menu

The Rolling Stones - Their Satanic Majesties Request (1967)

mijn stem
3,55 (381)
381 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Decca

  1. Sing This All Together (3:48)
  2. Citadel (2:49)
  3. In Another Land (3:11)
  4. 2000 Man (3:07)
  5. Sing This All Together (See What Happens) (7:57)
  6. She's a Rainbow (4:35)
  7. The Lantern (4:22)
  8. Gomper (5:10)
  9. 2000 Light Years from Home (4:46)
  10. On with the Show (3:39)
totale tijdsduur: 43:24
zoeken in:
avatar van Thunderball
0,5
Dit is de meest waardeloze plaat die de Stones ooit uit hebben gebracht, alleen de dubbele single 2000 light years from home/she's a rainbow is aardig goed, de rest vd nummers zijn bagger:

een kakofonie van geluiden en samples maken nog geen goede songs.

jammer dat niet de dubbele single We love you/Dandelion er nog aan toe was gevoegd, dat had het album nog iets van kwaliteit gegeven.

avatar van west
4,0
herman schreef:
(quote)


Blijkbaar is het bon ton onder de Stones/Beatles-fans dit album neer te sabelen, maar ik vind hem eigenlijk niet veel onder doen voor Aftermath en Beggars Banquet, die op deze site veel beter scoren.


Dit album is het buitenbeentje van the Stones. Sommigen gaan 'm daarom neersabelen, dat doen heel wat mensen met buitenbeentjes. Maar hoe zit het met waar het uiteindelijk om draait, de muziek?

Songs Goed tot Briljant:

Citadel
In Another Land (vooral het refrein)
2000 Man
She's A Rainbow (1 vd mooiste Stones songs)
The Lantern
Gomper
2000 Light Years From Home (zeer geslaagde sfeervolle psychedelische rock)

Sing All This Together (bis) & On With The Show: beetje flauw begin en einde van de plaat (Side A).

Conclusie: Origineel album met een aantal fraaie uitschieters soms wat ver gezocht en flauw. Daardoor vind ik 'm zelf gemiddeld net wat minder dan Aftermath en Beggars Banquet: 4,0*

avatar van deric raven
3,0
Dit had het antwoord van The Stones op Sergeant Pepper moeten zijn.
Wat ben ik blij dat het niet zo heeft moeten zijn.
Sergeant Pepper opent sterk en heeft een geweldige afsluiter, maar wat er tussenin gebeurt is niet zo geweldig.
Nee, gelukkig niet zo’n pretentieus album.
Dit is een heerlijk spacey plaat geworden, overspoeld door psychedelische drugs.
Als Sticky Fingers heroïne is, dan is dit LSD.
Zonder Their Satanic Majesties Request zou een band als MGMT totaal anders klinken.
The Stones laten juist horen dat ze durven te experimenteren, waardoor het resultaat totaal anders klinkt als hun eerdere en ook latere werk.
Er wordt wel altijd gesproken over Brian Wilson die bij SMiLE de realiteit met de wereld kwijt raakte; kijk wat er met Brian Jones hier gebeurde.
Iedereen kent het trieste gevolg.
Doordat The Stones er vervolgens helemaal doorheen waren en het merendeel van de dag als verslaafden junkies op de bank lagen, veranderde hun muziek totaal.
Hier werden de demonen opgeroepen, op de volgende vier albums nam de duivel hun leven over.
Een worsteling met meesterlijke resultaten.
Maar ik kan dit album niet zozeer met het werk van The Beatles vergelijken, voor mij ligt hij juist meer in de lijn met het vroegere werk van The Doors en vooral het opvolgende debuut van The Stooges.
Iggy Pop mag dan wel terecht de Godfather van de Punk genoemd worden, hij heeft het zeker afgekeken van Mick Jagger.
Ook bij Bowie hoor ik in zijn jaren 70 periode de invloed van dit album terug.
Misschien was het voor The Stones beter geweest als dit album nooit gemaakt zou worden.
Gewoon aan de veilige kant het pad bewandelen.
Met af en toe een uitblinker als Under My Thumb.
Hoe triest het ook klinkt; The Stones hebben hun succes vooral te danken door de problemen die ontstonden tijdens dit opnameproces.

avatar van musician
4,5
Ja, dat zou eigenlijk best wel eens kunnen. Ik zit niet zo heel erg in de geschiedenis van de Rolling stones.

Ik moet zelfs opbiechten veel jaren '60 albums van de Stones (ten onrechte) een beetje links te hebben laten liggen. Hoewel ik bijvoorbeeld deze, Beggars banquet en Let it bleed wel in huis heb. Maar ik ben er niet mee opgegroeid en dan heb je altijd een soort van automatische achterstand in beleving en ervaring.

Toch moet ik zeggen dat Their Satanic Majestic Request momenteel op één staat wat betreft aantal keren afspelen en dat doe je niet snel als het niet iets is.
De psychedelica druipt er van alle kanten af, natuurlijk in de (vele) instrumentele gedeelten maar ook in 'reguliere' Stonesnummers als Citadel en She's a rainbow.

Je kunt na dit album concluderen dat de Rolling Stones veel muzikale stromingen wisten te beheersen en zeker ook het onderdeel psychedelica. Ik betreur eerlijk gezegd dat dit het enige album van de Rolling stones is met deze invloeden, ze zouden er van mij ook in door mogen zijn gegaan. Ik hoor het liever dan de country en het soms zelfs tegen gospelachtige genre waar ze ook wel eens mee kwamen. Alleen de onversneden rocknummers van de Stones ontstijgen wat mij betreft Their Satanic Majestic Request.

Natuurlijk is psychedelische muziek zeer tijdgebonden. 1967 was uiteraard atuurlijk het jaar van het doorbreken van de Doors, Pink floyd en nog een paar van dat soort namen.

Maar de Rolling Stones weten in datzelfde jaar, ook ten opzichte van deze grootheden in het vak, volledig overeind te blijven. Het is jammer dat ze onvoldoende krediet hebben gekregen van hun aanhang en er later niet op zijn doorgegaan. De paar bluesachtige nummers die ik dan weer van opvolger Beggars Banquet ken vind ik een stuk minder spannend dan 2000 Lightyears from home.

avatar van Jaep
4,5
IJzersterk en flink ondergewaardeerd album van de Stones. Dit komt allicht doordat het flink verschilt van enerzijds het medio '60s werk en anderzijds de 'klassieke 4' die op dit album zouden volgen. Dit is onmiskenbaar het meest psychedelische werk dat de Stones hebben afgeleverd, al is er ook best wat continuïteit in dit album te vinden en zitten er in de volgende albums ook psychedelische momenten. In 1967 begon Brian Jones af te drijven en was er meer sprake van onrust rondom de Redlands drug bust. Verder nam de band afscheid van Andrew Loog Oldham, waardoor ze meer dan ooit hun eigen richting konden bepalen.

Het album dan. Het begint met het hippie-achtige Sing This All Together, in thematiek vergelijkbaar met We Love You, uit diezelfde periode (jammer dat ze die niet op de plaat hebben gezet ipv #5). Citadel en In Another Land zijn prima songs. Vooral In Another Land is verrassend, een van de weinige (de enige?) Stones nummers geschreven en gezongen door Bill Wyman. Hij heeft geen geweldige stem, maar het werkt prima met de instrumentatie van het nummer. 2000 Man vind ik een hoogtepunt, met uitstekend acoustisch gitaarwerk en prima slagwerk van de heer Watts. Geinige teksten ook in dit futuristische nummer ('my name is a number', 'having an affair with the random computer'). Sing This All Together (See What Happens) is helaas minder geslaagd. Het langdradige instrumentale geëxperimenteer kan me weinig bekoren, maar het is het eind van de A-kant, dus als je het zat bent kun je de LP gewoon omdraaien.
Daartoe ben je sowieso geneigd als je weet dat de B-kant opent met het fantastische She's a Rainbow met betoverend pianowerk van Nicky Hopkins. Een van de weinige nummers van dit album die alle Stones fans volgens mij kunnen waarderen. Dan The Lantern en Gomper, twee prima psychedelische nummers met lekker wazige teksten. 2000 Light Years From Home is weer een echte uitschieter. Een van de eerste nummers bovendien die ruimtereizen behandelt (jaren voor Space Oddity, bijvoorbeeld). Ten slotte On With the Show, een sterke afsluiter, wat minder psychedelisch, waarin mijnheer Jagger je toespreekt alsof je in een club bent waar je niks tekort zal komen.

Al met al gewoon een retegoed album. Ok, het verschilt wat met het overige werk van de Stones, maar ze laten hier zien dat ze het psychedelische werk ook goed in de vingers hebben. Ik vind het best jammer dat we hier niet wat meer van gezien hebben, al zijn de hierop volgende albums natuurlijk ook uitstekend.

avatar van RuudC
3,5
Eerder dat jaar kwam het uiterst succesvolle Sgt. Peppers uit en het lijkt wel alsof de Stones niet kon achterblijven. Er schuilt natuurlijk wel iets meer achter, want op de eerder genoemde plaat en deze Their Satanic Majesties Request wordt flink naar elkaar geknipoogd en er werd zelfs wederzijds een steentje bijgedragen.

Neemt niet weg dat het hier wel heel erg aanvoelt dat de heren proberen aan te sluiten bij een hype. De sprong van blues naar hard/poprock naar psychedelische rock is simpelweg vreemd. De band kan het eigenlijk ook niet voor de grootste deel van de tijd. Het vermoeden dat ik vooral heb is dat dit soort drugsplaten simpelweg geen goed idee was voor de band. Het is wel een leuk album. Het resultaat is erg vermakelijk, maar er zijn teveel momenten waarop je naar echt een kakofonie van geluiden zit te luisteren. Sing This All Together kent nauwelijks cohesie, maar ik zit voor mijn speakers wel vaak te grinniken.

Ik ben wel echt een liefhebber van dit genre. Veel geniale dingen gehoord en ook de Stones slaan wel eens raak, zoals op Gomper en 2000 Light Years From Home, maar verder merk je aan alles dat de Stones buiten hun comfortzones treden. In Another Land klinkt erg curieus. Heel interessant, maar tegelijkertijd zegt de titel veel over hoe de muzikanten zich vast gevoeld hebben tijdens de opnames. Met de juiste keyboards, trommeltjes en fluitjes kom je er wel. "Where's that joint?" hoor je in het begin Sing This All Together (See What Happens). Vooral die See What Happens zegt veel over dit nummer. Er zit geen enkel plan achter. Helaas wordt hier de plank wel flink misgeslagen.

Is dit een goed album? Absoluut niet. In een grote marijuanawolk denken Jagger en Richards dat Sgt. Peppers inderdaad een toffe plaat is, maar ze kunnen dat monument van de popmuziek bij lange na niet reproduceren. Het is wel een heel vermakelijk album en veel interessanter dan het meeste wat ik tot nu toe van deze band gehoord heb. Met wat geestverruimende middelen is dit album vast briljant.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Their Satanic Majesties Request
3. Aftermath
4. The Rolling Stones
5. The Rolling Stones No. 2
6. Out Of Our Heads
7. Between The Buttons

avatar van lennert
4,0
Nou, ik heb hier echt totaal geen moeite mee. Sterker nog, ik vind dit tot nu toe het tofste Rolling Stones album dat ik voor mijn kiezen heb gekregen. Ja, de overeenkomsten met Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band zijn overduidelijk en dit maakt het album een soort van rip-off, maar ik heb er ook het meeste plezier aan over gehouden.

Ik kende The Rolling Stones niet in deze hoedanigheid. Ik moet toegeven dat ik She's A Rainbow wel eerder heb gehoord, maar hier nooit de naam van deze band aan gekoppeld heb. De orkestrale (piano)partijen passen echter wel in de songs. Een nummer als Citadel vind ik ook nog best rauw klinken. In Another Land vind ik, mede door de afwisseling van zang (Wymann), een erg geslaagde psychedelische track. Qua sound eerder Are The Village Green Preservation Society (Kinks) dan The Beatles en met lekker stuwende gitaarpartijen en een mooie klavecimbel. 2000 Man heeft ook een Kinks-vibe en doet me wat aan Death Of A Clown denken. Sing This All Together (See What Happens) is niet compleet geslaagd, maar ergert ook niet, en 2000 Light Years from Home vind ik echt een hele sterke track. Wat mij betreft een ruwe diamond en het eerste Rolling Stones album dat ik ook echt actief wil aanschaffen!

Tussenstand:
1. Their Satanic Majesties Request
2. Aftermath
3. Between The Buttons
4. 12x5
5. Out Of Our Heads
6. The Rolling Stones No. 2
7. The Rolling Stones

avatar van Jelle78
4,0
Lange tijd is dit mijn minst favoriete Rolling Stones plaat geweest. De Stones die op de psychedelische toer gaan, geen producer of manager om ze in de hand te houden (dat was Andrew Oldham, maar die vertrok aan het begin van de opnames van deze plaat) en wagonladingen geestverruimende middelen. De hoes zegt, net als bij voorganger Between The Buttons, precies hoe de Stones eraan toe waren. Ze waren de connectie met de realiteit en daarmee hun wortels, de blues, volledig kwijt.
Sgt. Peppers was de nieuwe standaard in de popwereld en om bij te blijven dachten de Stones dat ze ook zoiets moesten maken. Maar waar de Beatles een heel duidelijk idee hadden van wat ze wilden toen ze de studio ingingen (of dat echt zo was weet ik niet, maar zo klinkt het eindproduct in elk geval wel) deden de Stones maar wat. Onder invloed van acid, paddo's en wat al niet meer namen ze bijna letterlijk elke scheet op (in elk geval gesnurk, aan het einde van In Another Land). Zonder producer of manager om ze een schop onder hun kont te geven werd al die onzin vervolgens doodleuk op de plaat gezet. Hoe kon in die puinhoop ooit een coherent album, of zelfs maar een coherent nummer, tot stand komen? Lange tijd heb ik dus gevonden dat dat niet kon. Their Satanic was het slechtste Stones-album en dus was er geen enkele reden om er nog naar te beluisteren.

Enkele jaren geleden besloot ik de plaat toch weer eens een kans te geven en er gebeurde iets opmerkelijks, ik vond het best een goed album. Sterker nog, met elke luisterbeurt begon ik het beter te vinden! Naarmate ik het album vaker luisterde kwam ik erachter dat er tussen alle psychedelische gekkigheid best veel goede nummers op dit album staan. Daarnaast hangt er een donkere, haast onheilspellende sfeer over dit album die ik erg aantrekkelijk vind. Eigenlijk bijna het tegenovergestelde van Sgt. Pepper, dat over het algemeen een positief album is. Als je bij het luisteren van dat album je ogen sluit, zie je allerlei zonnige en kleurrijke taferelen voor je. Als je bij Their Satanic je ogen sluit, zie je donkere en grimmige voorstellingen, die eigenlijk alleen even verdwijnen tijdens She's A Rainbow (dit nummer is totaal atypisch voor de Stones maar toch vind ik het geweldig, wellicht omdat het zo ontzettend niet is wat je verwacht van de Stones) en afsluiter On With The Show. Their Satanic is bijna als een slechte drugstrip op muziek.
Hoewel Sing This All Together en Sing This All Together (See What Happens) op zichzelf niet echt goede nummers zijn passen ze op de één of andere manier wel in het geheel en zou ik ze niet willen missen. Ze maken onderdeel uit van de trip die je met dit album maakt. Net als Gomper, dat begint als een goed nummer maar vervolgens ontaard in psychedelische gekkigheid, wat eigenlijk nooit op het album had mogen komen. Maar toch vind ik het niet vervelend. Daarnaast vind ik Citadel, 2000 Man, She's A Rainbow en natuurlijk 2000 Light Years From Home fantastische nummers. Vooral die laatste twee behoren tot de absolute klassiekers van de Stones.
On With The Show (veel te vrolijk/jolig, ik zie in gedachte de circusparade al voorbij trekken) is het enige nummer dat ik graag vervangen had gezien door bijvoorbeeld Dandelion of We Love You, twee nummers die ook tijdens de sessies voor dit album zijn opgenomen en beide vele malen beter dan On With The Show.

Hoewel het na dit album volstrekt duidelijk was dat de Stones zo niet verder konden, heeft deze collectieve breakdown in mijn ogen een bijzonder en goed album opgeleverd. Het heeft me decennia gekost tot deze conclusie te komen, dus vind jij Their Satanic helemaal niks, luister het nog een paar keer en misschien kom je tot dezelfde inzichten als ik. Of niet en dan zijn er gelukkig genoeg andere Stones-albums om van te genieten.

Tussenstand:
1. Aftermath: 4,5*
2. The Rolling Stones: 4*
3. Their Satanic Majesties Request: 4*
4. Out Of Our Heads US: 4*
5. The Rolling Stones Now!: 3,5*
6. 12 X 5: 3,5*
7. The Rolling Stones No. 2: 3*
8. Between The Buttons: 2,5*
9. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 13:00 uur

geplaatst: vandaag om 13:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.