Dead Can Dance - Dionysus (2018)

Twee lange nummers, een dik half uur. Beter iets dan niets uiteraard, want het is toch altijd weer bijzonder als dit duo samenwerkt en onder de naam Dead Can Dance iets uitbrengt.

Dat 'iets' bestaat uit twee 'acts', elk onderverdeeld in aparte titels.

Het is en blijft mysterieus allemaal. Anastasis was voor mijn gevoel iets aardser dan normaal gesproken. Op Dionysus keert het Middeleeuwen-gevoel wat meer terug, maar hier vermengd met de latere wereldklanken van Spiritchaser.

Wat ook opvalt is dat het voornamelijk instrumentaal is. Binnen de acts gaat het duo het avontuur aan van meditatief naar Middeleeuws naar Mediterraan en tribal. Een caleidoscoop aan klanken. Zelfs geitengemekker en bijbehorende bellen blijven ons niet gespaard. En Lisa neemt haar Bulgaarse koortje weer mee.

Dead Can Dance moet je ondergaan, moet je beleven. Het is onthaastende muziek in tijden waar velen, inclusief ikzelf, het tegenovergestelde doen. Het zal dan ook voor veel luisteraars een pittige zit zijn, ook al duurt het album niet eens zo lang.
Maar dit album zal weinig nieuwe liefhebbers opleveren denk ik. Het zullen vooral de liefhebbers zijn die dit goed zullen waarderen. Het is als het ware een wereldreis door tijden en plaatsen heen. Het hele concept is goed doordacht en zit stevig in elkaar. Weg met losse nummers. Dit is een opvoering.

Dionysus is niet heel erg verrassend als je bekend bent met het voorgaande werk. De aanpak is nu misschien iets anders. Het levert een heerlijke flow op waar ik als liefhebber wederom van kan genieten. Toch wel een piepklein stapje terug t.o.v. de voorganger wat mij betreft, maar dat komt omdat ik de uitersten qua zang altijd zo spannend vind en dat is hier een beetje ondergeschikt geraakt aan het grote geheel. Maar misschien op de lange termijn dat dit gevoel bijtrekt. Goed is het hoe dan ook.

Nee! Verwacht je iets in de richting van Children of the Sun of The Host of Seraphim, dan kom je niet ver. Ik mis op dit album vooral de mooie liedjes en dito zang. Maar iets anders kan ook best mooi of op z'n minst boeiend zijn. Tot en met Anastasis vond ik het allemaal nog prima tot prachtig wat Dead Can Dance liet horen. Maar dit nieuwe album lijkt meer op iets dat al jaren op mijn stapeltje New Age CD's uit de vorige eeuw ligt te verstoffen. Nee, ik laat het hier maar verder bij. Jammer!

Hoog strijkkralengehalte en helaas nog maar een zwak aftreksel van de vorige DCD-albums. Misschien nog iets voor bij een film maar zonder dat verveelt het snel en klinkt allemaal vrij inspiratieloos. Ik mis diepte wat imo ook komt doordat de prachtige stem van Brendan te veel afwezig is om het te zweverige new age te transformeren naar muziek met een “ziel”. Ben bang dat Lisa “Jomanda” Gerrard te veel haar stempel op dit album heeft gedrukt. 1 voordeel: zit wel weer in de flow om de vorige albums weer lekker te gaan beluisteren. Amnesia laat precies horen wat ik bedoel.
?

Na alle eerder genoemde recensies ging ik met enige “tegenzin” aan mijn errste luistersessie.
Opener Seaborne, Nepal Ireland schieten door door mijn landschap, wat een strakke opener.
Er gloort hoop voor dcd en mijn persoon aangaande Dyonisus.
Liberator of minds teekt dat door. Lekkere flow, live zal dit geweldig zijn in Mei.
Danche of the Bacchantes, eerste wat mindere nummer, wellicht door het minder mistiek belichaamd.

theMountain, deze track had ik al gehoord en is een DCD parel, zang van Perry ondersteund door Gerrard. Wat een mooie sfeer in dit nummer.
The Invocation begint wat teleurstellend, dan meer tempo, hoopvol toch verder luisteren... bekende instrumenten die een herhaling zijn van ouder werk. Slecht nee, meer van hetzelfde ja..
The Forest, ondanks de lekkere beat, aanstekelijke meer van hetzelfde, wat het vorige nummer ook al had... wel bezwerend
Psychpomp, lag ondanks de eerdere recensies onbewust mijn lat te hoog? Mis in dit nummer de magie, vuller die eigenlijk er af had kunnen blijven, jammer, Act 1 begon zo sterk en Act 2 had een goede 2de kunnen worden, maar deze psychologische pomp heeft een andere aandrijving nodig.

Het was mijn eerste luisterbeurt, morgen maar herhaling met hopelijk beter resultaat.

Dionysus maakt het niet waar , maar ik ben wel blij dat met dit album in mei we live meer mogen horen. Gezien het instrumenten gebruik verwacht ik vooral veel te horen van Serpents Egg, Spirit Chaser en Into the Labyrinth?
Voorlopig een 3,5 *

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dead Can Dance - Dionysus - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Je moet zelf zorgen voor de bijzondere beelden, maar vervolgens zorgt Dead Can Dance voor de bijzonder fraaie soundtrack
Ik heb lang niet altijd wat met de muziek van het Australische Dead Can Dance en de afgelopen jaren was het bovendien stil rond de band van Brendan Perry en Lisa Gerrard. Dionysus pakt me echter onmiddellijk. De mix van klassieke muziek, New Age, Keltische muziek en wereldmuziek zorgt niet alleen onmiddellijk voor ontspanning, maar prikkelt ook de fantasie. Dead Can Dance heeft de soundtrack gemaakt voor een film die je zelf mag bedenken. De locaties liggen met de invloeden redelijk vast, maar verder kan het alle kanten op met de mooie maar ook spannende klanken van Dead Can Dance.


De Australische band Dead Can Dance kwam tot dusver nog niet voor op deze BLOG. Dat is ook niet zo gek, want de band maakte de afgelopen tien jaar slechts één studioplaat (Anastasis uit 2012) en die viel me flink tegen.

Nu moet ik direct toegeven dat ik sowieso lang niet altijd fan ben van de muziek van de band rond Brendan Perry en Lisa Gerrard. Als liefhebber van popsongs met een kop en een staart is de muziek van Dead Can Dance me vaak wat te langdradig of te zweverig, waardoor het stapeltje Dead Can Dance in mijn platenkast betrekkelijk smal is.

Het deze week verschenen Dionysus ga ik er echter zeker aan toevoegen, want de nieuwe plaat Dead Can Dance boeit me weer wel. Dat betekent overigens niet dat de Australische band opeens popsongs met een kop en een staart maakt en de langdradige of zweverige tracks heeft afgezworen. Integendeel zelfs.

Dionysus bestaat uit zeven songs, die in twee actes goed zijn voor 36 minuten muziek. Het is muziek die ik bij vlagen zeker als zweverig of langdradig kan bestempelen, maar het is ook beeldende muziek die garant staat voor mooie beelden op het netvlies. Zeker in de eerste acte zijn nauwelijks vocalen te horen en als ze al zijn te horen zijn het om uithalen die meer als instrument dan als stem klinken. Het zijn uithalen die worden gecombineerd met klanken die putten uit de archieven van de Keltische muziek, de wereldmuziek, de New Age en de klassieke muziek en die zijn aangevuld met geluiden uit de natuur.

Mijn kat reageert steeds fel op de vogelgeluiden, maar ik vind de eerste acte van Dionysus vooral ontspannend. Dead Can Dance maakt muziek waarop het lekker wegdromen en waarin de eindbestemming een flink stuk naar het zuiden ligt. Te ver wegdromen is echter ook weer zonde, want er gebeurt van alles op de plaat die, zoals we van het duo gewend zijn, razendknap in elkaar steekt.

Brendan Perry en Lisa Gerrard hebben zich dit keer laten beïnvloeden door de Griekse god Dionysos, die ooit eens begon als god van de wijn, maar later ook een groot deel van de natuur en het welzijn van de mens in het Griekse Rijk in zijn portefeuille kreeg. Dead Can Dance eert op Dionysus de gelijknamige Griekse god en het is dan ook niet zo gek dat in muzikaal opzicht vooral wordt geput uit de archieven van de Mediterrane en vooral de Noord-Afrikaanse muziek.

In de eerste acte zijn vooral instrumenten te horen, maar in de tweede acte duiken ook stemmen op in tracks met Noord-Afrikaans aandoende songs, al staat alles wel in dienst van de beeldende muziek op de plaat, die vaak nogal mysterieus aan doet.

Ik kan me heel goed voorstellen dat er muziekliefhebbers zijn die helemaal niets hebben met de nieuwe plaat van Dead Can Dance, maar wanneer de schoonheid van de plaat je eenmaal raakt, wint de plaat snel aan kracht en word je nadrukkelijk geprikkeld om je eigen beelden te bedenken bij de bijzondere muziek van Brendan Perry en Lisa Gerrard. Ik sta er zelf lang niet altijd open voor, maar Dionysus vind ik prachtig en de plaat wordt alleen maar mooier. Erwin Zijleman

Zo, gisteren de Limited book versie ontvangen dus hup,
meteen luisteren die hap. Gezien het uiteenlopen van stemmen hield ik m’n hart vast. Within the realm.... staat al jaren op 1 in mijn persoonlijke albumlijst aller tijden en dat is eigenlijk nauwelijks meer te overtreffen. Bombast en onaardse pracht raken mij op dat album tot op het bot. Sindsdien is het wat mij betreft meer oppervlakkig en meer cultureel en wordt de gevoelige snaar zelden geraakt. Op het album Spiritchaser gebeurde dit eigenlijk helemaal niet zonder dat het slecht was. Op het nieuwste DCD album gebeurt eigenlijk hetzelfde: goed doordachte, culturele muziek (voor de hogeropgeleide) maar zonder ziel.
Een gemiste kans als je weet waar ze toe in staat zijn. Het klinkt als een klok en is razend knap in elkaar gezet. Op mijn oorpluggen hoor je dit alles op z’n best. Aan finesse ontbreekt het niet. Ze krijgen het voor elkaar om me geboeid te laten luisteren naar een genre dat ik normaal gesproken volledig langs me heen laat gaan. Dat is en blijft een positief verschijnsel. Dus een kleine 4 sterren is op zijn plaats. Het verschil met de 5 sterren die ik Within the realm.... geef lijkt klein, maar dat komt omdat dit album eigenlijk 10 sterren verdient terwijl 5 het maximum is.

Ik kijk uit naar het optreden in Utrecht waar de ouwe meuk volop aan bod zal komen. Misschien weten ze mijn ziel op dat moment weer vol te raken.

Goed, misschien is het niet helemaal eerlijk, maar ik heb met opzet Within the Realm of a Dying Sun, The Serpent's Egg en Aion achter elkaar geluisterd en daarna dit album opgezet. De eerst genoemde drie albums bevatten werkelijk muziek en zang die mij in sferen kunnen brengen, zo uniek, dat er nauwelijks andere muziek is te benoemen die me op die plekken kan brengen. Dead Can Dance bereikt daarmee iets unieks. Niet op zijn minst weet Lisa Gerrard dat met haar klanken te bereiken op de genoemde albums. Noem het door merg en been, noem het je ziel raken of whatever, het gaat gewoon heel diep. Dit voel je of je voelt het niet en dan luister je meestal geen Dead Can Dance. Ook Perry's stem is fabuleus, al bevindt hij zich in andere regionen, aardser, maar o zo warm en een streling voor je oren.

Dan nu Dionysus. Op zichzelf staand een heel aardig album, veel wereldmuziek met lekkere ritmes en oosterse klanken. Dead Can Dance kan dat als de beste. Maar ik mis wat en dat begint al direct op de A kant. ACT I is op wat ritueel inboorlingen geroep na vrijwel helemaal instrumentaal. Ja, lekker hoor de ritmes en klanken. Ik kan er prima naar luisteren en heb ook geen moeite zo nu en dan eens mee te bewegen, maar de diepgang op voornoemde albums wordt nergens bereikt. Met name de prachtige zang en de tripjes naar hogere sferen mis ik. Dat is namelijk wat Dead Can Dance voor mij zo uniek maakt. Het is dus lekkere muziek en heus ook mooi, maar het voelt wat meer als doorsnee wereldmuziek door het gemis.

ACT II is ietsje andere koek. We gaan in elk geval al iets meer de diepte in (of de hoogte, hoe je het ook wil noemen). The Mountain zou niet verkeerd hebben gestaan op Anastasis. Hier in elk geval niet alleen fijne muziek, maar ook mooie zang. De sfeer die op de genoemde magische drie wordt gehaald, wordt niet bereikt, maar enigszins erop wegzweven is mogelijk. Het is echter niet zo dat ik heel ACT II van dat niveau vindt. De zang in The Invocation raakt bij mij geen gevoelige snaar. The Forest luistert prima weg, maar blijft relatief toch vrij vlak en ook het laatste nummer kan mij niet pakken zoals ik dat het liefst zou willen.

Hiermee wil ik niet zeggen dat Dead Can Dance een slecht album heeft afgeleverd. Ik kan er nog steeds met plezier naar luisteren. Alleen hetgeen waar Dead Can Dance bij mij voor staat, maken ze niet waar op dit album. Daar waar ik op Anastasis nog wel volledig kan wegdromen, al is het album ook geheel niet te vergelijken met de drie waar ik dit review mee begon, maar op zijn eigen manier fantastisch, blijf ik met Dionysus met beide benen op de grond staan. Wat ik het meest mis blijven echt de schitterende onwereldse zangpartijen en hogere sferen.

Gelukkig weet ik dat ze live weer een fantastische set zullen neerzetten, dus ik kijk er niet minder door uit naar 13 mei 2019.

Eerlijk is het niet maar natuurlijk wel volkomen waar in mijn beleving.. Als je de eerste CD's opzet: werkelijk ware en vernieuwende muziek destijds (er ging een wereld voor me open toen ik de band live mocht aanschouwen in 1986). Compleet tijdloos met een heerlijke gloomy sfeer. Vergeet ook Spleen en ideal niet en de eerste CD.... Enfin.. dat waren muziekstukken die nog steeds staan als een huis. Ik zie de huidige projecten meer als een zwakke afspiegeling van een ooit grootse band.

Mooie en sfeerrijke cd,al deed Dionysus me,vooral in het begin nogal eens aan Passion van Peter Gabriel denken.Later worden er ook andere muzikale invloeden aangeboord en krijgt dit negende Dead can dance album een wat meer oorspronkelijke en diverse sound.Naast de Oosterse muziek betekent dat Russische,Bulgaarse,Latijns Amerikaanse en middeleeuwse ingrediënten waarbij ook,de daar gebruikte en niet altijd even bekende instrumenten een rol toebedeelt krijgen.
Dat levert een prachtig resultaat op,al hadden de vocalen van Lisa Gerard,voor mij wel een wat grotere inbreng mogen hebben.
Nu is Dionysus een luisterplaat pur sang waarbij je heerlijk bij kan wegdromen,en eerlijk gezegd zulke albums kan je eigenlijk niet genoeg in huis hebben.

De ontwikkeling van Dead Can Dance is bijna bovenaards te noemen. Als beginnende post-punk band met eigen karakter lieten ze al en sterke indruk achter met het voor mij onovertroffen In Power We Entrust the Love Advocated met Brendan Perry op zang. Al zal hiermee veel liefhebbers voor de kop gestoten worden, die meer hebben met de engelachtige zang, want zo moet dat wezen wel klinken, van Lisa Gerrard in het Magnus Opus genaamd The Host of Seraphim. De track maakte hier voornamelijk indruk bij het geslaagde einde van The Mist, eem film die verder tegenviel. Dead Can Dance die zich ondertussen verder ontwikkelde via een meer traditioneel Middeleeuws geluid en vervolgens kennis liet maken met de samenvlechting van meer Oosterse culturen tot weer een prachtig geheel. Na zestien jaar van stilte het geboortekaartje afleverde van een nakomeling genaamd Anastasis, behoorlijk broeierig, maar oh zo sfeervol.

Nu, weer ruim vijf jaar later is er dan vrij onverwachts Dionysus, die minder verrassend werkt, wat zeker met het volgende te maken heeft. Dead Can Dance maakte live veel indruk door de veelzijdigheid van instrumenten op het podium, hier weten ze dat geluid, duidelijk hoorbaar op een kunstmatige manier te produceren. Met behulp van drumcomputer, keyboard, synthesizer en andere elektronische hulpmiddelen. Van veel bands kan je dit prima hebben, maar bij een act als Dead Can Dance, waar de echtheid een grote rol speelde, heb ik hier veel meer moeite mee. Dionysus is een plaat die bestaat uit twee tracks, welke weer onderverdeeld zijn in meerdere stukken.

Dionysus is een mythische Griekse God met een behoorlijk menselijk karakter. De mengeling van zwakheid en moed, van weelderigheid en kracht komt vooral naar boven; gesymboliseerd in de druif. Net als bij Bacchus staan de door alcohol overheersende (wijn)feesten centraal. Niet alleen de positieve effecten van dit genotsmiddel staan komen aan bod, ook zijn er in zijn omzwervingen genoeg negatieve gevolgen bekend. Het uitbundige, bijna manische feestgevoel hoor je terug, maar ook is er genoeg ruimte voor de meer donkere kanten van zijn geschiedenis.

De puurheid zit gevangen in een gouden kooitje, en de kunstmatige vogelgeluiden werken niet in het voordeel. De keizer van het sprookje De Chinese Nachtegaal verlangde uiteindelijk ook naar het originele gefluit, en niet naar het mechanische blikken geluid. Bij het begin van Liberator Of Minds moet ik hier heel sterk aan denken, de tekstloze klaagzang van Gerrard roept een wanhopig sfeertje op, als rouwende vrouwen die treuren om hun stervende leider. Eigenlijk vat dit lied Dionysus het beste samen. De behoefte naar echtheid is sterk aanwezig, al is het verder een behoorlijke goede plaat. Je hoort wel alle genoemde invloeden hier in terug; het Oosterse sabeldans achtige, het meer statische Middeleeuwse theatrale, en zelfs het trieste zware post-punk.

Al snel tijdens opener Sea Born komt dit gemis pijnlijk naar boven drijven; het repeterende drumgeluid klinkt net niet krachtig genoeg, zelfs wat aan de vlakke kant, zonde, want verder heeft het een prima spannende opbouw. Ook de ondersteunende menselijke klanken lijken door de blender gehaald te zijn gevormd tot een smoothie in de nog experimentele fase; wel lekker, maar niet luchtig genoeg, te zoet, en er mist een onderscheidend ingrediënt, welke het net wat pittiger hoort te maken. Volgens mij zijn het allemaal bestaande sample fragmenten van andere songs, waar Gerrard haar kunsten laat horen. Na meerdere luisterbeurten pakt het mij wel, maar het blijft even wennen. Het einde is heerlijk duister en mysterieus.

Dance Of The Bacchantes zou gebruikt kunnen worden als dansbewegingen voor een inheemse gevechtssport, waar het eerbied hebben voor je tegenstander op de voorgrond staat. Een mix tussen tribal, trance en zelfs toegankelijke nineties industrial, door de vrolijke klanken is het allemaal een wat minder zwaar muzikaal hoogstandje. Tot hier toe de a-kant, Act 1 genaamd.

Was er daar nog sprake van het gevoel van een nazomer, bij Act 2 duiken we wel gelijk de deprimerende herfst in. The Mountain heeft een prachtige opbouw, maar echt warm van binnen wordt je toch pas als je Brendan Perry eindelijk hoort zingen. Vervolgens valt ook Lisa Gerrard in, maar je hoort dan dat ouderdom misschien wel de voorbede is voor meer wijsheid, ook hier hoor je slijtage in haar stem. Weg is het engelengeluid, daarvoor is het meer hulpeloze breekbare in de plaats gekomen. Even slikken, maar vervolgens heb je er wel vrede mee. Zo aards heeft ze nog nooit eerder geklonken, en opeens hebben we te maken met een medemens; en niet met een overkoepelende kracht, meer herkenning.

Bij The Invocation gaat ze daar mee door, maar hier klinkt het net allemaal wat meer Oost Europees, al is hier het zelfvertrouwen wel aanwezig. Eigenlijk heeft dit wel wat, ze domineert de achtergrondkoortjes, die nog jong en fris klinken; alsof er een betrouwbare oudere hogepriesteres ze langzaam in hypnose wiegt.

Als in een goed huwelijk worden de rollen gelijkwaardig verdeeld, dus bij The Forest wordt de microfoon weer overhandigd aan Perry, die wel nog net zo jeugdig klinkt als vijfendertig jaar geleden. Wat blijft het een genot om zijn rustgevende diepe stem te horen.

Afsluiter Psychopomp heeft net een te lang intro, en het duurt hierdoor een hele tijd voordat er echt wat gebeurd, zonder Perry zou het ook een heel stuk minder scoren bij mij. Ook hier geeft zijn geluid een warme mediterende werking, die je doet verlangen naar eenheid met lichaam en geest. Dit klinkt wat spiritueel, maar anders is het niet te verwoorden. Gerrard zit hier mooi verwerkt in de achtergrond, en rond het als in een cirkel perfect af.

Werd er bij de a-kant nog behoorlijk aan het fake gebeuren gestoord, bij de b-kant is dit gevoel echter totaal niet aanwezig. Het zal dan toch te maken hebben met de zang, die hier weer prominent aanwezig is. Dead Can Dance heeft twee zangers, met beide een eigenzinnig geluid. Gerrard moet haar beperkingen inzien en het een waarde oordeel geven en concluderen dat Perry beter past in zijn rol als leadzanger. Bij hem is nog steeds groei mogelijk, maar eerst moet dat zelfbeeld onder controle zijn, en de acceptatie er zijn van de muzikale partner.

Dead Can Dance - Dionysus | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com