Black Sabbath - Mob Rules (1981)

Ik heb dit album ooit aangeschaft naar aanleiding van een zeer lovende recensie in de Aardschok, toen het volgens mij nog slechts bestond uit gestencilde A4-tjes met een nietje gebonden. Tot op de dag van vandaag nooit spijt van gehad. Heerlijk album! Lekker zwaar en zompig, met gave vocalen en briljant gitaarwerk. In mijn optiek naast de eerste twee platen, het beste wat Black Sabbath gemaakt heeft.
Die hoes is ook al zo'n fraai kunstwerkje en vult de muziek helemaal aan. Zompig dus

De eerste drie Aardschokken waren zelfs zwart-wit en daarna een aantal uitgaven in "tweekleurendruk", dus groenig en rozig en blauwig. Beperkt verkrijgbaar via verkooppunten in het undergroundcircuit..
Net zo underground als dit zompige album van Sabbath inderdaad: een mijlpaal in de hardrock toendertijd.

Een album dat uitkwam op het vrij grote Vertigo en in de US direct naar het goud ging, noem ik toch allesbehalve underground.

Misschien "ondergronds" als zijnde The mole rules?

Visueel: de op één na mooiste hoes van Black Sabbath.
Auditief: precies zoals Robertoooooh zegt: zwaar en zompig.

5,0 sterren staan als een huis.
Bedankt Black Sabbath!
The End.
Einde.
Fin.

Toen deze LP uitkwam was het minder verrassend dan Heaven & Hell maar de bonus CD van de de luxe versie maakt veel goed
Eigenlijk zijn alle CD's zonder Ozzy van zeer hoog niveau (behalve Forbidden dan)

Ik heb de deluxe in bestelling gegooid vorige week. Ben benieuwd.

Zo verrassend of bijzonder zijn die livetracks niet toch? De Ozzynummers klinken gewoon nergens naar met Dio. En de eigen nummers vind ik in de studio vaak toch net iets lekkerder klinken. Voegt mijn inziens dus niet heel veel toe aan het Live Evil album.

Eens met Faalhaas. Op Live Evil weet Dio totaal niet wat hij aan moet met de Ozzy nummers.

MOR Rules.
Ik ga deze toch maar eens luisteren, als deze qua sound in het verlengde ligt van hun eerste 4 albums.

Dat ligt ie niet. Loodzwaar is ie wel.

Maar wel een aanrader dus.

Eén van de 5 beste Sabbath albums. Vind ik dan.

Altijd een heerlijk plaatje gevonden met een spetterende opener en nog een aantal andere toptracks. Toch vind ik het qua riffvuurwerk allemaal niet heel erg uitzonderlijk en kan het over het algemeen niet tippen aan de Tony Martin platen die voor mij dan ook inmiddels als een soort heilige blauwdruk gelden van alles wat hevige heavy rock 'n' roll behoort te zijn.

Echt heel loodzwaar vind ik deze ook niet. Gewoon een lekker stevig rockplaatje.

Waar je sowieso niet fout mee kan gaan dus ik zeg:

Doen.

Hey, echt een voorkeur voor de Tony Martin periode. Dat hoor je niet zo vaak. Ik vond Seventh Star met Hughes te gek, Eternal Idol (met Martin) ook vrij goed maar een tikkie kleurloos. Daarna gestopt met volgen. Maar ik mis dus iets?

Terug naar Mob Rules.. Voodoo, Southern Cross, Edge Of The World hebben toch wel hele vette duistere riffs vind ik. En de riff van het titelnummer hakt er ook stevig in. Maar bovenal vind ik Ronnie James Dio absoluut magisch op Mob Rules.

Ik hou van deze plaat, dat mag duidelijk zijn.

Headless Cross, TYR, Cross Purposes.

Die drie platen inderdaad.

Eternal Idol is heel degelijk maar Martin lijkt daar zijn draai nog niet helemaal te vinden, misschien ook omdat de nummers al klaar lagen en oorspronkelijk bedoeld waren voor een andere zanger.

Vanaf Headless Cross echter ging het helemaal loss en dat is zo tot aan het slappe Forbidden wel zo'n beetje doorgegaan.

Voor mij ook pas een besef van de laatste jaren nadat Sabbath lange tijd voor mij enkel Ozz was en heel misschien nog wat Heaven and Hell of deze Mob Rules.

Doodzonde zo ondervond ik. De Martin platen bevatten niet alleen de hardste zang, maar ook de gevaarlijkste Riffs van Toon, en daarnaast ben ik Martin ook wel gaan beschouwen als de sterkste lyricist die Sabbath ooit sierde.

Liederen als I Witness of Anno Mundi.

Voor mij echt als een soort openbaring gekomen, alles wat een man ooit zou kunnen hopen te zijn of vormen.

Teksten op dit album, van ons Ronnie overigens ook dik in orde.

En natuurlijk ook nog altijd vereeuwigd als een strot van jewelste. Maar met Martin op de eerder genoemde heilige drie eenheid toch op een of andere manier allemaal net nog dat beetje meer.

Ben er ook wel aardig op in gegaan op de desbetreffende pagina's overigens dus voor meer info:

Check daar.

Live eviL blinkt niet uit als sfeervol live album. Misschien komt de band hier wat beter uit de verf op de bonus CD

Past deze qua sound meer in New wave of British heavy metal, of zeg ik nu iets totaal onzinnigs?
Na deze zet ik zo een begin jaren 80 Judas Priest of The Number of the Beast van Iron Maiden op.
Het klinkt net wat zwaarder en trager; de zang is wel geweldig.
Ongelofelijk dat Dio een van mijn eerste muzikale helden is geweest, maar dan in de vorm van zingende kikker in Love Is All.
E5150 vind ik alleen weinig toevoegen.
Prachtige hoes, zou hedendaags prima in het Walking Dead thema passen.

NWOBHM laat in het algemeen veel minder ruimte voor de melodielijnen die hier gekozen zijn en is doorspekt met punkinvloeden, daardoor simpeler (en minder muzikaal) van opzet. Dat alles wordt dan weer luidkeels gecompenseerd met jonge honden enthousiasme en humor. Alsof je het zelf in je schuur gemaakt zou kunnen hebben met een beetje effort (vooruit, wat talent is ook mooi meegenomen).

Ik vind die Tony Martin albums nou niet bepaald boven het Dio ouvre* uitspringen en al helemaal niet qua originaliteit met betrekking tot de riffing. Het gemiddelde (en aantal stemmen) hier op MuMe geven de Black Sabbath legacy aardig weer, denk ik. Maar goed, zoveel oren, zoveel voorkeuren/2.

* Heaven & Hell, Mob Rules, Dehumanizer, The Devil You Know.

De deluxe edition CD 2, Live at Hammersmith Odeon rond de jaarwisseling van 1981 en 1982. Wat direct opvalt sind die knackige drumms van Appice. Het hele live optreden krijgt daardoor wat meer punch. Overige verschillen met Live eviL ; Country Girl, Slipping Away en de disco versie van War Pigs (best grappig) en een 16 pagina tellend "boekje" waarin Dio uitlegt dat hij voor de Londen shows zenuwachtiger was dan voor het Madison Square Garden optreden.
Verder komt een song als Heaven and Hell veel beter uit de verf waarbij Geezer zich prima vermaakt met zijn wah wah pedaal tijdens het korte meezing stukje. En Paranoid zit er dit keer in opgesloten ipv Sign of the Southern cross, direct na het snelle stuk van de song.
Leuke concertregistratie die al eerder in een limited edition (5000 stuks) was uitgegeven naar het schijnt. Hier hou ik een beter gevoel aan over dan aan Live eviL, maar of dat genoeg reden is om dan deze deluxe versie voor aan te schaffen weet ik niet. Gelukkig zit ook het Mob Rules album geremasterd er bij met de heavy metal film versie van de titel song en Die Young (live) als bonus tracks mooi ingepakt in een gatefold doosje met bescherm hoes.

Via Amazon de deluxe-CD voor een prikkie gekocht. De live-registratie is, zoals gigage al zegt, erg de moeite waard. Dio in goede vorm en Appice geeft door zijn eigen stijl een heel andere kracht aan de nummers.

De originele CD had ik al, maar de deluxe-dubbelaar heb ik ook goedkoop aangeschaft. Ik hoor nauwelijks verschil in de mastering van het originele album, maar die live-cd vind ik toch een zeer waardevolle aanvulling. Die is echt aanzienlijk beter dan Live Evil, wat ik altijd een bloedeloos klinkend product heb gevonden, zowel qua uitvoering als geluidskwaliteit. Op beide fronten wint deze Hammersmith Odeon-registratie het glansrijk.

Live Evil schijnt destijds zonder medeweten van de band te zijn uitgebracht, en werd slecht ontvangen, en terecht ook. Hadden ze deze nieuwe live-versie destijds maar uitgebracht, dat zou de BS-legacy in die periode ongetwijfeld een boost hebben gegeven.

Over Mob Rules: ik vind deze maar een fractie minder dan voorganger Heaven and hell, en dat vind ik een heel knappe prestatie van de toenmalige samenstelling. E5150 is het enige nummer dat nogal uit de toon valt, het is meer een soort geluidsexperiment. Gelukkig staan daar krakers als het titelnummer, Voodoo, Turn up the night en vooral Sign of the Southern cross tegenover. Daarmee staan de beste nummers vooraan en ontkom je niet aan de indruk dat het album gaandeweg wat inzakt. Maar ook kant 2 (om maar in LP-termen te blijven) blijft heel goed overeind.

Jammer dat Dio en Iommi na dit album niet langer door 1 deur konden, het had misschien nog meer moois opgeleverd. Hoewel, Dehumanizer van tien jaar later was toch een behoorlijke stap terug.

Ik denk dat je Live At Last bedoelt, die is zonder toestemming van de band uitgebracht.

Bij Live Evil was de band wel betrokken. Sterker nog: volgens de engineer die bij de mix was betrokken kwam Dio ‘s avonds buiten medeweten van de overige bandleden om de mix aan te passen.

Je hebt gelijk, ik haalde ze door elkaar. Live at last klinkt echt slecht, zowel qua uitvoeringen als qua geluid. Live evil kan ermee door, hoewel er met de mix ook van alles mis is naar mijn idee. En dat zou best kunnen komen door dat verhaal van Dio.
Volgens de legendevorming kwam hij zelfs 's nachts naar de studio om de vocale hoger in de mix te zetten, waarna Tony Iommi de dag daarop de boel weer 'recht' kwam trekken. In hoeverre het allemaal waar is, zullen we wellicht nooit weten, maar dat er twee te grote ego's aan boord van het Black Sabbath-schip waren, was toen wel duidelijk. Kort daarop ging Dio zijns weegs, met medeneming van drummer Vinnie Appice.

Of dit handig was ten tijden van de "The Devil You Know" plaat om te zeggen of niet: maar zowel Iommi en Dio hebben rond die tijd verteld, dat die verhalen niet waar waren van een strijd tijdens het mixen van "Live Evil". Wel dat Dio 's middags in de studio was en geen Iommi en Geezer meer langs zag komen, die dus 's avonds bezig gingen. Misschien bijna hetzelfde? Feit is wel dat op mijn oude Warner dubbel CD de vocalen helemaal niet overdreven hard in de mix staan...

Tja, zo goed als Heaven And Hell is het album toch niet en dit komt vooral door het feit dat er met Slipping Away toch een nummer op staat dat me echt helemaal niets doet. Met het loodzware The Sign Of The Southern Cross, het opzwepende Mob Rules en het majestueuze Falling Of The Edge Of The World (Die Young 2 zoals ik het graag noem) staan er echte alsnog een paar van de beste Black Sabbath tracks op het album. Dio draagt zelfs de mindere stukken naar grote hoogtes en Iommi/Butler leveren nog steeds zeer gemotiveerd werk. Het is jammer dat deze gouden samenwerking zo snel ten einde kwam, want de combinatie Dio/Iommi/Butler blijft een van de beste dingen die de heavy metalscene ooit is overkomen. Het wordt even wachten tot Dehumanizer dan, nu eerst naar een andere ex-Blackmore kompaan luisteren.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Master Of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Paranoid
7. Technical Ecstacy
8. Vol 4
9. Black Sabbath
10. Never Say Die

Weer zo'n album in de discografie die ik weinig tot nooit gedraaid heb. Na Heaven And Hell valt op dat de kwaliteit nauwelijks te lijden heeft gehad onder de tweede plaat met Dio. Het superhoge niveau van de voorganger wordt weliswaar niet gehaald, maar er valt meer dan genoeg te genieten. Na vanavond mag ik songs als Voodoo, The Sign Of The Southern Cross en Falling Of The Edge of The World rekenen tot de nieuwe favorieten van deze band. Heerlijk gezongen wederom door Dio en de songs staan als een huis. Jammer dat ik deze songs zo lang links heb laten liggen, maar tegelijkertijd is het ook wel leuk als je plots een pareltje ontdekt in je eigen platenkast. Ik merk dat de euforie wat minder is, maar Iommi lijkt naar de oude platen terug te willen. Bij vlagen klinkt Black Sabbath weer ouderwets duister.

Mob Rules heeft wel zijn energieke momenten, maar is vooral een slepende plaat gebleken en daarom overigens niet minder mooi. Dit gaat toch vaker gedraaid worden!

Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. Black Sabbath
8. Vol. 4
9. Technical Ecstacy
10. Never Say Die

Minder toegankelijk dan Heaven and Hell. De echte opvolger daarvan heet misschien Holy Diver. Op Mob Rules lijkt Dio wat te moeten inbinden (zelfs in volume) waardoor het een echt Black Sabbath album is geworden. Sinistere sfeer, logge gitaarmuren, besmeurd met bloed. Geen hemel, alleen maar hel.

90/100

Neehoor, hij doet er juist nog een schepje bovenop. Toch grappig hoe verschillend men zoiets kan ervaren.