Dead Can Dance - Dionysus (2018)

Mjuman weet het nodige van wijn, weet ik uit ervaring....

Het was dan ook meer bedoeld als een ludieke opmerking over het feit dat dit album twee tracks bevat van boven de tien minuten, opgedeeld in verschillende passages. Ik had wellicht beter een knipoogje erbij kunnen zetten.

Helaas is The Mountain (voor mij) niet meer te beluisteren via Youtube. Heb hem 1x gehoord . Ergens anders misschien?

Viel mij ook op, volgens mij hadden ze ook soortgelijk geintje met hun vorige album Anastasis; ook daar was de plaat of een nummer ook maar beperkt te luisteren.
Ik heb The Mountain ook maar 1x gehoord, wel gelukkig een nummer met zang van Perry en Gerrard.

Act II - The Mountain is te beluisteren op deze site:
Pre-Order - Dead Can Dance - musicglue.com

Ze houden gewoon illegale verspreiding nog tegen (PIAS). Musicglue is de enige legale plek nog om het nummer te beluisteren, denk ik.

Via de dead can dance website is de track ook gewoon te beluisteren.

Uiteraard, dat zijn de enige twee officiële sites, denk ik.

Dat nummer klinkt goed, typisch DCD, maar niet heel verrassend.

Twee lange nummers, een dik half uur. Beter iets dan niets uiteraard, want het is toch altijd weer bijzonder als dit duo samenwerkt en onder de naam Dead Can Dance iets uitbrengt.

Dat 'iets' bestaat uit twee 'acts', elk onderverdeeld in aparte titels.

Het is en blijft mysterieus allemaal. Anastasis was voor mijn gevoel iets aardser dan normaal gesproken. Op Dionysus keert het Middeleeuwen-gevoel wat meer terug, maar hier vermengd met de latere wereldklanken van Spiritchaser.

Wat ook opvalt is dat het voornamelijk instrumentaal is. Binnen de acts gaat het duo het avontuur aan van meditatief naar Middeleeuws naar Mediterraan en tribal. Een caleidoscoop aan klanken. Zelfs geitengemekker en bijbehorende bellen blijven ons niet gespaard. En Lisa neemt haar Bulgaarse koortje weer mee.

Dead Can Dance moet je ondergaan, moet je beleven. Het is onthaastende muziek in tijden waar velen, inclusief ikzelf, het tegenovergestelde doen. Het zal dan ook voor veel luisteraars een pittige zit zijn, ook al duurt het album niet eens zo lang.
Maar dit album zal weinig nieuwe liefhebbers opleveren denk ik. Het zullen vooral de liefhebbers zijn die dit goed zullen waarderen. Het is als het ware een wereldreis door tijden en plaatsen heen. Het hele concept is goed doordacht en zit stevig in elkaar. Weg met losse nummers. Dit is een opvoering.

Dionysus is niet heel erg verrassend als je bekend bent met het voorgaande werk. De aanpak is nu misschien iets anders. Het levert een heerlijke flow op waar ik als liefhebber wederom van kan genieten. Toch wel een piepklein stapje terug t.o.v. de voorganger wat mij betreft, maar dat komt omdat ik de uitersten qua zang altijd zo spannend vind en dat is hier een beetje ondergeschikt geraakt aan het grote geheel. Maar misschien op de lange termijn dat dit gevoel bijtrekt. Goed is het hoe dan ook.

En ze hebben juist van die geweldige stemmen! Ik wacht nog even af tot het vinyl binnen is.

Als ik op de hoes kijk dan lijken Act I en Act II gewoon als Side I en Side II te gelden.

Ik zou op MusicMeter daarom de zes titels als zes aparte tracks vermelden. Of vergis ik me?

Die worden nu meer als instrument ingezet (vooral op Act 1 zijn ze nauwelijks te horen).


Ongetwijfeld dat het kant a en b zullen zijn, maar volgens mij is het wel echt de bedoeling van het duo om ze te presenteren als 1 lang nummer en zo klinkt het ook, je moet ook wel een beetje je best doen om te achterhalen wanneer het 'nieuwe nummer' begint. Je hoort het vooral aan de omslag in stijl en sfeer.

Ook op iTunes wordt het als twee nummers aangeboden.

Okee. Eens benieuwd of de CD twee of zes tracks zal tellen.

Ik moet hierbij onvermijdelijk denken aan Spirit Of Eden van Talk Talk.

Hier zie je de binnenkant van de hoes en de achterkant voorbij komen:

klik

Tja, lastig..... inderdaad benieuwd of je op de cd versie van nummer naar nummer kunt skippen of dat ook die twee nummers bevat. Aangezien ik alleen nog vinyl koop kan ik dat straks niet beoordelen

Zo te zien op de LP wel overgangen naar volgende nummer gemaakt. Het zouden trouwens 7 tracks zijn anders.

Overigens is het de beperking van musicmeter dat je niet beide kunt aangeven, zowel de acts als de tracktitels, zoals bijv. op discogs: Dead Can Dance - Dionysus (Vinyl, Europe, 2018) | Discogs

Die beperking heb je dus ook op iTunes.

Daar zal dan bewust voor gekozen zijn. Overgangen niet duidelijk genoeg om het afzonderlijke nummers te laten zijn zeker.

Typisch argument; kijk bijv eens naar Kode9 & Burial - Fabriclive 100 (2018) - een mix-cd (die dus eigenlijk continue doorloopt); bij de tracklist op de site staan geen tijden, maar in de cd-speler worden wel afzonderlijke tracknummers en -tijden gegeven en kan ik versneld naar de volgende track (die gewoon op 0:00 begint). Zou eens moeten kijken hoe dat bij Laughing Stock is opgelost.

Bij iTunes heeft dat gegeven een heel andere achtergrond: het afrekenmechanisme.

DCD is dus gewoon aardig voor de downloaders.

Ben wel benieuwd hoe het op de cd eruit zal zien. Op het vinyl zie je ruimte tussen de tracks, dus verwacht dat de cd ze ook wel los zal aangeven.

Sea Borne is erg toegankelijk en dansbaar, zit een heerlijke beat in.

Voor mij het toegankelijkste album van Dead Can Dance.
Natuurlijk zijn er de Oosterse en Middeleeuwse invloeden, maar door de beats klinkt het juist een stuk meer hedendaags. Elektronica heerst op dit moment in het muziekklimaat, en dat hoor je terug bij Dionysus, al denk ik dat hier de beats niet allemaal uit een kunstmatig kastje komen.
Toch is het klinischer, maar dan niet als stoorelement, meer als een aangename toevoeging.
Dead Can Dance durft zich misschien meer dan ooit in het nu te plaatsen.
Vergelijkbaar met ouder werk?
Ik vind dat totaal niet?
Slechter of beter?
Dit kan ik niet beoordelen, wel vind ik het een aangename nieuwe kijk op hun muziek, nu het tempo hier door de drums meer omhoog gestuwd worden.
Het melancholische heeft plaats gemaakt voor een gevoel van levensvreugde.
Act 1 is voor mij de zomertijd, nieuwe invulling van het leven, verfrissend.
Act 2 de wintertijd, vasthoudend aan het conservatieve, duistere tijden breken weer aan.
De klok verzetten afschaffen?
Nee, laten we bewust worden van de tijd; niet stilstaan in de tijd, maar eens in het half jaar een stapje terug doen, vervolgens een half jaar later een flinke stap vooruit.
Dead Can Dance laat hier horen dat het mogelijk is.

In het elektronische kastje, ik vind het wel mooi zo, meer in het heden.

een nieuw dead can dance altijd mooi om te luisteren al vind ik ps dat na hun comeback de magie voor mij er wel af is terwijl ik ze 4x live heb ervaren de mooiste is ooit in de oude Tivoli te utreg in 1987 within the realm of a dying sun en in 1988 the serpents egg in vredenburg ook in utreg zie you tube...dat vergeet ik nooit..
helaas gaat dit album het bij lange na niet evenaren.

Wat een kitsch. Samples van vogeltjes en andere 'exotische' geluiden (Deep Forest, Enigma, iemand?), veel quasi-mysterieus gedateerd ritmisch gedoe en nauwelijks vocaal vuurwerk van Gerrard. Ik zet The Serpents Egg nog maar 's op.

Nee! Verwacht je iets in de richting van Children of the Sun of The Host of Seraphim, dan kom je niet ver. Ik mis op dit album vooral de mooie liedjes en dito zang. Maar iets anders kan ook best mooi of op z'n minst boeiend zijn. Tot en met Anastasis vond ik het allemaal nog prima tot prachtig wat Dead Can Dance liet horen. Maar dit nieuwe album lijkt meer op iets dat al jaren op mijn stapeltje New Age CD's uit de vorige eeuw ligt te verstoffen. Nee, ik laat het hier maar verder bij. Jammer!

Net voor de eerste keer beluisterd. Ik ga met Eric mee dat het gebrek aan songs met de stemmen van (vooral imo) Perry en Gerrard, het wel een pittige zit maakt. Hoewel het album maar 36 minuten duurt, voelt het voor mij veel langer, misschien idd door de flow van het album. Ik vind deze dus op het eerste gehoor interessanter dan de voorganger, waar ik niet veel mee heb.

Vanwege het oudere werk had ik nog een beetje hoop, maar eerlijk gezegd vind ik dit ook nogal kitch, ik mis de diepere lagen, het is voorspelbaar althans zo komt het op mij over.

Goeiedag - een gewaarschuwd mjumens telt voor twee, dus als we ieder dit met 1,75* zouden waarderen kom ik op 3,5* uit en daarvan ben ik (nog) niet overtuigd.

Ik twijfel tussen dit typeren als een soundtrack voor een kannibalendis, een op schijf gepleurde zwik intro's, dan wel de ontvreemde instructietape van een buikdanslerares. Dit valt niet mee - als ik dit soort oosterse invloeden terug wil horen in muziek vind ik bijv Transglobal Underground of Ofra Haza een stuk smakelijker. Met het voordeel van een relatief kort album en de duur van een gemiddeld DCD-optreden is er voor het concert in mei nog geen mens overboord: betekent dat ze aardig wat tijd hebben voor het spelen van ouder werk. In mijn huidige beleving wacht ik nog even met een vinylistische aanschaf.

Misschien moet ik dit ook niet overdag draaien als ik fris en fruitig ben, maar savons wat later, wanneer enige drank in de man is en ik wat vergevingsgezinder ben.

Voor nu klinkt het album zoals de hoes eruit ziet, gekunsteld.

Zo kan je iedere stem wel voorzien van een kanttekening .
Ik zou zeggen dat juist de fris & fruitig stem de meest objectieve is!