Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)

I probably still adore you with your hands around my neck, Or I did last time I checked.

We kunnen met gemak een volledige pagina vullen met citaten van geniale vaak in ironie gedrenkte one-liners waarmee Alex Turner op dit album de Britse maatschappij/jeugd zo treffend schetst. Beste Britpop album sinds '00, het tegendeel beweren staat gelijk met vloeken in de kerk.
Jammer dat de andere Arctic Monkeys albums beduidend minder zijn. Hieraan klopt alles, album is ook lekker geproducet en Turner gaat tekeer met een soort van charmante arrogantie die je enkel bij ambitieuze mensen van die leeftijd terug vindt.

Ik vind dit ook nog steeds de beste Monkeys plaat. Hier hoor ik een band met die nog evenveel inspiratie en energie heeft als op het debuut, maar deze energie veel beter weet te kanaliseren. Het debuut van deze band vind ik een echte hit & miss plaat. Er staat geweldig spul tussen, maar vaak slaan ze door in hun springerigheid. Op FWN vinden we nog steeds die heerlijke, gevatte teksten van Turner, gecombineerd met strak drumwerk, fijne riffs en afwisselende songs. Songs als Teddy Picker, Fluorescent Adolescent en 505 behoren tot de absolute top uit het oeuvre van deze band. Hier klopt alles. Na deze plaat ging de band experimenteren, met zeer interessante platen als resultaat. Het niveau van deze hebben ze vooralsnog niet meer weten te halen.

Verdiend alleen al een voldoende door Fluorescent Adolescent

Net nog eens opgezet. Ik ga 'm gewoon nog eens opzetten. Wereldplaat.

Goede aftrap met Brianstorm, gelijk je aandacht erbij, drums allover heerlijk... Ff ademhalen en drums to the end, Teddy Picker lekker en bevestigend dat stil zitten geen optie is... D is for draai maar door dangerous delightful en zeker geen nightmare... Balaclava is een mooie opbouw met percussie naar de alltime topper van AM Fluorescent adolescent .... The best you've ever had...

.. en vervolgens teleurgesteld, voor-je-uit-starend in huilen uitbarsten bij het horen van Only Ones Who Know, wat een verschrikkelijk nummer. Gelukkig maakt Do Me a Favour het dan weer helemaal goed met die heerlijke opbouw en één van de beste climaxen ooit - samen met A Certain Romance natuurlijk.

Tweede gedeelte van het album vind ik trouwens stukken sterker dan het eerste gedeelte. Nummers die op het begin juist mijn favorieten waren, zoals Brianstorm, Balaclava en zelfs Fluorescent Adolescent, weten me nu niet echt meer te pakken. Prima songs maar zeker niet uitzonderlijk. Wellicht te vaak geluisterd.

Only Ones Who Know is inderdaad een misser van formaat. Jammer, want voor de rest is dit een erg consistente plaat. Met de eerste vier nummers mag je me elke dag wakker maken en ook het energieke tweeluik This House Is a Circus / If You Were There, Beware behoort tot de hoogtepunten. Dn!S slaat de nagel op de kop: de energie van het debuut wordt gekanaliseerd in meer pakkende nummers. De productie klinkt ook beter in mijn oren, al kan ik niet zeggen waar dat precies aan ligt.

Zonder meer mijn favoriet van de Monkeys. De koerswijziging die ze hierna hebben ingezet, heeft me altijd minder aangesproken. Geef mij maar de snelle, springerige, punky feestknallers die hun eerste twee platen kenmerken.

Ik heb door het luisteren naar nummers van de verschillende platen van the Arctic Monkeys voor the Greatest Hits, de score hier verlaagt naar 4,0*. Nummers als D Is For Dangerous, This House Is A Circus & 505 vind ik inmiddels wat minder sterk als toen het album (net) uitkwam. Ik vind inmiddels het album AM ook beter dan deze, na het briljante debuutalbum natuurlijk.

Hé, je achtervolgt mij: help!!!

Maar ja, die nummers, ik wou dat het anders was. Ik moet wel zeggen dat dit album in de loop van de jaren steeds wat minder hoog gewaardeerd wordt door mij. Terwijl het debuut in mijn top 10 staat.

Ja en soms ben ik je dan even kwijt.
Misschien is het handig als je even je postcode en huisnummer dmv een PM stuurt

Nou ok, 505 vind ik toch wel een prettig nummer.

Nog nooit een bericht geplaatst hier, vreemd. Zojuist verhoogd naar de volle mep, want dit album kent geen enkel zwak moment. Het rockt zoals rock hoort te klinken en is een stuk volwassener dan het debuut (welke ik slechts op 3,0* heb staan).

Vooral de productie van dit album is weergaloos en een behoorlijke stap voorwaarts t.o.v. het debuut.

Heerlijk album van de heren met een lekker punk gevoel. Puntige, strakke rocksongs. Dit blijft toch een heel prettig bandje.

Dit album staat voor mij 13 jaar na dato nog steeds als Fort Knox overeind. Een tijdloze klassieker dus. Toen het album uitkwam was ik net 20, nu 33. Vele platen rond die tijd zijn gesneuveld en in de vergetelheid geraakt maar de eerste drie platen van Arctic Monkeys blijven gewoon steengoed.

Naar aanleiding van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Van horen zeggen, op die manier ken ik de Arctic Monkeys. En ik heb het idee dat rond de festivals de naam vaak voorbij komt vanwege een goede livereputatie. Knalt er vanaf de eerste noten meteen vol in. Rauw, ruig, beetje punkinvloeden volgens mij (zover ik punk ken). Stem past goed bij de stijl met de energieke korte zanglijnen. Er zit op zich ook wel een fijne groove, een bepaalde funkyness in de muziek. Het is van die muziek waar je onbewust je been, voet, hoofd of [vul een lichaamsdeel in] op mee gaat laten bewegen. Of het muziek voor mij is? Niet per se, al is het wel fijn dat het korte nummers zijn. Dan is het toch allemaal wat behapbaarder. In het begin van een dergelijk album zit ik er nog wel lekker in, maar gaandeweg heb ik het “geram” wel gehoord. En ik kan me inderdaad best wel indenken dat op een festivalpodium dit een feestje is.

Naast 505, dat een klassieker is geworden onder leeftijdsgenoten en iedereen die de band een warm toedraagt, bevat dit album ook het geweldige, emotionele en doordringende ‘do me a favour’. De rest luistert heerlijk weg, Fenomenale band!

Over het geheel genomen een leuk plaatje.

Minder onstuimig dan de voorganger en vooral meer onderlinge variatie tussen de nummers. Dat leidt soms ook tot een mispeer. Hoe slaapverwekkende troep als Only Ones Who Know en If You Were There Beware ooit door de schifting gekomen is?

Daartegenover staan aanstekelijke, sterke poprocksongs als Teddy Picker, D Is for Dangerous en This House Is a Circus. Ook de klassiekerstatus van 505 kan ik goed begrijpen, een zeer goed opgebouwde track met een fijne melancholische sfeer.

If you were there Beware slaapverwekkende troep? Wereldnummer, een van de beste van de plaat!

Fijne plaat hoor. Iets wat ik na de doorbraak van deze gasten eigenlijk weer aan de kant slingerde. Nu bij het opnieuw beoordelen van mijn collectie en het alfabetiseren ervan komt het weer regelmatig voorbij en het beklijft nog steeds. Lekkere jeugdige onbevangenheid, en goede songs. 4 sterren

Misschien nog wel iets beter dan hun eerste. Strakker en ongekend volwassen voor zulke kleuterbekkies. Toen ik deze plaat kocht vanwege de hype was het nog een beetje te hard voor mijn brave tieneroortjes - als kind was ik als de dood voor fanfares, en dan vooral voor die afschuwelijke trommels, vandaar dat ik altijd al buikpijn kreeg bij het idee dat de sinterklaasintocht eraan zat te komen, en dan was dit nog wel een tandje erger - maar in de loop der jaren kon ik steeds meer hebben. Gelukkig maar.

Niet zo goed als hun eerste album, maar nog steeds heel sterk!