanks is er niet veel mis met dit nummer. Het koortje had er van mij niet ingehoeven, maar de sax zorgt voor een mooie solo.

Northern Sky: Wat een nummer! Ongelofelijk goed dit meesterwerk, ik zou serieus kunnen overwegen om dit op mijn begrafenis te laten spelen. Meneer Drake tovert hier een van de mooiste zanglijnen uit de hoge hoed en John Cale op de piano geeft de finishing touch.

Sunday: Dit nummer is een perfect einde voor dit schitterende album. De fluit speelt hier een geweldige rol en maakt dit pareltje compleet

En wat te denken van de tekst!! Voor mjj een van de mooiste uit de popmuziek.

"Grappig" dat je dat zegt, want ook bij mij staat het op de nominatie.

Toch wel z'n beste album.Northern Sky bv.....pracht nummer.

Wat een prachtige songs zijn Fly en Northern Sky toch. De sfeer die hij kon creëren is iets wat niemand die hem covert kan nadoen.

Na Pink Moon heb ik ook eindelijk deze eens gekocht en na een aantal luisterbeurten ben ik helemaal verslaafd.. Wat een fijne muziek toch. Dankzij de strijkers en andere toegevoegde instrumenten is dit een hele warme plaat. Na één dag al 1 van mijn favorieten

Ik heb geregeld bij het luisteren zo iets gehad van joh, laat al die instrumenten weg. Ze voegen nou niet echt iets toe aan de intimiteit die bij de andere twee albums wel te horen was. En een vrolijke Drake... Dat was even slikken. Gelukkig heeft het album zeker nog z'n momenten (Northern Sky is geweldig mooi en ook Fly kan me intens beroeren). Het idee dat ik het allemaal even moet laten bezinken heerst dus mijn stem zal nog niet geplaatst worden. 

Dit is inderdaad zijn meeste opgewekte plaat. En als deze plaat een succes was geweest, had er nooit Pink moon geweest. En misschien had hij nu nog geleefd. En wie weet welke richting de muziek was heengegaan.