Black Sabbath - Dehumanizer (1992)

Vreemd genoeg een zwaar ondergewaardeerd album van Sabbath. Niet zo sterk als de eerdere platen met Dio maar toch zeker niet zwak. Mischien wel de heavieste plaat die Sabbath ooit heeft opgenomen. Computer God, After All, Too Late en vooral I zijn nog altijd heerlijk om te luisteren.

Ik vind dit ook wel een erg lekker album. Mijn favorieten zijn het uit zijn voegen barstende Buried alive (Wat gaat Dio hier tekeer), After all en Letters from earth maar eigenlijk staat hier geen zwak nummer op.

"Computer God"
Experimenteel, dreigend en heavy.

"After All (The Dead)"
De uithalen van Dio! Mooi nummer. Het begin was geloof ik bijna gebruikt voor een computer spel heb ik ooit gelezen.

"TV Crimes"
Bam! En dan een nummer dat vanaf het begin rockt. En zwaar.

"Letters from Earth"
Zeer aardig, maar blijft wat achter bij de eerste drie stukken net als...

..."Master of Insanity"

"Time Machine"
Aardig catchy en wel logisch als singlekeuze destijds, maar niet het beste nummer vind ik.

"Sins of the Father"
Spooky en ook weer erg sterk.

"Too Late"
Donkere sfeer ballad, helemaal niet verkeerd.

"Buried Alive"
Hardste wat Sabbath opnam? Zou best es kunnen, dit is metal!

"Time Machine [Wayne's World Version]"
Overbodig maar leuk voor de heb. "Wayne's World" in de subtitel geeft het wel een kaas gehalte...

Ondergewaardeerd album indeed

Redelijk album, ik draai het nu en dan wel eens. Enige minpuntje is dat de drums niet echt goed klinken, beetje blikkerig.

Tony Martin aan de kant gezet, en Ronnie James Dio leent zijn stem aan dit album. Haalt toch niet de klasse van de voorgangers, al staan er zeker goede nummers op. Het album is ook een beetje een ondergeschoven kindje in de BS catalogus, en kreeg ook geen lovende kritieken in de pers toen het album uitkwam. Op CD.

De latere BS kan me niet echt boeien.

Redelijke Sabbath plaat die zeker zijn momenten heeft.Dio is natuurlijk een prima zanger.Met het oorspronkelijke geluid heeft het weinig meer van doen.Het is wat eigentijdsere hardrock geworden met een veel minder eigen smoelwerk dan in de tijd van Ozzy.
De line-up met Tony Martin in de gelederen vind ik overtuigender.Albums als Tyr en Headless Cross klinken nog steeds erg goed.

Stoort mij inderdaad ook een beetje.

Dit album blinkt nergens in uit. Vooral de composities zijn wat lusteloos. Er wordt dan wel gepoogd een barbaarse sound neer te zetten, maar in die opzet slaagt men niet helemaal. Geen CD die ik vaak wil horen.

als je Black Sabbath minus Ozzy wilt proberen moet je de albums hiervoor nemen (en de 2 eerste met DIO)

Ik heb zomaar het nummer "I" vergeten, verdomde korte titel ook. Dat nummer is briljant, terecht dat ie ook op "Live from the City Music Hall" en de "The Dio Years" staat.

Beetje een tegenvaller na Heaven And Hell en Mob Rules. Met name de composities vind ik saai: veel nummers zijn in steeds hetzelfde tempo gespeeld, en daardoor wordt de plaat snel saai voor mij (ik ben het dus helemaal eens met notsub). Ik krijg ook nergens echt een 'wow'-gevoel. Eigenlijk springen alleen Computer God en TV Crimes er voor mij uit.

Die 2 nummers had ik inderdaad ook als favorieten. De productie is een beetje leeg en de plaat blijft niet boeien. Af en toe een paar nummers los luisteren kan natuurlijk ook. Bij deze plaat overheerst het gevoel dat ze zoekende zijn en voorbij worden gestreefd door een nieuwe generatie bands zoals bijv. Nevermore.

Hoe vaker ik deze plaat luister, hoe leuker ik hem vind worden. Weliswaar is de productie niet heel goed, maar de nummers zijn wel zwaar/intens, en dat bevalt me wel.

Vooral het nummer " I " vindt ik erg gaaf. Jammer dat het album zo ondergesneeuwd is. Wat mij betreft een echt metal classic.

Ondergewaardeerd en vergeten album. TV Crimes, After All (the dead) en I zijn topnummers. Wel spijtig van de drums die vind ik niet zo goed klinken.

Zeker weten een ondergewaardeerd album. Persoonlijk vind ik dit een dijk van een plaat. Loodzwaar, heavy en lekker duister met voortreffelijke pareltjes als "Computer God", "After All" (één van de beste van dit album, mede dankzij de ijzersterke vocalen van Dio en de über-dreigende gitaarpartijen), "Sins of the Father" en "Too Late".

Gek genoeg één van de eerste Sabbath-platen die ik leerde kennen, waardoor ik een vertekend beeld kreeg bij de muziek van de band.
Toen ik me er meer in ging verdiepen, kwam het er toch op uit dat ik meer een liefhebber ben van het werk zonder Ozzy, die ik overigens (maar dit is gewoon een kwestie van smaak), eigenlijk maar een matige zanger vind. Het werk met Dio vind ik véél beter, en persoonlijk vind ik dit album ook zeker niet onder doen naast Heaven & Hell en Mob Rules, die overigens ook uitstekend zijn.
Dit album klinkt muzikaal een stuk gemener en venijniger dan voorgangers Headless Cross en Tyr, ondanks dat ik ook deze albums met zanger Tony Martin een warm hart toedraag.
De drumsound klinkt trouwens alsof Vinnie Appice z'n drums aan stront probeert te slaan, en klinkt daardoor wat misplaatst, maar dit zal wel aan de productie liggen. Dit is dan ook één van de minpuntjes van een voor de rest uiterst goed album.
Voor mij dan ook een persoonlijke favoriet.

Mee eens, ondergewaardeerd, vind het ook een heerlijke Sabbathplaat, zware/ donkere sound, bij vlagen een rauwe Dio, in dezelfde tijd bracht Dio solo Strange Highways uit, de stem van Dio klinkt op deze plaat nog rauwer.

Hij zou wel rauwer klinken omdat Tony martin hier de zanger is

Klopt, Strange Highways klinkt qua sound als een soort vervolg van Dehumanizer en Dio zingt voor zijn doen inderdaad een stuk rauwer/agressiever.

Na het spijtige overlijden van Dio zag ik dat ik hier nog niet op gestemd had. Vroeger eens gekopieerd van iemand, maar ondanks dat het geen slecht album is heb ik niet de behoefte om deze aan te schaffen.

Het is een stevig rockend album, maar ik ben het toch wel eens met vin13's opmerking: ''Het is wat eigentijdsere hardrock geworden met een veel minder eigen smoelwerk [...].''

Verder niet zo veel mis mee, 'After All' en 'Too Late' vind ik niet zo veel aan, en met 'TV Crimes' en 'I' zijn er twee sterke uitblinkers aanwezig. Die heb ik echter op The Dio Years staan, wat dit album voor mij enigszins overbodig maakt.

Die drums klinken inderdaad niet zo goed. Zo klinken de drums ook als ik op vrijdagavond in de kroeg naar een bandje ga kijken.

Ik vind de drums wel iets heel dreigends hebben, een geluid dat vanuit een fabriek klinkt, 's nachts of zo. Maar misschien heeft het vette openingsnummer ervoor gezorgd dat ik het drumwerk zo opvat

Of het de artistieke uitdaging was of de zakken met geld die aan de horizon lonkten, weet ik niet, maar in ieder geval ontsloeg Tony Iommi in 1991 al zijn bandleden en bracht Geezer Butler, Ronnie James Dio en Vinnie Appice terug in Black Sabbath. Na een paar maanden hadden Dio en Iommi&Butler alweer ruzie, kwam Tony Martin weer terug, maar een tijdje later was Dio weer present.

In ieder geval kwam Dehumanizer uit in 1992. In mijn ogen is dit album redelijk goed, maar veel te licht om ook maar in de schaduw te mogen staan van The Mob Rules. Er is een aantal goede nummers op dit album te vinden zoals Computer God, TV Crimes, I, en Buried Alive. Allemaal dreigende nummers met loodzware riffs, goed opgebouwd. Dio lijkt voor de gelegenheid zijn ‘kastelen en draken’-thematiek te hebben ingeruild voor iets hedendaagsere onderwerpen.
Helaas worden deze nummers afgewisseld met veel vullers, die op zich wel aardig zijn, maar in het niet vallen bij Sabbath’s eerdere werk met Dio, of met de beste platen met Tony Martin achter de microfoon (Headless Cross). Tot slot nog een paar nummers die nergens beginnen, doormodderen en tot slot ook nergens eindigen: Too Late, Sins of the Father, Letters From Earth.
Tot slot klinkt dit album ook nog eens slecht. Net als bij Born Again krijg ik hier het gevoel dat het album geproduceerd is om te klinken als het hardste album ooit. Helaas is de band een goed geluid uit het oog verloren is bij het nastreven van dat doel. Resultaat: de drums klinken blikkerig, en de gitaar had ook beter gekund.

Hoewel de volgende Sabbathalbums nog minder waren dan Dehumanizer, had hier veel meer ingezeten, zowel qua nummers als qua geluid.

3.5*

Het wordt hierboven al door verscheidene mensen aangehaald; dit album is wel aardig maar mist gewoon echt sterke composities vind ik. Er wordt geforceerd geprobeerd om de tijden van Heaven & hell en Mob rules te evenaren. Waarschijnlijk té geforceerd want echt lukken doet het nergens wat mij betreft. Toch luistert het best lekker weg. Daarom toch 2,5 *

Dat idee heb ik niet zo. Er is wel een knipoog naar die twee albums, met bijvoorbeeld "TV Crimes" en "Time Machine" die vergelijkbaar zijn met de nummers "Neon Knights" en "Mob Rules", maar dit album heeft al een hele andere opbouw en productie. Ik heb het idee dat met name Ronnie James Dio het allemaal iets anders wilde doen. Dat blijkt ook uit de albums van Dio die hierna kwamen, z'n meest experimentele ooit. Met "The Devil You Know" hebben ze volgens mij echt de tijden van de eerste twee albums willen evenaren, en niet onsuccesvol naar mijn idee, want die is ook sterk.

Er is een weekje terug ook een Expanded Edition van Dehumanizer aangekondigd. Helaas wel niet met echt spectaculaire extra's - er zijn redelijk goede bootlegs in omloop die mits opgepoetst een heel aardige bonus waren geweest - maar hier moeten we het dus stellen met een handvol live tracks en wat verknipte versies van reeds aanwezige tracks. Beetje een gemiste kans dus. Tracklisting is als volgt:

Disc One (Original Album 1992)
1. Computer God
2. After All (The Dead)
3. TV Crimes
4. Letters From Earth
5. Master of Insanity
6. Time Machine
7. Sins of the Father
8. Too Late
9. I
10. Buried Alive

Disc Two (Bonus Tracks)
1. Master Of Insanity (Single Edit)
2. Letters From Earth (B-Side Version)
3. Time Machine (Wayne's World Version)

Live at The Sundome,Tampa, Florida 25th July 1992:
4. Children Of The Sea
5. Die Young
6. TV Crimes
7. Master Of Insanity
8. Neon Knights

Ik denk dat ik deze deluxe editie maar laat liggen. Een beetje een gemiste kans, deze release. Er zijn van Dehumanizer inderdaad hele goede bootlegs in omloop die op 1 schijfje hadden gepast, en daarnaast is er nog het nodige aan demos voor nummers die uiteindelijk niet op het album terecht zijn gekomen: Bad Blood, Raising Hell, The Next Time.

Tony Martin vind ik helemaal geen verkeerde zanger, totdat je Dio weer hoort op bv. een plaat als deze, dan zit er toch wel een behoorlijk niveau verschil in vind ik. Vooral vwb. persoonlijkheid.

Eerste Sabbath-album dat ik ooit kocht als 17-jarige. Zolas hierboven al vermeld; inderdaad loodzware composities (After All, Sins Of The Father, I, Buried Alive). Drums vind ik ook wat schel. Favor tracks zijn toch wel TV Crimes, Computer God en de hardere composities. Time Machine en Letters From Earth vind ik matig.

Ik ga deze eens op mn MP3 zetten, blijft toch een prima plaat.

Goeie review op YouTube