Rolling Stones - Forty Licks (2002)

Echte muziek. Geweldige verzamelaar van een geweldige band. Ik mis alleen I almost hear you sigh, wat ik het beste Stones nummer vind...

in een box met een fantastische muismat geleverd.

Deze heb ik net ook nog even in zijn geheel afgespeeld weer, maar The Stones hebben toch echt geweldig lekkere en pakkende nummers gemaakt, die je op deze mooie dubbel cd lekker even kunt beluisteren. Iedereen die van hardrock of metal houd zou ook eens naar The stones moeten gaan luisteren, want dat was destijds echt een brug naar de hardrock toe, en in de sound kun je echt al horen dat zij de voorlopers zijn geweest naar de hardrock toe vind ik.

ZEER GOEDE VERZAMELAAR ! ! !

De betere periode van de Stones !

Als Beatles fan heb ik deze, zwaar vermomd, gekocht. Maar ik mis WE LOVE YOU, Kan iemand uitleggen, waarom die er nou net niet op staat. Was dat nummer geen "Lick" waard ofzo?????

Zeer aangename verzamelaar, heeft me ook wat aandacht gegeven voor The Stones want ik ben een Beatles-man. Cd 1 vind ik ietsje beter, de magische sound van de jaren '60!

Ben het helemaal met je eens, Beathoven. Als ik 'm draai (en dat dat is niet zo heel veel) vind ik idd cd1 beter en ja ik mis WE LOVE YOU nog nog steeds.Kan een Stonesfan mij vertellen waarom dat nummer er niet op staat. Dat was toch ook een hitsingle in de sixties? Is het misschien dat Jagger dat in de gevangenis geschreven heeft?

Ik kom ook uit het Beatles-kamp, maar ik vond dat deze verzamelaar niet in mijn platenkast mocht ontbreken. Ik ben nadien ook naar de Foty licks toernee gaan kijken in Werchter en eerlijk is eerlijk, het was een geweldige avond. De Stones leefden zich volledig uit en ik ging mee met de rest van het publiek uit de bol en zong de songs mee alsof ik dit al jaren deed.
Ook voor mij is CD 1 beter maar " Brown sugar " , " Start me up " en " Angie " uit deel 2 kunnen mij toch ook bekoren.

Ik voel 'm helemaal. Ik heb hetzelfde al jaren met She's So Cold.
Staat op geen enkele verzamelaar. Wat mij betreft ben je in ieder geval nog steeds beter af met die London Years box en Jump Back.

Bij mij staat er ook nog een geli(c)kte versie op van Sympathy for the Devil ; gemixt door The Neptunes. Die had er van mij niet op hoeven te staan.

Goeie verzamelaar die heel erg sterk the rolling stone feel oproept (beter dan 1 bijvoorbeeld een beatles feel oproept).
Ik mis natuurlijk wel een paar nummers: Can't You Hear Me Knocking (Mick Taylor's beste gitaarwerk in zijn tijd), Een paar nummers van Exile on main street (All down the Line, Shine a Light, Let it Loose, Rocks Off), Time is on my Side, Jigsaw Puzzle.
Maar toch blijft dit gewoon geweldig goeie muziek.

Alle 40 goed (nou, bijna dan). Ik heb me nog steeds niet volledig in de Stones verdiept (d.w.z. alle afzonderlijke albums), maar deze perfecte verzamelaar doet al jaren trouwe dienst.

Ik vind het eerste deel (de 'sixties' zogezegd) wel een goede afspiegeling, alleen had dat afgrijselijke Wild Horses eraf gemogen, en dan We Love You er voor in de plaats. Verder mis ik uiteraard wel hier en daar een klassiekertje.

Het gedeelte vanaf 1970 vind ik een stuk minder. Ze hebben i.m.o. toen heel veel goede nummers gemaakt, maar de 'verkeerde' nummers zijn bekend geworden. Zo had ik graag Star Star, Time Waits For No One, Rocks Off, Respectable, Crazy Mama, Far Away Eyes, She Was Hot, Already Over Me of Highwire op deze verzamelaar gezien. Op bagger als Emotional Rescue, Undercover Of The Night, Fool To Cry of Shattered zit ik echt niet te wachten.

Van de nieuwe nummers vind ik Don't Stop en vooral Stealing My Heart erg goed.

The Rolling Stones - Forty Licks

Ondanks dat ik wist dat Rock (uitzonderingen daargelaten) niet helemaal mijn ding is heb ik deze cd toch meerdere malen geluisterd.

Waarom? Nou omdat het toch The Rolling Stones zijn. En erg grote naam in de muziek wereld. Ik kon natuurlijk wel de bekendere nummers, maar de rest nog niet, dus vandaar.

Het kon mij niet bekoren. Los van het feit dat wat hardere/ruigere muziek niet mijn ding is, vind ik Mick Jagger een waardeloze zanger. De man kan gewoon niet zingen (mening). Nou gaat het bij The Rolling Stones waarschijnlijk ook niet om de zang maar echt om het muzikale gedeelte. Maar voor mij persoonlijk is de zang toch ook wel belangrijk. Nou wist ik dat natuurlijk al van te voren, maar in de bekendere nummers kon ik het nog een beetje door de vingers zien, omdat die nummers mij wel aanspraken. En bij de overige nummers komt alles voor mij dus samen. De zang en de muziek die mij niet aanspreekt.

Ik heb het geprobeerd maar aan mij is het niet besteed.
'Paint It Black', 'Angie' & 'Anybody Seen My Baby?' zou ik nog wel er eens op kunnen zetten, en het geweldige 'Time Is on My Side' (die hier helaas niet opstaat). Het nummer 'Sympathy for the Devil' zou ik ook niet wegdrukken als die op de radio kwam, maar na die nummers houd het voor mij op.

Ik snap eerlijk gezegd de vergelijking ook niet tussen The Stones en The Beatles. Het verschilt enorm in mijn ogen. De enige overeenkomst is alleen de tijd waarin ze groot waren. Maar goed als er toch een strijd mocht zijn, dan wint de The Beatles wat mij betreft met een straatlengte. Maar nog steeds snap ik het niet.

The Rolling Stones - Forty Licks krijgt van mij 2**

Wat ik heb begrepen was het in die tijd gewoon dat je of fan van The Beatles was of van de Stones. Ze werden dus niet echt met elkaar vergeleken als het om muziek gaat, want de muziek verschilt inderdaad behoorlijk. Zelf vind ik The Beatles ook beter alleen luister ik liever naar de Stones. Vooral vanwege dat ruige en 'hardere'. Deze verzamelaar is wat mij betreft de ideale Stonesplaat. Een regulier Stonesalbum geeft me normaal een dubbel gevoel. Er staan altijd een paar knallers op, maar ook een aantal nummers die me gewoon niet pakken en saai zijn. Deze plaat bevat 40 nummers die allemaal knallen en het is dat ik geen verzamelaars in mijn top 10 zet anders had ik hem er ingeknalt..
4,5*

ik mis mijn rolling stone favo "sister midnight" wel een beetje

Mijn eerste Stones cd geloof ik. Prima overzicht van deze legendarische band! Van de nieuwe nummers vind ik Don't stop erg gaaf!

Bij nader inzien mijn waardering naar beneden bijgesteld. CD1 is geweldig, maar de Hot Rocks verzamelaars die grofweg dezelfde periode beslaan zijn beter. Dat geldt nog meer voor CD2, relatief veel zwakke broeders (o.a. de nieuwe nummers). Jump Back is stukken beter.

Dan moet je toch eens naar Beggars Banquet, Let It Bleed en Sticky Fingers luisteren. Aan die albums zitten imo niks dubbels aan.

En neem meteen de moeite om Exile on main street te beluisteren. Samen met de 3 vernoemde platen van 1 post terug zijn dit dé essentiële Stones platen.

Geef mij maar 'jumping back'.Een compilatie die uit 2 cd's bestaat maar waar weer geen plaats was voor 'sexdrive' en almost hear you sigh'.Sterker nog,'rock and a hard place','harlem shuffle' en 'waiting for a friend' die wel terug te vinden zijn op 'jumping back' zijn hier schandelijk over het hoofd gezien.

The Rolling Stones - Jump Back: The Best of the Rolling Stones 1971-1993 (1993)

Waar zie jij de 2de CD 80's man?
Sterker nog: Jumping Back bevat geen enkele 60s hit van de Stones.
Daarom vind ik 40 Licks toch de beste deal: omspant hun hele carrière
en die paar mindere uit hun recentste periode, neem ik er maar voor lief bij.

Staan trouwens een aantal essentiële 60s klassiekers op die geen single waren.

Wel dazzler misschien heb ik mij een beetje onduidelijk uitgedrukt.Het is dus 'forty licks' die uit 2 cd's bestaat.

Persoonlijk heb ik minder feeling met de 60's en mis ik die periode zo niet.Maar natuurlijk vinden de meeste mensen,en waarschijnlijk terecht,dat net hun spannenste periode.

Inderdaad verkeerd begrepen door mij, 80's man.
Mijn excuzes.

The Rolling Stones zouden met een cleane zanger, u weet: type Idols-winnaar die alle noten haalt, niet goed uit de verf kunnen komen. Ze werken als een eenheid en Jagger's strot is daarin een onmisbaar element.



Die staat dan ook op Iggy Pop's The Idiot.

Wat een dijk van een verzamelaar , wat hebben de Stones toch mooie muziek gemaakt.
Ik vind ze echt veel beter als de The Beatles.
Vreemd vind ik wel dat Out Of Time niet op deze verzamelaar staat dat is best een gemis.
3 keer hoera voor dit album.

The Stones en The Beatles zijn helemaal niet te vergelijken. Ze zijn beide begonnen in de jaren '60 en het zijn beide bands, dan heb je gelijk alle aanknopingspunten gehad.

Ik vind dat je ze toch best met elkaar mag vergelijken.
Ze zijn beiden begonnen in de vroege jaren 60.
Dus hadden zowel The Stones als The Beatles last van de beperkte kwaliteit aan muziek apparatuur , het was allemaal nog niet zo hightech in die tijd.
En ze hebben toch allebei popmuziek gemaakt dus dezelfde genre.
Alleen heeft hebben The Beatles meer " zoete muziek" gemaakt en The Rolling Stones meer de wildere muziek.
The Beatles en Pavarotti kun je echt niet met elkaar vergelijken.

Alls buiten klassiek is popmuziek. Dus zou je alles wat in de begin jaren '60 opgekomen is met elkaar kunnen gaan vergelijken. Dat lijkt me tamelijk zinloos. Het waren de twee grootste bands van dat moment en daar stopt wat mij betreft dan ook de vergelijking.

Alles buiten klassiek is popmuziek? Hoezo? Ik schaar jazz toch echt niet onder popmuziek en ook avant-garde, ambient, techno en een hoop andere genres staan los van de pop.

The Beatles en The Stones met elkaar vergelijken kan zeker, overeenkomsten vinden is lastiger. De vroege periode van beide bands vertonen overeenkomsten in de zin dat er covers gebruikt worden alleen i.t.t. The Stones, schreven The Beatles voor een groot deel hun eigen nummers. Sterker nog, The Stones leenden I Wanna Be Your Man van The Beatles, om het nummer als tweede single in Engeland uit te brengen. Natuurlijk werden Elvis Presley, Chuck Berry en Little Richard door beide bands als idolen gezien maar verder waren de invloeden van de bands erg verschillend. The Beatles leunden in hun vroegere songs sterker op de Spectorgirlbands, Buddy Holly, Carl Perkins en Roy Orbison terwijl The Stones meer de drive van Bo Diddly als voorbeeld zagen. Verder waren ze meer door soul en blues geïnspireerd (Ray Charles, Robert Johnson) en de muziek is mede daardoor een stuk minder gepolijst.

In de imo interessante transitiefase 1965-1966 waren The Rolling Stones meer op de uit Los Angeles afkomstige band Love gericht waren en wederom The Beatles, terwijl The Beatles The Byrds, The Beach Boys en Bob Dylan als vernieuwede inspiratiebronnen zagen. De interesse in musichall, Indiase en psychedelische muziek was iets wat de bands deelden. Revolver, Sgt. Peppers Magical Mystery Tour waren de uitingen van The Beatles in deze richting terwijl The Stones, Their Satanic Majesties Request, Paint It Black, We Love You en Sympathy For The Devil uitbrachten.

Eind jaren zestig gingen beide bands meer een back to basic richting op. Zowel The Stones als The Beatles omarmden Blues, country en rock. The White Album, Let It Be voor The Beatles en trilogie Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile On Mainstreet voor The Stones. Het ongepolijste 'live'-gevoel moest weer terugkomen, iets wat bij The Beatles vooral totstandkwam door de visie van Paul McCartney en de ontluisterende ervaring in India, en bij The Stones door het wegvallen van multi-instrumentalist en 'zwever' Brian Jones en de invloed van country-held Gram Parsons (die de songwritercredits van White Horses voor een deel op zijn naam heeft) op Keith Richards.

Wat mij betreft zijn The Stones en The Beatles het meest vergelijkbaar in de periode 1966-1967, als The Beatles Michelle/Eleanor Rigby/Here There and Everywhere/Girls brachten en The Stones As Tears Go By, Lady Jane, She's Like a Rainbow en Ruby Tuesday. Ook kan je met recht In Another Land en Lucy in the Sky With Diamonds vergelijken en hetzelfde geldt voor It's all Too Much en We Love You. De invloed van de meest Beatlesque Stone Brian Jones was in die periode op zijn hoogtepunt.