Muse - Simulation Theory (2018)

Nee hoor die is al jaren zo,ik zit er wel aan te denken om met zwaarder geschut voor de dag te komen.

De cover is zo fout en over the top dat ik dit album wel op vinyl moest hebben ?

Muzikaal gezien is de eerste indruk is goed. Voorlopig 3,5*

Wat een matige plaat zeg. Er staan best redelijke nummers op zoals Thought Contagion, The Dark Side en Blockades, al vind ik deze eigenlijk ook maar vrij gemiddeld en niet enorm spannend. Nummers als Something Human, Get Up and Fight en Dig Down zijn niet om aan te horen en voor de rest word het nergens echt goed. Jammer. The 2nd Law en Drones vond ik nou ook niet super, maar beter word het er ook niet op. In de tijd van Showbiz, Origin of Symmetry en Absolution was dit een van m'n favoriete bands.

Wat een deceptie... geen woorden voor.

Probeer het eens met woorden: ik ben benieuwd gezien jouw rating.

Zeer de moeite alweer. Als enige in de wereld vind ik Muse goed vanaf The Resistance haha.

Wat een fantastisch stukje tekst. Ik ben helemaal mee! Het is idd wat het is. Ik verkies dit boven een band die heel de tijd in herhaling valt. Laat ze maar lekker evolueren naar waar het ook is dat ze naartoe willen. En onderweg geniet ik van de goeie songs die erop staan.

Je kan hem inkorten met quoten hoor Thanks trouwens.

Wat me opvalt is dat mensen wel erg overdreven negatief reageren en met zeer lage cijfers strooien (het automatisch 5* fanboy gedrag laat ik nu even voor wat het is). Ik snap absoluut dat mensen dit niks vinden of dat fans teleurgesteld zijn. Maar bij dit soort grote bands moeten de gebaren van muziekliefhebbers blijkbaar ineens ook groots zijn. We fakkelen compleet af, niet een beetje. Hele zaterdagen worden erdoor verpest (dan zet je het toch af?!), men is geschokt. De aanstelleritis modus wordt vaak aangezet. En dat gebeurt eigenlijk alleen maar bij dit soort bands.

Ja dit is wat anders dan wat ze eerder deden, maar zo anders is dit nu ook weer niet. Overdrijven is ook een vak. Ik vind het ook minder, ben afgehaakt om de fysieke exemplaren in huis te halen, maar ik kan er ook nog genoeg leuke dingen uit halen die herkenbaar Muse zijn. Dan kom ik niet uit op 0,5* of 1*.

Ik ben niet altijd voorstander van evolueren door stijlbreuken toe te passen, maar blijven herhalen is ook niet goed. Antony and the Johnsons bijvoorbeeld, enorme favoriet van mij, bleven goede albums van hoog niveau maken, maar het werd wel meer van hetzelfde. De stijlbreuk inclusief andere naam was daarom toch welkom, ook al heb ik net wat meer met het oude werk. Een beetje de stofdoek er doorheen kan soms geen kwaad.

En nogmaals, laten we eerlijk zijn, zo groot is die stijlbreuk van Muse nu ook weer niet.

Ik op mijn beurt snap de polarisatie niet zo. Het is iemands goed recht om een album drie keer niks te vinden, net zoals je hier ongenuanceerd je liefde voor een band/album mag etaleren. Maar hoezo moet dat dan direct tot halve flame wars leiden, je voorkeur of afkeur verandert toch niet omdat iemand je mening niet deelt?

Op basis waarvan oordeel jij dat het aanstelleritis is aERodynamIC?

Dat heb ik al gezegd: de grootse gebaren in de manier van reageren. 'Mijn hele zaterdagmiddag verpest' (is maar 1 voorbeeld) vind ik dik aangezet ja.
Bovendien zeg ik niet dat het niemands recht is iets af te branden. Zal mij worst wezen verder. Ik zeg dat het me opvalt en eigenlijk vind ik het best jammer. Want ik heb de indruk dat het extra vet wordt aangezet. Ik vind dat aanstelleritis. Ik vraag me dan oprecht af wat er écht van gevonden wordt zonder de dikke onderstreping. En het gebeurt meestal vooral bij bands als deze (je kent de andere vast wel). Een constatering mijnerzijds. En nogmaals: ik schrijf dat het me opvalt.

Halve flame wars? Valt toch wel mee tot nu toe?

Verder moet iedereen vooral reageren en stemmen zoals ze zelf willen. Maar het is en blijft een site waar je reageert op wat anderen schrijven toch?!

Als je leest dat iemands hele zaterdagmiddag verpest is, geloof je dat dan ook daadwerkelijk of is het en manier om te melden dat je het album niet goed vind? Ik ben blij dat het register aan metaforen uit de kast getrokken wordt, saaiheid wordt niemand beter van. Maar dat komt wss omdat ikzelf ook niet zo te spreken ben over de richting die Muse op gaat. Las trouwens net recensies van The Guardian, Rolling Stone en OOR en die zijn ook niet heel erg positief. Dat meld ik niet om mijn gelijk te halen, maar dat de teleurgestelden weldegelijk een punt hebben (en je weet hoe het werkt, de ergste anti-rokers zijn degenen die zelf gerookt hebben).

Wat denk je zelf?

Jij noemt het zo, ik noem het anders

Je hoeft mij niet te overtuigen hoor. Ik ben vrij duidelijk geweest over het feit dat ik Muse in de loop der jaren ook minder ben gaan vinden. En of ze een punt hebben boeit me verder niet. Ieder heeft namelijk zijn eigen punt. Nogmaals: ik maakte een constatering over iets dat je veel ziet gebeuren bij grote bands als Muse, U2 en Coldplay. En daarbij meldde ik dat ik dat soms wat overdreven vind (al helemaal als het nu ook weer niet zo drastisch anders is dan voorheen) en dat het gaspedaal net wat harder wordt ingetrapt dan bij minder grote namen het geval zou zijn. Dat dat de boel een beetje opklopt, prima hoor. Anders zou dit vervolg er ook niet gekomen zijn

"The Void"... wat is die pijnlijk mooi zeg Perfecte blend ook van Muse uit het verleden en heden.

Heb het album nu al een paar keer geluisterd, maar ik kan m'n vinger er nog niet precies op leggen wat ik nou echt bij dit album voel, in z'n geheel. Het is anders dan we gewend zijn, maar krijg het idee dat ik hem de tijd moet geven.
Neem nou nummers als "Propaganda". Op het eerste gehoor schilder ik die af als een draak, maar komt dit omdat dit écht een slecht nummer is, óf omdat ik ze zo totaal niet ken? Ik gok die tweede, dus het is denk ik een kwestie van de muziek in een ander perspectief proberen te zien. Ik wacht nog even met mijn definitieve stem, want al met al moet ik zeggen dat ik het waardeer dat Muse gewoon maakt wat ze echt willen.

Er is nog altijd een verschil tussen blijven herhalen en daadwerkelijk iets goeds afleveren. Alleen omdat het 'vernieuwend' is wil niet zeggen dat het gelijk goed is. Kijk naar bands als Radiohead, Queens of the Stone Age, Arctic Monkeys etc. Hun laatste albums zijn ook 'anders' ofwel, vernieuwend, maar wel gewoon steengoed. De nieuwe van Muse is ook vernieuwend ja, maar in mijn ogen (of oren) enorm matig. Respectabel is het wel, maar ik vind toch echt drie keer niks. Er staan best aardige nummers op, maar ik haak toch echt af bij liederen als Something Human, Get Up and Fight en Dig Down. Het klinkt alsof ze het te hard proberen. Waar zijn die knallers zoals (bijvoorbeeld) Knights of Cydonia? Als een nummer als Pressure nu de maatstaaf is, prima, maar dan haak ik toch echt af, sorry.

Oh. Daar kan ik wel een heel eind in mee. Zo vond ik de laatste van Arctic Monkeys compleet niks. Maar ik denk dat er bij deze van Muse vooral ook veel chagrijn heerst vanwege de specifieke keuze voor een popperiger geluid.

Dat kan best zijn dat dit bij sommige mensen zo is, maar de reden waarom ik het een krappe voldoende geef, is omdat de songs gewoon niet goed genoeg zijn. Tuurlijk mogen ze poppy gaan, graag zelfs! Maar kom dan ook met sterkere nummers af.

Hier zitten heel gemakkelijke, luie 'composities' in. Muse is volgens mij de laatste (10?) jaren vaak iets te snel tevreden. Als iets als Pressure al je 'beste nummer van het album' is, dan ben je als band niet te kritisch.

Het wordt tijd dat Muse eens wat andere dingen probeert. Want ik vraag mij af waarom sommigen zeggen dat Muse' nieuwe richtingen inslaat' met deze plaat? Dit is Muse die gretig in de recyclage bak naar restjes zit te grabbelen.

Dit zijn in in ieder geval discussies over de muziek en dat vind ik beter te pruimen dan 0.5 * stemmers die melden dat hun zaterdag is verpest en geen inhoudelijke bijdrage leveren. Ik laat mijn stem voorlopig voor wat het is; ik kan het album nog niet helemaal op ( mijn) waarde inschatten.

Volledig eens met King Gizzard.

Het feit dat het extra scherp beoordeeld wordt vanwege Muse was in mijn geval prima om te draaien. Als dit een andere band was had ik het waarschijnlijk na 3 nummers afgezet. Nu toch nog een 2e en 3e keer geluisterd, want ja, Muse. Een Micro Cuts (OoS) moest ook even rijpen, dus misschien dit album ook.

Verder is het natuurlijk helemaal prima als je dit wel kan waarderen, veel luisterplezier!

Zelden zo'n leuke en levendige discussie bij een plaat meegemaakt op deze site. Leuk! de heren hebben hoe dan ook stof ter overpeinzing aangeleverd met hun nieuwste worp .

Na Drones is dit voor mij echt een deceptie. Het venijn van die plaat is hier ver te zoeken. Ik laat deze links liggen.

Ja, het gaat toch gebeuren, ik maak er 4 van.

Draai de plaat nu dagelijks en vind eigenlijk alleen Something Human en Get Up and Fight ondermaats. De rest is gewoon prettige muziek.
Vind de plaat als geheel veel lekkerder dan de voorganger Drones.

Hoger dan 4 wordt 't zeker niet. Maar ik vermaak me er echt wel mee!

Wat is de alternatieve versie van The Dark Side toch heerlijk. Als heel het album nou zo was.

Aanvankelijk waren dat ook voor mij de moeilijke nummers lennon.

'Something Human' zie ik zowat als het muzikale broertje van 'Madness' en vooral 'Follow Me'. Al deze nummers hadden exact hetzelfde effect op mij. Eerst moest ik er niet van weten, na verloop van tijd vond ik aanvaardbaar en tegenwoordig kan ik ze niet meer uit de playlist wegdenken. Dat deze live énorm goed werkten, speelde natuurlijk ook mee. 'Something Human' heeft mij sneller kunnen overhalen dan de andere twee nummers, de mooiste van het drietal zelfs, imo.

'Get Up and Fight' is een nummer dat ik eerder van 30 Second to Mars of 5 Seconds of Summer (toevallig gelijkaardige namen) zou verwachten. Muziek die ik niet spontaan zou opzetten, maar wel kan verdragen wanneer het op de radio langskomt. Met dat verschil dat zelfs deze Muse-versie zich in mijn hoofd gaan nestelen is op een paar dagen tijd, zonder dat het mij stoort. Ik heb het zelfs al spontaan opgezet, wat ook mij verrast.

Bedoel je de instrumentale versie, KKOPPI? Die is inderdaad om duimen en vingers bij af te likken.

Het énige nummer dat bij mij nu nog een béétje wringt, is 'Break it to Me'. De muziek kan ik smaken, maar de bijhorende zang (vanaf 0:43) zit daar gevoelsmatig helemaal naast. Begrijp me niet verkeerd, Bellamy zingt uitstekend, alleen lijkt het niet helemaal samen te gaan met wat we verder horen. Dat voelt niet als één geheel, alsof twee totaal verschillende nummers op elkaar geplakt werden. Maar goed, de alternatieve versie van dit nummer is dan weer top.

Die heb ik nog niet gehoord; ik bedoel The Dark Side [Alternate Reality Version]

Die is ook wel goed, inderdaad. Ik zou je alvast de [Alternate Reality Version Instrumental] aanraden, moest er zo'n heel album bestaan, het zou één van mijn all-time favorieten worden.

Ik moet zeggen dat ik als Muse-fan sinds 2006 echt vreesde voor dit album, door de eerste singles. Van Dig Down en Thought Contagion, hoewel niet bijzonder slecht, werd ik al niet superenthousiast. Toen Something Human kwam aanwaaien was de hoop helemaal zoek - de puur akoestische bonusversie op de Deluxe-editie valt nog te smaken, maar de album/singleversie werd helemaal doodgeproduced in de studio en klinkt meer als Imagine Dragons of latere Coldplay dan Muse. Hiermee werd Neutron Star Collision van mijn persoonlijke "slechtste Muse-song"-troon gestoten. Gelukkig waren Dark Side en Pressure weer een stap in de goede richting, maar toch bleef het bibberen.

En toen was het album er.

Algorithm gaf me terug dat gevoel dat ik als 16-jarige jongen had toen ik voor het eerst Take A Bow hoorde. Bombastisch? Zeker, maar op de beste manier mogelijk, met een perfecte blend tussen dreigende science fiction-bliepjes en klassiek pathos. Het nummer bouwt zich uitstekend op en eindigt in een crescendo - "This Means War... with your Crea...TOR!" - dat "Flash Gordon"-achtige proporties aanneemt. Je moet er van houden, maar deze schaamteloze epiek is dan ook één van de redenen waarom ik van de klassieke Muse-albums Origin of Symmetry, Absolution en Black Holes & Revelations houd.

The Dark Side neemt de Origin of Symmetry-sound en giet er een M83-achtig retrosausje overheen op een uiterst smaakvolle manier (ja ik gebruik "smaakvol" in de context van Muse - deal with it).

Pressure is glamrock à la Muse, een partysong met een aanstekelijk riffje dat aan oude B-sides à la 'Crying Shame' doet denken (en dat bedoel ik als compliment - pre-The Resistance Muse had verscheidene B-kanten die wat mij betreft eigenlijk op de albums hadden mogen staan). Enige minpuntje aan Pressure: iets te repetitief einde, een extra solo'tje of bridge had gemogen, maar dat zal het publiek aan hun reet roesten wanneer dit nummer ongetwijfeld uitgroeit tot de nieuwe livefavoriet.

Vreemd genoeg waren het de twee volgende nummers die mijn liefde voor dit album - als mijn favoriete Muse-album sinds Black Holes & Revelations - bevestigden. Propaganda begint met hilarische robotstem die in de microfoon lijkt te boeren begeleid door de minst subtiele percussie aller tijden en gaat vervolgens over in een akoestisch getinte Prince-hommage, die pas na enkele luisterbeurten zijn gelijkenissen met Supermassive Black Hole verraadt. Een sliding guitar-solo die wat weg heeft van de Breaking Bad-intro draagt bij aan het potsierlijke, maar zeer aanstekelijke geheel. Matt duelleert met zichzelf in een vocale crescendo die beëindigd wordt met dezelfde in-your-face percussie. "Panic Station" van The Second Law had al een soortgelijke "I don't give a fuck" uitstraling, maar waar dat nummer nog enigzins berekend klinkt, gaan alle remmen los bij Propaganda. Het plezier spat van dit nummer af.

Vervolgens gaan we naar een nog grotere mindfuck met "Break It To Me", dat een gepaste combinatie vormt met Propaganda. Rage Against The Machine-achtig gitaarlawaai wordt gecombineerd met een soort van R&B-beat en Matt levert voor hem onkarakteristiek ritmische pseudo-rapverzen af met een Oosters aandoend melodietje. Zelfs autotunefuckery passeert de revue. De gekheid wordt afgewisseld met een wat vertrouwder-klinkende Muse-falsetto. Het nummer klinkt als niets anders in Muse's discografie, maar ligt op veel vlakken in het verlengde van wat ze eerder deden: Tom Morello-geïnspireerde riffage, een Oosterse tint, en de elektronische gitaarbliepjes op het einde die recht uit de Kaoss Pad-solo in liveoptredens van Supermassive Black Hole lijken te komen. Je kunt dit nummer van veel betichten, maar op safe spelen ze het zeker niet. Waar de heren eerder matige pogingen leverden om te experimenteren met onvertrouwde sounds, als op "Unsustainable", slaan ze er met Propaganda/Break It To Me eindelijk in om "fresh" te klinken, een beetje zoals Supermassive Black Hole dat destijds op veel haat en afschuw van de fans mocht rekenen en later tot een klassieker uitgroeide.

Aan Something Human en Thought Contagion maak ik niet veel woorden vuil, het zijn geen hoogtepunten op dit album. Get Up And Fight combineert het hedendaagse popi-jopi tropical house / EDM-geluid in de coupletten met een schaamteloos poppunkrefrein à la Green Day of My Chemical Romance. Niet mijn favoriete geluid van Muse, en godbetert als heel het album zo klonk, maar in kleine doseringen kan ik deze kaas nog wel smaken. Een guilty pleasure, zullen we maar zeggen.

Gelukkig pikt de draad weer op tegen het einde. Blockades is klassieke Muse-rock in de blender gegooid en is daarom niet het meest verrassende nummer, maar appetijtelijk is het wel, zeker aangezien de jaren 80-productie het geheel als een hypesong uit een jaren 80-karate-B-film doet klinken. Als Matt het nu met een Duits of een Italiaans accent had gezongen had het zo van een powermetalalbum uit de jaren 90 kunnen komen.

Dig Down (waar George Michael eigenlijk een co-credit had voor moeten krijgen) past verrassend goed in de context van het album. Het is een aangename adempauze na het vuistgebonk van Blockades en voor de duistere intensiteit van het slotnummer, maar niet meer dan dat.

The Void sluit het album af en man oh man de 16-jarige in mij is weer helemaal wakker. Het doet me denken aan "Hoodoo" van het Black Holes-album. Na een eerste luisterbeurt klinkt het als een enigzins vreemd en deprimerend nummer en gaat de aandacht meer uit naar het bombastische werk. Maar dit nummer groeit bij elke luisterbeurt meer uit tot mijn favoriet. De melancholie van nummers als Ruled By Secrecy wordt hier wederom gefilterd door een John Carpenter-achtig synthwavelandschap. Matt's vocals hebben lang niet zo duister geklonken. Af en toe duikt er een zoetgevooisd strijkersorkest op en wanneer de piano later in het nummer op de voorgrond treedt gaan bij mij de nekharen recht staan. De akoestische versie op de Superdeluxe-editie is ook een aanrader, vooral de lage, langgerekte noot die Matt aanzet bij "a star" is Muse op zijn klassiek geïnspireerde beste. Hiermee is The Void een even passende afsluiter als Algorithm een opener is.

Ook al vind ik geen enkel Muse-album slecht en heb ik favorieten op elk album staan (die ik vervolgens op een playlist zette om zo het mindere werk te kunnen overslaan), sinds The Resistance waren de heren er nooit echt in geslaagd om me dat magische gevoel te geven dat ik kreeg toen ik voor het eerst naar Black Holes luisteren. En ook al is de trilogie Origin of Symmetry - Absolution - Black Holes & Revelations vooralsnog ongenaakbaar, dit album torent wat mij betreft, als geheel genomen, hoog uit boven de andere albums die sindsdien zijn uitgebracht, puur omdat ze me verrassen en tegelijkertijd toch genoeg vertrouwds bieden om de nostalgiecentra in mijn brein te doen opflakkeren. Ook een pluim aan de heren voor de grote hoeveelheid bonustracks - het gebrek aan B-kanten en extra'tjes was één van die dingen die "nieuwe Muse" net wat minder magisch maakten.

En dan log je in op Musicmeter en zie je dat het een 2,96 beoordeling heeft. Tja, ik moet in een Alternate Reality universum beland zijn, zo één waar iedereen met een sikje of een ringbaard rondloopt, want alle 2-sterrenreviews lijken mij persoonlijk bezopen, tenzij als ze van mensen komen die Muse van in het begin niet konden pruimen. Maar ja, smaken verschillen. Ik vind het jammer voor die mensen dat ze mijn plezier in dit album niet delen.

The void en dan de acoustic Version is zooooooooo goed. Geen rock maar wel een supernummer.
Ik vind dit eigenlijk een nummer zoals het nummer nothing else matters van Metallica. Heel gevoelig en zo onverwacht mooi. Brrr kippenvel !!!!

Of misschien moet ik zeggen zoals het nummer “love of my life” van Queen niet representatief is voor Queen maar wel een heel goed gewaardeerd nummer, zo is Void ook niet representatief voor Muse maar wel heeeeel mooi. Ik vind dit het meest indrukwekkende nummer van het album.

Poeh dit is toch een aardige ondergrens waar ze door heen zijn gezakt. Waar Drones me nog positief verraste lijkt dit eigenlijk een logischer vervolg op de 2e Law.

Gisteren naar een uitgebreid radio-interview met de band geluisterd. Propaganda Is blijkbaar ontstaan door Matt Bellamy die de draak stak met z'n eigen spraakgebrek (waardoor hij woorden als "proper" uitspreekt als "pwopa") - hij zat wat te beatboxen rond het woord "Pwopaganda" in de auto, nam het op, liet het horen aan z'n bandmaten en vervolgens hebben ze besloten er een nummer rond te maken. En dan zijn er nog mensen die beweren dat deze band zich te serieus neemt, haha