Muse - Simulation Theory (2018)

Muse vertoont wel wat overeenkomsten met Queen. Een hoop rock-bombast. Flitsende live-shows. Grootse (gitaar) gebaren.
Maar niet alleen dat: de eerste albums wisten een breed publiek te trekken en de waardering was uitstekend bij zowel het grote publiek als de wat meer kritische muziekliefhebbers. En toen werd het ineens lastig. The Game. Hmmm. Hot Space..... nee dat was een beetje té.

Het lijkt of Muse nu in die fase is beland. De grote rockband blijft proberen zichzelf te vernieuwen en dat wordt niet zo best meer geaccepteerd. De fans haken niet af, ook al zullen er aardig wat hun wenkbrauwen fronsen. Ze kopen Simulation Theory toch wel voor de verzameling. Maar de 'pure muziekliefhebbers', tja, die halen hun neus hier voor op. Muse moeten we niet meer. Te plat en een dubieuze richting aan het op gaan.

En vervolgens hollen we allemaal makkelijk achter elkaar aan. Het valt dan ook niet mee natuurlijk. Want eerlijk is eerlijk: Simulation Theory is geen Origin of Symmetry, zoals Hot Space geen Sheer Heart Attack was.
Maar is het ook niet gewoon een kwestie van smaak?! En werkt een ijzersterke 'back catalogue' ook niet tegen je?!
Ja natuurlijk! Je ziet het bij alle grote stadionrockers: ik noem nu wel Queen, maar vul ze maar in..... Coldplay, U2.... allemaal op dezelfde manier beoordeeld. We ontkomen er gewoon niet aan. Het is niet makkelijk om nieuwe albums los te zien van ouder werk dat ooit zo goed beviel. En het is gewoon ook zo dat een nieuwe richting je smaak niet hoeft te zijn.

Ik vind Simulation Theory dan ook erg lastig te beoordelen. Neem een nummer als Pressure; dat vind ik gewoon een oervervelend nummer. En Propaganda dan?! Daar doet Muse wel erg hip. Funky rock met een hoop geluidseffecten en vervormde stemmen. Muse gaat hier nog verder dan ze ooit al deden (ik zeg het dan toch maar: Prince!). Maar is dit dan echt vreselijk? Ik ben er nog niet uit eigenlijk. Enerzijds irriteren dit soort nummers me, aan de andere kant heeft zo'n nummer ook wel iets van de gekte van ons eigen Nederlandse bandje De Staat en Prince... nou ja u weet......
Break It to Me is van hetzelfde laken een pak. De funky invloeden spreken me eigenlijk wel aan. Het is een beetje gek maar wel lekker. Maar omdat het Muse is wringt het toch ook. Terwijl Dig Down mij dan wel kan bekoren ook al is dat toch echt andere Muse-koek dan gewend, en hier krijg ik de meeste Queen-associates (ten tijde van The Miracle). De gospel-versie is eigenlijk ook best lekker.

Thought Contagion wringt, omdat dit mij te veel stadion bombast is die zelfs ik niet trek. Kensington zou een moord doen voor dit nummer. Doe dan maar de bombast van Blockades, dat is toch wel een beetje ouderwets Muse hoor!

Something Human zou van jaren '80 darlings Erasure kunnen zijn. Ja, zo ver gaat dit wel lijkt me. En de jaren '80 link gaat natuurlijk voor het album in z'n geheel op. Het artwork zegt genoeg. Jaren '80 films krijgen hier een soort eerbetoon. Of je het dan mooi moet vinden is wat anders. Maar ach, zoveel artwork is niet mooi, terwijl de inhoud schitterend is.

Schitterend wil ik de inhoud van de nieuwe Muse niet noemen. Simulation Theory voelt ongemakkelijk voor mij als liefhebber van het oudere werk. Maar ik wil zeker niet mee gaan in het goedkope bashen zoals dit soort bands vaker overkomt. Dat is niet helemaal terecht.
En waarderen we het juist niet als bands zichzelf vernieuwen? Zitten we soms te wachten op Origin of Symmetry deel vier? Nee. We moeten het hier mee doen. Dit is wat de mannen blijkbaar leuk vinden om te doen. Synths zijn niet vies. Ook niet in rock.
Simulation Theory zal ongetwijfeld nog wel even de discussie op een hoog vuurtje houden. Het zal niet de geschiedenis ingaan als het beste van Muse. Het is wat het is: een vermakelijk rockalbum waar we misschien eens wat minder serieus naar moeten luisteren. Gewoon het plezier proberen te ervaren, en dan is het best een geinig album. Of we het daar voor doen? Ach, je kunt maar tien albums in je eindejaarslijstjes zetten en daarmee pronken. Laten we deze gewoon even liggen en luisteren voor de leuk. Want eigenlijk blijft Muse best nog wel leuk.

Ik waagde mij ook met angst en beven aan dit Simulation Theory na alle negatieve meningen hierover te hebben gezien. Voordeel is dat het dan alleen maar kan meevallen en dat gebeurde ook. Zeker al met de eerste 3 nummers, waar volgens mij al weinig mis mee is. Natuurlijk is de muziek behoorlijk synthesizer bubble-gum, net als de hoes van het album. Maar dat levert wel één herkenbare albumsound op.

Er staan ook een paar opvallende missers op, maar er zijn op dit album toch genoeg aardige tot goede songs (naast de eerste 3 nummers ook het sterke Blockades, gospelachtig Dig Down en pianoafsluiter The Void) te ontdekken. En Muse kan best een deuntje spelen en zingen, dus voor de gemiddelde liefhebber is er zeker het één en ander te genieten. Niet overslaan dus dit Simulation Theory.

Even luisteren 'what all the fuss is about'!

Ik heb zelf niet zo heel veel met Muse en zal het waarschijnlijk ook niet krijgen. Maar als ik dan toch even mijn 'Radio On Demand' aanzwengel, klinkt althans dit album nog niet eens zo verkeerd. Het is nu niet zo dat ik dit album onmiddellijk zou willen hebben, daarvoor vind ik het net niet goed genoeg - ik hoor bovendien ook iets teveel andere bands voorbij komen en wat lijkt de zang en de manier van zingen soms veel op die van Chris Corner (IAMX), maar het album is best aardig om zo af en toe even te horen.

By the way... een stukje uit Something Human doet mij wel heel erg sterk denken aan een heel bekend nummer uit het jaar 1983 van een geliefd bandje!

Aanvankelijk waren dat ook voor mij de moeilijke nummers lennon.

'Something Human' zie ik zowat als het muzikale broertje van 'Madness' en vooral 'Follow Me'. Al deze nummers hadden exact hetzelfde effect op mij. Eerst moest ik er niet van weten, na verloop van tijd vond ik aanvaardbaar en tegenwoordig kan ik ze niet meer uit de playlist wegdenken. Dat deze live énorm goed werkten, speelde natuurlijk ook mee. 'Something Human' heeft mij sneller kunnen overhalen dan de andere twee nummers, de mooiste van het drietal zelfs, imo.

'Get Up and Fight' is een nummer dat ik eerder van 30 Second to Mars of 5 Seconds of Summer (toevallig gelijkaardige namen) zou verwachten. Muziek die ik niet spontaan zou opzetten, maar wel kan verdragen wanneer het op de radio langskomt. Met dat verschil dat zelfs deze Muse-versie zich in mijn hoofd gaan nestelen is op een paar dagen tijd, zonder dat het mij stoort. Ik heb het zelfs al spontaan opgezet, wat ook mij verrast.

Bedoel je de instrumentale versie, KKOPPI? Die is inderdaad om duimen en vingers bij af te likken.

Het énige nummer dat bij mij nu nog een béétje wringt, is 'Break it to Me'. De muziek kan ik smaken, maar de bijhorende zang (vanaf 0:43) zit daar gevoelsmatig helemaal naast. Begrijp me niet verkeerd, Bellamy zingt uitstekend, alleen lijkt het niet helemaal samen te gaan met wat we verder horen. Dat voelt niet als één geheel, alsof twee totaal verschillende nummers op elkaar geplakt werden. Maar goed, de alternatieve versie van dit nummer is dan weer top.

Of misschien moet ik zeggen zoals het nummer “love of my life” van Queen niet representatief is voor Queen maar wel een heel goed gewaardeerd nummer, zo is Void ook niet representatief voor Muse maar wel heeeeel mooi. Ik vind dit het meest indrukwekkende nummer van het album.

Spijker op z'n kop wat mij betreft Woud_aap!

Was ook helemaal klaar voor om dit album 2 sterren of lager te geven omdat de singles op zich (Thought Contagion uitgezonderd) me nog niets deden. Maar als één geheel kan ik dit album de laatste dagen maar moeilijk wegleggen. Het hele 80s/Stranger Things sausje bevalt me ook prima.

Favorieten: Something Human vind ik naast Thougt Contagion het lekkerst.
Dig Down is wat mij betreft het minste, omdat het inderdaad zoals hierboven gezegd een beetje Madness in een nieuw jasje is. De gospel versie maakt dat nog enigszins goed...



Wat mij betreft wel hoor! Zelfde band, ander album, andere tijd, andere Jasp. (goed, wel beetje nostalgie...)
Begrijp me niet verkeerd, oude Muse is (zeker live) fantastisch en ik kan me en toe ook maarzo een uur lang in oude livetracks op YouTube verliezen, maar nieuwe Muse vind ik nu 3,5 waard (nog steeds 1,5 minder dan Absolution!)

Mooie les weer voor mezelf: toen ik de onwaarschijnlijk lage ratings van de eerste weken zag, kwam er een ramptoerist-gevoel in me naar boven. Dit moet ik horen!! Foute reden blijkt nu, want ondertussen zijn de gemoederen wat bedaard & zijn de ratings ook wel aanzienlijk gestegen. Volkomen terecht overigens, want dit is helemaal zo'n slecht plaatje niet. Dit zou ik in de nabije toekomst zeker uit de promobakken durven plukken. Muzikale fastfood, dat zeker. Maar je wilt echt niet weten hoe vaak ik al in de MacDonalds ben aangetroffen ?

In september 1999 debuteerde de in Teignmouth Devon Engeland opgerichte rock band Muse. Met het tweede album “ORIGIN OF SYMMETRY” was het meteen raak voor het drietal met hoge noteringen in Engeland, Ierland, Frankrijk en Italië. Van “ABSOLUTION” bereikten “TIME IS RUNNING OUT” en “SING FOR ABSOLUTION” de Top 40 en van het vijfde album “THE RESISTANCE” was dat opnieuw het geval met het opzwepende “UPRISING”. “THE 2ND LAW” uit 2012 met 2 Top 40 hits en “DRONES” uit 2015 waren de laatste wapenfeiten van de band bestaande uit Matt Bellamy (zang, gitaar, keys), Chris Wolstenholme (bas en achtergrond zang) en drummer Dominic Howard. “SIMULATION THEORY” laat over het hele album een meer toegankelijkere sound horen. Goed in het gehoor liggende songs, waarin af en toe een beetje geëxperimenteerd wordt. De 11 tracks klokken bij elkaar iets meer dan 42 minuten en dat is redelijk. Ook de songs zijn redelijk tot goed, maar het knalt nergens echt, het is allemaal iets meer gelaten, laidback zou je bijna zeggen. De fans van het eerste uur zullen het misschien allemaal te voorzichtig vinden, maar met dit album kunnen ze ook nieuwe fans trekken. Op de bühne zal het allemaal wel passen, want daar zijn de songs wel geschikt voor. Mooie koortjes, pakkende rocksongs, dan weer wat poppy, prima album van Muse waarmee ze mij in ieder geval weer zeer aangenaam hebben verrast!

Helaas. De stijlkeuze van artwork en de opener vind ik leuk, maar er staan ook weer wat stijlen op dit album die ik helemaal niks vind. Ook lang niet alle songs zijn even sterk. Voorlopig een 3,5*, voor de goede eerste drie songs, Something Human, en ook de afsluiter. Verder vind ik het voor nu nog redelijk matig voor Muse-begrippen. The Second Law bracht ook veel nieuwe stijlen, maar daar was de kwaliteit toch veel consistener (en hoger) naar mijn idee.

Hoe langer een band bestaat, hoe moeilijker om een nieuw album geaccepteerd te krijgen bij de fans. Live komt men voor de favorieten van weleer, zodat een nieuw album meer een excuus wordt om iedereen weer te laten zwelgen in nostalgie op steeds grotere velden en stadions, zoals Muse inmiddels voor elkaar heeft gekregen. Zelf ga ik komende zomer voor het eerst naar een Muse concert, net over de grens in Keulen. Het is er gewoon nooit van gekomen.

Vlak voor de kerst in 1999 kocht ik mijn eerste Muse album en heb ze allemaal sindsdien in een of andere vorm. Balans is een belangrijk woord waar het Muse en ondergetekende betreft. Die was niet altijd aanwezig. Too much of a good thing, maar soms ook te weinig. Ik was dan ook heel blij met 'Drones', al sloeg ook daar de overkill uiteindelijk wel toe. Een hele Muse plaat in een zit uitspelen, is derhalve niet vanzelfsprekend.

Enter Simulation Theory. Ik heb zelfs de extended cd versie gekocht en speel hem moeiteloos uit. Wat Muse op deze plaat voor elkaar krijgt, is het leveren van een perfecte balans op plaat. Inventieve stukken muziek wisselt men af met stevig beukwerk, gierende gitaren en synthesizers, vol beukende bas en drums, maar ook prachtige subtiele stukken.

Verrassend is 'Dig Down'. Muse goes George Michael. Dit is in het refrein gewoon 'Freedom! 90'. Ik ben geen Michael fan, maar dit is toevallig mijn favoriete nummer, dus zit dat deel wel goed. 'Dig Down' is in mijn ogen een van de lekkerste nummers van deze plaat. Het groovet, het heeft een stevige onderhuidse spanning en het popelement dat Muse altijd in zich draagt, komt prachtig uit.

Hiertegenover staan spannende nummers als opener 'Algorithm' en de harde dansinvloeden in wat tegelijkertijd de hardste rockers zijn. Zo vloeit veel samen op Simulation Theory, een aanbod dat mij van begin tot einde volledig boeit. Simulation Theory is volledig in balans en streelt de diverse uithoeken van mijn muzieksmaak op perfecte wijze. Tel bij dit alles nog de prima in vorm zijnde stem van Mattew Bellamy op. Kortom, het beste Muse album tot op heden, dat zeker niet de allerbeste Muse nummers herbergt. Welke zich daarbij gaan scharen, gaat de tijd uitwijzen.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Toen de single net uit was voelde Pressure nog erg fout, maar inmiddels is het gewoon keihard een van mijn favorieten van dit album. De afwisseling en diversiteit én het aantal verschillende gitaarriffjes in dit nummer zijn een plezier om naar te luisteren!

Algorithm vind ik een intrigerend en meeslepend intro, Thought Contagion is stadionrock in optima forma (nu al zin om dít nummer live te gaan horen!) en Blockades is in al zijn aanstekelijkheid typische alternatieve rock anno 2018.

De rest van het album kent ook wat leuke momenten, maar voelt regelmatig toch wat te makkelijk. Nummers als The Dark Side en Break It to Me leunen vooral op één riff en ontwikkelen zich nauwelijks en Propaganda heeft te veel commerciële en geforceerd hippe trekjes. Op Get Up and Fight valt die commerciële twist overigens wél in goede aarde.

Al met al vind ik Simulation Theory een wisselvallig album dat over de gehele linie niet de kwaliteit biedt waarop ik had gehoopt, maar met net genoeg genietbare, typische én atypische Muse-momenten voor een voldoende.

Zo de nieuwe Muse. Die klinkt beter als verwacht. De vooruit gesnelde singles deden mij het ergste vrezen, vooral Dig Down vind ik een flut nummer. Thought Contagion deed me ook weinig en toen ben ik al gestopt met het volgen van de nieuwe singles. Onterecht bleek.
Doordat mijn vriendin toch de plaat wilde hebben is die besteld en in de auto beland, en zie zowaar 4 sterren, want de nummers die ik niet kende klinken wel goed en vind ik prima om te beluisteren.
Muse anno 2018 moet een plaat maken die knalt in de stadions, dat doet deze al zal ik met Dig Down niet meebrullen.
Muse moet de volgende keer wel de goeie keuze van de singles maken, om mij niet zo ongerust te maken;-)

De nummers The Dark Side en Algorithm vind ik namelijk het sterkste, en een blik op de statistieken leert me dat ik niet de enige ben. Ook niet wat betreft Dig Down.

En de hoes, zolang het geen hoezen zijn ala deze band maakt het mij niet uit.

Bij vlagen wel erg toegankelijk en poppy, met veel electronica en nogal op veilig spelend songmateriaal. Erg spannend wil het dan ook niet worden. Maar ja, het is toch wel weer verdomd aanstekelijk en lekker om naar te luisteren. Echt sterke songs mogen dan ontbreken en er zijn weinig tracks die iets nieuws laten horen, maar het vakmanschap van de band tilt ook dit album naar een dikke voldoende.

Ik vind juist de eerste nummers tot de zwakkeren behoren op deze toch al niet al te fantastische Muse plaat, to put it mildly. De combinatie groot gebaar/kitsch/electronica/poppy valt helemaal de verkeerde kant op. Wat heet, nummers als Pressure en vooral het ronduit afgrijselijke Big Down (oeioeioei dat kan écht niet) behoren tot het allerallerslechtste wat deze band ooit heeft geproduceerd, en veel schoons staat er helaas ook niet tegenover. Hooguit Thought Contagion (schreeuwerige kitsch kan zo nu en dan toch wel leuk zijn) en het fraaie slotnummer. Voor de rest echt niet best hoor...

Livebeelden zien er goed uit inderdaad. Ik ben vorige week echt begonnen met luisteren, eerst wilde ik er maar niet inkomen. Maar het hele pakket (de hoes, de clips, de live-optredens, synthwave sausje) vind ik toch wel heel erg lekker. Een paar maanden geleden zou ik deze nog 2 sterren hebben gegeven. Nu zijn het er 4.

Ik wilde aanvankelijk 3,5 geven maar ik vind tussen de bonus-tracks ook nog wel wat pareltjes, zoals de op-Hans-Zimmer-geinspireerde rework van Algorithm en de verschillende Dark Side takes. Een 4 dus. Waarom geen 5? Get Up And Fight en Dig Down, daar word ik niet vrolijk van. Something Human begint wel een beetje een guilty pleasure te worden, maar eerst vond ik dat ook helemaal niks.

Gelukkig kun je via Spotify gewoon "je eigen album" samenstellen, en de rest van de tracks bler ik dan ook al gepassioneerd mee. Tot ergernis van mijn wederhelft.

Gisteren voor vijf euro meegenomen bij Boekenvoordeel. Ik heb alle andere cd's al van ze maar na alle negatieve reacties deze op hold gezet. Onterecht. Prima album. Muse gaat meer richting pop maar doet dat wel héél lekker hoor. Goede aankoop.

Ondermaats Muse album. De verwachte 80s style combineert op papier prima met de betere Muse songs, maar het album is erg middelmatig, de songs beklijven niet en zijn simpelweg niet sterk genoeg. Jammer.

Werkelijk? Drones was voor mij wel een stap naar beneden in Muse kwaliteit, maar ik heb het nog wel redelijk wat beluisterd en nog steeds staan er mijns inziens sterkte nummers op.
Simulation Theory daarentegen vind ik het eerste Muse album dat Muse onwaardig is. Ik heb het na het uitkomen twee maal beluisterd (een maal via een koptelefoon en eenmaal via speakers) en kwam toen tot de conclusie dat ik het verder écht niet meer op hoefde te zetten. Dat heb ik vorige week, na het concert in Den Haag, toch nog maar 'es gedaan, maar ik blijf bij mijn eerdere conclusie.

Het is niet eens dat de nummers zo uitgesproken slecht zijn, het is vooral allemaal vrij leeg, hol, weinig zeggend en ongeïnspireerd. Ze hebben muziek gemaakt omdat dat nou eenmaal hun baan is en ze na ruim twintig jaar nou eenmaal goed weten hoe ze liedjes kunnen maken en hebben geleerd hoe die zo te schrijven dat het een grote schare tieners aanspreekt. Met thans hippe jaren '80 geluidjes, quirks en doelbewuste, ironisch bedoelde foutigheden. The pathetisch, zonder (of in ieder geval met te weinig) relativering. Kortom: het overtuigt me emotioneel eenvoudigweg niet, waar werk op eerdere albums dat wel deden. Niet dat die allemaal van begin tot eind sterk waren; bij Black Holes and Revelations, of in ieder geval met The Resistance werd er al een stukje kwaliteit ingeleverd. Maar er stond nog altijd genoeg op om het album door te komen en als een prima totaalproduct te zien, tot en met Drones aan toe (ik denk dat alleen Save Me en Liquid State op The 2nd Law voortdrukkertjes blijven. En misschien toch wel alles na of vanaf Defector op Drones.).

Will Of The People is gelukkig weer een tandje beter -en het verbaast me dan ook dat dit album hier op MM beter gewaardeerd wordt dan de nieuwe telg-, maar de kwaliteit van weleer haalt het zeker niet.