The Rolling Stones - Their Satanic Majesties Request (1967)

Het is verleidelijk om over randzaken (in dit geval hoe je denkt over The Stones)
te discusseren bij een album. Maar dat is er de plaats niet voor. Wordt verwijderd door de moderator. Vandaar mijn opmerking. Hoort bij de artiesten page.
In dit geval, mijn fout dat ik er hier over begon.

Het ging mij overigens meer over je gedachtengang betreft een album die 50 jaar oud is. Wat ie nog niet is, maar dat terzijde.
Heb je dat met elke plaat of alleen van The Stones. Je mening over de band is mij bekend.

The Lantern en In Another Land zijn erg mooie nummers in het Stonesrepertoire. She's A Rainbow als 1 van de beste singles. Dit album op zichzelf plaatsen en niet vergelijken met eerder uitgekomen Sgt Pepper's of zeer sterke Stonesalbums als Between The Buttons en Aftermath. Luister graag naar dit album...

In mijn oren spelen The Stones een ietwat geforceerde rol hier. Ik vind het gewoon niet des Stones. Op een paar nummers na.
Alleen de hoes al. Erg ongemakkelijk sfeertje. Vooral Keith zie je eigenlijk balen.

Het past helemaal in het tijdsbeeld natuurlijk, maar hoewel de songs best aardig zijn vastgelegd, mis ik het venijn en het smerige waar The Stones zo bekend om stonden.
Ik vind eigenlijk dat het te ver van hun afstaat.

Eigenlijk vind ik het een tamelijk mislukt experiment.

Dat gevoel heb ik ook bikkel2, op zich hoor ik dit album best graag maar je voelt dat dit niet de stones zijn. Ze nemen een bepaalde rol aan, passen zich aan de tijdsgeest aan.

Ik vind het allemaal reuze meevallen. terecht geef je aan dat de songs best aardig zijn vastgelegd. Ze deden het hier net wat anders allemaal, maar daar is toch helemaal niets mis mee? En je hoort aan de andere kant duidelijk terug dat dit toch echt the Stones zijn. Bovendien staan er meer dan genoeg sterke songs op, die de moeite meer dan waard is. Daar gaat het zeker ook om.

Ik heb voor een goed prijsje een 3D cover LP in topconditie te pakken weten te krijgen. Ik vind het gatefold artwork, ook de cover, juist typisch en herkenbaar en mooi gedaan.

Ach, het is ook allemaal niet erg. Misschien ook wel logisch dat The Stones dit experimentje aan gingen.
Maar op een paar aardige songs na, blijft er verdomd weinig over. Iets wat dat bandje uit Liverpool wel voor elkaar bokste.

Positieve er van is dat na deze The Stones aan hun beste periode gingen beginnen.

Ja, inderdaad. Het was de voorbode van iets heel moois wat 4 albums lang ging duren.

Ja, de legendarische reeks van 1968 t/m 1972.
Ze kwamen vrij sterk uit de strijdt. Majestic werd ook niet bepaald geweldig ontvangen door de pers.

Maar wat een albums nadien zeg !!!

Je zal fan van de Brian Jones-era moeten zijn om deze te kunnen waarderen blijkbaar. En ik blijf het zeggen: in MONO komt TSMR veel beter uit de verf

Jones vond er zelf niet veel aan volgens de verhalen. Maar moest als vervent drugsgebruiker toch enigzins zijn kick uit deze vage opsomming hebben kunnen halen lijkt mij.

Mono....... ik ben opgegroeid in stereo Droombolus......

Die van mij is stereo.... f*ck a duck: het is de allereerste UK print. En in de vg+ staat waarin ik 'm heb is 'ie heel wat waard op discogs... Het zag er ook mooi oud uit, met wel een erg korte code en groot Stereo erop.

Uniek exemplaar dus ! You lucky devil

Blijft toch een van mn favo jaren 60 Stones albums. Het sfeertje op de plaat spreekt me helemaal aan. De muzikale vergelijking met Sgt Pepper vind ik zelf niet opgaan; daar staan nog genoeg gewone nummers op. Satanic is van begin tot eind in hogere sferen zullen we maar zeggen. 2000 Light Years From Home is voor mij één van de beste Stonesnummers. Klopt helemaal, van het begin tot het einde.

IJzersterk en flink ondergewaardeerd album van de Stones. Dit komt allicht doordat het flink verschilt van enerzijds het medio '60s werk en anderzijds de 'klassieke 4' die op dit album zouden volgen. Dit is onmiskenbaar het meest psychedelische werk dat de Stones hebben afgeleverd, al is er ook best wat continuïteit in dit album te vinden en zitten er in de volgende albums ook psychedelische momenten. In 1967 begon Brian Jones af te drijven en was er meer sprake van onrust rondom de Redlands drug bust. Verder nam de band afscheid van Andrew Loog Oldham, waardoor ze meer dan ooit hun eigen richting konden bepalen.

Het album dan. Het begint met het hippie-achtige Sing This All Together, in thematiek vergelijkbaar met We Love You, uit diezelfde periode (jammer dat ze die niet op de plaat hebben gezet ipv #5). Citadel en In Another Land zijn prima songs. Vooral In Another Land is verrassend, een van de weinige (de enige?) Stones nummers geschreven en gezongen door Bill Wyman. Hij heeft geen geweldige stem, maar het werkt prima met de instrumentatie van het nummer. 2000 Man vind ik een hoogtepunt, met uitstekend acoustisch gitaarwerk en prima slagwerk van de heer Watts. Geinige teksten ook in dit futuristische nummer ('my name is a number', 'having an affair with the random computer'). Sing This All Together (See What Happens) is helaas minder geslaagd. Het langdradige instrumentale geëxperimenteer kan me weinig bekoren, maar het is het eind van de A-kant, dus als je het zat bent kun je de LP gewoon omdraaien.
Daartoe ben je sowieso geneigd als je weet dat de B-kant opent met het fantastische She's a Rainbow met betoverend pianowerk van Nicky Hopkins. Een van de weinige nummers van dit album die alle Stones fans volgens mij kunnen waarderen. Dan The Lantern en Gomper, twee prima psychedelische nummers met lekker wazige teksten. 2000 Light Years From Home is weer een echte uitschieter. Een van de eerste nummers bovendien die ruimtereizen behandelt (jaren voor Space Oddity, bijvoorbeeld). Ten slotte On With the Show, een sterke afsluiter, wat minder psychedelisch, waarin mijnheer Jagger je toespreekt alsof je in een club bent waar je niks tekort zal komen.

Al met al gewoon een retegoed album. Ok, het verschilt wat met het overige werk van de Stones, maar ze laten hier zien dat ze het psychedelische werk ook goed in de vingers hebben. Ik vind het best jammer dat we hier niet wat meer van gezien hebben, al zijn de hierop volgende albums natuurlijk ook uitstekend.

Helemaal mee eens, behalve je opmerking over #5, onmisbaar op dit album. Maakt t psychedelische plaatje compleet.

Beste lp van de Stones.
Ongeëvenaard qua creativiteit, inventiviteit, energie, muzikaliteit.
Uiteraard dit alles wel na 4 bacardi-cola's

2000 light years en she's a rainbow zijn songs van absolute wereldklasse. Maar de rest van het album haalt dat niveau niet, hoewel ik het nog best wel sterk vind. Dit album behoort uiteraard niet tot de categorie van hun beste werk, maar blijft in in mijn ogen wel prima overeind. 4*

Het is interessant om te zien welke Stones-elpees favoriet zijn bij de liefhebbers. Er is, zeker op dit forum, consensus voor wat betreft de albums vanaf Beggars Banquet tot en met Exile. Zelf heb ik een voorkeur voor de albums met Brian Jones, zowel de beginperiode (hun debuutalbum is voor mij een "classic") als hun trits Aftermath, Between the Buttons en Their Satanic Majesties Request. Dat laatste album, waar het hier tenslotte over gaat, kent zowel uitgesproken liefhebbers als luisteraars die het verafschuwen. Deel mij maar in bij de eerste groep, want ik vind het nog steeds een boeiend en inventief album, met slechts één echt zwakke plek, namelijk de reprise van Sing This All Together. Oké, niet alle songs zijn even sterk, maar het album heeft een heerlijke "flow", mede dankzij de mooie arrangementen en de keyboards (Brian Jones en Nicky Hopkins) en bovendien de synthesizerklanken (Brian Jones) op 2000 Light Years from Home. Ik heb overigens geen seconde het idee gehad dat dit de "echte" Stones niet zouden zijn, al nemen de heren zelf afstand van dit album (en trouwens ook van het nóg mooiere Between the Buttons). Lijkt me eerder een kwestie van smaak. Voor de liefhebber verscheen afgelopen week een album met zowel de mono als de stereo-versie op vinyl als op hybride sacd. Zelf ben ik liefhebber van de mono-versie.

Het komt bij mij nog altijd over als een tijdsgebonden document.
Lang niet alles is erg gedateerd uit het psychedelische 1967, maar het komt bij mij te veel over als " Wij als Stones kunnen niet achterblijven."
Waar The Beatles veel minder geforceerd over komen met Sg. Peppers ( veel gedoseerder en de psyhedelia valt reuze mee.) doen The Stones iets wat hun straatje eigenlijk niet is.
Hier en daar pakt het aardig uit, maar je hoort toch een soort van ongemakkelijkheid.
Het vervolg was voorlopig uitmuntend, en liet de band horen waar ze echt goed in zijn.

Mijn standpunt is toch wel anders - ik reik de niet-liefhebbers weliswaar mijn hand, maar ik moet toch constateren dat de Stones ook andere muziek konden spelen dan blues, rhythm and blues en dergelijke. Dit is (vind ik) gewoon een prima en meeslepend album - al is het niet naar ieders smaak. Gemaakt in een tijd bovendien waarin de "muzikale mode" veranderd was en veel artiesten daarin meegingen. Misschien dat de Stones, Keith voorop, maar ook Charlie Watts dat hebben betreurd. Toch is Their Satanic Majesties Request volgens mij de logische uitkomst van een ontwikkeling die al eerder begon en in ieder geval het briljante "Between the Buttons" heeft opgeleverd. Dat de heren Stones van dát album ook niet veel meer moeten hebben betekent waarschijnlijk dat er buitenmuzikale redenen meespelen. De rol van Brian Jones wellicht? Ik ken de literatuur niet of niet goed genoeg om dat te kunnen beoordelen.
Vanaf het moment van verschijnen (ik kan nog het gevoel van opwinding voelen, toen ik dit album voor het eerst hoorde), tot op heden, was en ben ik uitgesproken liefhebber - en ik ben niet de enige.
Voor de volledigheid zij vermeld, dat ik de vier albums Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile ook buitencategorie vind, maar dat sluit mijn liefde voor het drietal Aftermath, Between the Buttons en Their Satanic Majesties Request uiteraard niet uit.

Brian Jones speelt de instrumenten die wat afwijken van de normale basis.
Jones kon dat, want hij was een multi instrumentalist die een instrument snel onder de knie had.
Volgens bronnen was Brian niet zo heel erg te spreken over deze koers, evenals Keith, die toch meer de roots van de band omarmde.
Jones was in composorisch opzicht niet in beeld,maar hij was vooral de man die de composities vorm gaf.
Hij was ook geen bedenker, maar wel de man die het muzikaal kon invullen.

Brian Jones was wat dat aangaat het mannetje van alles in de periode tot 1968.

bikkel2: Wat je hierboven over Brian Jones schrijft is uiteraard juist (en mij ook bekend) .
Ben nogal een liefhebber van de albums Aftermath, Buttons en Their Satanic, mede door die bijdragen van Brian Jones. Het is inderdaad waar dat Brian Jones niet zo erg veel zag in een psychedelisch album, en ook Keith Richards had zware bedenkingen. Het idee voor Their Satanic kwam van Mick Jagger. De Stones waren, volgens verhalen die ik de afgelopen week heb gelezen, nogal op drift en een beetje een ongeorganiseerde bende. Keith en Brian waren continu aan de boemel, en het mag een wonder heten dat onder die ongunstige en chaotische omstandigheden zulke prachtalbums als Between the Buttons en Their Satanic Majesties Request werden afgeleverd. De muziekjournalisten waren tussen twee haakjes in 1967 ook al ernstig verdeeld over Their Satanic; dat kan ik me nog heel goed herinneren.
Vanaf het begin (mijn broer had het album snel aangeschaft) was ik er helemaal weg van, en deze week heb ik opnieuw met verbazing en enthousiasme urenlang geluisterd - naar aanleiding van het uitkomen van de DeLuxe editie, met twee vinylschijven en de mono- en stereo-sacd. De stereo-cd is een duidelijke verbetering ten opzichte van de remaster uit 2002. Wat een details, wat een gaaf geluid. Alleen voor de fans van dit album natuurlijk, al begrijp ik eerlijk gezegd niet zo goed de zeer lage scores voor dit album. Het zij zo.

Goed verhaal heartofsoul.

Mijn lage score is echt gebaseerd op het wat ongemakkelijke wat geforceerde sfeertje.
2000 Light Years From Home is wat mij betreft by far de beste song.
Daar hoor ik de dreiging die ik graag van The Stones hoor.

Helemaal duidelijk, bikkel2. In Engeland zeggen ze dan "agree to disagree".

She's a Rainbow vind ik één van de beste Stones-nummers ooit en 2000 Light Years From Home vind ik ook geweldig. De rest haalt dit niveau niet, Sing This All Together vind ik één van de grootste Stones-miskleunen ooit (en dan staat dit nummer er nog 2x), dit haalt het niveau van dit album naar beneden. Moest in plaats daarvan de dubbele single We Love You / Dandelion op dit album hebben gestaan kreeg ze nog 4*.

Ik kan mij goed voorstellen dat het Jaggers idee was dit album uit te brengen, die wil vooral aansluiten bij de trends van de dag. Keith Richards en vooral Brian Jones wilden blues brengen. Keith was absoluut niet te spreken over dit album en Brian Jones was toen volledig aan de drugs.
Het is aan dit album duidelijk te horen dat het een haastklus is: het klinkt bij wijlen chaotisch en geforceerd met half uitgewerkte ideeën en teveel jams.

Ik kan me hier over dit album het meest vinden in de omschrijving van LucM bij mij komt het merendeel ook over als een door drugs beïnvloed haastig en rommelig resultaat en een wanhopige poging om met een creatie te komen dat de concurrentie evenaard.
Ook ik heb wel eens de gedachte gehad ...wss bij gebrek toen aan materiaal of inspiratie ....waarom geen toevoeging van We Love You/Dandelion? Dat zou zoveel meerwaarde aan dit album meegeven
Wel vind ik naast de 2 genoemde uitschieters In Another Land en Citadel ook nog best acceptabele tracks
Sommige users hier snappen de lage beoordelingen niet,ik heb dat gevoel juist andersom ,het kan volgens sommige hier wel een Zgn tijdsgebonden modetrend Document zijn ,maar vergeleken met andere werken uit het creative 1967 is dit album van lager niveau!
na herbeluistering haal ik er nog een halfje * af
Wat mij betreft..mijn nr 1 album track .....2000 Light Years From Home

Je zou kunnen stellen ( en dat is mijn mening) dat deze move niet echt past bij The Stones.
Ze komen er over de hele linie niet mee weg.
The Stones stonden voor bravour, dreiging en zelfs de slowers klonken toen niet zoetsappig.
Psychedelia was even de big thing toen, maar om The Beatles er maar weer even bij te halen, die deden het met Sg. Peppers een stuk beter en smaakvoller.
Ach, het is natuurlijk geen ramp.
The Stones werden er uiteindelijk alleen maar sterker door, gezien hun fantastische reeks die tot in ieder geval Exile On Mainstreet voortduurde.

The Stones kunnen degelijk goede psychedelica brengen, dat bewijzen singles als 2000 Light Years from Home, We Love You en Dandelion. Maar dit album is onder tijdsdruk opgenomen, ze moest voor eind 1967 verschijnen en tot juli waren the Stones bezig met toeren en nadien met drugszaken. Veel ideeën maar ze waren vaak maar half uitgewerkt. Al is dit de voorbode van een zeer sterke periode die tot 1972 zou duren.
Their Satanic Majesties Request vind ik wel een stuk beter dan hun jaren '80-albums als Undercover en Dirty Work, daar is nauwelijks sprake van nieuwe ideeën.

Ben de afgelopen tijd de Stones aan het (her)ontdekken en deze plaat vandaag voor het eerst gehoord (en meteen maar 3x). Ik ging de eerste luisterbeurt beginnen met de verwachting om een vreselijke plaat te gaan horen. Maar op Sing This All Together (See What Happens) en het tweede deel van Gomper na vind ik dit best wel een prima plaat. Als je het niet weet heb je bij veel nummers misschien niet in de gaten dat je naar de Stones luistert, maar ik hou er wel van wanneer een band ook buiten de lijntjes kleurt. Natuurlijk wijkt dit album af van hun bekende stijl, maar er staat voldoende moois op dit album, met She's a Rainbow natuurlijk als albumparel.

Mooi dat deze meteen goed landt bij je rkdev. Bij mij heeft t wat meer tijd gekost, maar ook hier wordt ie nu naar waarde ingeschat. Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Ik vind dit album al bij al nog ça va - het is inderdaad experimenteel maar je moet dit in de tijdsgeest zien. Niet alleen de eigen situatie en gedrag van de RS hebben bijgedragen tot dit album maar ook het feit dat ze het momentum van het eind van de jaren 60 niet wilden missen. Het is het meest vreemde album van de Stones (onder meer ook qua gebruik van verschillende muziekinstrumenten) maar ik vind het zeker geen album om beschaamd over te zijn in het licht van hun volledige carrière. Als je naar de eerste albums van Roxy Music luistert dan hoor je waar die door beïnvloed is in zijn muziek (Citadel en Sing this Song all Together).
Hoe meer je naar dit album van de Stones luistert hoe beter het wordt.
Van mij krijgt het 3/5.
Mijn 2 favoriete tracks zijn Citadel en 2000 light years from home.