Muse - Simulation Theory (2018)

De status van deze plaat stijgt tot mythische proporties. Zeker na zo'n berichtje als bovenstaande. En dan had ik vanmorgen ook nog de alternatieve versies op de hoofdtelefoon. Fok it, en laat veel mensen deze plaat maar voorbijlopen, maar Ik ga gewoon de volle mep geven (wat een grote jongen, o'niedan). Al is het alleen al voor die braderie-versie van Pressure!!!!

Ik ergerde me vooraf aan alle negatieve geluiden en had zelf hoge verwachtingen, een soort reboundplaat na het zeer zwakke Drones. Maar helaas, ik moet de criticasters gelijk geven: Muse lijkt het écht helemaal kwijt te zijn. Eerst krampachtig teruggrijpen op het verleden wat helemaal fout gaat en nu weer een meer ‘experimentele’ plaat die ook het heilige vuur mist.

De pijp is gewoon leeg, lijkt het. De ideeën zijn op. Zeker geen schande na zo’n mooie carrière, maar jammer is het wel.

Dig Down gospel is ook echt heerlijk. De Pressure-bonusversie met enkel die fanfare is echter ver-schrikkeiljk.

Ik vind 'Break it to Me', 'Something Human' en 'Thought Contagion' echt de heilige drie-eenheid van deze plaat. Heerlijke nummers.

Ik luisterde Get Up and Fight met een glimlach. Niet echt een glimlach van waardeering; meer iets in de trant van 'hoe durf je zoiets te flikken?' Het lijkt net Christian rock, of een of andere tiener band uit 2005. Daarbij wordt de auto-tune wordt op een gegeven moment (expres) overdreven en dat klinkt vrij pijnlijk.

Al met al zeer gemengde gevoelens over deze set nummers. Heb niet zo 1 2 3 een eindoordeel klaar, maar nummers als Get Up And Fight trekken het gemiddelde voor mij flink naar beneden.

Ik zou net zeggen dat ze misschien wel een teveel aan ideeën hebben. Meer dan ooit.



Ook al enkele interviews gehoord en gelezen, wat mijn sympathie voor de bandleden zelf ook verhoogd heeft. Het is ook duidelijk dat ze absoluut eens met tal van verschillende producers wensten te werken. Achter de uiteindelijke versie van Propaganda zit bijvoorbeeld Timbaland.

De band heeft tegenwoordig de luxe om niets meer te "moeten" en heeft nu de vrijheid om te doen wat ze écht willen. Zoals Bellamy zelf aangaf; In de jaren 90 had je weinig mogelijkheden wat instrumenten betreft om nummers ook live op een volwaardige manier te kunnen brengen. Waarom zou Muse 20 jaar later geen gebruik maken van al die nieuwigheden waar ze verzot op zijn? Waarom zouden ze zichzelf blijvend moeten vast zetten in een hokje dat 20 jaar geleden gecreëerd werd? De band wou bovenal iets maken waar ze zélf veel plezier aan hadden, maar wat ze in de eerste plaats ook kunnen overbrengen naar de luisteraars. Het plaatje klopt, imo. Pun intended.

Grappig ook hoe Bellamy het fenomeen zelf benoemde waarbij hun platen eerst énorm veel weerstand krijgen onder fans (en niet-fans), hoe dat reeds het geval is sinds 'Black Holes' en hoe nummers soms zelfs een jaar of twee nodig hebben om waardering te krijgen. Nummers waarbij het publiek aanvankelijk twijfelachtig stil stond en die nu niet meer weg te denken zijn uit de live-optredens omdat het dé toppers van de avond zijn. Dat fenomeen herhaalt zich bij elke release opnieuw, zei hij, mensen zijn er niet altijd klaar voor.



You made me smile.

Dat beeld herken ik totaal niet. Het lijken bijna stuk voor stuk outtakes van vorige albums. Dig Down bijvoorbeeld hebben ze al eerder en beter gemaakt, onder de naam Madness.

Dig Down is duidelijk een Madness-kopie. Beide ruk trouwens. Maar daarna staan er echt wel nieuwe dingen op. Je kan moeilijk zeggen dat ze tracks als Propaganda, Something Human, Break It On To Me en The Void al eerder hebben gemaakt. Overigens vind ik dat niet direct een plus, want mijn favotracks zijn toch Blockades, The Dark Side en Pressure, waar de oude Muse wat makkelijker in terug is te horen.

Verder gaat het album mij eigenlijk steeds beter bevallen, wat ik eigenlijk niet gedacht had. Tussen die bonussen zit trouwens ook best aardig dingetjes.

Beide tracks eens nog naast elkaar gelegd. Kopie is een veel te sterk woord, imo. Beide songs met hetzelfde basis-idee maar alsnog een heel andere uitwerking en feel, daar ben ik akkoord mee.

Verder ben ik het, hoewel ik ooit hetzelfde zei toen de eerste nummers van dit album verschenen, niet eens met de stelling dat het grotendeels dingen zijn die ze eerder gedaan hebben. De herkenbaarheid blijft sterk aanwezig, dat wel, maar veel verder dan dat gaat het toch niet. Als we in die mate alles al "hetzelfde" gaan noemen, was hun tweede album al een "kopie" van het eerste en hebben ze alleen maar "kopies" gemaakt door de jaren heen. Ik kan mij daar niet in vinden. Maar goed, ieder zijn idee natuurlijk. Ik heb daar vrede mee.

Kan me niet vinden in de negatieve reacties over dit album. Dit is voor mij hun beste album sinds the resistance.

Propaganda

Heerlijk met Timbaland achter de knoppen (eveneens als het sterke ‘Pressure’). Met de rest van het album vind ik niet veel mis. Muse komt iig intrigerend uit de hoek, al slaagt niet elk experiment. De tweede helft van het album is net iets zwakker dan de eerste helft.

Toch opvallend dat er hier over het nieuwe album van Muse al 8 pagina's geschreven zijn, en over het nieuwe van Imagine Dragons nog geen één. Terwijl beide albums ongeveer in dezelfde lijn liggen.

In Humo wordt perfect verwoord wat voel bij deze songs:

'Simulation Theory' en 'Origins' liggen mijlenver uit elkaar, die lijnen komen niet eens in elkaars buurt. Ah, Humo. Ik lees het graag, maar bij sommige namen weet je al op voorhand dat ze het in het belachelijke gaan trekken. Vermakelijk, dat wel.

Vermakelijk zeker wel. Maar hier kloppen ze de hamer ook echt op de kop vind ik.

De Morgen verwoordt het ook goed (maar linder leuk):
Privacy settings - demorgen.be

Naar mijn gevoel klopt Humo er helemaal naast, want inhoudelijk slaat dat vooral nergens op. Ik lees het enkel voor het fun-gehalte.

En in De Morgen is het ondanks de meer ernstige toon niet veel beter. Eveneens iemand die zich krampachtig vast klampt aan de Muse van 20 jaar geleden en dat gemis van zich af wil schrijven. Muse 'twijfelt' dan ook niet, tevens nemen zij zichzelf niet serieus. Heeft die man hen al eens live gezien? Ik zou denken van niet.

Hoe dan ook, voor elke slechte beoordeling is er een uiterst positieve te vinden en omgekeerd. Ik luister vooral naar mijn eigen oordeel, die is van tel.

Het eerste album van Muse dat ik na 1 keer luisteren al aardig op waarde meen te kunnen schatten (ik geef zelden een waardering in sterren na 1 x luisteren): de vorige albums zat er altijd wel iets ongrijpbaars, mysterieus, experimenteels in waardoor ik na de eerste keer niet zo van wist wat ik ervan moest vinden. Minder dan een half uur echt nieuwe muziek (van de "deluxe" 79 minuten is de tweede helft een alternatieve van de eerste helft, en van die eerste helft zijn meerdere tracks al bekend). Als dat halfuurtje nu van constant hoog niveau was hoorde je me niet klagen. Maar: er is zo weinig dat me op een prettige manier verrast. Eigenlijk verrast de hele plaat niet. Maar een gemiddelde minder dan 3 vind ik overdreven want hier en daar klinkt het best goed. Vaak niet de hele songs, maar het intro of middenstuk. De eerste twee tracks klinken zelfs van begin tot eind ouderwets lekker!

Interessante discussie over deze plaat. Ik vind em zo bijzonder dat ik me ook maar eens heb aangemeld bij muscimeter.

Dit is het eerste album sinds Absolution dat ik met plezier van voor tot achter luister, en daarna nog een keer omdat het zo catchy is.

Ook ik werd zoals velen hier in de 00s fan van Muse na het het uitkomen van Origin of Symmetry. Mijn voorkeur ging toen vooral uit naar de "rock"-kant van Muse, het grootse gebaar en het bombast trokken me minder maar de composities waren zo op OoS zo goed dat het m'n meest gedraaide plaat is van die jaren. Hullaballoo en Absolution gingen er ook in als zoete koek. Ik kon echt een half uur voor de tv blijven zitten hopen dat de clip van Bliss of Time is Running Out op kwam. Toen Black Holes uitkwam verloor ik echter een beetje het gevoel met de band. Ik vond te veel nummers topzwaar, te veel leunen op dat bombastische geluid. Dat gold nog meer voor de twee platen daarna. Hoewel op ieder album wel een paar van mijn favoriete nummers uit de discografie te vinden zijn (Supermassive blackhole, Undisclosed Desires, en jawel, Madness bijvoorbeeld) heb ik geen van die albums in huis en waren het voor mij allemaal teleurstellende platen.

De band nog wel een paar keer live gezien in die periode want dat blijft natuurlijk een show.

En toen kwam Drones. Dat zou de rockplaat worden, terug naar de oude Muse.. En bij de eerste luisterbeurt ervaarde ik dat ook zo. Het viel nog niet direct allemaal op z'n plek maar ik had goede hoop dat dit een groeier was. Naarmate ik em vaker luisterde bleek dat voor mij helemaal niet het geval te zijn. De nummers duren mij voor het grootste deel veel te lang, ik vind het geluid te eenvormig en icm de thematiek klonk het alsof de band zichzelf te serieus nam. Ook hier wel weer een parel die voor mij zo in de top 10 Muse songs kwam in de vorm van Dead Inside.

In de lange aanloop naar dit album pakte ik de gereleasede tracks wel mee maar gaf ze niet echt een kans. 'Mij te poppy, next', waren mijn gedachten na het twee keer luisteren van Dig Down en Thought Contagion. Pressure was dan wel weer in 1 keer raak. Toen ik zag dat het hele album op Spotify stond zette ik het zonder enige verwachting op, maar op dat moment vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Dit was de Muse waar ik sinds Absolution blijkbaar naar op zoek was. De voorkeur voor de elektronisch groovende tracks op de vorige platen verraadde het al maar ik moest het nog aan mezelf toegeven. Dit is voor mij precies de goede balans tussen sterke nummers, catchy popmuziek, rock en zelfspot. Drones vind ik een (bijna fysiek) vermoeiende plaat. Deze zet ik met gemak 3 keer achter elkaar op. Enige domper op de feestvreugde is tot nu toe Get up and Right, daar slaat de balans toch echt uit naar kitsch. Verder echt een heel mooi geheel, en ik kijk uit naar de live shows die ze op basis van dit huzarenstukje gaan brengen. De alternatieve versies zijn wmb ook 1 voor 1 in de roos. Ik ben blij dat mijn favoriete bandje van mijn puberteit me 15 jaar later nog zo weet te verrassen.

Welkom op MusicMeter! Leuk stuk om te lezen, van dit soort posts kunnen we hier altijd meer gebruiken

Heb in 2003 een geweldig concert gezien van Muse. Zeker in de top-10/15 van concerten die ik heb bezocht. Daarom volg ik ze nog, veelal tegen beter weten in.

Vond Drones heel erg meevallen na die vreselijke drakenplaat 2nd Law. Maar dit is net zo matig...zo niet matiger dan 2nd Law. Okee, heb 'm slechts 1x beluisterd, maar als je dan al geen zin meer hebt om 'm nog eens te draaien zegt dat genoeg.

Even ter vergelijk voor de fanboys(&girls). Pak hun allereerste album track van 20 jaar geleden en vergelijk dat met het beste nummer van dit album.

Muse - Sunburn - YouTube

Dan kun je dit album toch geen 4* geven? Of zelfs 2*?

Spijker op z'n kop wat mij betreft Woud_aap!

Was ook helemaal klaar voor om dit album 2 sterren of lager te geven omdat de singles op zich (Thought Contagion uitgezonderd) me nog niets deden. Maar als één geheel kan ik dit album de laatste dagen maar moeilijk wegleggen. Het hele 80s/Stranger Things sausje bevalt me ook prima.

Favorieten: Something Human vind ik naast Thougt Contagion het lekkerst.
Dig Down is wat mij betreft het minste, omdat het inderdaad zoals hierboven gezegd een beetje Madness in een nieuw jasje is. De gospel versie maakt dat nog enigszins goed...



Wat mij betreft wel hoor! Zelfde band, ander album, andere tijd, andere Jasp. (goed, wel beetje nostalgie...)
Begrijp me niet verkeerd, oude Muse is (zeker live) fantastisch en ik kan me en toe ook maarzo een uur lang in oude livetracks op YouTube verliezen, maar nieuwe Muse vind ik nu 3,5 waard (nog steeds 1,5 minder dan Absolution!)

Het is dan toch gebeurt: Simulation Theory haalt vandaag de 3* grens op Musicmeter...

Op naar de 4*

Groeiplaatje

Ik neem ook alles terug wat ik dacht maar hier niet heb gedeeld... prachtig vervolg op wat Muse heet ! Megalomaan, bombastisch. Let op....het brengt risico’s met zich mee.... je kunt fans verliezen maar ik hou er wel van. Een beetje risico.

Een echte groeiplaat wil ik het niet noemen, maar hij bevalt wel steeds beter. Na Drones was ik vrij sceptisch en de eerste singles deden het ook nog niet echt. Maar nu ik het album een aantal maal gehoord heb valt alles op zijn plek.

Geen moeilijkdoenerij, niet proberen jezelf te herhalen of geforceerd boos zijn (Drones). nee gewoon lekker plezier hebben en je ding doen. En dat ze plezier hadden in het maken van deze plaat is wel te horen. Heerlijk swingend plakken ze alles aan elkaar met het 80s sausje. Ik kan er best van genieten.

Lang niet alles is even succesvol trouwens, de intro van Propaganda bijvoorbeeld. Het merendeel is echter gewoon genieten en dat het ze lukt om Something Human na verloop toch te laten bevallen is best een kunst.

De clips verdienen trouwens ook wat aandacht. Ontzettend vermakelijk. Van mij mogen ze wel een korte film ervan maken met dit album als soundtrack.

Mooie les weer voor mezelf: toen ik de onwaarschijnlijk lage ratings van de eerste weken zag, kwam er een ramptoerist-gevoel in me naar boven. Dit moet ik horen!! Foute reden blijkt nu, want ondertussen zijn de gemoederen wat bedaard & zijn de ratings ook wel aanzienlijk gestegen. Volkomen terecht overigens, want dit is helemaal zo'n slecht plaatje niet. Dit zou ik in de nabije toekomst zeker uit de promobakken durven plukken. Muzikale fastfood, dat zeker. Maar je wilt echt niet weten hoe vaak ik al in de MacDonalds ben aangetroffen ?

Sowieso wel 4* voor mij. Snap de mega slechte kritiek niet.
Nu een aantal keer geluisterd, voor mij is eigenlijk alleen get up and fight een skip nummer, dat is echt een draakje . Het album is anders en toch ook heel erg Muse.
En The void acoustic is mijn favoriet (dat pianostuk en de lage stem van Bellamy, wow, deze is echt zo fuckin mooi). Ook de acoustic versie van Propaganda vind ik net iets mooier als de gewone (echt Prince gevoel in dat nummer), Ook vind ik the dark side mooier als alternate reality version. Dig down met gospel is daarnaast ook mooi en zo hoort ie gewoon. Verder zijn ook Pressure, Break it to me (zo catchy!), Thought Contagion en Blockades erg goede nummers.

De minst favoriete zijn verder wel Something human en gewone versie van Dig down.
Eerlijk gezegd denk ik dat de meeste 'fans' wel gaan bijtrekken. Zoals Bellamy zelf al zegt: ‘There’s a time-lag with fans, where five years later they get it’

In andere gevallen vind ik het origineel beter maar in totaa... aAls de tweede (deluxe) helft als eerste (reguliere) versie was uitgebracht zou ik, en velen met mij, ethousiaster zijn ja! Wel bijzonder, meestal (in 95% van de gevallen) prefereer ik de orginelen.

In september 1999 debuteerde de in Teignmouth Devon Engeland opgerichte rock band Muse. Met het tweede album “ORIGIN OF SYMMETRY” was het meteen raak voor het drietal met hoge noteringen in Engeland, Ierland, Frankrijk en Italië. Van “ABSOLUTION” bereikten “TIME IS RUNNING OUT” en “SING FOR ABSOLUTION” de Top 40 en van het vijfde album “THE RESISTANCE” was dat opnieuw het geval met het opzwepende “UPRISING”. “THE 2ND LAW” uit 2012 met 2 Top 40 hits en “DRONES” uit 2015 waren de laatste wapenfeiten van de band bestaande uit Matt Bellamy (zang, gitaar, keys), Chris Wolstenholme (bas en achtergrond zang) en drummer Dominic Howard. “SIMULATION THEORY” laat over het hele album een meer toegankelijkere sound horen. Goed in het gehoor liggende songs, waarin af en toe een beetje geëxperimenteerd wordt. De 11 tracks klokken bij elkaar iets meer dan 42 minuten en dat is redelijk. Ook de songs zijn redelijk tot goed, maar het knalt nergens echt, het is allemaal iets meer gelaten, laidback zou je bijna zeggen. De fans van het eerste uur zullen het misschien allemaal te voorzichtig vinden, maar met dit album kunnen ze ook nieuwe fans trekken. Op de bühne zal het allemaal wel passen, want daar zijn de songs wel geschikt voor. Mooie koortjes, pakkende rocksongs, dan weer wat poppy, prima album van Muse waarmee ze mij in ieder geval weer zeer aangenaam hebben verrast!