Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)

Mojo Pin, beluister hem nog een paar keer en hij zal je hoogstwaarschijnlijk beter bevallen, dat was bij mij ook zo.

The Bad Thing, Fluorescent Adolescent, Brianstorm zijn de beste nummers van wat ik tot nu toe heb gehoord.
De rest van de gelekte nummers zitten wat mij betreft ver onder het niveau van hun eerste album.

Ik had heel graag gewild dat ik het een hoger cijfer kon geven. Maar dit is een ietwat pitloze opvolger van WPSIATWIN. Na mijn eerste indruk geef ik het een 3,5*

Het is een prima album, en jammer dat mensen het een slecht album vinden omdat ze het met het debuut-album gaan vergelijken (als iemand een album maakt moet je gewoon doen alsof het het debuut-album is, want dan beoordeel je denk ik het beste )

Dan nog is het onvoldoende met 5 nummers die niet eens 3 minuut duren. Op concerten zijn ze dan snel uitgespeeld als ze puur nieuw materieel van dit album spelen.

Sowieso vind ik ze live erg saai. Wel onderhoudend, maar totaal niet leuk of verassend. Dit album moet ik overigens nog gaan beluisteren.

Qua stemvastheid zijn ze erg constant maar totaal geen beleving op het podium inderdaad. En ook een tikkie arrogant.

Hele album beluisterd en sommige liedjes nog wat vaker. Fluorescent Adolescent is echt een lekker nummertje Dit wordt denk ik gewoon een aardig indie albumpje.. niet meer niet minder.. en daar is niks mee

Of je nu gelijk hebt of niet.. ik vrees dat hij er bij de critici niet zo gemakkelijk af zal komen ik ben overigens wel benieuwd naar het album

Achja de critici.. de pers.. de zogenaamde mensen met verstand van zaken Ik trek me er nooit zo veel van aan. De eerste plaat was gewoon erg lekkere indie die bovendien het 'verassingseffect' had omdat het het eerste full length album van de heren was en ze nog niet zo heel bekend waren. Gevolg was dat het album de hemel in werd geprezen. Ik heb er zo m'n bedenkingen over.. want ik denk dat als dit hun eerste album was geweest het ook de hemel in was geprezen. Maarja ik moet hem nog een aantal keer luisteren om daar definitief over te kunnen oordelen Zo op het eerste gehoor is er niks mis met deze plaat.

Ik heb hem pas 2x geluisterd en wat meteen opvalt dat het geen gemakkelijk album is zoals de eerste. Hij zal meer luisterbeurten nodig hebben en dat is op zich geen slecht teken.
Nummers die er boven uit steken zijn tot nu : Brianstorm, Fluoroscent Descedent, bad thing , do me a favour en bad thing, maar ook de rest kan me bekoren
Ik wacht wel nog met een beoordeling todat ik hem vaker heb gehoord

De eerste jubel recensie hebben ze wel al binnen, in de Q (5 sterren)maar dat was ook wel te verwachtten

Grote onzin. Dan waren ze waarschijnlijk niet eens doorgebroken.

Stuk of vijf keer beluisterd vandaag, tekstueel gaat Alex Turner waarschijnlijk de beste liedejesschrijver van zijn zijn generatie worden. De teksten zijn pakkend en ook de gitaarriffjes zijn weer lekker funky, het is misschien niet zo catchy als het eerste album, maar na een paar luisterbeurten kan ik voorlopig wel concluderend dat het altijd lastige tweede album, imo toch zeker wel door de keuring komt. Nummers die eruit springen: D is for Dangerous, Fluroscent Adolescent, This House is a Circus & The Bad Thing

Nog geen beoordeling, maar gaat wel uitkomen rond de 3.5/4 * denk ik

Argumentatie graag.

Zwakke plaat.

Dat onderbouw je effe sterk zeg. Respect

Ik dacht: ik vat mijn stukje op pagina 4 nog even kort voor je samen.

Ahh goed. Dat stukje had ik nog niet gelezen In dat geval kan ik niet meer dan zeggen dat ik het er gewoon niet mee eens ben. Tracks als Balaclava, Fluorescent Adolescent en This House Is A Circus waren voor mij na 1 volledige luisterbeurt zeker ook tracks die er in positieve zin bovenuit staken, en die noem je niet eens. De rest klonk me ook niet slecht in de oren. Jou blijkbaar wel. Najah dat is jouw goedrecht. Snel beoordeeld van je. Ik luister vrolijk verder en zet voorzichtig eens in op 3,5*

dat de mensen hem mischiens al gehoord hebben??

waar dan?

Dat mogen we jammergenoeg niet zeggen

ok ik zie het al ik ga em ook even binnenhalen

na 1 luisterbeurt heb ik wel het gevoel dat het net zoals het nieuwe album van maximo park een goede opvolger is, maar wat ik me wel afvraag is waarom ze het nummer 'Only Ones Who Know' erop hebben gezet wat een waardeloos nummer is dat.

Hoe 'eerlijk' is het om het nieuwe album van Arctic Monkeys te beluisteren als je het debuut eigenlijk maar een teleurstelling vond waarbij je niet begreep wat iedereen hier nu zo in hoorde.
Ach ja, denk je dan, het overkomt me andersom ook: Franz Ferdinand vond ik helemaal super en ook daar begrepen veel mensen de fuzz niet.
Maar als ik het debuut dan maar zo zo vond en het gevoel heb dat dit eveneens tegen gaat vallen waarom dan toch luisteren?
Misschien omdat ik de single Brianstorm niet eens zo heel erg slecht vind? Misschien omdat ik de tweede Kaiser Chiefs ook nog wel mee vond vallen terwijl velen het tegendeel beweren. Misschien omdat ik gewoon hoop op een leuk gitaarplaatje die ik als een van de weinigen misschien wel leuker ga vinden dan het debuut? Want reken maar dat dit tweede album door veel debuut-liefhebbers afgeschreven gaat worden. Misschien is het dus mijn eigenwijsheid.
Zoals gezegd vind ik Brianstorm niet eens zo beroerd: tja een storm in een glas water, niet uitzonderlijk maar op zich wel lekker.
Teddy Picker biedt ook weinig nieuws, maar is gewoon vrolijke gitaarbandjes pop/rock. Natuurlijk hebben we daar al genoeg van en ja ik heb er soms ook mijn buik van vol, maar dit is zo verkeerd nog niet.
D Is For Dangerous valt ook best mee. Echt afwijken van het debuut doen ze overigens niet, althans ik hoor niet zo veel verschil.
Balaclava is een retestrak nummer met een hoog adrenaline-gehalte. Op zijn tijd wat vermoeiend, maar het valt wel op.
Flourescent Adolescent is niet hemelbestormend maar klinkt redelijk luchtig en geeft een heerlijk lente-gevoel (zou dat het zijn waardoor ik nog niet afhaak?).
Op Only Ones Who Know gooien de heren het tempo omlaag. Hier zullen veel wenkbrauwen gefronst gaan worden bij de fans denk ik, maar als broodnodige afwisseling vind ik het een slimme zet om nummers als deze er tussen te zetten, want hierdoor is het weer vrolijk verder gaan op Do Me A Favour. Niet veel mis mee en ik heb het gevoel dat ze hier toch wat andere wegen proberen te bewandelen hoe voorzichtig ook.
This House Is A Circus heeft weer het drukke, nerveuze gehalte dat de band soms kenmerkt. Nadeel bij het vorige album vond ik dat de cd na verloop van tijd begon in te zakken. Hier valt dat nog mee en ik denk dat de voorgaande nummers daarvoor zorgen.
If You Were There, Beware kent wat leuke wendingen waardoor het leuk blijft naar dit nummer te luisteren. Heel spannend vind ik het allemaal niet, maar dat hoeft ook niet altijd.
The Bad Thing klinkt redelijk cheesy. Maar daar is op zich niks verkeerds aan. Dit soort nummers moet je gewoon niet de hele dag willen horen en dan is er niks aan de hand: op zijn tijd is dit gewoon erg lekker. Je humeur klaart er in elk geval van op.
Old Yellow Bricks begint daarentegen wel wat te vermoeien, een oude klacht (debuut) die dus weer terugkeert. 'Nu weet ik het wel weer'. Maar bedenk dan wel dat we al bij het voorlaatste nummer zitten...
Ook 505 gaat een tandje lager en komt pas na 2 en een halve minuut weer tot leven. Niet heel opvallend, maar zeker niet beroerd.

(Voorlopige) conclusie: dit album was een paar draaibeurten zeer goed te doen, maar dat was het debuut ook. Het debuut werd ik na verloop van tijd zat, dat hing te veel op de ijzersterke nummers en had te veel nummers de me niet veel deden. Dit album lijkt over de hele linie iets constanter. De heren zijn gegroeid in hun werk en dat pleit voor ze.
Toch zullen veel mensen het minder vinden (verwacht ik althans) en dat is begrijpelijk: de hype heeft zijn werk gedaan. Het heeft mensen zeer enthousiast gemaakt en het heeft aan de andere kant ook veel kapot gemaakt denk ik. Zo'n tweede zal dus extra kritisch beluisterd gaan worden.
Het is mij meegevallen allemaal ook al zal ik nooit een groot liefhebber gaan worden.
Laat ik voorzichtig inzetten op hetzelfde aantal sterren als het debuut die volgens mij ooit begon met 4* en is afgezakt naar 3*. Misschien gaat deze tweede wel de tegenovergestelde weg bewandelen
Maar dan zal ik het wel nog regelmatig moeten gaan beluisteren en of dat ook gaat gebeuren? Zo af en toe verwacht ik wel, maar regelmatig? De tijd zal het leren.

beetje triest dat mensen al gaan beoordelen op nummers die ze hebben gehoord en ook nog eens van slechte kwaliteit zijn..
ook snap ik niet waarom sommige vinden dat de tijd tussen het eerste album en tweede album kort is: ruim 1 jaar ertussen is normaal hoor, niet uitbuiterij of wat voor onzin dan ook.
wacht gewoon tot de officiele release en beoordeel dan.

Dan heb jij blijkbaar andere opnamen, want hier is het perfect.

De jongens zijn volwassener geworden en de muziek is daarbij zeker ook volwassener geworden. En dat allemaal zonder hun kenmerkende geluid te verliezen. Super. ( Die riffs zijn mad dope, en tekstueel ver boven het gemiddelde)

anders dan Whatever people say.. maar toch weer lekker!

een 4 van mijn kant!

Het zal best goed luisterbaar zijn hoor, maar het is toch echt een transcode.

Neemt niet weg dat ik hem zelf ook wel even ga beluisteren

Ik zit deze nu voor het eerst te beluisteren, en het bevalt me eigenlijk best waar ik geen grote verwachtingen had.
Ik zal nog even wachten met het geven van een cijfer echter.

Ik heb hem net de eerste luisterbeurt gegeven. Muzikaal en tekstueel zit het beter in elkaar dan het debuut, alleen zijn de nummers een stuk minder pakkender. Whatever... was meteen catchy en dansbaar. Dit album heeft daar wat meer tijd voor nodig. Na 10 keer draaien is dit album misschien wel evengoed (of zelfs beter) dan het debuut, maar op dit moment krijgt hij nog even een 4*