Muse - Simulation Theory (2018)

Aan zij die 'm gehoord hebben: is dit album zo middelmatig als de singles doen vermoeden? Of staan er toch wat mooie dingen op?

Ofwel: is het de moeite om hem voor de release op te zoeken?

Hoezo open deuren intrappen? Dat kan een ander toch echt niet voor jou bepalen. Ik zelf heb de singles vooraf vermeden waardoor het album als geheel nieuw voor me zou zijn. Je ziet toch al een beetje wat er van gevonden wordt? Ik zou het gewoon lekker zelf bepalen maar daarvoor moet je zelf wat 'moeite' doen

Als grote Muse fan moet ik zeggen dat deze plaat echt in mijn top 3 is gekropen!???

Mooi stuk van Aero, die vrijwel geheel mijn gedachten onder woorden weet te brengen. Als bioloog ben ik dan wel weer geïntrigeerd door dit soort processen en dan vooral de moeite die sommige mensen lijken te nemen om al voor het uitkomen van de plaat al een zo laag mogelijk cijfer neer te zetten. Wat gaat er om in de hoofden van die mensen? Zo van "dat zal ze leren" en dan lekker aan de koffie met een koekje op de bank beneden?
Als aanvulling op de post van Aero meen ik al jaren te bespeuren dat het binnen de serieuze muziek not-done is om plezier uit te stralen op een plaat. Laat ik wat persoonlijke favorieten noemen: Roxette, Bon Jovi, The Feeling, The Ark; allemaal worden ze afgebrand en weggezet als wegwerppop. Zelfs Abba komt met moeite boven een gemiddelde van 3,5 per album uit. De laatste Arcade Fire werd afgefakkeld....
De vorige platen van Muse vielen mij niet mee en de inhoudelijke kritieken vond ik veelal terecht. Bij de nummers die ik tot nu toe van deze plaat hoor spat het plezier er voor mij hoorbaar vanaf (waar Drones topzwaar en geforceerd klonk). Ik krijg de indruk dat dit voor velen het grootste probleem is. Owee als de heren muzikanten een vrolijke bui hebben...
Misschien zit ik er naast, maar dan heb ik in ieder geval een al lang sluimerende frustratie van me afgeschreven. Zo, nu naar beneden. Koffie en een koekje.

Ik begin Pressure zowaar te waarderen. Live bij de MTV awards hoorde ik ineens dat dat toch best een Muse waardig nummer was.

Idd aERodynamIC, mooi verwoord.

Ik draaide Pressure net nog lennon en moet ook toegeven dat hij niet slecht is. Maar Dig Down . Nou moet ik wel toegeven dat ik vind dat op bijna elk album van Muse draken staan die ik absoluut niet trek, dus in dat opzicht is dat geen diskwalificatie van deze.

Mijn eerdere "rant" ging ook veel meer over de constatering dat Muse de Coldplay-treat lijkt te moeten ondergaan. Overigens denk ik niet dat dat is omdat ze een vrolijke bui hebben Pinsnider, maar omdat de gekozen richting de bashende muziekliefhebber niet bevalt of, zoals bij Coldplay, het gewoon downright slecht is (waarbij slecht ook nog eens smaakgevoelig en dus subjectief is)

Ik deel al die negatieve beoordelingen toch niet. Vind het eigenlijk wel een fijne plaat. Het begint al goed met Algorithm, wa een heel lekker nummer is. Lijkt me ook live een topper, als dit aangezet word met dikke bass en heerlijk theatraal gebracht word.
De singles vond ik ook al erg goed, Dig down buiten beschouwing gelaten.
Propaganda en Break it to me zijn wel vrij vreemde nummers maar toch niet slecht.
Een ander hoogtepunt is Blockades, wat mss nog wel het meest in de buurt komt van het 'oude' Muse.
Plaat met een eigen smoel die begrijpelijk niet door iedereen gesmaakt word, maar ik mag het wel!

..en toch luister je het album en geef een negatieve rating?

Inmiddels heb ik me gewaagd aan het album en moet mjjn negatieve gevoel toch wat bij schaven. Het is geen top plaat,maar er staan toch zeker weer wat lekkere nummers op wat het als geheel toch wel goed te verteren maakt.

Wereld schokkend? Nee zeker niet. Maar echt slecht is t eigenlijk stiekem toch niet.

Algorithm is een veelbelovende start! Jammer dat ze na een minuut nog even zo'n typische Muse-piano door die bezwerende elektronica heen gooien, dat was niet nodig geweest. De vocals en het bombast maken er immers toch wel een echt Muse-nummer van.

Een oordeel over het hele album wil ik nog niet vellen na één draaibeurt.

Ik kon het toch niet laten om het album te beluisteren, maar ik vindt het echt een flop en Muse onwaardig” ik kan er helemaal niks mee. Helaas!

Toch wel erg apart dat de meningen hier behoorlijk uiteen lopen ??

Wat is dit echt voor een album? Zitten zeker toffe dingen bij, maar ook.... Break It On To Me, wat gebeurt daar in vredesnaam? En op Propaganda hoor ik een soort in zijn klank vastzittende Jubba the Hutt, alleen stiekem vind ik dat gek genoeg wel weer leuk.
Zeker geen absurd hoogstaand werk van Muse, maar gok dat als de tijd vordert, ik er vaker nummers van op ga zetten dan van The 2nd Law. Al was dat uiteindelijk op Animals en nog een paar nummers na ook gewoon dikke ruk.

Kon het toch niet laten om dit album eens op te zetten. En dan nog eens. Ik ben niet super hard omvergeblazen moet ik zeggen. Ik hoor sommigen zeggen dat Muse hier 'het experiment' opzoekt, of zelf dat ze 'zichzelf heruitvinden'.

Maar het tegengestelde is waar vind ik. Hoor vooral veel flauwe, luie songwriting en productie. Nummers met één simpel idee, een hookje, en dat dan blijven herhalen. Pressure en de Dark Side bijvoorbeeld. Blijf het frappant vinden dat een volwassen band die 20 jaar bestaat met zoiets afkomen. Ja, het mag luchtig zijn. En ja, het moet niet altijd zo zwaar zijn. Maar Muse is helaas niet de band die goede uplifting nummers maakt. (Remember Panic Station? Jammer genoeg wel) Blockades, mijn god wat een draak van een lied. Is er dan niemand in de studio die zegt dat het wel wat meer mag zijn? Of in het geval van Muse: wat minder?

Het enige goede nummer blijft nog Something Human. Daar hoor je nog iets oprechts in. En is ook gewoon een goed geschreven nummer. En hier en daar hoor je inderdaad wel een leuk weerhaakje of soundtapijtje. Maar serieus, dan maakt een M85 hun pulp-synth-lasermuziek toch wat vakkundiger. Ik meen echt oprecht dat Imagine Dragons betere, scherpere popmuziek uitgebracht heeft dan deze jongens.

Muse springt keihard op de trend van 2012 door een jaren 80 synth plaatje te maken. Kunnen ze geen teletijdmachine maken en zichzelf terug zappen naar de jaren daarvoor?

Anders dan de huidige rating van 2,54 doet vermoeden wat mij betreft een verassend goed album van Muse. Ook de nummers Propaganda en Break It to Me vind ik niet verkeerd. Bij laatstgenoemde voelde ik (van ver) een beetje een Acid Turkish Bath / Kashmir vibe. The Dark Side, Pressure, Something Human, Thought Contagion en Blockades: zoveel moois heb ik op de vorige 2 worpen niet kunnen ontdekken. Zwakste schakels zijn Get Up and Fight (met name dat blije stuk), The Void (saai, moet misschien nog een beetje groeien) en Dig Down (nog de beste van de 3). Maar al met al een prima album. Eens zien of dit de tand des tijds doorstaat.

Snap de lage score eigenlijk niet. Dit album is wat mij betreft stukken beter dan 2nd Law en voelt ook veel vrijer dan het toffe maar toch wat krampachtige Drones. Het is geen constant hoogtepunt zoals met name Absolution, maar het ligt een stukt prettiger in het gehoor en voelt tijdlozer dan de albums sinds Black Holes. The Resistance was toch wat tam, 2nd Law - met als uitzondering van Supremacy- totaal niet mijn smaak en Drones klonk alsof ze te hard probeerden. Muse is wat mij betreft eindelijk weer lekker vrij aan het rocken en experimenteren. Dat pakt voor het grootste gedeelte goed uit, soms mislukt dat. Zo hadden Get Up and Fight en Propaganda wat mij betreft overgeslagen mogen worden. Maar tracks als Algorithm, Dark Side en Blockades zijn echte topnummers zoals Muse ze de afgelopen jaren maar mondjesmaat wist te maken.

Ik waagde mij ook met angst en beven aan dit Simulation Theory na alle negatieve meningen hierover te hebben gezien. Voordeel is dat het dan alleen maar kan meevallen en dat gebeurde ook. Zeker al met de eerste 3 nummers, waar volgens mij al weinig mis mee is. Natuurlijk is de muziek behoorlijk synthesizer bubble-gum, net als de hoes van het album. Maar dat levert wel één herkenbare albumsound op.

Er staan ook een paar opvallende missers op, maar er zijn op dit album toch genoeg aardige tot goede songs (naast de eerste 3 nummers ook het sterke Blockades, gospelachtig Dig Down en pianoafsluiter The Void) te ontdekken. En Muse kan best een deuntje spelen en zingen, dus voor de gemiddelde liefhebber is er zeker het één en ander te genieten. Niet overslaan dus dit Simulation Theory.

Hier had de platenmaatschappij de vraag "Is dit een grap?" moeten stellen aan de heren van Muse.
Mijn hemel; wat is dit een draak! ?
Aldus mijn bescheiden mening.

Wat hankster al zegt, bij Drones probeerden ze te hard... nog steeds een goed album, maar wel meer voor de fans. Op deze Simulation Theory hoor je dat ze gewoon lekker zichzelf zijn en doen wat ze willen, hier en daar inderdaad sommige missers maar ik ga dit album zeker nog de tijd geven. Genoeg nummers die er bovenuit springen!
En ben ik nou de enige die zeer te spreken is over "Get Up and Fight"?

En die mening mag je gerust hebben. Maar ik vind het toch straf dat je The 2nd Law 4* geeft (zelfs komende van 5*!) en dit dan helemaal niet kan pruimen.
Mijns insziens komt deze minstens in de buurt van het niveau van dat album, wat voor mij allerminst een voltreffer was. Het zou me niet verbazen als ik deze na een aantal luisterbeurten zelfs beter zou vinden.

Ook ik geef The 2nd Law 4* want dat vind ik een goede plaat (jawel, dat kan). Deze Simulation Theory vind ik best aardig. Maar ik kan me voorstellen dat mensen er moeite mee hebben.

Ik ben met de eerste luisterbeurt bezig en snap de lage waardering eerlijk gezegd niet. Dit komt voor mij minimaal op ruim voldoende uit (3*). Het is niet vernieuwend en typisch Muse, maar dat is na al die jaren niet zo vreemd toch? Om dan 1.5* te geven vind ik overdreven. Ik stem nog niet en ga eerst een aantal keren luisteren

Ik ben verliefd op de instrumentale versie van "The Dark Side", denk ik. "Propaganda" bevalt mij zelfs beter in de akoestische versie. Ook "Break it to Me" ligt mij meer in de Remix versie, de alternatieve van "Algorithm" is ook fantastisch. Enfin, ik wou dat ik de "Super Deluxe" versie in huis had. De alternatieve versies zijn namelijk één voor één geslaagd.

Wat die gevreesde "Get Up and Fight" betreft. Op zich is dat absoluut geen slecht nummer. Alleen had ik een song als dit nooit of te nimmer door Muse verwacht. Het is de meest toegankelijke, commercieel klinkende, ongelooflijk brave en (ietwat) platte song die ze ooit gemaakt hebben, imo. Potentieel skippertje.

(Niet dat ik mijn stemgedrag moet verantwoorden, maar ik leg het graag uit.)

Laat ik het zo stellen: met Muse heb ik een sterke haat-liefde verhouding gekregen. Ik heb ze diverse malen live mogen zien tijdens de Origin Of Symmetry en Absolution tour. Daar waren ze zo gigantisch goed, dat ik ze de eeuwige trouw zou zweren.

Bij het uitbrengen van Black Holes begonnen de eerste scheurtjes te komen. (Gewoon echt niet mijn album.)
The Resistance was voor mij weer een goede stap vooruit naar een interessante Muse. En inderdaad, het daarna verschenen 2nd Law vind ik zelfs fantastisch.
Bij Drones sloegen ze wat mij betreft de plank compleet mis. Dat vind ik echt een vreselijk album en destijds de flop van het jaar.

Na het beluisteren van deze is de liefde voor Muse echt in de ijskast beland. Deze 80's revival synth pop doet me echt helemaal niets.

The Dark Side vind ik een lekkere Muse knaller. Geen idee of het een blijvertje zal zijn, maar voor nu smaakt ie wel lekker. De andere vier singles vind ik echt troep. Ik hoor in de comments termen als 80s muziek en synthpop. Twee genres waar ik erg van houd, maar dan kan ik tal van fijnere alternatieven bedenken. So on to the next one!

Ineens schoot het mij te binnen waar Get Up and Fight me aan doet denken.

Ann Lee - 2 Times.

Hoe meer ik naar de plaat luister, hoe meer ik besef dat dit (grotendeels) meer dan ooit met de bijhorende live-show in 't achterhoofd gemaakt werd. Dit gaat knallen!

De eerste nummers die ik nu op Spotify voorbij hoor komen van het album zijn echt prima. Classic Muse met meer synths, maar een aantal hemelse melodieën. Een echte mening moet zich nog vormen natuurlijk, maar ik heb sterk het idee dat de mensen die dit album zo laag scoren of Muse haters zijn of misschien even een doktersbezoekje moeten afleggen om de oren eens goed door te laten spuiten . Het leeft en bruist.

Je hoeft je stemgedrag zeker niet te verantwoorden hoor, en al zeker niet aan mij.

Maar ik vind het wel interessant om te weten. Ikzelf vond Black Holes een topalbum maar dat was ook omdat ik Muse dan pas heb leren kennen (als 14 jarige snuiter). Een kennismakingsalbum heeft toch altijd een speciale persoonlijke waarde (zo ook High Violet van The National voor mij).
Ondertussen vind ik Origin of Symmetry en Absolution de échte prijsbeesten van Muse, zoals menig fan blijkbaar. Best wel jaloers dat jij die tours hebt meegemaakt.

Na BHAR gaat het wat op en af met Muse en The 2nd Law en dit album zullen allicht de zwakke broertjes blijven. Een handvol goede nummers per album, maar die worden afgewisseld met zwakke nummers.

Ik was best wel fan. Heb ze zelfs nog een keer op een zaterdagavond begin van deze eeuw in de paradiso gezien samen met misschien 200 andere bezoekers...

Maar wat is dat toch met muse, ik hoor altijd dezelfde muzikale thema's terugkomen... Lijkt wel of ze niks beters kunnen verzinnen. Ik haak af met deze plaat (en die vorige paar ook al trouwens).....