Nick Drake - Pink Moon (1972)

Somber gitaargetokkel samen met ontroerende zang die recht uit het hart komt.
Uit het hart van Nick Drake die jammer genoeg overleed aan een overdosis tryptizol.
Nick was depresief, en dat hoor je aan de muziek. Dat deze plaat 's nachts is opgenomen uit zich ook in de donkere stemming van de songs.

Buiten dat de fantastische titeltrack Pink Moon ook nog eens een piano bevat, is er op deze plaat alleen maar een man met een gitaar te horen. Dit is een van de intiemste platen die ik ken.
Het is alsof Drake op een oude krakende stoel zit in je kamer, en zijn gevoelens uit.
De teksten zijn ook erg mooi.

Kortom, ik zie niet in waarom ik deze plaat niet zou verhogen naar een 5*.
Daarom een verdiende 5*, voor dit meesterwerk.

Ik moest daar eerst ook erg aan wennen inderdaad... Zoals je zegt is dit een vrij kaal album, en als het stemgeluid je niet aanstaat wordt het inderdaad al snel saai. Gelukkig is bij mij het kwartje gevallen (al viel hij niet zo hard als bij veel anders mensen).

Ja, dat dan in ieder geval wel. Dit is tenminste niet de zoveelste artiest die een album maakt met de bedoeling om ons luisteraars eens even lekker te tergen.

Blij dat ik het album naar 4.28 heb getild. Wt een pareltje

De eerste twee albums hebben de geweldige composities en vaak wat grootser klinkende nummers, maar het absolute hoogtepunt van Drake is voor mij toch wel Pink Moon. Er schuilt een ontroerende pracht in de korte fragiele liedjes op deze plaat. Tekstueel vaak simpel maar treffend. Je hoort hoe de man worstelt met zichzelf en zijn omgeving. De enige weg die hij kan nemen leidt niet naar de sterren. Het is makkelijk praten als je al weet wat er gaat gebeuren, maar ergens voel je wel dat Nick Drake hier op een cruciaal punt in zijn leven zit. De stijlbreuk in vergelijking met zijn vorige plaat voornamelijk. De liedjes zijn kort en simpel van opbouw, alsof hij al het denkwerk achterwege plaat en puur zijn hart uitstort. Nummers als Pink Moon, Road, Which Will, Parasite, Free Ride en Things Behind The Sun raken me diep. Iets wat ik tot nog toe minder heb met de eerdere werken van Nick Drake.

Ook deze plaat heb ik een week geleden beluisterd, maar nu pas de tijd gevonden om het opnieuw te beluisteren en een eerste verkenning te beschrijven. Wat vooral opvalt aan dit album is de tijdsduur. Voor mij is het zeldzaam dat een regulier album zo kort is. Ik ken genoeg EP's die de dertig minuten aantikken, maar albums ken ik er eigenlijk geen. Nu staat de tijdsduur niet echt garant voor de kwaliteit, maar was ik wel bang dat ik dit album me niet echt ging opzuigen. In een halfuur kun je onmogelijk aan iets hechten.

Dat laatste is min of meer van toepassing geweest, want dit voelde niet aan alsof ik in de muziek was opgezogen. Het is een goed album, daar niet van. Maar ik voelde geen hechtenis, iets waar ik altijd voor ijver. Nu zal ik het album daar niet voor 'straffen', nee, ik leg dit even naast me. Het album is zoals ik al zei goed, maar ik zie nu nog niet de pracht in. Dit is nog niet echt een probleem, aangezien dit mijn eerste luisterbeurt is. Al betwijfel ik dat ik dit ooit een hele hoge score zou kunnen geven. Iets weerhoudt me ervan om dit een hoge score te geven. Dat het dan eventueel toch een hogere score zal krijgen is voor mij ook een vraag.

Pink Moon is geen plaat, die je na een eerste luisterbeurt erg hoge cijfers geeft.
Ik vond het titelnummer al van luisterbeurt 1 fantastisch en de rest geraakte niet verder dan goed tot erg goed. Maar na 6 luisterbeurten ong. stond de 5* daar. Inmiddels misschien al zo'n 20 keer gehoord en nog steeds geniet ik hier van.

Intimiteit. Dat zou het eerste woord zijn dat me te binnen schiet als ik aan Pink Moon zou denken.
Donker en gevoelig gitaargetokkel wordt perfect vermengdt met de aangrijpende stem van Nick Drake. De man die het leven niet meer zag zitten, die zich een parasiet voelde.

Niet alleen instrumentaal en vocaal is Pink Moon een parel, maar ook tekstueel.
Er zijn weinigen die hun gevoelens zo mooi onder woorden kunnen brengen, dit vind ik namelijk een van de mooiste stukken tekst ooit:

"And I was green, greener than the hill
Where the flowers grew and the sun shone still
Now I'm darker than the deepest sea
Just hand me down, give me a place to be." (Place To Be)

Ondanks dat hij maar 28 minuten duurt weet Nick Drake je te grijpen vanaf de eerste tonen van de plaat tot de laatste. Het start bijvoorbeeld al zeer sterk met Pink Moon.
Het start zoals iedere song op deze plaat met heerlijk gitaarspel en de stem van Drake.
Maar halverwege komt dat prachtige samenspem tussen piano en gitaar.
Een simpele pianomelodie maar zo emotioneel en aangrijpend klinkend.

Maar mijn absolute favoriet blijft Things Behind The Sun.
Terwijl iedere track rond de twee minuten klokt. Duurt deze net geen 4 minuten.
Het bestaat uit een van mijn favoriete riffjes allertijden, en ook Nick Drake zingt vol gevoel.
Ieder woord dat hij zingt meent hij ook.

Kortom: een van de aangrijpendste, initiemste en harverscheurendste platen die ik al gehoord heb. Nick Drake speelt fantastisch gitaar, en begeleid zich vocaal ook nog eens erg sterk.

vermengdt? :S

ik luister deze plaat weer eens en word elke keer weer omver geblazen... wat een fragiele ingenieuze muziek schotelt Nick Drake ons hier voor
iets om een half uurtje lichtelijk melancholisch bij weg te dromen

Dit is waarschijnlijk wel geniaal enzo, maar mij doet het niet veel. Ik vind het allemaal wat op elkaar lijken. Hier trap ik veel mensen waarschijnlijk tegen de schenen, maar zo ervaar ik het. Hij heeft een speciale stem maar ik vind hem eerder irritant dan mooi. Alleen het titelnummer, place to be en things behind the sun vind ik echt mooi. Dit is geschreven na mijn eerste luisterbeurt, dus misschien verandert mijn stem nog

Ik zou hem zeker nog een paar keer beluisteren.
Die tijd heeft hij zeker nodig. Buiten dat alle nummers (alleen Pink Moon niet) alleen met vocals en gitaar zijn vind ik de nummers niet op elkaar lijken en kan ik ze allemaal uit elkaar houden.

Mee eens.

Er is een verschil tussen 'het vormen van een eenheid' en 'op elkaar lijken'. Ik denk dat in het geval van Pink moon toch echt van het eerste gesproken moet worden.

Bij de eerste luisterbeurt raakte het mij echt, zo extreem heb ik het niet meer gehad daarna. Ik zat echt met tranen in mijn ogen, zoiets had ik nog nooit gehoord.

Het wordt toch wel heel erg tijd om deze op zijn minst op 4* te zetten... Prachtig in al zijn soberheid.

Ik heb bepaalde albums die ik enkel opzet in de lente. En albums die ik - puur gevoelsmatig -alleen luister in de herfst! En dit is er zo een voor in deze tijd van het jaar. En toch zal het gitaargetokkel en de 'zwoel' ingetogen stem van Drake ook niet misklinken onder de lentezon. Misschien eens proberen over een maand of 6. Hoe dan ook, ik heb 'm weer eens opgezet. En nu ik hier toch ben, meteen maar 's even 4 sterren meegeven.

ik ga naar vijf sterren...
tijdloos album, verveelt nooit
ben elke keer weer diep onder de indruk als Nick begint te zingen in het openingsnummer Pink Moon

Nick Drake én Tupac in je top 10? Raul verdient een kusje - en misschien wel meer.

Geweldige gitarist ook en een tijdloos album. Misschien die vinylbox maar eens gaan aanschaffen.

^wees snel. Box is het overigens dubbel en dik waard. Klinkt echt ongeloofelijk goed! Je krijgt er trouwens een download voor alle 3 albums in Hi-rez + een needledrop van alle 3 album.

Koopje voor dat geld!

Dit album had echt geen minuut langer moeten duren. Zo'n intens melancholiek album verdraag ik echt geen uur. De vergelijkbare albums Tim Hardin 1 en Tim Hardin 2 (hij was beter in het bedenken van liedjes dan het bedenken van albumtitels) duren ook nog geen half uur.
Verder ben ik het dit keer niet met Louis eens: er zijn zoveel prachtige drie minuten-singles waar velen met mij enorm aan gehecht zijn, dus dat kan met een half uur muziek natuurlijk ook. Of bedoel je soms: "Na een eerste kennismaking van een half uurtje kun je onmogelijk aan iets hechten." Dat lijkt me een redelijk standpunt, al vind ik het ongelooflijk jammer dat veel mensen op MusicMeter een recensie schrijven op grond van ëën haastig luisterbeurtje.

Een intens, intiem half uurtje kan een groter effect opleveren dan een hoop liedjes uitgewaaierd over een uur of meer.
Nee, AdrieMeijer heeft hierboven gelijk: de timing van deze plaat is perfect.

Waarom zie jij dat bericht als een recensie? Zo ver ik weet heb ik het niet als mening aangevinkt. Ik heb trouwens op dat moment de plaat niet zo vaak gedraaid, dus in hoeverre dat bericht constructief is kun je dat niet als een recensie zien. Deze plaat staat trouwens in de lijst met platen die ik extra aandacht moet gunnen, dus misschien kan ik net hetzelfde zeggen wat jij zegt binnen enkele weken.

Ik beweer dat veel mensen een recensie, bericht of mening schrijven op grond van één luisterbeurt. Dat is een onomstotelijk feit. Ik schrijf niet dat jij dat doet, want dat kan ik niet weten.
Als ik een mening geef over een cd, kun je ervan uitgaan dat ik er lang naar geluisterd heb. De beste cd's hebben tijd nodig om te nestelen. CD's die me onmiddellijk aanspreken, verliezen vaak na enkele luisterbeurten hun charme. (Al zijn er uitzonderingen: Nick Drake sloeg bij mij direct in als een bom.)
Ik vind het een raar verschijnsel dat, vooral bij nieuwe cd's er berichten verschijnen in de trant van: "Ik heb op YouTube een clip gezien van de titelsong. Wauw! Dat smaakt naar meer! Voorlopig geef ik 4,5 ster, maar dat kan nog meer worden als ik de cd in huis heb." of "Net even het album gedownload en opgezet tijdens het werken in de tuin. Nou, de nummers lijken wel allemaal op elkaar. 2 sterren"
Ik zou het jammer vinden als MusicMeter ten onder zou gaan aan dit soort oppervlakkigheid. Sommige schrijvers beluisteren dagelijks meerdere nieuwe cd's en hebben daar nog een mening over ook. Ik snap dit soort muzikale boulimia niet. Persoonlijk ga ik liever de diepte in: ik ken van Nick Drake alle songs uit mijn hoofd, kan ze bijna allemaal spelen op gitaar en luister er al 35 jaar naar.
Niet dat ik daarmee dan het gelijk aan mijn kant heb, als het over smaak gaat is er niemand die gelijk heeft, maar albums van Nick Drake verdienen serieuze aandacht.

Goed stuk Adrie. Prima verwoord. Je moet alleen niet alles als recensie lezen hier op MuMe. Het is tegenwoordig erg gemakkelijk om aan muziek te komen. Alles ligt voor het oprapen. We hoeven niet meer te kiezen waar we ons zuurverdiende geld aan uitgeven. We luisteren gewoon 'alles' wat voorbijkomt. Zelf heb ik er ook wel een handje van om snel een mening te willen vormen, want er is nog zoveel dat ik 'moet' luisteren. Gewoon, omdat het kan. En juist door het vele luisteren naar muziek zullen velen de gave hebben ontwikkelt om redelijk snel te weten of iets in hun straatje past. En soms hoor je wel de potentie van iets zonder dat je het gelijk goed of geweldig vindt. En soms sla je de plank gewoon volledig mis en dan moet je door het slijk om alsnog toe te geven dat het toch wel erg goed, of juist zeer slecht is. Dat had je 'vroeger' ook met gekochte cd's. Hoe dan ook. Ik vind ik het wel prettig om hier op MuMe te sparren over muziek zonder dat er gelijk allemaal inhoudelijke recensie uitrollen. En dat er zeer regelmatig ook onzinnige reacties voorbij komen (hierbij doel ik niet op IllumSphere ) is een vaststaand feit. De voorbeelden die jij geeft zullen velen van ons zich ook wel aan ergeren.

Wat 'IllumSphere' terecht schrijft. Hij had zijn reactie niet als 'mening' gepost. Ik heb even in je profiel gekeken en gezien dat jij zelf ook 'meningen' hebt gegeven aan albums. Je weet dus hoe het werkt.
Als iedereen daar goed mee omgaat is er - naar mijn mening - weinig aan de hand. Al heb ik wel het vermoeden dat lang niet iedereen weet hoe het werkt met dat 'meningen-sterretje' en dat is erg jammer omdat er zeer goede recensies verloren gaan in de 'tijdlijn' waar we nu alles typen.


En daarbij zijn er teveel artiesten die serieuze aandacht verdienen.

Volgens mij zoek je nu problemen die er niet zijn. Op MuMe komen de praktijken die jij beschrijft maar zelden voor en als dat gebeurt is dat o.h.a. niet bij de meer serieuze artiesten.

voor romantici natuurlijk de beste plaat van Drake, ik laat ze.
Mijn cd klinkt alsof de naald kapot is, daar gooi je dan je LP's voor weg..

de huidige generatie heeft niet zo veel met albums, het wordt hier erg stil als we krampachtig aan vorige eeuw vasthouden, noem het dan nostalgiemeter.

Anyway, zonder binding met dit album zou ik nog steeds ruim voldoende geven, alleen al voor Things Behind the Sun.

Een elpee, grammofoonplaat, cassettebandje, misschien zelfs wel cd: allemaal uit de vorige eeuw. Daarom gebruik ik meestal de term "album". Op wat voor soort geluidsdrager het ook staat, het woord album zal altijd de lading dekken. Een album is volgens mij een soort verzamelband waarin allerlei plaatjes en teksten geplakt worden. Of, volgens wikipedia:
.
Dat vind ik een uitstekende beschrijving voor Pink Moon en al die andere prachtige albums die in de 21e eeuw vast nog gaan komen.
Verder: ik ben dan wel heel erg oud, maar wens nog niet als fossiel weggezet te worden bij de vorige generatie.

Ik ben gewoon een fossiel, kom ik rond voor uit.

De twintigers in mijn omgeving doen veel met muziek; duizenden nummers op de PC, geen enkele binding met artiest of een afgescheiden selectie nummers als "het album", dat is toch echt iets van vorige eeuw.

Dit moet ik toch even als onzin bestempelen. Ik en heel veel mensen die ik ken hebben nog heel veel op met albums en zelfs met LP's, ja u hoort het goed. LP's! Die worden nu bij 'twintigers' juist weer heel populair. Loop maar eens een platenzaak binnen! Er gaat een wereld voor je open!

Ik ben 13 en mijn kamer ligt er vol mee.