menu

Dead Can Dance - Dionysus (2018)

mijn stem
3,58 (77)
77 stemmen

Australiƫ
Pop / Wereld
Label: [PIAS]

  1. ACT I : Sea Borne - Liberator of Minds - Dance of the Bacchantes (16:38)
  2. ACT II : The Mountain - the Invocation - the Forest - Psychopomp (19:26)
totale tijdsduur: 36:04
zoeken in:
3,0
Dat Dead can Dance anno 2018 nog bestaat en deze plaat uitbrengt is al wonderlijk opzich. In deze geestdodende muzikale tijd zijn DcD een muzikaal beschermd landschap, een natuurreservaat. Al sinds 1984 een authentieke band met muziek die je laat weten waar je gevoel zit, waar je ziel zit.

Niet hun beste plaat maar uiterst genietbaar want het brengt je weer naar de klanken van midden jaren 90, into the Lanyrinth en Spiritchaser. Act 1 vind ik net iets sterker dan Act 2. Favorieten: Liberator of minds, Dance of the Bacchantes, the Invocation en the Forest. Ik ben dankbaar.

avatar van Mausie
veluwe schreef:
In deze geestdodende muzikale tijd



Vroeger was alles beter? Er wordt nog zoveel mooie muziek gemaakt. We leven nu in een tijd waarbij het veel makkelijker is om je muziek te verspreiden en dus is het aanbod nu nog vele malen groter. Statistisch gezien moet er nu bijna zelfs betere muziek gemaakt worden dan vroeger. Ik beweer dat laatste overigens niet, er zijn vroeger ontzettend mooie albums gemaakt. Maar echt, als je denkt dat we in een geestdodende muzikale tijd leven, wat is dan je referentiekader? Radio? Iets verder kijken dan je neus lang is zou ik zeggen.

avatar van deric raven
4,0
Mausie schreef:

Vroeger was alles beter? Er wordt nog zoveel mooie muziek gemaakt. We leven nu in een tijd waarbij het veel makkelijker is om je muziek te verspreiden en dus is het aanbod nu nog vele malen groter. Statistisch gezien moet er nu bijna zelfs betere muziek gemaakt worden dan vroeger.




Wat een onzinargument, omdat het nu gemakkelijker is om muziek aan de man te brengen is het beter?
Kom op zeg, vroeger werd er veel geld besteed aan een opname studio, terwijl zelfs ik nu thuis een album in elkaar kan zetten.
Ik ben het eens met je dat er nog steeds goede muziek wordt gemaakt, maar jouw argument is echt niet overtuigender dan dat van veluwe

avatar van Mausie
deric raven schreef:
Mausie schreef:

(quote)




Wat een onzinargument, omdat het nu gemakkelijker is om muziek aan de man te brengen is het beter?
Kom op zeg, vroeger werd er veel geld besteed aan een opname studio, terwijl zelfs ik nu thuis een album in elkaar kan zetten.
Ik ben het eens met je dat er nog steeds goede muziek wordt gemaakt, maar jouw argument is echt niet overtuigender dan dat van veluwe


Ik zeg niet dat het nu beter is, ik vind zelf zowel muziek van vroeger als van nu goed. Dus daar zijn we het idd over eens. Maar statistisch gezien is het wel plausibeler dat er nu meer talent zal bovendrijven, dan vroeger. Stel dat er eerst 10.000 mensen muziek maakten en aan de man brachten, en nu 100.000. Dan is de kans toch groter dat er nu meer talent zal bovendrijven? Muziek wordt overigens niet per definitie beter door een opnamestudio. En dit zeg ik puur, omdat ik het bizar vind dat sommige mensen menen dat er nu alleen maar bagger gemaakt wordt. Hoor je namelijk vaker. Alsof men vroeger meer talent had. Dat gaat voor geen enkel vakgebied op denk ik persoonlijk.

Wat betreft je laatste punt. Mijn argument kan niet minder sterk of sterker zijn, want er werd geen argument gemaakt voor ‘deze geestdodende muzikale tijd’.

3,0
Fff off-topic, Mausie begrijpelijk dat je afgeeft op die vroeger was alles beter attitude maar je argument statistisch gezien is het wel plausibeler dat er nu meer talent zal bovendrijven is niet helemaal correct, dat veronderstelt nl een ceteris paribus - dwz alle andere omstandigheden zijn gelijkgebleven en dat is niet noodzakelijkerwijs zo: YouTube is daar wel het bewijs voor - ook de minder getalenteerden hebben nu i.t.t. voorheen een uitlaatklep gevonden voor wanprodukten.

Binnen het oeuvre van Dead Can Dance neemt dit album - hoe herkenbaar ook qua geluid - een zeer bescheiden plaats in en binnen de dit jaar verschenen albums is het niet echt moeilijk om een dozijn interessantere (betere?) te vinden.

avatar van Chameleon Day
4,0
Mij begint het album steeds beter te bevallen, ook Act I. Natuurlijk komen de vernieuwende albums van DCD vooral uit de jaren 80. Tot en met Aion zou ik zo zeggen. Maar dit afdoen als "kitsch" - zoals OOR meent te moeten doen - doet geen recht aan de kwaliteiten van het album en ook de band. En ja, als de wereldmuziekinvloeden je niet liggen, moet je eigenlijk al niet meer beginnen aan DCD vanaf Serpent's Egg...

avatar van Mausie
Mjuman schreef:
Fff off-topic, Mausie begrijpelijk dat je afgeeft op die vroeger was alles beter attitude maar je argument statistisch gezien is het wel plausibeler dat er nu meer talent zal bovendrijven is niet helemaal correct, dat veronderstelt nl een ceteris paribus - dwz alle andere omstandigheden zijn gelijkgebleven en dat is niet noodzakelijkerwijs zo: YouTube is daar wel het bewijs voor - ook de minder getalenteerden hebben nu i.t.t. voorheen een uitlaatklep gevonden voor wanprodukten.


Oh, dat is zeker waar! Het werkt twee kanten op. Ik beweer ook niet dat er minder slechte/lelijke muziek wordt uitgebracht nu Ik kan mijn statistiek argument verder natuurlijk nooit bewijzen, maar op basis van logica verwacht ik in een grotere populatie altijd een groter aantal creatieve mensen dan in een kleinere populatie. En dus ook een groter aantal minder getalenteerden. Dus aan ons de taak om het kaf van het koren te scheiden in deze tijden

avatar van Premonition
3,0
Chameleon Day schreef:
En ja, als de wereldmuziekinvloeden je niet liggen, moet je eigenlijk al niet meer beginnen aan DCD vanaf Serpent's Egg...


Tot en met Aion, zou ik zeggen.

avatar van Chameleon Day
4,0
De wereldmuziek doet zijn intrede toch al op Serpent's Egg (Oost-Europese volksmuziek) en Aion (Middeleeuwse gezangen/folk).

avatar van Alicia
3,0
Into the Labyrinth vind ik juist wél mooi. Spiritchaser iets minder, en toch is ook dat album fijner om naar te luisteren dan Dionysus. Wat mij betreft ligt het dus niet aan wereldmuziek invloeden of het gebruik van minder bekende of exotische instrumenten. Integendeel zelfs! Ik zou dit dan ook liever geen 'kitsch' willen noemen, daar is de muziek van Dead Can Dance mij te dierbaar voor. Maar dit nieuwe album raakt mij nog altijd niet. Dan luister ik liever naar dit album .

avatar van Premonition
3,0
Chameleon Day schreef:
De wereldmuziek doet zijn intrede toch al op Serpent's Egg (Oost-Europese volksmuziek) en Aion (Middeleeuwse gezangen/folk).


Wereldmuziek wil wat mij betreft zeggen, niet uit ons werelddeel

avatar van Chameleon Day
4,0
Dan heb je gelijk.....Wat de boer niet kent, ......

avatar van Premonition
3,0
Chameleon Day schreef:
Dan heb je gelijk.....Wat de boer niet kent, ......


Gaan we schelden? Ik licht jouw schoonfamilie anders in...

3,0
Premonition schreef:
(quote)


Wereldmuziek wil wat mij betreft zeggen, niet uit ons werelddeel


Vaut, een voorbeeld: Mari Boine (Noors-Samers), uit Noord Noorwegen: Mari Boine - Vuoi Vuoi Mu (Vuoi Vuoi Me) - YouTube

Legde na een vijfde beluistering deze associatie: wat Reader's Digest (in NL bekend als Het Beste) is voor tijdschriften (wereldwijd), hap-snap, beetje dit/beetje dat, niet te moeilijk is dit album voor wereldmuziek: type primer, intro, soort van - no offence intended, analoog aan die geleboekenserie - "wereldmuziek voor dummies".

Vrees dat ik uiteindelijk niet hoger uit zal komen dan 3* en dan ben ik nog aardig

avatar van Chameleon Day
4,0
Ik denk niet dat DCD met dit album - en de voorafgaande albums - de intentie heeft gehad om wereldmuziek "pur sang" te brengen en ook geen introductie daartoe. Het gaat om het verwerken in hun eigen geluid van invloeden...En dat gebeurt op dit album niet op een wezenlijk andere manier - bijvoorbeeld gemakzuchtiger - dan op andere albums. Iets geheel anders is of het je aanspreekt of niet. En je kunt natuurlijk uitgeluisterd zijn op de "formule".

avatar van Chameleon Day
4,0
Hier een lezenswaardig interview met Perry en Gerrard over dit album en de aanstaande tour:

Dead Can Dance’s Brendan Perry, Lisa Gerrard on ‘Dionysus’ LP, Tour – Rolling Stone - rollingstone.com

Samengevat: het album is Perry's project. Gerrard voerde uit wat Perry bedacht had. Perry benadert de muziek welhaast academisch (verricht onderzoek e.d.); Gerrard veel meer vanuit emotie.

En de tour....er gaat niets gebracht worden van Dionysus (zou te complex zijn)...maar wel veel uit de jaren 80/90 met nadruk op nummers die nog nooit live zijn gebracht (waaronder het debuut, Spleen, JP-sessies en oude demo's) en onbekend (deels nieuw) werk. En 3/4 nummers van WtRoaDS.

Dus weinig wereldmuziek...

Ik kijk uit naar mei!!

3,0
Chameleon Day schreef:
Ik denk niet dat DCD met dit album - en de voorafgaande albums - de intentie heeft gehad om wereldmuziek "pur sang" te brengen en ook geen introductie daartoe. Het gaat om het verwerken in hun eigen geluid van invloeden...En dat gebeurt op dit album niet op een wezenlijk andere manier - bijvoorbeeld gemakzuchtiger - dan op andere albums. Iets geheel anders is of het je aanspreekt of niet. En je kunt natuurlijk uitgeluisterd zijn op de "formule".


Wereldmuziek is - als term - ook een hopeloze stoplap. Invloeden zijn herkenbaar, maar dat is niet het probleem. Ook bij sommige jazz-albums, zoals Dhafer Youssef - Birds Requiem - YouTube herken je invloeden van wereldmuziek - het gaat om toepassing en uitwerking.

Hierboven is al eens aangestipt: na Aion nam in mijn beleving de kracht/betekenis van de band af: met Into the Labyrinth nog als sterkste album en gaandeweg werd het steeds minder. De breuk tussen de twee mensen leek hoorbaar in de composities (met uw welbevinden wat gepsychologiseer van mijn kant). De aardse kant van Perry spreekt mij meer aan dan het geëxalteerde van Gerrard (dat ik wel als "hyperspace" typeerde); die tweedeling kenmerkt ook de albums na Aion. En ik zei al eerder: de soloalbums van Gerrard liggeen me op een gegeven moment te zwaar op de maag.

Het interview moet ik nog lezen.

avatar van Premonition
3,0
Chameleon Day schreef:
En de tour....er gaat niets gebracht worden van Dionysus (zou te complex zijn)...maar wel veel uit de jaren 80/90 met nadruk op nummers die nog nooit live zijn gebracht (waaronder het debuut, Spleen, JP-sessies en oude demo's) en onbekend (deels nieuw) werk. En 3/4 nummers van WtRoaDS.


Shit, komen ze nu mee! En geen kaartjes natuurlijk meer te krijgen...

avatar van Premonition
3,0
De tour start in Rennes, zie ik, de huidige woonplaats van Perry. Daar zijn nog kaartjes beschikbaar. Verwacht eigenlijk dat plaatsgenoot Robin Guthrie ook nog even met een oud nummer meespeelt...

3,0
Premonition schreef:
De tour start in Rennes, zie ik, de huidige woonplaats van Perry. Daar zijn nog kaartjes beschikbaar. Verwacht eigenlijk dat plaatsgenoot Robin Guthrie ook nog even met een oud nummer meespeelt...


Berlijn wordt ook aangedaan - daar is nog plek; dichterbij en dat lijkt mij, gezien de tijd van het jaar, een interessantere bestemming.

avatar van raymondkeuters
5,0
Hoewel ik over het alemeen liever naar wat hardere bands luister blijf ik sinds halverwege de jaren tachtig een zeer groot fan van Dead can Dance. Ik vind alle albums van de buitencategorie en deze is daar geen uizondering op. Ik vind het hele album een heerlijke muzikale ervaring. Kan niet wachten om ze in mei weer te zien in Utrecht. Blijft áltijd een kippenvel-ervaring.

avatar van 4addcd
4,0
Zo, gisteren de Limited book versie ontvangen dus hup,
meteen luisteren die hap. Gezien het uiteenlopen van stemmen hield ik m’n hart vast. Within the realm.... staat al jaren op 1 in mijn persoonlijke albumlijst aller tijden en dat is eigenlijk nauwelijks meer te overtreffen. Bombast en onaardse pracht raken mij op dat album tot op het bot. Sindsdien is het wat mij betreft meer oppervlakkig en meer cultureel en wordt de gevoelige snaar zelden geraakt. Op het album Spiritchaser gebeurde dit eigenlijk helemaal niet zonder dat het slecht was. Op het nieuwste DCD album gebeurt eigenlijk hetzelfde: goed doordachte, culturele muziek (voor de hogeropgeleide) maar zonder ziel.
Een gemiste kans als je weet waar ze toe in staat zijn. Het klinkt als een klok en is razend knap in elkaar gezet. Op mijn oorpluggen hoor je dit alles op z’n best. Aan finesse ontbreekt het niet. Ze krijgen het voor elkaar om me geboeid te laten luisteren naar een genre dat ik normaal gesproken volledig langs me heen laat gaan. Dat is en blijft een positief verschijnsel. Dus een kleine 4 sterren is op zijn plaats. Het verschil met de 5 sterren die ik Within the realm.... geef lijkt klein, maar dat komt omdat dit album eigenlijk 10 sterren verdient terwijl 5 het maximum is.

Ik kijk uit naar het optreden in Utrecht waar de ouwe meuk volop aan bod zal komen. Misschien weten ze mijn ziel op dat moment weer vol te raken.

avatar van Chameleon Day
4,0
4addcd schreef:
...maar zonder ziel...


Dit zijn de woorden die me meteen opvielen in je glosse bij dit album. DCD en "geen ziel" is voor mij een tegenstrijdigheid. DCD = ziel in mijn beleving. Vanaf het debuut communiceert DCD op een emotioneel niveau, althans met mij. De muziek is weliswaar heel doordacht - goed te horen aan de heldere (bijna mathematische) gelaagdheid van de muzikale structuren - maar wordt altijd gebracht met veel (vaak dramatische) emotie. Op dit album fraai ten gehore gebracht op 'The Mountain' en 'The Invocation'.

Oppervlakkig? Geen ziel?...ik ervaar dat niet.

avatar van 4addcd
4,0
The Mountain en The Invocation zijn spreken mij op het eerste gehoor het meest aan vanwege de hogere gevoelswaarde. En het is ook bij mij zo dat ik DCD graag associeer met emotie. Daar waar sommigen hun muziek als depressief ervaren word ik er juist heel erg gelukkig van. Sterker nog, hoe triester hoe beter!

En toch ontbreekt hier bij mij de emotie grotendeels, terwijl de muziek me zeer aanspreekt. Een culturele en boeiende muzikale reis. Misschien wordt het verschil gemaakt door het grotendeels ontbreken van de schitterende stemmen van Lisa en Brendan.

Tot op zekere hoogte denk ik overigens ook een beetje terug aan Aion. Een album dat uitblinkt in culturele diepgang maar wat minder gevoelswaarde had dan zijn voorganger. Daarmee niets gezegd over het niveau! Minder emotie zegt bij mij niets over de kwaliteit, maar over de beleving die ik heb. Ik laat graag een gevoelige snaar raken, maar dat gebeurt niet gemakkelijk gelukkig. Immers; hoe zeldzamer de momenten, hoe meer bijzonder ze worden.

Op dit moment zijn enkele nummers van Exit North op dat gebied favoriet. Vorig jaar was het Jan Swerts die me betoverde. Maar niets zal ooit in de buurt komen van Persephone van het album Within the realm of a ... Dat is een regelrechte muzikale weergave van het innerlijke deel van mijn ziel.

avatar van Chameleon Day
4,0
Tsja, DEAD CAN DANCE - PERSEPHONE - YouTube; daar hebben we het niet over. Eén van DCD's allerbeste nummers...

avatar van reptile71
Goed, misschien is het niet helemaal eerlijk, maar ik heb met opzet Within the Realm of a Dying Sun, The Serpent's Egg en Aion achter elkaar geluisterd en daarna dit album opgezet. De eerst genoemde drie albums bevatten werkelijk muziek en zang die mij in sferen kunnen brengen, zo uniek, dat er nauwelijks andere muziek is te benoemen die me op die plekken kan brengen. Dead Can Dance bereikt daarmee iets unieks. Niet op zijn minst weet Lisa Gerrard dat met haar klanken te bereiken op de genoemde albums. Noem het door merg en been, noem het je ziel raken of whatever, het gaat gewoon heel diep. Dit voel je of je voelt het niet en dan luister je meestal geen Dead Can Dance. Ook Perry's stem is fabuleus, al bevindt hij zich in andere regionen, aardser, maar o zo warm en een streling voor je oren.

Dan nu Dionysus. Op zichzelf staand een heel aardig album, veel wereldmuziek met lekkere ritmes en oosterse klanken. Dead Can Dance kan dat als de beste. Maar ik mis wat en dat begint al direct op de A kant. ACT I is op wat ritueel inboorlingen geroep na vrijwel helemaal instrumentaal. Ja, lekker hoor de ritmes en klanken. Ik kan er prima naar luisteren en heb ook geen moeite zo nu en dan eens mee te bewegen, maar de diepgang op voornoemde albums wordt nergens bereikt. Met name de prachtige zang en de tripjes naar hogere sferen mis ik. Dat is namelijk wat Dead Can Dance voor mij zo uniek maakt. Het is dus lekkere muziek en heus ook mooi, maar het voelt wat meer als doorsnee wereldmuziek door het gemis.

ACT II is ietsje andere koek. We gaan in elk geval al iets meer de diepte in (of de hoogte, hoe je het ook wil noemen). The Mountain zou niet verkeerd hebben gestaan op Anastasis. Hier in elk geval niet alleen fijne muziek, maar ook mooie zang. De sfeer die op de genoemde magische drie wordt gehaald, wordt niet bereikt, maar enigszins erop wegzweven is mogelijk. Het is echter niet zo dat ik heel ACT II van dat niveau vindt. De zang in The Invocation raakt bij mij geen gevoelige snaar. The Forest luistert prima weg, maar blijft relatief toch vrij vlak en ook het laatste nummer kan mij niet pakken zoals ik dat het liefst zou willen.

Hiermee wil ik niet zeggen dat Dead Can Dance een slecht album heeft afgeleverd. Ik kan er nog steeds met plezier naar luisteren. Alleen hetgeen waar Dead Can Dance bij mij voor staat, maken ze niet waar op dit album. Daar waar ik op Anastasis nog wel volledig kan wegdromen, al is het album ook geheel niet te vergelijken met de drie waar ik dit review mee begon, maar op zijn eigen manier fantastisch, blijf ik met Dionysus met beide benen op de grond staan. Wat ik het meest mis blijven echt de schitterende onwereldse zangpartijen en hogere sferen.

Gelukkig weet ik dat ze live weer een fantastische set zullen neerzetten, dus ik kijk er niet minder door uit naar 13 mei 2019.

avatar van Chameleon Day
4,0
Geen reden voor paniek, Dionysus gaan ze niet spelen...

3,0
Heb afgelopen weekend hetzelfde gedaan als reptile71 vanaf The Serpent's Egg alle volgende lp's gedraaid. Werd me niet in dank afgenomen - ben je kerkelijk geworden of zo? was de vraag.

Blijkbaar wat de een als reflectie/bespiegeling ervaart, is voor een ander plechtstatig. Maar goed, ook bij Spiritchaser en Into the Labyrinth kan ik wel wat minder sterke momenten noemen, net als bij Anastasis.

Bij dit album - ik heb inmiddels de cd-versie tot mijn beschikking en die klinkt beduidend beter (meer dynamiek, opener) dan de gespotifietste mp3 - is het andersom: de sterkere momenten zijn in de minderheid, overwegend in ACT II. Vond het al een beetje pijnlijk om bij DCD de geluidskwaliteit als een pré te noemen; dat is nl altijd al goed verzorgd. Deze Dionysos zal evenwel niet mijn muziek- of drinkmaat worden.

avatar van dazzler
4,0
Ik ben ondertussen aan een tweede beluistering toe geweest.
Dit keer op basis van de CD zelf en ik ontwaar een eerste afknapper.
Geen extra info over de genesis van dit album in een boekje, maar een sober dubbel blaadje.
Ik had wellicht een duurdere editie moeten aanschaffen. Maar dat heb ik er niet voor over.

Ik blijf toch denken dat we bij dergelijke programmatische muziek een soort legende nodig hebben.
De CD telt inderdaad maar twee tracks (splitst dus de verschillende titels niet op) en dat is een statement.
Deze muziek mogen we niet te zeer beschouwen als een DCD album met songs, maar eerder als een suite.
Alsof de muziek een groter verhaal begeleidt waar ik nu met mijn gewone editie van verstoken blijf.
In die zin lopen vergelijkingen met de voorgangers altijd een beetje mank, vind ik.

Dance of the Bacchantes

Act I is bij mij voorlopig de favoriet omdat DCD hier echt voluit uptempo durft te gaan.
Een facet van hun muziek dat op Spiritchaser en Anastasis wat onderbelicht was gebleven.
Plus die oosterse invloeden die hier het nadrukkelijkst aanwezig zijn.

reptile71 schreef:
Goed, misschien is het niet helemaal eerlijk, maar ik heb met opzet Within the Realm of a Dying Sun, The Serpent's Egg en Aion achter elkaar geluisterd en daarna dit album opgezet.

Ik kan me erg goed vinden in je analyse. Heb deze albums niet integraal gedraaid,
maar kwam tijdens de beluistering van Dionysos wel bij Ullyses terecht als een track
die nog steeds blijft stijgen in mijn achting... toch een beetje de ultieme luistersensatie
omdat het nummer ook oproept tot een ontdekkingsreis in het zog van de muziek.

avatar van raymondkeuters
5,0
Ik zet 'm steeds weer op, da's een goed teken. Ik vind 'm nog steeds beter worden en trek 'm persoonlijk beter dan Anastasis.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:51 uur

geplaatst: vandaag om 14:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.