The National - Boxer (2007)

Het vorige album van The National vond ik best aardig, maar is verder een beetje in de vergetelheid geraakt bij mij en dat ging in een rap tempo.
Maar niet getreurd: ze krijgen een herkansing in de vorm van hun nieuwe album Boxer.

Fake Empire is te beluisteren op myspace en is voor mij voldoende om de rest zeker ook te willen beluisteren.
Het is een fantastisch reclame-plaatje voor de hele cd want dit nummer bevalt me meer dan goed.
Mistaken For Strangers is gelijk al wat rauwer en ademt een beetje het donkere geluid wat een band als Interpol ook heeft. Cool, blits, nette-pakken-meneren-muziek schiet dan gelijk door me heen. Niks mis mee, maar ik geef toch meer de voorkeur aan het vorige nummer die ik dan weer wat origineler vond.
Gelukkig maken ze dat met Brainy al weer goed. Het heeft een lekkere dwingende sound en zit retestrak in elkaar. Geen overbodige toestanden, maar scherp als een mes door een pakje boter.
Squalor Victoria heeft als basis een strakke drumbeat maar daaroverheen worden allerlei instrumenten gedrapeerd. Hierdoor krijgt het iets bevreemdends. Mede hierdoor een heel boeiend nummer wat me bij elke nieuwe draaibeurt blijft intrigeren.
Green Gloves zorgt voor een uitstekende afwisseling op dit album. Afwisseling die veel bandjes in deze categorie nogal eens achterwege laten. Mooie stem, rustige begeleiding die per keer mooier lijkt te worden.
Nergens te zoet maar over de hele linie gewoon mooi.
Slow Show is ook wat akoestischer van toon. Hierdoor is het een fijn popliedje geworden en heeft het al niet veel meer van doen met echte rock. Let vooral ook op die fijne piano...
Op Apartment Story voegen de heren dan weer wel een wat rauwer randje toe, maar desondanks wordt het nergens vies of smerig. Ik vind dit op zich wel goed gedaan om dit soort nummers een klein randje mee te geven, maar dermate klein dat het toch een uiterst lekker beluisterbaar nummer blijft en het ook niet saai wordt.
Start A War doet qua titel vermoeden dat we hier eens lekker gaan rocken, maar nee, het klinkt zelfs lieflijk en kristalhelder. Langzaam aan werken ze naar een hoogtepunt die er aan het einde ook komt in de vorm van een zorgvuldige opbouw met subtiele blazers. Er komt dus heftige bombast? Welnee, maar toch is er een bepaalde spanning die nergens echt tot ontploffing komt. Beetje pesterig welhaast, maar daardoor erg lekker.
Guest Room is een degelijk nummer dat wederom een wat coole uitstraling heeft. We blikken of blozen niet en gaan stug door.
Racing Like A Pro is erg relaxed en bevat weer een hoop subtiele maar doeltreffende instrumentatie (blazers!).
Voeg daarbij een sausje strijkers die nergens een hoofdrol opeisen en je krijgt een wonderschoon liedje te horen.
Over wonderschone liedjes gesproken: Ada mag er ook wezen. Piano en akoestische gitaar zijn de veroorzakers hiervan. Dit klinkt gewoon erg mooi, zeker ook als de blazers weer om de hoek komen kijken.
Gospel is een schitterende afsluiter. Ontroerend zonder kitsch te worden. Warm ook. Hier hoor ik geen coole band die hip overkomt. Hier hoor ik een band met gevoel in hun donder.

Wat een allemachtig mooi album is dit geworden zeg. Moet ik dan toch maar weer eens hun vorige album tevoorschijn halen? Of is dit gewoon een mega-stap vooruit???
Geen idee; het boeit me verder ook niet zo want dit album staat geheel op zichzelf en is gewoon ijzersterk.

4*, met uitloop naar meer mogelijk.....

Bijzonder mooi album, deze Boxer. Maar een onvervalst meesterwerk herken ik er vooralsnog niet in. Deze plaat heeft nochtans alles in huis om door mij te worden geadoreerd: het is melancholisch maar toch blijft het bijzonder spannend, geen vanzelfsprekende combinatie. Twaalf nummers lang weet The National me te boeien, maar sommige songs weten me jammer genoeg maar tot op bepaalde hoogte te raken. Daar staan dan wel enkele onvervalste juweeltjes tegenover.
Zo wordt Boxer geopend door de sublieme compositie Fake Empire, niet toevallig al vaak aangehaald als favoriete lied.
Van hetzelfde niveau is het verrukkelijke Mistaken For Strangers, dat deze schijf op koers houdt om door mij als klassieker te worden versleten.
Brainy zet de sfeer van de twee vorige songs gelukkig verder, maar is net als Squalor Victoria niet meer van het buitenaardse niveau van de openers. Toch laten het warmhartige geluid en de hemelse bariton van Matt Berninger ook hier de nodige kippenvelmomenten achter.
Green Gloves, dat tijdens de eerste luisterbeurten nog zo overtuigde, begint wat van zijn pluimen te verliezen. Mijn hart slaat er niet meer van over, maar slecht is het natuurlijk allemaal niet.
De opwinding die ik net nog miste, slaat snoeihard terug tijdens het adembenemende Slow Show. "You know I dreamed about you for 29 years before I saw you" vertrouwt Berninger ons toe, en telkens weer word ik meegesleurd in een roes die het midden houdt tussen een soort van verstilde euforie en mistroostigheid. Hoewel ik weet dat het eraan komt, word ik toch steeds opnieuw koud gepakt: het tweede deel van Slow Show is van 'n zeldzame schoonheid.
Apartment Story, Start A War en Guest Room zorgen ervoor dat Boxer over een stevige basis beschikt, zodat de pronkstukken van de gepaste steun worden voorzien. Prima nummers, maar ze schudden m'n wereld niet door elkaar.
Racing Like A Pro en Ada zijn sober en vooral die eerstgenoemde weet mij te ontroeren. Maar volgens enkele users heeft Ada dan ook het meeste tijd nodig om te groeien.
Net voor ik mijn 3,5 aan deze plaat wil verbinden, komt daar dan nog Gospel zijn neusje aan het venster steken. Dit wondermooie kleinood komt nog 'n laatste keer bewijzen dat Boxer toch wel 'n erg bijzonder luisterstuk is. Goedgeefs voeg ik er dan ook nog 'n halfje aan toe.

Ik weet nu wat voor een persoon The National is, mocht je deze als een persoon moeten omschrijven. Als ik twee kernwoorden zou mogen geven aan het geweldige album boxer dan zouden dat: beschaving en rebellie zijn. Twee uitersten misschien, maar de twee gaan naadloos in elkaar over op Boxer. De beschaving is duidelijk zichtbaar in de muziek van The National. De composities, de keuze van instrumenten, de woordkeuzes, alles ademt rust. De cover van The National geeft een goed beeld van deze beschaving. De band die middenin een zaaltje speelt op wat een keurig feest met keurige mensen lijkt. Allemaal pratende over oninteressante dingen, meer eten dan goed voor ze is, en dat alles met de hoogste vorm van etiquette.

Het andere kernwoord: rebellie, wordt vaak pas duidelijk zodra je de teksten erbij pakt. Fake Empire is hier een schoolvoorbeeld van. De opbouw, de vocalen, alles is zeer rustig en geordend. Maar de tekst is een waarschuwing aan ons allen dat wij leven als keizer in een keizerrijk dat niet bestaat. Met onze gedachten waar ze niet zouden moeten zijn. Een prachtige song, op ieder mogelijk gebied.

Een ander veelvoorkomend onderwerp in de muziek van The National is volwassen worden. Dit kom je tegen op Mistaken For Strangers. Dit nummer is iets ruiger dan de andere nummers op het album, maar toch blijft de beschaving. Dat is ook mede te danken aan de uitstekende vocabulaire van The National. Nog een teken van beschaving. Mistaken For Strangers houdt zich dus bezig met volwassen worden. Meningen moeten vormen over zaken die je niet interesseren om je omgeving tevreden te houden. Er wordt ineens van alles van je verwacht, sommige van die verwachten zijn reeel en logisch, maar sommigen zijn eigenlijk overbodig.

Op Squalor Victoria vind ik nog een thema wat typisch “Boxer” is. Namelijk het ‘doen alsof.’
Het lijkt te gaan over iemand die boven zijn stand leeft. Iemand die een positie bekleedt die hij niet aankan en dus eigenlijk de boel nept. Op nieuw is de boodschap een wake up call voor iedereen die zich aangesproken voelt, maar de song op zich is om van te smullen. Het moment dat de viool komt inzetten brengt me na tientallen keren nog steeds een lading kippenvel.

En zo kan ik bij ieder nummer dit soort verhalen ophouden. The National weet mij met zijn muziek en soms raadselachtige teksten eindeloos te boeien, en dat is alleen nog maar met hun laatste album. De teksten blijven algemeen genoeg zodat iedereen zichzelf erin kan spiegelen.
De vocalen zijn zo heerlijk melancholiek. De drums zijn iedere keer perfect in zijn simpelheid. Tja, wat vind ik in eigenlijk niet goed aan deze band?

The National is een goedopgevoede jongeman die zich toch af en toe stilletjes afzet tegen de geaccepteerde maatschappelijke normen. Terwijl hij aan de andere kant ook helemaal niet zou weten hoe hij zonder deze maatschappij verder zou moeten. Hij is verdwaald in zijn eigen woonkamer. Maar hij krijgt wel eindelijk zijn 5*. En dan te bedenken dat ik na mijn eerste luisterbeurt nauwelijks onder de indruk was...

Boxer is een van die albums die ik uitprobeerde omwille van de hoge waardering hier op de site, en ik heb het me nog niet beklaagd. Zowel de zang als de muziek klinken als een verbeterde versie van Joy Division. Ingetogen, onderkoeld maar tegelijk toch expressief en verwarmend - tegenstellingen die mogelijk zijn door het typerende stemgeluid van Matt Berninger en de lekker ophitsende drums van Bryan Devendorf. Je waant je dwalend door de straten van een stad omstreeks vijf uur 's ochtends, een lichte vrolijkheid in je geest maar met een latente angst voor wat schuilt in de schaduwen. Uitschieters genoeg, maar als ik er eentje mag uithalen dat hier schijnbaar wat over het hoofd wordt gezien, dan kies ik voor 'Green Gloves', zo'n typisch mooi nummer dat opbouwt op eigen tempo. Verder zijn er het majestueuze 'Slow Show' en natuurlijk de opener 'Fake Empire' om te vermelden. Boxer geeft zijn schoonheid met mondjesmaat bloot, maar het loont de moeite.

Ken dit album pas een aantal maanden. Heb het ooit ergens vandaan geplukt en er nooit naar geluisterd. Als Madrugada fan keek ik eens bij albums die andere Madrugada fans goed vinden, en kwam zo hier weer op uit. Sinds een paar maanden (ik schat 3 gezien mijn last.fm) heb ik hem eens opgezet. En hij blijft maar en blijft maar en blijft maar. Wat is dit album goed zeg.

Ik moest ruimte maken, eerst in mijn top 10, toen in mijn top 5 en als het zo door gaat in mijn top 3. Het begint sterk, Fake Empire, prachtig nummer waarin de stem van de zanger ook echt naar voren komt. Je weet direct of je het album goed zal vinden of niet. Ik luisterde 3 maanden geleden graag door en kwam zo bij het tweede nummer uit. Een nummer waar ik zelf iets minder mee heb, maar wat als een 'tussen nummer' op een album het perfect doet (sorry voor de liefhebbers van dit nummer). Vanaf Brainy begint het voor mij pas echt. De drums zijn heerlijk, de gitaar is heerlijk, voor mij een prachtig nummer, maar omdat ik maak 3 favoriete tracks mag selecteren staat hij er soms niet bij. Mijn (andere) favorieten zijn Squalor Victoria, Slow Show en Start a War. De nummers met Sufjan Stevens aan het einde vind ik persoonlijk net iets minder. Waarbij ik Racing Like a Pro bijna zeikerig vind (maar gelukkig net niet ). Wel een prachtige afsluiter met Gospel. Al met al voor mij een vrijwel perfect album. Prachtige teksten, heerlijke drums en gitaar én wat een super stem!

Na wat zoeken ben ik op internet "White Sessions" tegengekomen en na het luisteren van dat 'album' is deze alleen maar beter geworden. Staat in ieder geval op mijn lijst om naar toe te gaan, mocht er ooit een concert in de buurt komen.

Kalmerend is de stem van Matt zeker, en in mijn ogen ligt daar ook de kracht van Boxer: rust. Ook met af en toe redelijk hyperactieve drums weten ze een climax in te houden en, alhoewel ik ontzettend van climaxen hou, dit de nummers alleen maar mooier en rustgevender maken. Wat ik ook prachtig vind aan de zang, is dat er geen losse zinnen gezongen worden. Matt heeft een bepaalde manier van zingen waardoor alles aan elkaar wordt geweven lijkt het wel, en dat maakt de nummers en het album meer als één geheel. Het enige wat mij wel eens kon irriteren is het gebrek aan rijm in de tekst. Ik ben absoluut niet iemand die vindt dat elke zin zou moeten rijmen, want dan krijg je inderdaad losse zinnen en de teksten zijn over het algemeen prachtig, en passen heel goed bij het muzikale gedeelte (zeker Squalor Victoria, prachtig nummer!), maar in bijvoorbeeld een nummer als Mistaken for Strangers: showered and blue-blazered, fill your head with quarters kan ik me hier aan ergeren. Dat zijn kleine punten, maar ik betrap mezelf er vaker op dat ik me er aan irriteer. Dit neemt overigens niet weg dat ik de nummers niet meer zou kunnen luisteren door die miniscule puntjes van irritatie.
Ook een sterk punt van Boxer is dat het lijkt dat de nummers langer duren dat dat ze duren, mede door de soort van loomheid die de nummers meegeven, maar dit betekent voor mij alleen meer dat ik langer van een kalmerend nummer van the National kan genieten.

Kortom, Boxer is een prachtig album, waar rust overheerst, en dat ook goed op de luisteraar (in ieder geval mij) wordt overgebracht.
4,5*

Tsja, heb deze laatst eens van een vriendinnetje (zo'n soft meisje wat vroeger ook naar Buffalo Tom en Buckley luisterde) gekregen, hoor er eerlijk gezegd helemaal niets nieuws aan.. het is precies dezelfde altovibe als uit de 90s, met leuke drumpatroontjes en wat prettig in het gehoor liggende liedjes. What's the buzz? Bij Funeral van Arcade Fire kon ik het wel volgen, hier hoor ik totaal het verschil niet met 10,000 andere indiebandjes (en het kunnen er nog meer zijn).

Ik denk dat ik in de minderheid ben, maar eerlijk gezegd vind ik Boxer minder dan Alligator. Natuurlijk staan er voldoende prachtige nummers op dit album (Fake Empire, Mistaken for Strangers, Slow Show), maar met een aantal nummers heb ik net geen klik. Green Gloves, Guest Room en Racing Like a Pro zijn voor mij net niet. Dit komt grotendeels door het tempo van de nummers, in combinatie met de zang van Matt Berninger. Waar anderen de band waarderen voor de wijze waarop zij deze nummers brengen, heeft het voor mij niet eenzelfde rustgevend effect.

Tijd voor een herbeluistering en tevens een recensie. Na één van mijn favoriete albums wat maandjes rust te geven, ligt hij nu weer op. Niet in de laatste plaats omdat hij onlangs twee plaatsen is gedaald in mijn top-10. Niet dat dat aan de kwaliteit van dit album ligt, verre van dat.

We beginnen met Fake Empire. Dit was het eerste nummer dat ik kende van The National, en het greep me meteen. Dit nummer wordt prachtig gezongen en heeft een mooie tekst, maar waar dit nummer het echt van moet hebben is de opbouw.
Het begint rustig, maar na het tweede refrein komt de climax: de drums komen erbij, en wat volgt is een knotsgek ritme. De eerste keren kon ik het totaal niet volgen: het klopt gewoon niet. Op de één of andere manier passen de drums totaal niet bij het nummer, en toch klinkt het geweldig. Dit is zeker niet het enige nummer waarbij ik de drums onnavolgbaar vind, maar daar kom ik vast nog wel op terug.
De climax is compleet met de blaasinstrumenten, en het eerste geniale nummer hebben we gehad.

Daarna krijgen we iets anders met Mistaken For Strangers. Een ode aan Pixies, zeggen sommige mensen hier wel eens. Helaas ken ik Pixies nog niet (en daar schaam ik me voor), maar het is zeker te horen. Dit nummer hoort duidelijk niet thuis op dit album. Het is te gejaagd en de gitaar is harder dan in de meeste nummer op Boxer. Het is eigenlijk een beetje hetzelfde als bij Terrible Love op de opvolger. Wel vind ik het een mooi nummer, en vooral de tekst van het refrein vind ik erg mooi: je word aangezien als vreemde betekent natuurlijk hetzelfde als dat je niet herkend wordt, maar dan verkeerd om gezegd. De omgekeerde wereld.

Brainy is wél een nummer dat perfect op dit album past. Het heeft die typisch melancholische sfeer die dit album zo goed maakt. Op de één of andere manier noem ik dit nummer altijd in één adem met het volgende nummer: Squalor Victoria. Dat is niet voor niets: in beide nummers zijn vooral de drums erg belangrijk: zij blijven constant hetzelfde, maar blijven toch op de voorgrond. Het ritme van de drums is weer onnavolgbaar: als ik wel eens mee probeer te tikken houd ik het geen tien seconden vol. Maar wat de nummers zo speciaal maakt, is dat er geen enkele tempowisseling of wisseling van instrumenten of een ander gebruik van instrumenten plaats vindt. Instrumentaal zijn couplet en refrein precies hetzelfde. Het is puur en alleen de stem van Berninger die deze nummers variatie geeft, en dat is genoeg.

Over Green Gloves hoef ik niet veel meer te zeggen dan dat het het toppunt van melancholie is. Je merkt het nauwelijks, maar ook in dit nummer zit een climax bij de volgende tekst:

Now I hardly know them
and I'll take my time
I'll carry them over, and I'll make them mine.

Dan Slow Show. Is dit het beste nummer van het album? Misschien wel, al zou ik met zo'n uitspraak de elf andere nummers te kort doen. En weer sluipt er langzaam een climax in dit nummer. Heel subtiel worden de instrumenten telkens wat harder bespeeld: less is more.
En dan komen we aan bij het "29 Years"-gedeelte. Telkens weer vraag ik me af of ze dit niet anders hadden kunnen doen. Natuurlijk, het is een prachtige remake, maar past het wel achter Slow Show? Want persoonlijk zie ik het toch als een individueel nummer. Telkens kom ik tot de conclusie dat het inderdaad het beste bij dit nummer past, maar misschien hadden ze het beter als individueel nummer op het album kunnen zetten. Dat verdient dit prachtige stukje muziek zeker.

Dan de B-kant. Deze kant is toch meer een kant van uitersten dan de A-kant. De relatief hardere nummers worden afgewisseld met juist heel subtiele nummers.

En we beginnen met een keihard nummer genaamd Apartment Story. De ietwat depressieve sfeer die we bijvoorbeeld bij Slow Show zagen, zie ik hier niet terug. Dit is melancholie en hoop. Tekstueel is dit misschien wel het beste nummer van het album.

Tired and wired we ruin too easy
sleep in our clothes and wait for winter to leave
but I'll be with you behind the couch when they come
on a different day just like this one

We'll stay inside til somebody finds us
do whatever the TV tells us
stay inside our rosy-minded fuzz for days
We'll stay inside til somebody finds us
do whatever the TV tells us
stay inside our rosy-minded fuzz

Vervolgens krijgen we juist een heel rustig nummer in de vorm van Start a War. De afwisseling is erg goed, maar misschien zijn Start a War en Racing Like a Pro toch wel de minste nummers van het album. Dat geeft niet, want ze doen hun taak in het album: ze maken er een mooi en gevarieerd geheel van.

We hebben ook nog Guest Room. Dit nummer vind ik juist altijd een paar vormen met Apartment Story. Jammer is dat Guest Room tekstueel het niet haalt bij Apartment Story. Muzikaal wel gelukkig, en dat maakt het een goed nummer. Toch kan ook dit nummer niet voorkomen dat ik een lichte voorkeur heb voor de A-kant.

En dan blijkt dat het één-nalaatste nummer een buitenbeetje is. Net als het tweede nummer past ook het elfde nummer niet op het album. Instrumentaal is het veel uitgebreider dan op de rest van het album. Als je goed luistert hoor je zo een stuk of instrumenten door elkaar. Ja, bombastisch voor The National-begrippen durf ik het zelfs te noemen. Dit neemt niet weg dat Ada een geweldig nummer is. Alles klopt eraan.

Na een beetje geschrokken te zijn van Ada, krijgen we gelukkig een subtiele afsluiter. Een zomers gevoel, dat krijg ik van dit album in het algemeen, maar vooral van dit nummer. Misschien zijn velen het hier niet mee eens, maar ik heb dit album nu eenmaal in de zomer leren kennen. En als je dan op de tekst van dit laatste nummer let, dan is het zomers:

Stay near your, stay near your television
set it up outside
and hang your holiday rainbow lights in the garden
hang your holiday rainbow lights in the garden and I'll
I'll bring a nice icy drink to you

Let me come over I can waist your time I'm bored
invite me to the war every night of the summer
and we'll play G.I. blood, G.I. blood
we'll stand by the pool
we'll through out our golden arms


Wat dit album zo goed maakt is de sfeer. Het is een sfeer van depressie, maar tegelijkertijd ook van melancholie en hoop. Deze mix zorgt ervoor dat dit album ontzettend emotioneel is, maar nergens over de top gaat in één van de drie emoties.

Een klein zaaltje, de lichten doven. We horen een schitterende pianomelodie, Fake Empire begint.
Een van de mooiste songs die ik ken, wat een heerlijke opbouw.
Boxer straalt een donkere maar lieve sfeer uit, Matt's stem is zo warm en laag.
Er is ook erg veel variatie, zo gaan we van een schitterende song zoals Mistaken For Strangers met een gehaaste Matt en een snelle riff naar een song zoals Green Gloves waar we ons bevinden in een prachtig bos. Terwijl de eerste zonnestralen van de dag zich openbaren.

Instrumentaal zit het perfect in elkaar, heerlijke pianomelodiën, hartverwarmende gitaren en energieke drums. Matt zingt prachtig en past perfect bij de compositie.
Iedere track is een schot in de roos en vervelen zal je je niet snel doen.
Sufjan Stevens zorgt dan ook nog eens voor twee schitterende bijdrages achter de piano in Racing Like a Pro en ADA. 5* en een plaats in mijn Top 10.

De Arthur-Recensies 16: muziek is een vreemd iets

The National is zonder twijfel de meest gerespecteerde alternatieve rockband van de laatste jaren, samen met misschien Arcade Fire. En van al hun albums wordt deze Boxer dan ook nog eens het hoogst gewaardeerd, althans op musicmeter. High Violet ken ik al, en vind ik een erg tof album, maar vooralsnog ontbreekt die echte klik met The National bij mij, in tegenstelling tot het eerder genoemde Arcade Fire. Zal Boxer daar verandering in kunnen brengen?

Het meest in het oor springende kenmerk van deze plaat is toch wel de bariton van zanger Matt Berninger. Zijn diepe stem geeft de nummers van The National iets zwaarmoedigs, en ook de muziek en teksten gaan hierin mee. Tegelijkertijd zorgt het opzwepende drumwerk ervoor dat het allemaal nog leuk om naar te luisteren blijft. Die wisselwerking tussen de energieke drums en de zware stem van Matt is de kracht van dit album en van de muziek van The National in het algemeen. Dit is best wel zware kost, dat zeker, maar dit is ook geen album waar je alleen maar naar kan luisteren als je een depressie hebt. Een beetje zoals Joy Division, maar dan toch nog iets anders eigenlijk. Muziek is een vreemd iets.

Bovendien is het songmateriaal ook gewoon van hoog niveau. Hier staat geen slecht nummer tussen, het is allemaal erg aan elkaar gewaagd. Dit lijkt me echt zo’n album waar iedereen zijn eigen favorietje heeft, waar geen song uit de boot valt. Zelf geniet ik voor het moment overigens het meeste van Fake Empire, Squalor Victoria en Apartement Story. Ook nog een pluspunt voor de teksten. Die zijn meestal heel mooi, en passen perfect bij zang en muziek.

Maar goed, het mag duidelijk zijn dat ik dit een erg mooi album vind. Zeker geen tijdsverspilling om naar te luisteren!

Eerlijk, heel eerlijk? Ok dan maar, The National leerde ik pas kennen toen Bloodbuzz Ohio in 2010 telbare keren op Studio Brussel te horen was. Schandalig eigenlijk, want wat bleek? Hun beste album werd drie jaar terug al opgenomen… Boxer.

Hoe mooi kan een album starten? Voorzichtig pianogetokkel gevolgd door de prachtige bariton van Matt. Fake Empire beschrijft de prille eerste liefdesdagen van een koppeltje. Je bent zo gelukkig als een kind (“Making pies”, “Limonade”, “Tiptoe through the city”) en je maalt helemaal niet om de buitenwereld. Wat gaan ze wel niet van mij denken (“Do our gay ballet on ice”)? Maar na verloop van tijd zwakt dit superieure gevoel toch een beetje af. Matt probeert dit zo lang mogelijk uit te stellen (“No thinking for a little while”). Subliem hoe het nummer halfweg een tikkeltje afremt om daarna nooit meer stil te vallen en te eindigen in een georchestreerde chaos van instrumenten. Een ferme inkomer!

Mistaken for Strangers valt meteen op. Het is veel ruiger en harder dan de andere nummers op Boxer, het klinkt ook donkerder. Matt waarschuwt sommigen onder ons. Velen die de studentenwereld inruilen voor een echte volwassen job, werken zich kost wat kost op (“You do everything that they ask you to”). Het gevaar bestaat er in dat je onopgemerkt je beste kameraden gaat verwaarlozen. Waarop je niet veel later als een “Stranger” door het leven moet…

Brainy, brainy, brainy! Het derde nummer gaat over een intellectueel minderwaardigheidsgevoel tegenover een geliefde. Een gevoel dat hij op verschillende manieren probeert weg te werken (o.a. “Reading the American Dictionary”) om toch maar in de nabijheid van zijn geliefde te kunnen komen. “You’ll never believe me, what i found. Think i’d better follow you around.”

Live supersterk: Squalor Victoria! Live krijg je de ellenlange opbouwende intro van drummer Bryan Devendorf, de wonderlijke passage: “This isn’t working you, my middlebrow……(stilte)…... f*cker” en finaal de Matt-schreeuw van “Squalor Victoriaaaaaa”. De Matt-schreeuw gaat live door merg en been, keer op keer. Jammer dat hij dit niet echt op zijn albums doet. Qua tekstuele inhoud krijgen we hier het omgekeerde verhaal van Mistaken for Strangers. Een jonge man heeft het moeilijk om zijn werk te koppelen aan zijn nachtelijke uitstapjes met vrienden: “Raise our heavenly glasses!”. Santé!

In het rusige en vredige Green Gloves probeert Matt iemand te herinneren die hem bijzonder dierbaar is of was. Hij mist hen zo hard dat hij in hun huid probeert te kruipen: “Getting inside their clothes, watching their videos, getting in their bed.”

Wat hierna volgt is een onwaarschijnlijk vierluik. Te beginnen met het fenomenale Slow Show, waar Matt zo graag wil wegvluchten op een feestje. Naar een vertrouwde plaats (“I wanna hurry home”) samen met zijn meisje. Waar hij gewoon dom kan doen (“Put on a slow, dumb show for you”). En vooral waar hij niet hoeft te denken aan hoe hij zich publiekelijk zou moeten gedragen. Het stukje net na het tweede refrein, met strijkinstrument, is van ongekende schoonheid en had een heel stuk langer mogen uitvallen. Vooral omdat wat daarop volgt (het stukje dat hij overnam van het nummer "29 Years" --> debuutalbum) er van mij gerust uit had gemogen, sorry Matt. Umatt?

Apartment Story is voor mij ontegensprekelijk de allerbeste song op Boxer. Muzikaal én tekstueel. Een op tempo nummer mede dankzij de schitterende slagen van Bryan Devendorf. Een verrijking doorheen het ganse album trouwens, het drumwerk. Blijkbaar werd Bryan niks voor niks afgebeeld op de hoes van hun eerste album “The National”: een topmuzikant.

“Everything we did believe is diving diving diving off the balcony”. Dit symboliseert hoe vaak onze idealen en dromen zomaar in rook opgaan bij het volwassen worden. We zitten vanaf dat moment aan zoveel vastgeroest in ons leven, is het niet? “Tired and wired, we ruin too easy”. Een quote die me iedere dag opnieuw bezig houdt en me af en toe eens wakker schudt. Bedankt Matt.

The National gaat ingetogen verder met Start a War. Een heel warm nummer door het lief repetitief guitaardeuntje. Ruzie maken, maar dan toch niet helemaal? “Walk away now and you gonna start a war”. Het lijkt me een soort van figuurlijke oorlog waar er een tijdje niet met elkaar gesproken zal worden, koppige stilte. Maar de warme sfeer van dit uitstekende nummer verraadt me dat het allemaal wel weer goed komt.

Het sluitstuk van dit onwaarschijnlijke vierluik is Guest Room. Een onderschat nummer. Een koppel dat op elkaar is uitgekeken (“We’re starting to stay the same”). Geen bedroom maar een gewone guest room. Ze zijn vreemdelingen geworden voor elkaar, de intimiteit is verdwenen. De verliefdheid en wilde avonturen hebben plaats gemaakt voor geld, vastgeroestheid en stabiliteit.

Racing Like a Pro is voor mij een sterk staaltje van zingende poëzie. Het vertelt het verhaal over hoe een jong gelukkig en losbollig meisje (“One time you were a glowing young ruffian”) succesrijk (“shooting up the ladder”) begint aan haar nieuwe job. Maar door enkel maar te doen wat haar opgedragen wordt, vergeet ze wie ze echt is en waar ze echt voor staat. En blijkbaar maalt ze er niet om: “Oh my god it doesn’t mean a lot to you”. De link met Mistaken for Strangers is dus snel gemaakt.

Een gevoelig nummer met ongelooflijk pianospel is Ada. Tevergeefs (“Leave it all up in the air”) raad en bescherming geven aan iemand die er vandoor is gegaan en die je bijzonder hard mist. Maar op het einde besef je dan dat het met "je" meisje eigenlijk goed gaat “Ada, i can hear the sound of your laugh through the wall”. Een groeier.

Dat brengt ons bij het laatste nummer van Boxer: Gospel. Ook hier de moeilijke overgang van jeugd naar volwassenheid. Eerst de lange zoete avonden tijdens die mooie zomervakanties. Om dan toch plots te ontdekken dat het een van je laatste lange vakanties is en je niet meer van de jongste bent “His angel face is falling”. Een pracht van een lied die er ons stiekem nog eens attent op maakt hoe wondermooi Boxer wel is.

The National, jullie zijn stuk voor stuk heel Grote Meneren. Morgen ongetwijfeld ook, in Vorst. Tot dan.

Heerlijk, dit. Geef het tijd, geef het ruimte, en dan heb je ook wat. Ook bij mij heeft het lang geduurd voordat ik the National écht goed vond. Ik kwam ze op het spoor via the Rains of Castamere (vanuit Game of Thrones), en hoorde daarna het album Trouble will find me, dat toen net uit was en mateloos populair onder MuMe-gebruikers. Ik moet eerlijk zijn, ik vond dat een redelijk saai album, heb em laag beoordeeld, en daarna geen tweede kans meer gegeven. Dat gaat nu wel veranderen. Via de ladder ben ik de betere/bekendere nummers van de band steeds meer gaan waarderen. Denk aan Bloodbuzz Ohio, England, Conversation 16, Afraid of Everyone, en van dit album Slow Show en uiteraard Fake Empire. Boxer is het eerste album van de band dat ik uitgebreid in albumcontext beluister. En ik ben om. Geen een zwak nummer staat er op dit album. Hoogtepunten blijven voor mij Fake Empire en Slow Show, maar ook de andere nummers zijn van hoge kwaliteit en genieten geblazen. De fantastische mompelende stem van Berninger, gecombineerd met de sterke lyrics en de bij vlagen betoverende melodieën en muzikale arrangementen, maken dit tot een album dat ik wel kan blijven beluisteren. Enige minpunt; ik mis iets dat de nummers ook echt onderling onderscheidt. Veel nummers lijken toch wel enigszins op elkaar. Een nummer wil ik er speciaal uitlichten: Fake Empire is door zijn fenomenale opbouw en het fantastische blazer-spektakel in de laatste halve minuut verworden tot een van mijn persoonlijke favorieten. 4,5*

Boxer is niet de overwinning, maar de weg er naar toe.
Fake Empire is incasseren; klappen ontvangen.
Voorbereiding in rust.
Zoekend naar balans tussen lichaam en geest.
De eigenlijke wedstrijd is al lang begonnen.
Geen finale in de ring, maar pas als het herstel is voltooid.
Niet hopend op een hersenbeschadiging.
Zalvend door troostende woorden gesproken door Matt Berninger.
Dit is niet de American Dream van Rocky.
Dit is het verlies verwerken van Million Dollar Baby.
Boxer is eigentijds, met subtiele invloeden van bands als The Cure en New Order in de sound verwerkt.

Boxer is voor mij de plaat waarna the National losgaat. Fake empire en Gospel zijn prima, de rest kabbelt maar wat voort, de melodieën zijn niet sterk zoals op latere platen. Wel een lekkere sfeer.

Het album Boxer van The National is een prachtig, melancholisch album. Hoewel het al jaren uit is, had ik er nog niet eerder op gestemd. Dit verbaast me, want Boxer hoort samen met de albums ervoor en erna tot hun beste werk. The National zat in deze periode echt op hun hoogtepunt. Van de recentere albums vind ik I’m Easy to Find en Laugh Track minder indrukwekkend, maar Boxer blijft een album waar ik steeds naar terugkeer.

Favorieten op het album
Van alle nummers op Boxer vind ik vooral Apartment Story heel fijn om te luisteren. Het klinkt iets minder somber dan de rest van het album en heeft een iets energieker ritme. Ook Guest Room is om dezelfde reden een van mijn favorieten. De combinatie van melancholie en iets lichtere melodieën maakt deze tracks wat luchtiger en toegankelijker.

Nummers en Betekenis
1. Fake Empire
Dit is de opener van het album. De repeterende pianomelodie zorgt voor een kalme, bijna hypnotiserende sfeer. Tegen het einde dragen blazers subtiel een steentje bij, wat het nummer nog rijker maakt. De tekst beschrijft een gevoel van vervreemding en het leven in een wereld die aanvoelt als een ‘nep-imperium’. Dit lijkt te verwijzen naar hoe oppervlakkig de samenleving soms aanvoelt. Het nummer roept op tot bewustwording en doorbreken van illusies.

2. Mistaken for Strangers
Dit nummer heeft een donkere, meeslepende sfeer. De krachtige drums en melancholische gitaarlijnen creëren een intens gevoel. De tekst gaat over het gevoel een buitenstaander te zijn, zelfs onder vrienden. De afstand tussen mensen en het worstelen om verbinding te maken staat centraal. Het benadrukt hoe je je soms verloren kunt voelen in sociale situaties.

3. Brainy
Brainy heeft een repetitieve melodie en diepe, sombere zang. De tekst gaat over obsessieve liefde en de behoefte om begrepen te worden. De zin I keep your fingerprints in a pink folder symboliseert een bijna dwangmatige gehechtheid. Het nummer voelt intiem, maar ook een beetje beklemmend.

4. Squalor Victoria
Dit nummer valt op door de sterke ritmische drums en sobere zang. Het roept een gevoel van urgentie en innerlijke onrust op. De tekst laat de strijd zien van iemand die professioneel probeert over te komen, terwijl hij innerlijk worstelt met onzekerheden en demonen. De zin I'm a professional in my beloved white shirt laat deze tegenstrijdigheid goed zien.

5. Green Gloves
Green Gloves heeft een rustige, melancholische sfeer. De zachte instrumentatie en introspectieve zang maken het een gevoelig nummer. De tekst beschrijft het verlangen om dichter bij vrienden te komen, maar benadrukt tegelijkertijd de afstand die je voelt. De groene handschoenen symboliseren het proberen om op een subtiele, beschermde manier contact te maken.

6. Slow Show
De sfeer van Slow Show is kwetsbaar en intiem. De muziek is subtiel en wordt gedragen door de diepe stem van Berninger. De tekst beschrijft onzekerheid en het verlangen om een diepe verbinding aan te gaan met een geliefde. Sociale situaties voelen echter ongemakkelijk aan en de verteller hunkert naar de geborgenheid van thuis.

7. Apartment Story
Dit nummer heeft een iets meer opzwepend ritme, waardoor het wat lichter aanvoelt. De tekst gaat over een stel dat zich terugtrekt in hun appartement om te ontsnappen aan de chaos van de buitenwereld. Ze vinden troost bij elkaar, ondanks vermoeidheid en vervreemding. Het verkent thema’s van isolatie en de zoektocht naar comfort in een hectische wereld.

8. Start a War
Start a War is rustig en meeslepend. De subtiele instrumentatie en kalme melodie zorgen voor een kwetsbare sfeer. De tekst gaat over hoe het verlaten van iemand, zonder dingen uit te praten, kan leiden tot onrust of ‘oorlog’. Het nummer laat de fragiele kant van relaties zien.

9. Guest Room
Dit is een van de meer melancholische nummers. De tekst draait om oppervlakkige relaties en het verlangen naar meer verbinding. De gastenkamer staat symbool voor tijdelijke, niet-intieme interacties. De muziek heeft een rustige, meeslepende melodie die de tekst perfect ondersteunt.

10. Racing Like a Pro
In dit nummer gaat het over opgroeien en het verlies van jeugdige onschuld. De zachte instrumentatie en rustige zang geven het nummer een weemoedige sfeer. Het beschrijft de druk om te presteren en de gevoelens van vervreemding die daarmee gepaard gaan.

11. Ada
Ada heeft een zachte, intieme toon. De tekst vertelt over Ada, iemand die worstelt met communicatie en verbinding. De gevolgen van stilte en het verlangen naar echte interactie vormen de kern van dit nummer. De instrumentatie is rustig, maar emotioneel geladen.

12. Gospel
Het afsluitende nummer, Gospel, heeft een subtiele en weemoedige sfeer. De zachte piano en gitaarmelodieën klinken bijna als een verre kerkklok. De tekst gaat over escapisme en het omgaan met persoonlijke demonen. Het benadrukt hoe belangrijk gezelschap en steun zijn in moeilijke tijden.

Conclusie
Boxer is een album dat je niet snel loslaat. De melancholische sfeer en de eerlijke, introspectieve teksten maken het tot een intense luisterervaring. Voor liefhebbers van rustige, diepgaande indie rock is dit album een echte aanrader.