Psychonaut - Unfold the God Man (2018)

Inderdaad zeg, wat een onverwachte verrassing ! Een feest van stuk voor stuk interessante, pakkende riffs in mooie afwisselende composities die me qua sfeer en sound vaak aan Tool doen denken; en dat is positief bedoeld en zeker geen copycat kwestie...
De Tibetaanse "gezangen" en klanken geven het een heerlijk Oosters tintje.

Er gaan zeker nog vele luisterbeurten volgen om het volledig te doorgronden. Maar eerst wat rustiger kwaliteitsprog tussendoor zoals de nieuwe Airbag - A Day at the Beach, want het is wel een lange inspannende trip...

Geweldig debuut van wat ik op basis van deze plaat alleen al één van de beste Belgische bandjes in het hedendaagse metalandschap vind!

Ik zie Mastodon vaak voorbijflitsen, maar ook Steak Number Eight natuurlijk, waar deze band heel veel van wegheeft. Dat komt natuurlijk door de vocals enerzijds, het lijkt op sommige momenten wel dat deze band een hobbyprojectje is van Brent Vanneste, de zanger van Steak Number Eight.

Alleen doet die beschrijving Psychonaut veel te kort. Ik zou zelfs meer willen zeggen, maar durf ik dat? Ja hoor! Dit album grijpt me nog meer bij m'n strot dan eender welk Steak-album! En ik heb die band heel hoog zitten.

Psychonaut is nog veel progressiever dan Steak Number Eight. Ik wil nog wat strooien met vergelijkingen met andere bands maar dat laat ik maar aan Don Cappuccino over.

Mijn persoonlijke hoogtepunten zijn dat fantastische middenstuk in Sananda met een geweldig emotionele zangprestatie van de zanger. Daarna komen ze in Celestial Dictator doodleuk met didgeridoos aanzetten, geweldig! Ook het intens beukende instrumentale openingsstuk All I Saw As A Huge Monkey mag niet ongenoemd blijven. The Fall of Consciousness is misschien wel het allerbeste nummer van dit album en een potentieel toekomstige Belgische metalklassieker, getuige ook de heel mooie positie in de top 20 van De Zwaarste Lijst van Willy, hun alternatieve versie van DZL van zusterzender Studio Brussel.

De koorgezangen aan het begin van Nexus geven me het gevoel alsof ik in een sekte ben beland die aan duivelsuitdrijvigen doen, een beetje een metalen variant van het eveneens geweldige epos Masked Ball van Jocelyn Pook uit Eyes Wide Shut van Stanley Kubrick. Een absolute filmtip trouwens.

Na Nexus ben ik eigenlijk al voldoende weggeblazen en helemaal onder de indruk van dit fantastische debuut, maar Psychonaut geeft niet af hoor, nee nee. Ze sluiten alsof het de normaalste zaak is van de wereld af met een nummer van een kwartier met helemaal op het einde nog een jazzy solo, wat uitmondt in een prachtig en rustgevend Twin Peaks-einde. Een ultieme kraker om alle coronafrustraties er nog een laatste maal uit te gooien en de ideale samenvatting van deze must-hear.

Wat krijg ik zin in nog eens een metaloptreden te ondergaan na het horen van deze plaat. En nu ga ik afsluiten, want dit stuk is ondertussen al veel te lang

Essentieel spul voor de post-metal liefhebber.

De ontbrekende schakel tussen Cult Of Luna en Tool, zo zou je dit wel kunnen omschrijven. Sfeervolle, duistere en vooral slepende metal uit België, lekker zwaar en dromerig. Sterke zanger ook, die in de galmende partijen wel wat doet denken aan Fear Factory's Burton C. Bell. Bepaalde songs zijn aan de te lange kant, met name het afsluitende Nothing Is Consciousless, waardoor het album sporadisch iets aan kracht verliest, maar afgezien daarvan is dit een indrukwekkend debuut.

Na meerdere luisterbeurten kan ik wel concluderen dat deze net zo sterk is al de opvolger. Hoewel ze hier niet een nummers als Violate Consensus Reality hebben (hoewel The Fall of Consciousness verrekte dichtbij komt), weten ze ook hier een prachtige muzikale ervaring neer te zetten.

Het is, net zoals de opvolger een heerlijk meeslepende trip. Een trip die vooral vraagt naar meerdere luisterbeurten en elke keer weer iets anders nieuws prijsgeeft. Vervelend doet de plaat dan ook nergens, wat toch knap is gezien de lange speelduur. Sterker nog, ik vind het nog voorbij vliegen.

Meerdere bands invloeden zijn te herkennen, maar zoals Ayreonfreak ook al aangeeft moet ik ondertussen bijzonder veel moeite doen om die eruit te pikken. Ze weten zichzelf, helemaal met de tweede plaat erbij, echt als een unieke band neer te zetten.

Unfold the God Man is een heerlijk meeslepende en avontuurlijk album. Waarbij ik mij nog steeds zit af te vragen hoe deze in hemelsnaam langs mij heen gegaan is. Gelukkig zijn de paden nu gekruist. Dit is zeker een blijvertje.