Rolling Stones - Undercover (1983)

Too Much Blood komt duidelijk uit de koker van Jagger, die veel meer dan Keef de ontwikkeling in de muziek volgde.
Het is niet slecht gedaan en de tekst is gebaseerd op de lugubere moord op een meisje door een aziatische man, hij at er nadien op.
Shocking !

Goede uiteenzetting van Luc trouwens. in de meeste gevallen wel met hem eens.
Pretty Beat Up vind ik in een baldadige bui wel lekker.

Klopt slechts gedeeltelijk.
Welliswaar hebben ze het in '97/'98 voor het eerst gespeeld, maar ze zijn het minstens rond 2007 weer in de setlist gaan toevoegen. Ik weet iig zeker dat ze het toen tijdens Werchter en Nijmegen hebben gespeeld.

Twee sterkste nummers Undercover en Too Much Blood hebben heerlijk stuwend Stones-geluid. Ook zit er een duidelijk jaren 80-geluid in en zijn zij meegegaan met de tijd. She Was Hot en Too Tough ook goed. Uit statistieken lees ik voorkeur van andere mm-ers voor It Must Be Hell. Inderdaad!!! Over het hoofd gezien. Snel van de cd ook in mijn playlist gezet.

Dramatisch album van de Rolling stones. De nummers: Undercover of the night, she was hot en too much blood kunnen er nog wel mee door. Maar verder is dit troep. Echt een muziekkaal dieptepunt. De inspiratieloosheid spat er van af. 1*

The Stones glijen inmiddels af naar een bedenkelijker niveau, maar er staat nog wel aardig werk op. Maar de middelmaat heeft een overheersendere rol.

Ik vind 'Undercover' niet zo slecht als vaak beweerd wordt maar een klassieker is het niet. De opener 'Undercover of the night' vind ik een lekkere binnenkomer en een prima song. 'She was hot' is ook weinig mis mee. 'Tie you up' vind ik minder en wat schreeuwerig. 'Wanna hold you' is een fijne Keith song. 'Too much blood' valt vooral op door de macabere tekst maar vind ik muzikaal ook wel lekker. 'Pretty beat up' vind ik wel aanstekelijk klinken al stelt de tekst niks voor. De laatste drie nummers zijn voor mij de minste songs. Desalniettemin een heel aardige Stonesplaat.

Ik heb deze plaat ooit gekocht op basis van de voortreffelijke single Undercover (Of The Night) maar was danig teleurgesteld in de rest van het album. Ook She Was Hot kon me niet echt bekoren. Voor mij was It Must Be Hell een van de betere tracks, al had ik het gevoel dat ik het riffje eerder had gehoord. Een paar jaar later, nadat ik eindelijk wat meer aandacht aan het album Exile On Main St. ging besteden bleek dat Keith het riffje van Soul Survivor had gerecycled. En als ik eerlijk ben, Soul Survivor is voor mij gewoon een beter nummer.

It Must Be Hell is zeker een Rip Off van Soul Survivor idd. Maar evengoed wel een lekkere rocker.
In dat kader is het wel duidelijk dat de band in een creatieve impase zat.
Undercover Of The Night is duidelijk de beste song van de plaat, mee eens.
Too Much Blood is een experimentje, die mij toen wel aansprak, maar oei, wat klinkt het nu gedateerd.

Toch wel het begin van een lange vrije val die de Stones vanaf deze plaat gingen maken, met uitzondering van de fantastisch single uiteraard. Inspiratieloos en kapot gekookt tot moes in de productiekamer, iets waar alle Stones platen vanaf dit moment mee te kampen kregen, overproductie.

the Stones aan 't einde van hun latijn... op dit album in ieder geval.

Het is meer een Mick plaat, dan Stones.

Als Keith zich laat gelden, zoals in It must be hell, hoor je meteen de power die vele tracks missen hier. (nummer lijkt overigens op Soul survivor, door de sound van Keith)

Ik vind het titelnummer, en too much blood echt heel lekker. Ook al is dit eigenlijk een heel andere Stones.

Ook de eerder genoemde afsluiter boeit me, maar verder zijn de songs zwak tot matig te noemen.

Aangezien Undercover het 1e nummer was van de heren die ik leerde kennen in '83 heeft 't wat nostalgische waarde. Maar eigenlijk is dit de opmars naar het slechtste Stones album allertijden. De magie is duidelijk even weg bij de mannen.
Uit nostalgische redenen toch een voldoende, maar wel een krappe.

Blijft toch best overeind nu ik undercover weer eens draai. De reggae is volop aanwezig. Dat is toch wel degelijk een dikke invloed van Keith. En Jagger kan ook prima uit de voeten op die open reggaesound. Jammer dat ze nooit een dikke stonede dubreaggeaplaat hebben gemaakt. Dat had ik wel kunnen waarderen.

Ongeïnspireerd zou ik het album niet willen noemen. Ik denk dat Jagger en Richards zich genoeg hebben laten inspireren door wat begin jaren tachtig populair was. Dit album betekent alleen wel een dusdanige stijlbreuk dat veel fans de band niet meer herkennen. Ik kijk in elk geval wel op van wat ik hier hoor, maar de popjas past de band eigenlijk redelijk goed en eigenlijk hoor ik die nummers liever dan een gerecyclede It Must Be Hell. Er zullen in elk geval heus wel mensen zijn die dit een geweldig album vinden. Mij doet het weinig omdat het genre niet mijn ding is en de songstructuur exact dezelfde is gebleven. Hier luister ik liever naar dan een Let It Bleed en het doet ook niet onder voor Exile.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Exile On Main St.
13. Emotional Rescue
14. Goat Head Soup
15. Beggars Banquet
16. It's Only Rock n Roll
17. Let It Bleed
18. Black And Blue

Ik breek weer met de fans, maar vind die new wave vibes van dit album echt fantastisch. Vooral dat strakke baswerk en die snerpende slaggitaar werken voor mij echt prima. Ben bijna geneigd om te zeggen dat ik The Stones op deze tour liever hoor dan wat ze halverwege de jaren '70 speelden. Undercover Of The Night is een fantastische hitsingle en She Was Hot inclusief die fantastische videoclip brengt steeds een glimlach op mijn gezicht. De band klinkt gewoon alsof ze het hier heel erg naar hun zin hebben en dat hoor ik het liefste.

Zo goed als de twee openers wordt het daarna helaas nergens meer, al ergert het me ook niet. Wederom geen enorm schot in de roos, maar stiekem wel eentje waar ik meer van geniet dan het gros van de meer klassieke albums.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Undercover
5. Let It Bleed
6. Beggars Banquet
7. It's Only Rock N Roll
8. Some Girls
9. Aftermath
10. Exile On Main St.
11. Tattoo You
12. Between The Buttons
13. 12x5
14. Out Of Our Heads
15. Emotional Rescue
16. The Rolling Stones No. 2
17. The Rolling Stones
18. Black And Blue

Zeer interessante mening lennert. Ik kan een heel eind met je meegaan, maar vind het niveau na de drie eerste nummers dermate zakken dat mijn waardering toch lager uitkomt:

Undercover begint sterk. Het titelnummer is lekker swingend en het klinkt voor Stones begrippen behoorlijk modern (elektronische drums). Met She Was Hot en Tie You Up komen we bij de twee prijsnummers van dit album. Beide nummers klinken energiek, gedreven en swingen behoorlijk. Goede opbouw van de nummers en de hele band presteert hier gewoon goed.
Inmiddels begin ik me af te vragen of ik Undercover, net als Tattoo You, onterecht veel te lang niet heb gedraaid. Helaas kan ik die vraag al vrij snel negatief beantwoorden, want na Tie You Up zakt het album snel af naar een zeer middelmatig niveau. De drive en energie van de eerste drie nummers is nergens meer te bekennen en het klinkt allemaal gewoon plichtmatig. Echt slecht of ergerlijk wordt het niet, maar het maakt gewoon totaal geen indruk.
Net als ik heb besloten dat het met dit album niks meer gaat worden wordt ik wakker geschud door de riff van It Must Be Hell. Die inderdaad wel erg op die Soul Survivor lijkt, maar het levert een alleraardigs nummer op, dat het album tot nog positief afsluit.
Onder de streep blijft er een matige plaat over met drie duidelijke uitschieters. Ik had hier drie sterren staan en dat hou ik zo. Wel drie magere sterren, want eerlijk gezegd verwacht ik niet dat ik Undercover snel weer op zal zetten.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Tattoo You: 4*
10. Out Of Our Heads US: 4*
11. Some Girls: 3,5*
12. The Rolling Stones Now!: 3,5*
13. 12 X 5: 3,5*
14. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
15. Goats Head Soup: 3*
16. The Rolling Stones No. 2: 3*
17. Undercover: 3*
18. Between The Buttons: 2,5*
19. Emotional Rescue: 2,5*
20. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Lang niet zo’n beroerde plaat als ik altijd dacht. Nodigt me zeker uit om wat vaker te draaien. Alles van de Stones heb ik grotendeels genegeerd na Tattoo You. Het album heeft een slechte reputatie, maar ik vind ‘m eigenlijk wel lekker. Misschien omdat ik de Stones soms wat saai vind worden als ze teveel de blues kant op gaan. Sommige songs zijn wat niemendalletjes, maar de sound is wel okay.

Echt slecht is Undercover niet, maar een teleurstelling na het sterke Tattoo You is het wel.
Tattoo You is een plaat met restjes voornamelijk uit de 70's. Misschien ook juist daarom ook wel de reden dat het even goed zo'n sterk geheel is.
Emotional Resque uit 1980 vond ik al lauw en wat inspiratieloos.
Undercover heeft wel een lekkere rauwe vibe, maar het songmateriaal is over de hele linie niet overal aansprekend.
Vernieuwen doen ze in ieder geval enigzins met de single Undercover Of The Night. Een duistere bombastische typische 80's rocker die overtuigd. Verreweg ook het beste van de plaat.

Undercover is natuurlijk een fantastisch nummer, powerfull.
De andere nummers kunnen daar niet aan tippen, maar zijn niet slecht.
Het irritante aan Undercover, voor mij, is de stem van Jagger, die vanaf dit punt in de carrière van de Stones overdreven en heel hinderlijk begint te articuleren, iets wat hij nooit meer heeft losgelaten. Ik hoor wat dat betreft liever Keith of Ron zingen.

Jagger is wel eens over the top, mee eens.
Maar hij is wel onlosmakelijk verbonden aan het materiaal van The Stones.
Enerzijds zingt hij bijv. ballads prachtig weg, maar anderzijds doet hij wel eens dingen met zijn stem, die je dan liever niet hoort.
Keith had best een aardige stem in jongere dagen, maar dat is nu helemaal over.
Ron hoef ik helemaal niet te horen. Het is niet meer dan vals gekraai.

In 1983 moest ik met mijn krantenwijk en wat zakgeld goed kiezen welke LP's ik kocht. Bij dit album ben ik toen voor de singles (deels in de uitverkoop bak van 1,00 Gulden) gegaan en die vond ik echt goed en heb ik veel gedraaid. Opener Undercover of the Night vond en vind ik echt een geweldig Stones nummer. Ik las dat het in the USA en UK flink succesvol was. Het had net als het wat funky She Was Hot een geweldige clip herinner ik mij.

Het lange Too Much Blood is ook al zo'n sterk jaren '80 nummer van the Stones. Ik heb er nog op gedanst in Club Cartouche in Utrecht. Verder vind ik Tie You Up (The Pain of Love), Pretty Beat Up met lekkere blazers en Too Tough ook heel aardig. It Must Be Hell is een fraaie afsluiter. De andere drie songs zijn matigjes. Alles bij elkaar heb je dan een hele aardige LP, maar ik heb er toen goed aan gedaan om voor de singles te gaan.

Om het cirkeltje rond te maken deze ook nog maar weer op vinyl gekocht. In de jaren 80 regelmatig gedraaid en de laatste 20 jaar eigenlijk niet. Eigenlijk veel beter dan ik mij kon herinneren, helemaal niet slecht zelfs. Dit had ik niet verwacht en ik vind het eigenlijk wel weer een leuke verrassing. Chris Kimsey achter de knoppen, een meer dan prima producer en ik vind zijn geluid een stuk beter dan gortdroge Steve L. Dat mensen dit inspiratieloos vinden begrijp ik niet goed, er staan wel een paar lekkere nummers op dit album en eigenlijk heeft het de tand des tijds prima doorstaan. Vooral het gitaarwerk klinkt erg lekker, losjes maar toch ruig. Misschien zijn de (syn)drums een beetje over de top, maar dat is zeker een kenmerk van de jaren 80. Voor nu 3,5 ster maar ik neig naar 4.

Kwam toch al redelijk snel in de aanbieding kan ik me herinneren. Uiteraard was ik er toen bij.

Album opent fantastisch met de 2 hitsingles Undercover (swingt nog steeds als de neten) en de hardrocker She Was Hot. Het wat hoekig hakkende Tie You Up kan er ook wel mee door en als Keith gaat 'zingen', haak ik dikwijls af, zo ook bij Wanna Hold You.
Laatste kant van nummer 1 kan ik niet veel mee en is me te veel reggae of whatever.
Kant 2 opent met het beste nummer van de plaat. Het heerlijke Too Much Blood met al zijn gitaarlickjes en allerhande geluidjes en waarin vanalles gebeurt. Wel niet een typisch Stones nummer dus.
Pretty Beat Up is ook best lekker en de rocker Too Tough zeker ook als lekkere meezinger (had ook door Herman Brood gemaakt kunnen zijn).
All The Way Down is een wat obligate rocker, maar OK.
En It Must Be Hell draait slechts om 1 gitaarriff (ik moet blijkbaar Exile On Main Street ook nog eens opzetten), maar hoort wel bij de beste nummers van de plaat.
Kom ik toch wel nog net aan 3,5 ster.

Op vinyl, in nieuwstaat, Griekse (!) persing.

Ik ben geen die hard Stones fan, vond deze cd in de kringloop en Undercover vond ik altijd wel een van de lekkerder Stones nummers.

Het begin kan er toch gewoon mee door?
Maar dan, het wordt een aantal keren genoemd, Wanna hold you.... tsja...dan is het aanvankelijke 'ok, best aardig, luistert lekker weg - gevoel' compleet weg.
Wat een dwaas nummer dat de boel meteen naar beneden haalt.
Feel on baby zet die malheur dan voort en ja...dan is het lastig voor dit album zich te herstellen.

Overgeproduceerd? Mwah, hij klinkt bij vlagen lekker opgenomen zoals Tie you up. Maar Feel on baby, om daar even bij terug te komen, dat zou ik dan weer wel overgeproduceerd noemen met alle stereo effecten en geluidstierelantijnen.

Nog wat blazers in een arrangement met drumcomputer effecten (dat is Watts toch niet?) en ja, dan ben je mij als niet die hard Stones fan kwijt.

Kortom, het leek lekker uit de startblokken te komen maar de klad zette al rap in.

Leve de kringloop.

Openingsnummer Undercover vind ik ook het beste nummer op dit album maar tot mijn Stones-favorieten reken ik het niet. Te overgeproduceerd.
Dat vind ik ook met de rest van dit album en ik ben het eens met devel-hunt dat Mick Jagger bij momenten hinderlijk articuleert waar dat hij de vroegere albums met meer blues en soul zong.

Viel mij uiteindelijk al snel wat tegen toendertijd. Lijkt ook een gebrek aan goede ideeën en ik denk dat het tussen Keith en Mick ook al hommeles was. De plaat heeft ook een wat sombere toon over het algemeen. Veel sex en geweld gerelateerde teksten.
En terwijl Undercover of the Night zo sterk opent. Eén van hun meest dreigende nummers. Fijn ook de urban drums die er in zijn verwerkt.
Het vervolg is lang niet zo sterk. She Was Hot is eigenlijk banaal, Tie You Up is iets beter en Wanna Hold You is met gemak Keith's slechtste bijdrage ooit.
Feel on Baby heeft een reggea vibe (Keith is een reggea fan), maar duurt te lang en komt amper van de grond.
Too Much Blood is de meest vreemde eend in de bijt. Gebaseerd op een waar gebeurt verhaal. Een kannibaal die een vriendin mee naar huis neem, vermoord en op eet. Het heeft muzikaal weinig tot niets met The Stones van doen in ieder geval. Lees: een vette dansbare drumbeat ondersteund door blazers. Jagger, (duidelijk uit zijn koker) had dit beter voor een soloplaat kunnen gebruiken. Het nummer maakt wel een heel verdwaalde indruk.
Pretty Beat Up is met Wood geschreven en hoewel geen echt sterke compositie, is het wel een heel aanstekelijke bak herrie. Meer een jam eigenlijk.
Too Tough is middelmaat, evenals het rockertje All the Way Down. Nooit echt slecht, maar beiden makkelijk inwisselbaar.
It Must Be Hell is bepaald beter, maar lijkt wel heel erg op Soul Survivor van Exile on Mainstreet.

Undercover is achteraf de plaat waar het verval werd ingezet en de mannen duidelijk op elkaar uitgekeken waren.
Er werd niet eens een tour ondernomen en Mick meende dat hij het op eigen houtje eigenlijk ook wel kon.
Een aantal sombere jaren volgden voor The Stones.

De relatie tussen Keith en Mick bereikte toen een dieptepunt toen bleek dat Mick Jagger achter de rug van Keith een solocontract met CBS had getekend. Mick Jagger was vanaf dan meer bezig met soloprojecten en hippe imago. Stones-fans verweten Mick Jagger - begrijpelijk - teveel egotripperij.
Pas in 1989 werden de plooien min of meer glad gestreken mede omdat Micks soloprojecten weinig succesvol waren.
Undercover (en eigenlijk ook al de routineuze livealbum "Still Life") betekende het verval van the Stones die zich voortzette met opvolger Dirty Work.

Ja, LucM, als er een punt was geweest dat The Stones het voor gezien hadden gehouden, was het de periode 1983 t/m 1988.
Maar zo zie je maar, de band is uiteindelijk groter gebleken dan de individuen.
Wie had nu nog verwacht dat de heren anno 2023 nog met nieuw werk zouden komen.

Denk dat ik dit het slechtste Stones studio album vind dat ze hebben gemaakt. In ieder geval blijft deze het minst beklijven. Paar aardige Tracks maar daar is ook alles mee gezegd.

Nog niet toegekomen aan het beluisteren van de opvolger?

Al met al een prima album van de mannen. Maar wat ik niet begrijp, is de overwaardering voor een nummer als She Was Hot. Samen met It Must Be Hell, het zwakste nummer van Undercover. Too Tough is net ietsje beter. Undercover (of the Night) blijft goed, evenals Tie You Up (The Pain of Love) en Keith's Wanna Hold You. De flow van het reggae-achtige Feel on Baby heeft ook wel wat. Too Much Blood behoort voor mij ook niet tot de beste tracks, maar de algehele sfeer in het nummer bevalt me dan weer wel. Pretty Beat Up, zeker met de heerlijke sax ondersteuning, is een toffe track. Weet niet of dat ooit live gespeeld is, maar dat leent zich daar erg goed voor. All the Way Down is nog een aardige albumtrack.

4,50 Rolling Stones - Tattoo You (1981)
3,50 Rolling Stones - Undercover (1983)
3,33 The Rolling Stones - The Rolling Stones (1964)