Black Sabbath - Dehumanizer (1992)

Ik blijf het gek vinden dat sommige users zo kritisch op dit album zijn. Ik heb (natuurlijk) gelezen waarom, maar alles bij elkaar opgeteld is dit toch wel een erg lekker heavy metal album. In de linernotes lees ik ook dat het de bedoeling was om een heavy album te maken en dat is ook prima gelukt. Over de kwaliteiten van deze muzikanten hoeven we het niet te hebben, die zijn voortreffelijk.

Het knalt er gelijk geweldig in met het sterke Computer God. En zwaarder wordt het met het heerlijk vertraagde After All The Dead. TV Crimes klinkt wat 'commercieler', het was dan ook een single van dit album. Maar ook dit is lekker zwaar aangezet en in een vlot tempo. Wat rustiger tempo krijgen we op Letters From Earth, waarop een lekkere gitaarriff zit en een prima zingende Dio.

Master of Insanity is de eerste single van dit album en is ook in deze eeuw regelmatig live gespeeld. Het heeft een lekkere catchy gitaarriff en een fraaie bridge. Ook Time Machine is met Dio deze eeuw live gespeeld, maar afgezien van de gitaarsolo vind ik dit niet meer dan een aardig nummer. Vooral het refrein vind ik te simpel voor Sabbath. Het begin van Sins of the Father doet bijna denken aan ... Aerosmith. Maar met een heavy riff eronder klinkt het ineens een stuk beter. Ook de synth-effecten en de drums zijn leuk.

Too Late is een rustiger nummer, meer rockballad-achtig. Nou zingt ene Dio het begeleidt door ene Iommi dus hoewel ik niet echt van de ballads ben, is dit intense nummer wel degelijk de moeite waard. En dan volgt I : voor mij één van de klassiekers van Black Sabbath: wat een nummer! Alles klopt eraan, een tijdloze heavy metalsong. Hierna gaan we nog even rammen op Burried Alive, de titel zegt genoeg. Deze slottrack heeft een ijzersterk refrein, fantastische solo en is een fraai einde van een prachtplaat.

Probeer het album niet te vergelijken met al die andere geweldige albums van de band. Dit is echt een prima heavy metalalbum. Opgenomen in 1992 zorgde Black Sabbath ook toen voor tijdloze heavy metal.

Hierboven wordt een overzicht gegeven van de Deluxe editie. Die 5 live nummers die je erbij krijgt zijn wel degelijk interessant en de verpakking is prachtig gedaan, met ook een uitgebreid boekje erbij. Momenteel niet al te duur op Amazon UK marketplace.

Dit album bevalt me vandaag veel beter dan in het jaar van aankoop 1992, Letters From Earth vind ik niet zo goed evenals het drumwerk van Vinnie Appice (te lomp om goed te zijn) en in mijn boekje ontbreken de teksten van Time Machine. Slordigheidje. De kracht van Ronnie James Dio blijft indrukwekkend, op Buried Alive is hij subliem!

Eigenlijk vind ik alle Black Sabbath albums met RJ Dio erg goed: Heaven and Hell, Mob Rules, Dehumaniser en (als Heaven and Hell) The Devil You Know. Ten onrechte is Dehumaniser een onder geschoven kindje, wellicht komt het omdat in die tijd de grunge rock sterk in opkomst was, een genre waar ikzelf niet zo van gecharmeerd ben (alhoewel ik Alice in Chains wel erg goed vindt).
Persoonlijke favorieten zijn voor mij de zwaardere nummers zoals Computer God, Letters from Earth, Master of Insanity en op nummer 1 het nummer "I". Het gave intro, de fraaie riffs en de zeer "evil" klinkende Dio maken dit nummer voor mij de topper van alle Sabbathnummers met RJ Dio.

Zeer degelijk album van deze oude krakers met naar mijn mening de beste zanger die zich ooit in hun rangen heeft bevonden. Sommige nummers zijn wat mediocer qua riffs, maar dan stopt Iommi er toch altijd wel een solootje in dat het geheel toch weer net dat beetje extra geeft bv. Time Machine.

Een paar maanden geleden gekocht met 2 bonustracks, maar blijkbaar heb ik mezelf weer laten vangen. Hatelijk spul!

Wat me heel erg opvalt bij al die metalalbums uit de jaren 90 van de gevestigde waarden is dat ze rond die periode nogal chaotisch klinken. En stevig gecompresseerd ook natuurlijk... Soms vraag ik me af of deze geweldige artiesten met opzet de tijdsgeest in hun muziek vertalen (communisme dat wegvalt e.d.) en dat ze daardoor zo chaotisch aanvoelen, maar dat zal wel niet.

Ben heel benieuwd welke bands je nog meer bedoeld! Kan er namelijk wel een eind in meegaan.

als op zichzelf staand album is ie al niet bijster goed, maar vergeleken met heaven and hell en mob rules zakt ie zwaar door het ijs. zelfs de hoes is stereotiep heavy metal, zoals de muziek.

Geweldige plaat... ben deze weer helemaal aan het (her)ontdekken.....

Zeker weten een geweldige plaat, ik snap ook niet waarom sommigen dit album slecht vinden. Ja, het is geen H&H of Mob Rules, dit is gewoon een wat modernere plaat.Daarbij vind ik het nummer "I" zelfs het beste nummer uit de hele Dio era Sabbath catalogus.
Toen dit album uitkwam werd ze bedolven onder de Seatle rage (Grunge rock) , maar je hoort steeds vaker dat mensen de kwaliteiten van dit album alsnog ontdekken.

Te gek Sabbath album die anno nu nog uitstekend uit de speakers knalt. Iets wat ik met het Ozzy tijdperk weer wat minder heb. Daar lijkt nu soms toch wel een lichte waas van gedateerdheid overheen te trekken. Dio had in ieder geval wel de kwaliteiten de Sabbath nodig had in die tijd. Naast Tony Martin eigenlijk mijn meest favoriete lineup.

In '92 gelijk gekocht,was toen toch wat terleurgesteld in dit cdtje!
Naar zijn 2 indrukwekkende voor gangers :tyr en headless cross van ongekende schoonheid!
Kwam deze dat was toen wel ff schrikken,maar tis gelukkig goed gekomen ha.
V/d week weer es gedraaid en door de jaren heen is die een groei album geworden voor mij.
Vind hem steeds beter worden en uiteindelijk toch een sterke zware bij vlagen heerlijk loge rock plaat geworden!
Niet zo goed als zijn 2 sterke voorgangers maar toch een goed album.

Klinkt Dio op Sins of the Father niet lichtelijk als Osbourne? Een lekker metal album, maar zeker geen hoogvlieger.

Nu ik em weer es op heb staan vind ik de geluidskwaliteit op het 'zwaarste' BS album wel wat tegenvallen. Moet de bas helemaal opendraaien om het monstergeriff half zo vet te krijgen als op het laatste produkt. Loudness war begint toch wel zn effect af te werpen.

Wat een ontzettende boutplaat dit zeg. Misschien komt het doordat ik dit automatisch ga vergelijken met Heaven and Hell en Mob Rules? Dehumanizer is daar nog niet eens een schim van. Wat een armoede. 1,5*

Hey Nieuwstad: hoe kan dat dan? Dat ie niet te vergelijken is met Mob Rules of H&H ben ik wel met je eens. Dit album heeft een modernere sound, de nummers zijn geweldig. Zelfs "I" vind je niks?

Ik vind idd "I" zelfs helemaal niks aan. Ik begrijp het ook niet, want ik ben helemaal weg van al Dio's werk uit de jaren 70 en 80. Maar vanaf dit album ging het de verkeerde kant op met hem wat mij betreft. Jij vindt de nummers geweldig, ik vind er niks aan. Misschien speelt het mee dat de moderne sound me niet aanspreekt, maar de composities zelf vind ik ook gewoon niet sterk, ze blijven niet hangen.

Ik heb dit album sinds de release al meerdere keren in de herkansing gedaan maar we kunnen maar geen vriendjes worden. Het zij zo.

Ok duidelijk, jammer.
In mijn opinie een duidelijk onder gewaardeerd album. Het gekke is dat The Devil you know van Heaven & Hell hoger scoort dan deze, terwijl ik juist die wat minder vind dan Dehumanizer, Maar ok, jou of mijn mening hoeft nu eenmaal niet te stroken met de meerderheid

Er wordt op Dehumanizer vrij resoluut afgerekend met de gloomy heavy metal van de voorgangers. De mystieke sluier aan repen gescheurd. Black Sabbath is klaar voor de jaren 90. Met een teruggekeerde Ronnie James Dio. Daar krijg je scheve verwachtingen van. In Aardschok destijds een heel interview alleen maar zeveren over hoe klaar Iommi was met dungeons and dragons. Hoe dan ook. De sobere directe aanpak viel mij nooit tegen. Computer God is een machtige opener. Een agressieve Dio heeft iets minder obligate zanglijnen voor je klaargezet. Tv Crimes en Time Machine (was dat niet voor Buffy The Vampireslayer ofzo?) zijn wat rapper. De rest is lekker log en donker.

Op de Tony Martin albums staan hier en daar nog wel wat nummers die doen denken aan de (eerste) Dio periode. Ik vind het jammer en ook wel vreemd dat dat op dit album niet het geval is. Een gemiste kans.

@Niewstad: ik ben het wel helemaal met je eens dat de muziek en zang van Ome Dio in de jaren 70 en begin jaren 80 op hun hoogtepunt waren, na Dio's The Last in Line werd het allemaal minder. Maar nooit echt slecht en soms nog een positieve uitschieter (w.o. Dehumanizer).

De pers was destijds ook erg lauw. Enerzijds moest alles allemaal eerlijker en directer zijn. Maar als Sabbath en Maiden dat gingen doen, was dat ineens niet de bedoeling of zo. Het aparte is dat Sabbath na de Costa Mesasoap Tony Martin weer terug naar binnen hengelde en gewoon weer lekker verder ging waar Tyr ophield.

Inderdaad: als ze een tweede "Mob Rules" gemaakt hadden, dan was daar ook massaal kritiek op geweest. De jaren 90 pers en andere algemene meningen, waren toen wat dat betreft zeer star en zodoende heb ik eigenlijk best veel bewondering voor Sabbath met dit album en Dio met de twee studio albums hierna, die andere nieuwe koersen lieten horen, geüpdate, met toch vette knipogen naar het verleden. En ik vind het prima albums, ook "Angry Machines"

De insteek van Angry Machines vind ik wel in orde. De uitwerking wat minder. Strange Highways vond ik wel erg goed. Inderdaad rechtstreeks in het verlengde van Dehumanizer. Alleen nog minder meezingbaar.

Master of Insanity heeft dezelfde riff als The Wanton Song van Led Zeppelin. Is niet erg, gewoon een constatering.

Hele dikke plaat natuurlijk. Dio nog een keertje terug en hoe.

Opmerkelijk is hoe geslaagd loodzwaar het geluid hier is en beduidend anders dan wat er eerder met Dio werd gedaan maar ook wat men met Tony Martin aan het doen was in die dagen.

Is weer zo'n typisch voorbeeld van hoe de meeste Sabbath platen eigenlijk een heel eigen karakter hebben.

Dat vind ik altijd wel bewonderenswaardig.

Dit album kent zeker een unieke positie binnen de algehele discografie.

Ik snap de kritieken wel!

Deze plaat heeft teveel van hetzelfde voor het gehoor, wel mooie zware riffs, maar ook weer als hetzelfde terugkerend.

Komt bij dat op deze geen episch nummer als sign of the southern cross en heaven and hell staat, en je hebt als snel kritiek genoeg.

Vind hem als BS plaat ook onder de maat, maar een mens kan ook niet altijd het beste van het beste verwachten van dezelfde band vind ik.

Nope ricardo, dit is echt een geweldig album... Anders dan h&h en Mob Rules, maar man wat een power!

Wat ook weer een afschuwelijk lelijke inspiratieloze hoes. Daar waren veel metalbands wel goed in in die jaren.

buizen, wat vind je dan van de muziek op deze schijf? De hoes vind ik wat minder belangrijk.

Ik denk wel dat dit het meest stevige BS album is met Dio als zanger.

Jup, helemaal mee eens....