Interpol - Marauder (2018)

Toeval bestaat niet. Op de dag dat ik een oneindig lange busrit naar new york heb, komt een nieuwe plaat van interpol uit. Op repeat dan maar

Toegegeven, ik had schrik voor de dag dat ze eens iets nieuw gingen proberen. Dit is eens iets nieuws, en tegelijk ook nog altijd heel herkenbaar interpol.

Het album opent geweldig, met Banks die zich zowaar eens aan een hogere noot waagt. Na de eerste seconden is het al duidelijk dat dit een tikje anders dan anders wordt, en maar goed ook, want interpol moet het eigenlijk niet hebben van de verrassing.

Number 10 blijft voorlopig mijn favoriet, wat zit dat nummer geweldig ineen, die opbouw, die zo plots alle lucht afgesneden wordt met de mededeling dat je geheim hier veilig is. Ik zou er toch niet gerust op zijn. Het zijn die typische mysterieuze lyrics van banks waardoor je nog met veel meer vragen zit dan net voor je aan het nummer begon. En dan had je al 9 nummers achter de rug.

Het enige dat ik echt niet begrijp zijn die interludes. Willen ze wat compenseren voor het ietwat hogere tempo dan normaal? Geen enkele meerwaarde wat mij betreft.

Ik begrijp heel weinig van die technische discussie over het geluid, maar ik ben dan ook verre van een kenner. Ja de drum is mss wat meer naar voor geduwd, maar dat maakt het juist rauw klinken, en dat past best goed bij deze plaat.

Ik kan niet wachten tot ik vannacht door manhatten kan dwalen met deze op, gevolgd door totbl natuurlijk.

Complications is een fantastisch nummer.

Het rauwe geluid kan ik trouwens best prima hebben, maar wat de plaat parten speelt is een gebrek aan echt sterke nummers, en dat Banks' stem zo gek in de mix is geduwd.

Staan echt een aantal geweldige nummers op deze plaat. (IYRLN, The Rover, Complications, Mountain Child, Flight of Fancy, Number 10 en It Probably Matters. De rest vind ik tot nu toe wat minder maar ook niet echt verkeerd ofzo.. Heb vandaag de LP gekocht en Banks zijn stem is inderdaad op sommige nummers wel vreemd gemixt, plaat klinkt soms erg lawaaierig maar dat zal wel de bedoeling zijn geweest.

Ik vind dit wederom een goed album van Interpol. Er staan een aantal fijne nummers op en toch vind ik deze schijf minder aantrekkelijk dan alle vorige albums. Er is iets met dat geluid. Het klinkt gewoon niet fijn en dat vind ik heel jammer. Ik ben zelfs bang dat een hi-res versie daar geen verandering in zal brengen. Enfin... dat zou ik eventueel nog kunnen proberen ware het niet dat er momenteel meer nieuwe albums zijn die ik graag wil gaan aanschaffen.

Eindelijk weer eens een Interpol-plaat met een verzameling puike songs die je niet van verveling in elkaar doet zakken: dat heb ik na Antics niet meer meegemaakt. Ik vind Interpol het best in de uptempo-nummers, en daaraan is hier geen gebrek. Wat dan wel weer ronduit jammer is, is dat deze plaat wordt ontsierd door de, eh, aparte productie. Wat een zooitje, niks lijkt te kloppen. Hoeveel platen heeft die David Fridmann nu al mogen saboteren? Kan iemand deze man de vingers amputeren?

In het begin is het erg wennen, de productie klinkt vreemd, alsof het in een zwembad is opgenomen; Paul Banks zittend in een bubbelbad, met een wijntje in zijn hand, terwijl de rest speelt in een leeg gelopen bad.
Jammer, want ik vind vooral de wat snellere nummers erg de moeite waard.
Flight Of Fancy heeft nog wel de sound van de Interpol van voorheen.
Stay in Touch is echt kapot gemaakt door de productie, want eigenlijk is dat een behoorlijk goed nummer, maar hier is iets heel vreemds gebeurd bij de drumpartijen, die klinken echt heel raar.
Ik sluit mij aan bij het merendeel hier, er had meer in gezeten met een andere productie.
Bij Nysmaw werkt het wel, al klinkt de zang nog steeds niet zoals het hoort, de muziek zit hier wel lekker in de mix.
Verder het meest gevarieerde werk van Interpol, met een aantal zeer sterke nummers.
Niet hun beste album, dat weer zeker niet, maar daar kan de band zelf weinig aan doen.
Live zal het allemaal wel weer kloppen.

Dit album is even wennen zeg. Op de eerste 2 tracks na zijn er weinig instant pakkende nummers, wat ik bij vorige platen veel meer had (al maakt Interpol meestal wel platen die even tijd nodig hebben om zich volledig in je hoofd te nestelen). Maar ik merk bij de 2e luisterbeurt al dat steeds meer stukjes van nummers komen bovendrijven. Heb er een goed gevoel bij dat ook dit album weer zal uitgroeien tot een topplaat. En dan in november live aanschouwen voor de eerste keer, het werd eens tijd

Die interludes zijn overigens volledig overbodig, zoals bijna altijd. Het is gissen voor mij wat artiesten daar toch altijd mee proberen te bereiken.

Ik vind de interludes maar verspilling. Niks voor Interpol trouwens. Phoenix was daar juist wel goed in.

Best vette songs. 'The Rover' en 'If You Really Love Nothing' ouderwets goede singles. Maar die productie... zoals eerder gezegd: álles overstuurt. Zonde, want in potentie goede plaat, dit.

Al veel geschreven over de mix. Moet eerlijk zeggen dat ik de mix van El Pintor veel te gladgestreken en zelfs een beetje te liefjes vond en daardoor kwamen de best goeie songs van dat album niet lekker uit de verf voor mij.
Interpol klinkt weer urgent las ik ook en dat kan ik me wel bij aansluiten. Persoonlijk vind ik de mix van OLTA
de beste van de 6.
Fridman wil idd nog wel eens de compressie van de drums laten clippen maar persoonlijk vind ik dat geen probleem. Beter dan al die gelikte singer/songwriter albums van de laatste tijd.
Een betere dan de vorige twee vind ik en daarom een dikke 4.
Favoriet zijn Complications, Flight of Fancy en It Probably Matters.

Productie doet me denken aan wat A Race For The Prize heeft. Precies hetzelfde maar dan over dit gehele album!

It Probably Matters, wat een afsluiter DE track van het album voor mij tot nu toe.

Dit is een mooi voorbeeld met heel krachtige/leuke interludes, die wel een meerwaarde zijn:
Enter Shikari - Take to the Skies (2007) - MusicMeter.nl

Ja. Inderdaad. Wel een van mijn favoriete albums trouwens, The Soft Bulletin.

De productie vind ik prima, het schud de boel lekker op en maakt dat het lekker los klinkt.
We krijgen hier een beetje een tweekamp net als bij Raw Power van Iggy & The Stooges .

Nu ook op vinyl geluisterd. Ik vind de productie echt geweldig, ik begrijp helemaal niets van die discussie, en steeds minder met elke nieuwe luisterbeurt. Het lijkt wel alsof Interpol dit bij de start in gedachten had, en elk nummer er naar geschreven is. Past heel goed bij de sfeer van de plaat. Ik moet wel zeggen dat ik het vreemd vind dat zo veel mensen hier problemen mee hebben, misschien ga ik mij hier later nog aan storen (kans bijzonder klein wel..).

Party's over is het enige mindere nummer op deze plaat.
De interludes zijn iets minder storend op plaat, maar toch nog steeds compleet zinloos.

Er is maar 1 totbl, en dat is waarschijnlijk de grootste reden waarom ik geen 5 durf geven, maar ik neig er toch erg naar.

Volledig eens met je eerste alinea. Niks mis met de productie, past prima bij het album.
Party's Over vind ik daarentegen absoluut geen minder nummer, is juist één van mijn favorieten.

Verder geen enkele moeite met de interludes, die niet misstaan zouden hebben op een Boards of Canada album. Hebben ze een meerwaarde? Nee. Maar ik skip ze ook niet.

Over de gehele linie een sterke plaat.

Mijn verwachtingen zijn overtroffen, geniet er echt van. Ik heb ook geen probleem met de productie, waar ik veel over lees/hoor. Persoonlijke favorieten zijn The Rover, Stay In Touch, Complications, Number 10 en It Probably Matters

Ik schrok in eerste instantie van de slechte productie-opname na de eerste luisterbeurt op Spotify, maar heb de cd aangeschaft en de ruwheid van de opname komt het album alleen maar ten goede. Nu al meer dan tien luisterbeurten gehad en het album blijft 'groeien'. Ik vond 'El Pintor' al een bovengemiddeld Interpol-album, maar mijn verwachtingen zijn overtroffen. 'Surveillance' kon zo maar eens mijn favoriete song van deze band worden.

Ik mis de donkere sound van Carlos D. Dat kan Paul niet zomaar vervangen.

Hoeveel jaar ga ik dit nu nog moeten lezen? Ja, ik mis hem ook, maar move on please..

Ja hoor, ook dit album is weer helemaal raak. Rustig de tijd genomen de afgelopen week en het album bijna elke dag wel een keertje gedraaid. En inmiddels weer zoveel favorieten, net als op alle voorgaande platen (behalve Interpol, staat nog op de to-listen lijst). Ze flikken het toch elke weer, een van de meest stabiele bands die ik ken. Ik snap de negatieve opmerkingen over de productie echt totaal niet, album knalt hier lekker uit de speakers en het heeft gewoon weer die typische Interpol sfeer. Met of zonder Carlos, ik denk dat Paul Banks gewoon erg goed is in het beste uit zijn band naar boven halen. Kritiekpunt is dat er ook wat mindere tracks op het album staan. Party's Over begint met een heerlijk riffje, maar ontaard dan in een stuurloze kakofonie van geluid. Mountain Child kan ik ook niet zoveel mee. Number 10 en Complications klinken veelbelovend met erg lekkere stukken, maar zijn het net niet. De andere 7 tracks zijn allemaal ouderwets goed (interludes buiten beschouwing gelaten). Geen enkel Interpol album heeft bij mij de 5* gekregen, maar ook niet lager dan 4*. Dan ben je na 5 albums (minus Interpol dus) wat mij betreft een hele grote.

De Interpolmannen bewijzen dat ze het nog steeds kunnen! Blij verrast met deze plaat. Vindt de interludes hun plaats hebben: Ze geven wat zuurstof aan het album. Bij elke luisterbeurt valt er wel een ander nummer op zodat favorieten aanduiden moeilijk is. Laatste keer Flight of fancy en Nysmaw... volgende keer zullen het andere zijn...

Die twee nummers vind ik ook erg sterk, Flight of Fancy vind ik zelfs het meest gevoelige nummer dat ik ooit heb gehoord van deze band. Met de rest blijf ik voorlopig nog worstelen.

Een gepassioneerde en vurige gitaarplaat van Interpol. Er staat weer iets op het spel en de heren spelen begeesterd en klinken ambitieus. Ik vind 'm fijn.

Al aan aantal kansen gegeven maar ik vind het echt een behoorlijke miskleun en dat ligt voor een groot deel aan de (in mijn oren) dramatische productie. Het album kan niet in de voetsporen staan van vooral de eerste drie platen van deze mannen. Heel erg jammer en ik snap het enthousiasme over de plaat echt niet. Ik laat hem even rusten nu en probeer het over een paar weken nog maar eens. Misschien dat ik dan het licht zie. Voor mij is het nu pikdonker.

Onbegrijpelijk dat een gelauwerde band als Interpol naar dit eindproduct heeft geluisterd en concludeerde: ja, dit is precies de sound die we zoeken.

Na de derde plaat volledig de weg kwijt, terend op oude successen live en ieder tijd een oersaaie k#tplaat uitbrengen

Nah. El Pintor > Our Love To Admire voor mij