Muse - Simulation Theory (2018)

Wat is 'Dig Down' toch een steeds vervelender wordend nummer. Echt precies 'Madness', maar dan gewoon niet. De enige echte misser op deze plaat, vind ik.

Er waren meerdere luisterbeurten voor nodig maar het album heeft me toch te pakken.
Dit zal live ook goed uit de verf gaan komen verwacht ik, ben erbij in juni in mijn eigen stad want Muse staat nog op mijn concertbucketlist. Ik ga naar 4*

Iets helemaal anders, deze Muse cover / interpretatie vond ik bijzonder fijn:

Muse - Thought Contagion // One Man Band Cover - YouTube

Veruit het minste album wat ik van deze band heb gehoord. Alle vorige albums hadden nummers van niveau maar dat is op dit helaas niet gelukt. Het het album heeft bij vlagen sterke momenten maar daar blijft het helaas bij. Desondanks heb ik wel kaarten gekocht voor hun concert in Nijmegen volgende zomer, want ondanks deze misser is en blijft Muse een fenomenale live band. Hopen dat ze niet al teveel van dit album gaan spelen.

Muse kennende gaan ze dat dus wel doen. Ze zijn juist zo goed live omdat ze doen wat ze zelf willen en dat is zeker geen hits set spelen. Dat doen ze eigenlijk nooit.
En live zullen deze songs zeker meer rock in zich hebben dan op de plaat. Je gaat je vast vermaken daar. Zoals je zegt, Muse is en blijft één van de beste live bands die er zijn momenteel.

Het loeit, het giert, het brult, het raast. Bijna doorlopend vol op het orgel. Heel vaak mist de muziek van Muse diepte, subtiliteit, intimiteit of spanning. En blijft daarmee op afstand van mij en komt niet binnen. Blijft over een behoorlijk gevoel voor popmelodie en techniek. Drie ***

Ik ben liefhebber van Muse, een band die altijd op het randje van "over the top" beweegt. Op dit album blijven ze nipt aan de goede kant. Iets teveel electronica naar mijn zijn en een flinke herhaling van wat zze al op voorgaande albums (beter) hebben gedaan.
Propaganda klinkt als een schaamteloze rip-off van Kiss van Prince.

Toch is het zeker geen slecht album. Ze hebben alleen betere gemaakt.

Ik herken dat, maar het hangt erg van mijn eigen stemming af. Bij jou ook?
In 2004 zag ik ze op Pinkpop en toen was ik enorm fan, maar op dat moment kwam het ook niet binnen en ik dacht steeds, "wat een aanstellerij toch, al dat geschreeuw, kunstmatig, waarom vinden al die mensen dat nou zo goed", terwijl als ik nu stukjes terugzie ik het geweldig vindt. Vooral die uitbundige nummers, ik stoor me dan niet aan het overdrevene. Vooral bij de rustige nummers komt het echte (niet-overdreven) gevoel dan weer meer over.

Nee..dit is het allemaal net niet. Muse fan sinds het eerste uur maar deze plaat kan mij niet boeien noch raken

Simulation Theory is langzaam maar zeker mijn favoriete album van 2018 aan het worden. Wat een plaat! En dat terwijl ik het in eerste instantie bij een krappe 3.5 hield. Dit is genieten van begin tot eind, het blijft verrassen en boeien. Dat de alternatieve versies er ook één voor één vlam op zitten, is een leuke extra. Misschien dat er toch nog een halve ster bij komt uiteindelijk. Het beste albums sinds Black Holes.

Helaas. De stijlkeuze van artwork en de opener vind ik leuk, maar er staan ook weer wat stijlen op dit album die ik helemaal niks vind. Ook lang niet alle songs zijn even sterk. Voorlopig een 3,5*, voor de goede eerste drie songs, Something Human, en ook de afsluiter. Verder vind ik het voor nu nog redelijk matig voor Muse-begrippen. The Second Law bracht ook veel nieuwe stijlen, maar daar was de kwaliteit toch veel consistener (en hoger) naar mijn idee.

Zo slecht is dit album niet. De opening vind ik best sterk. Een nummer als Algorithm mag je ook verwachten als je de titel "Simulation Theory" in beschouwing neemt. 'The Dark Side' is een lekker nummer. Zet ik het volume graag een stukje hoger voor. 'Pressure' luistert lekker weg. 'Propoganda' en 'Break It To Me' zijn wat experimenteler vanwege de andere stijl. In het tweede deel van het album staan een aantal toegankelijke nummers op die mogelijk voor de hitparade zijn geschreven zoals 'Something Human' en 'Get up and Fight'. Het begin van dit nummer doet me ook een beetje denken aan Blaudzun (zeg ik nu iets geks?) . 'Blockades' klinkt als een vertrouwd Muse nummer en had ook op een vorig album kunnen staan. De laatste twee nummers klinken iets wat geforceerd. Al met een verdiende voldoende voor dit album. Ben benieuwd of het een groeier is....

PS: het artwork vind ik erg goed

Grappig, een collega en groot Muse fan liet dit album horen. Ik ben nooit een fan geweest, maar dit sloeg alles. Slechte electropop, en een paar synthwave pogingen die jammerlijk falen door het zwakke songmateriaal en de irritante zang.
Aan de hoes zie ik nu welke kant zij op willen. Ik wens ze succes. Ik zet wel wat góede synthwave op.

Letterlijk "allemaal"? Ik ben net als jij ook fan van het eerste uur, en eigenlijk vind ik grootste deel van album saai, en een paar nummers geweldig. Dusse anders gezegd, deels helemaal wel en deels helemaal niet. Óf bedoel jij met "net helemaal niet" het album als geheel, en niet de afzonderlijke nummers?

Hoe langer een band bestaat, hoe moeilijker om een nieuw album geaccepteerd te krijgen bij de fans. Live komt men voor de favorieten van weleer, zodat een nieuw album meer een excuus wordt om iedereen weer te laten zwelgen in nostalgie op steeds grotere velden en stadions, zoals Muse inmiddels voor elkaar heeft gekregen. Zelf ga ik komende zomer voor het eerst naar een Muse concert, net over de grens in Keulen. Het is er gewoon nooit van gekomen.

Vlak voor de kerst in 1999 kocht ik mijn eerste Muse album en heb ze allemaal sindsdien in een of andere vorm. Balans is een belangrijk woord waar het Muse en ondergetekende betreft. Die was niet altijd aanwezig. Too much of a good thing, maar soms ook te weinig. Ik was dan ook heel blij met 'Drones', al sloeg ook daar de overkill uiteindelijk wel toe. Een hele Muse plaat in een zit uitspelen, is derhalve niet vanzelfsprekend.

Enter Simulation Theory. Ik heb zelfs de extended cd versie gekocht en speel hem moeiteloos uit. Wat Muse op deze plaat voor elkaar krijgt, is het leveren van een perfecte balans op plaat. Inventieve stukken muziek wisselt men af met stevig beukwerk, gierende gitaren en synthesizers, vol beukende bas en drums, maar ook prachtige subtiele stukken.

Verrassend is 'Dig Down'. Muse goes George Michael. Dit is in het refrein gewoon 'Freedom! 90'. Ik ben geen Michael fan, maar dit is toevallig mijn favoriete nummer, dus zit dat deel wel goed. 'Dig Down' is in mijn ogen een van de lekkerste nummers van deze plaat. Het groovet, het heeft een stevige onderhuidse spanning en het popelement dat Muse altijd in zich draagt, komt prachtig uit.

Hiertegenover staan spannende nummers als opener 'Algorithm' en de harde dansinvloeden in wat tegelijkertijd de hardste rockers zijn. Zo vloeit veel samen op Simulation Theory, een aanbod dat mij van begin tot einde volledig boeit. Simulation Theory is volledig in balans en streelt de diverse uithoeken van mijn muzieksmaak op perfecte wijze. Tel bij dit alles nog de prima in vorm zijnde stem van Mattew Bellamy op. Kortom, het beste Muse album tot op heden, dat zeker niet de allerbeste Muse nummers herbergt. Welke zich daarbij gaan scharen, gaat de tijd uitwijzen.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Zoek de verschillen:
https://www.youtube.com/watch?v=7hZFkWvUnucp

vs.

https://www.youtube.com/watch?v=PbkInTnNQ28

Tove Lo

Toen de single net uit was voelde Pressure nog erg fout, maar inmiddels is het gewoon keihard een van mijn favorieten van dit album. De afwisseling en diversiteit én het aantal verschillende gitaarriffjes in dit nummer zijn een plezier om naar te luisteren!

Algorithm vind ik een intrigerend en meeslepend intro, Thought Contagion is stadionrock in optima forma (nu al zin om dít nummer live te gaan horen!) en Blockades is in al zijn aanstekelijkheid typische alternatieve rock anno 2018.

De rest van het album kent ook wat leuke momenten, maar voelt regelmatig toch wat te makkelijk. Nummers als The Dark Side en Break It to Me leunen vooral op één riff en ontwikkelen zich nauwelijks en Propaganda heeft te veel commerciële en geforceerd hippe trekjes. Op Get Up and Fight valt die commerciële twist overigens wél in goede aarde.

Al met al vind ik Simulation Theory een wisselvallig album dat over de gehele linie niet de kwaliteit biedt waarop ik had gehoopt, maar met net genoeg genietbare, typische én atypische Muse-momenten voor een voldoende.

Het onwaarschijnlijke gaat toch gebeuren denk ik... Ik vermoed dat dit mijn meest favoriete album van 2018 gaat worden.

Join the club.

Als je het mij vraagt, draagt de hoes ook bij aan het negatieve imago van dit album. Wat een foeilelijke draak van een hoes.

Een eeuw geleden dat ik actief was op dit forum.. maar het nieuwe Muse album zet me er toch toe.
Ik verbaas me eigenlijk over de lage ratings...

Ik had in eerste instantie niet zoveel meer verwacht, de afgelopen albums waren keer op keer tegenvallers, omdat ik meer fan ben van het 'oude' geluid van Muse. Echter ben ik positief verrast door het laatste album. Ondanks dat ook dit een ander geluid brengt, kan ik dit experiment beter waarderen! Een mooi geheel, goede ruimte voor instrumentele delen, afwisselend, nieuw, maar ook ergens vertrouwd.

Ja ik ben best positief. Ik moet het album nog wat vaker luisteren en het moet nog groeien, maar zeker minimaal een 3,5 op dit moment.

Laag, 3,14 is niet laag op RYM staat dit album op 2,24

Achja als het aan RYM ligt zijn er in de geschiedenis van de muziek maximaal 3 goede albums gemaakt.

Ik moet hier enigszins op terugkomen. Algorithm en Pressure zijn toch ook wel lekker. Wie weet ga ik ooit nog eens voor het hele album zitten.

Wel integendeel. De hoes is immens populair en krijgt schitterende commentaren. Ik zie overal tal van mensen die de LP kopen, enkel en alleen om hem kunnen uit te stallen. Zelfs mensen die het een 'zozo' album vinden. De artiest in kwestie heeft dankzij deze hoes massaal volgers bijgekregen op Twitter bijvoorbeeld. En "Hoes van het jaar!" is al vaak gevallen.

Natuurlijk zijn er ook mensen die dit maar niets vinden. Dat lijkt mij dan toch een minderheid. Het lijkt mij ook straf dat iemand die overweegt het nieuwe album van Muse kopen, deze zou laten staan omwille van de cover. Niet dat jij dat gezegd hebt, maar een bedenking van mezelf. Ik heb veel lelijke hoezen in de kast, maar als ik een bepaald album wil kopen, is de hoes wel het laatst dat mij zou tegenhouden. Omgekeerd wel natuurlijk, een prachtige hoes zal altijd helpen te overtuigen.

Zo de nieuwe Muse. Die klinkt beter als verwacht. De vooruit gesnelde singles deden mij het ergste vrezen, vooral Dig Down vind ik een flut nummer. Thought Contagion deed me ook weinig en toen ben ik al gestopt met het volgen van de nieuwe singles. Onterecht bleek.
Doordat mijn vriendin toch de plaat wilde hebben is die besteld en in de auto beland, en zie zowaar 4 sterren, want de nummers die ik niet kende klinken wel goed en vind ik prima om te beluisteren.
Muse anno 2018 moet een plaat maken die knalt in de stadions, dat doet deze al zal ik met Dig Down niet meebrullen.
Muse moet de volgende keer wel de goeie keuze van de singles maken, om mij niet zo ongerust te maken;-)

De nummers The Dark Side en Algorithm vind ik namelijk het sterkste, en een blik op de statistieken leert me dat ik niet de enige ben. Ook niet wat betreft Dig Down.

En de hoes, zolang het geen hoezen zijn ala deze band maakt het mij niet uit.

Vind de hoes wel prima. En dan vooral omdat het gewoon één plaat is in een normale (= geen dubbelklap) hoes met een deftige binnenhoes met teksten en zowaar zwart plastic... kom daar nog eens om tegenwoordig.

Yup, 't is gebeurd. Nogmaals een halfje erbij. Ik zou mijzelf beliegen moest ik niet erkennen dat ik hier met veel plezier non-stop naar aan 't luisteren ben sinds de release. (enfin, al iets vroeger eigenlijk) Dé plaat van 2018 voor mij.

Lijkt wel een groeiplaatje als ik het hier over het algemeen lees