The National - Boxer (2007)

Als iedereen die hier op gestemd heeft ook de andere albums van national zal luisteren,zal de wereld een stuk beter zijn

Ik ben er nu helemaal uit, dit album is zo goed als perfect. Over mijn eerste reactie zullen we het maar niet meer hebben. Het gaat erom dat ik Boxer inmiddels al meer dan 10 keer geluisterd in de afgelopen maand en dat ik hem alleen maar meer ben gaan waarderen.

Wat me nog het meest bevalt zijn eigenlijk de drums. Vooral in Brainy en Squalor Victoria klinken die echt geweldig. Maar ook het stemgeluid van de zanger is prachtig. Zo iemand die zo laag kan zingen zonder irritant te gaan klinken. Dat merk je het beste in Fake Empire en Slow Show.

De lyrics heb ik me nog niet zoveel op gefocust. Ik vind het eerlijk gezegd een beter moeilijk te verstaan.

Ik vond het ook leuk om te lezen dat Sufjan Stevens op twee tracks meedoet. Weet iemand toevallig wat hij speelt? Want zijn stem heb ik nergens gehoord.

Sufjan doet de piano-partij.

Ja, hij speelt op de piano in 'Ada'. Uiteraard blijft dit een top-cd voor het overige. Als een warm deken in de duistere, onbekende nacht.

Toch maar verhoogd naar 4,5*. Na 30 luisterbeurten mag dat ook wel . Ik merk dat ik ik op dit moment elk nummer steengoed vind op deze cd, met eigenlijk als enige uitzondering Start a War. Uiteraard is dat nummer niet slecht, het is alleen niet net zo goed als de rest

Grappig, ik vind 'Start a War' juist een erg mooi nummer.

De stem van die zanger is prachtig. Zijn lage tonen passen perfect bij de muziek.

Prachtig album inderdaad, ingetogen, donkere stem. Leuke ontdekking!
Een dingetje: die drums in Squalor Victoria zijn een kopie van die in Atrocity Exhibition van Joy Division's Closer...
Toch vind ik het nummer wat eromheen gebouwd is een stuk beter dan Atrocity Exhibition. Respect!
4*

Sinds lange tijd een album waar ik écht verliefd op ben. Elk nummer is raak. De donkere melancholie die hier overheerst, een prachtige stem, sublieme drumpartijen. En als je daar dan overheen kunt luisteren, blijken er ook nog hele mooie teksten achter te zitten. Nu 4 sterren, maar dat kan nog meer worden.

Ik ben ook verliefd op dit album. Als aanvulling: de piano vind ik ook zo mooi. Verhoogd naar 4,5* met misschien ooit uitzicht op een top 10 plek...

Dit is zo goed, het begint al met Fake Empire. Wat een pracht nummer, de toeters die erop het einde inkomen geven mij kippenvel. Ik snap helemaal dat Sufjan Stevens, een andere favoriete artiest van mij, hieraan meewerkte. 4,5 *

Schitterend post-punk album, vooral de eerste zes nummers vind ik gewoonweg geweldig. Slow Show en Brainy zijn voor mij de absolute uitschieters.

Ik vind hier maar weinig aan. Ja, er wordt een gezellige haardsfeer geschapen, maar ik hoor geen enkel nummer die me echt boeit, met een goede melodie, een rake hook of een andere verrassing waardoor ik het onthoud.
Nog net 2,5* voor dit kabbelend beekje.

Het is geen ABBA, berwt... (een band die je met 5* beloont...)

Dat klopt, het is geen ABBA. Wat wil je mij daarmee duidelijk maken?

Een gezellige haardsfeer? Dan moet je misschien eens de lyrics erbij pakken, dan weet je wel beter
Dit album is bij vlagen behoorlijk ongezellig, alleen hoor je dat niet direct terug in de muziek. wat ik knap vind.

Bijzonder mooi album, deze Boxer. Maar een onvervalst meesterwerk herken ik er vooralsnog niet in. Deze plaat heeft nochtans alles in huis om door mij te worden geadoreerd: het is melancholisch maar toch blijft het bijzonder spannend, geen vanzelfsprekende combinatie. Twaalf nummers lang weet The National me te boeien, maar sommige songs weten me jammer genoeg maar tot op bepaalde hoogte te raken. Daar staan dan wel enkele onvervalste juweeltjes tegenover.
Zo wordt Boxer geopend door de sublieme compositie Fake Empire, niet toevallig al vaak aangehaald als favoriete lied.
Van hetzelfde niveau is het verrukkelijke Mistaken For Strangers, dat deze schijf op koers houdt om door mij als klassieker te worden versleten.
Brainy zet de sfeer van de twee vorige songs gelukkig verder, maar is net als Squalor Victoria niet meer van het buitenaardse niveau van de openers. Toch laten het warmhartige geluid en de hemelse bariton van Matt Berninger ook hier de nodige kippenvelmomenten achter.
Green Gloves, dat tijdens de eerste luisterbeurten nog zo overtuigde, begint wat van zijn pluimen te verliezen. Mijn hart slaat er niet meer van over, maar slecht is het natuurlijk allemaal niet.
De opwinding die ik net nog miste, slaat snoeihard terug tijdens het adembenemende Slow Show. "You know I dreamed about you for 29 years before I saw you" vertrouwt Berninger ons toe, en telkens weer word ik meegesleurd in een roes die het midden houdt tussen een soort van verstilde euforie en mistroostigheid. Hoewel ik weet dat het eraan komt, word ik toch steeds opnieuw koud gepakt: het tweede deel van Slow Show is van 'n zeldzame schoonheid.
Apartment Story, Start A War en Guest Room zorgen ervoor dat Boxer over een stevige basis beschikt, zodat de pronkstukken van de gepaste steun worden voorzien. Prima nummers, maar ze schudden m'n wereld niet door elkaar.
Racing Like A Pro en Ada zijn sober en vooral die eerstgenoemde weet mij te ontroeren. Maar volgens enkele users heeft Ada dan ook het meeste tijd nodig om te groeien.
Net voor ik mijn 3,5 aan deze plaat wil verbinden, komt daar dan nog Gospel zijn neusje aan het venster steken. Dit wondermooie kleinood komt nog 'n laatste keer bewijzen dat Boxer toch wel 'n erg bijzonder luisterstuk is. Goedgeefs voeg ik er dan ook nog 'n halfje aan toe.

Dan wil jij zeker 29 years van hun eerste album luisteren, Zandkuiken.

Ada is voor mij zeker een groeiert geweest. Inmiddels een van mijn favoriete tracks op het album. Opnieuw door die combinatie van prachtige lyrics, heerlijke zang en perfecte compositie.

Een goed cd met een goede sfeer. Ik snap alleen niet waarom iedereen die stem zo mooi vindt. Ik heb het idee dat hij er niet veel zin heeft en te lui om zijn mond open te trekken.

Muzikaal gezien zou het een 4 waard zijn maar nu 3 sterren.

Ik weet nu wat voor een persoon The National is, mocht je deze als een persoon moeten omschrijven. Als ik twee kernwoorden zou mogen geven aan het geweldige album boxer dan zouden dat: beschaving en rebellie zijn. Twee uitersten misschien, maar de twee gaan naadloos in elkaar over op Boxer. De beschaving is duidelijk zichtbaar in de muziek van The National. De composities, de keuze van instrumenten, de woordkeuzes, alles ademt rust. De cover van The National geeft een goed beeld van deze beschaving. De band die middenin een zaaltje speelt op wat een keurig feest met keurige mensen lijkt. Allemaal pratende over oninteressante dingen, meer eten dan goed voor ze is, en dat alles met de hoogste vorm van etiquette.

Het andere kernwoord: rebellie, wordt vaak pas duidelijk zodra je de teksten erbij pakt. Fake Empire is hier een schoolvoorbeeld van. De opbouw, de vocalen, alles is zeer rustig en geordend. Maar de tekst is een waarschuwing aan ons allen dat wij leven als keizer in een keizerrijk dat niet bestaat. Met onze gedachten waar ze niet zouden moeten zijn. Een prachtige song, op ieder mogelijk gebied.

Een ander veelvoorkomend onderwerp in de muziek van The National is volwassen worden. Dit kom je tegen op Mistaken For Strangers. Dit nummer is iets ruiger dan de andere nummers op het album, maar toch blijft de beschaving. Dat is ook mede te danken aan de uitstekende vocabulaire van The National. Nog een teken van beschaving. Mistaken For Strangers houdt zich dus bezig met volwassen worden. Meningen moeten vormen over zaken die je niet interesseren om je omgeving tevreden te houden. Er wordt ineens van alles van je verwacht, sommige van die verwachten zijn reeel en logisch, maar sommigen zijn eigenlijk overbodig.

Op Squalor Victoria vind ik nog een thema wat typisch “Boxer” is. Namelijk het ‘doen alsof.’
Het lijkt te gaan over iemand die boven zijn stand leeft. Iemand die een positie bekleedt die hij niet aankan en dus eigenlijk de boel nept. Op nieuw is de boodschap een wake up call voor iedereen die zich aangesproken voelt, maar de song op zich is om van te smullen. Het moment dat de viool komt inzetten brengt me na tientallen keren nog steeds een lading kippenvel.

En zo kan ik bij ieder nummer dit soort verhalen ophouden. The National weet mij met zijn muziek en soms raadselachtige teksten eindeloos te boeien, en dat is alleen nog maar met hun laatste album. De teksten blijven algemeen genoeg zodat iedereen zichzelf erin kan spiegelen.
De vocalen zijn zo heerlijk melancholiek. De drums zijn iedere keer perfect in zijn simpelheid. Tja, wat vind ik in eigenlijk niet goed aan deze band?

The National is een goedopgevoede jongeman die zich toch af en toe stilletjes afzet tegen de geaccepteerde maatschappelijke normen. Terwijl hij aan de andere kant ook helemaal niet zou weten hoe hij zonder deze maatschappij verder zou moeten. Hij is verdwaald in zijn eigen woonkamer. Maar hij krijgt wel eindelijk zijn 5*. En dan te bedenken dat ik na mijn eerste luisterbeurt nauwelijks onder de indruk was...

Geweldige recensie Ik herken me heel goed in de karakterschets die je van deze plaat maakt. Messcherpe, doch altijd geciviliseerde observaties temidden van de leegte en sulligheid van onze levens. Bij het beluisteren van Boxer krijg ik vaak het gevoel dat ik naar iets 'echts' aan het luisteren ben, het ware leven, tussen de nietszeggende handelingen en gesprekjes die het alledaagse leven kenmerken.

Dankjewel, het is mijn eerste echte recensie

The National is inderdaad echt. Ze weten mij bij heel goed het gevoel te versterken dat onze levens er niet zo erg toe doen als dat wij onszelf doen geloven. Ze zijn gewoon heel erg down to earth, ondanks dat ze soms wat dromering klinken.

Nice stuk Dn!S.


De intro van Brainy bijv.

En trouwens, dit zijn misschien wel de mooiste lyrics uit 2007:

You get mistaken for strangers by your own friends
when you pass them at night under the silvery, silvery citibank lights
arm in arm in arm and eyes and eyes glazing under
oh you wouldn't want an angel watching over
surprise, surprise they wouldn't wannna watch
another uninnocent, elegant fall into the unmagnificent lives of adults

Geweldig! Morgen mag ik ze live zien

Ook ik heb het gevoel dat het hoofdthema van dit album volwassen worden en het afsluiten en beginnen van een hoofdstuk is.

Wanneer je begin twintig bent (groot deel van de userbase hier, gok ik) en niet exact weet wat je van de toekomst moet verwachten. Wanneer je met verbazing naar de oppervlakkigheid en leegheid van de buitenwereld kijkt en bang bent daarin te groeien, een yup te worden. Die periode waarin je als mens het meest verandert, en van een tiener volwassen 'moet' worden.

Ik kan het niet echt goed onder woorden brengen, maar ik heb het gevoel dat de lyrics van Berninger een soort van existentieel gevoel hebben.

Het album is absoluut een groeier, het geeft je meer terug dan je erin steekt, en gelukkig is het niet moeilijk om hier veel moeite in te steken.

Ik vind deze regels het mooiste van het album:

"Oh you wouldn’t want an angel watching over surprise, surprise they wouldn’t wannna watch.

Another uninnocent, elegant fall into the unmagnificent lives of adults." - Mistaken for Strangers

"I leaned on the wall and the wall leaned away." - Slow Show

"Your mind is racing like a pro, now
oh my god it doesn’t mean a lot to you.

One time you were a glowing young ruffian
oh my god it was a million years ago." - Racing Like A Pro

Eens, het gevoel wat jij beschrijf heb ik de laatste maanden heel erg gehad en het wordt alleen maar erger. Dit album is wat dat betreft een perfecte uitbuiter van deze emotie.

speciaal applaus en bewondering voor 1 van mijn favoriete songtekstflarden: 'you get mistaken for strangers by your own friends', hoe pijnlijk en grappig tegelijkertijd.

Ze zijn eigenlijk niet echt boeiend om live naar ze te kijken, maar wat ze spelen is gewoon.... super mooi.
Ik ben 28 november 2007 naar hun concert geweest in Melkweg te Amsterdam.
Wat ik al zeg, ze geven niet echt een show weg, ze staan zo een beetje vast gekleefd aan de grond, maar wat er uit die instrumenten komt is gewoon prachtig.
Dit album was trouwens nummer 1 van 2007 voor mij.

Heeeeeel langzaam, heel intens, heeeel stiekem, heel onverwacht toch zo'n beetje één van de mooiste platen van de afgelopen paar jaar....
't duurt even maar dan heb je ook wat!

Het heeft lang geduurd, maar het kwartje is eindelijk finaal gevallen.

Het begint al zo mooi met Fake Empire: zware emotievolle stem, meeslepende piano, prachtige teksten. Het daaropvolgende Mistaken for Strangers doet me erg aan post-rock à la Interpol denken, maar dan iets zuiverder. Tekstueel ook ferm in orde:

"oh you wouldn’t want an angel watching over you
surprise, surprise they wouldn’t wannna watch"

Geniale lyric toch.. De twee hoogtepunten van het album zijn zonder twijfel Squalor Victoria (die invallende piano! kippevel gewoonweg) en het meeslepende verhaal Ada. Daarnaast kunnen de ingetogen parels 'green gloves' en 'start a war' me zeer bekoren, zo ook de prachtige afsluiter 'gospel'. Dit was echt wel de vele luisterbeurten waard. En ik bekroon deze dan ook met het maximum van de punten.