Balthazar - Fever (2019)

Dat Balthazar een populair bandje is is me nooit ontgaan. Ik vond het debuut Applause veelbelovend, maar mijn belangstelling zakte toch al snel weg en het album deed me uiteindelijk niks meer.
Opvolger Rats deed het op dat vlak iets beter, maar eerlijk is eerlijk: ook die draai ik nooit meer. Hierdoor is Thin Walls aan me voorbij gegaan en had ik Balthazar afgeschreven als 'niet voor mij'.

En dan word je toch aardig geconfronteerd met Fever. Het is de hoes die blijft hangen. Ook de theorie daarachter vind ik geweldig: 'gewoon gevonden in een magazine van National Geographic. Het is als het ware een echte bandfoto. Het deed ons wat aan een U2-bandfoto denken'. Ja, dan scoor je gelijk al punten!

Tijd om weer aan te haken. Al bij het intro van de opener, titeltrack Fever, kreeg ik van mijn niet heel erg in muziek geïnteresseerde partner de vraag of dit een nieuw nummer van Nakhane was. Nou nee, maar inderdaad heeft het wel een soortgelijke schwung. En op al wat volgde werd best goedkeurend meegeknikt. Ja, dit klonk 'best wel leuk' (veel verder dan dit soort uitspraken hoor ik zelden of het moet Kacey Musgraves heten). Zegt dat iets? Niet echt natuurlijk, maar ergens ook weer wel: als ik dit soort opmerkingen krijg moet het vrij toegankelijk klinken en kan er een breed publiek mee bereikt worden.

Of dat de bedoeling is van Fever? Geen idee. Het klinkt allemaal fris en fruitig en weet snel te pakken. Het geluid is warm en mede daardoor krijg ik zin om dit hard in de auto te draaien, raampjes open, en het zonlicht heerlijk binnen te laten komen. Helaas is het nog niet zo ver, maar met wat ik op dit album hoor weet ik zeker dat ik dit allemaal nog wel degelijk blijf draaien als het dan echt zo ver is, want Fever bevalt me uitstekend.

Een groove om je vingers bij af te likken: een verrassende hernieuwde kennismaking voor mij. Zeer sterke plaat!

De indie-rock/pop van Balthazar klinkt inderdaad soms wat meer catchy dan voorheen. Zeker vergeleken met de soms wel erg rustige voorganger Thin Walls keert de dynamiek meer dan terug op dit album. Ik hoor af en toe vleugjes Arctic Monkeys voorbij komen (en vind dat niet erg). Sterker nog: ik lees dat ook terug bij wat ik bij Applause & Rats schreef. Alleen hoor je het nu nog wat sterker. In de (wendingen in de) melodieën, maar ook in de samenzang en in de bas, die hier vaak heerlijk aanwezig is. Verder blijft de muziek uiterst verzorgd tot in het kleinste detail, zoals we van ze gewend zijn.

Wat dit album toch wel bijzonder maakt is de ongehoorde songkwaliteit. Er staan zoveel goede tot heerlijke liedjes op, ik zou ze allemaal kunnen opsommen. Voor mij hebben nog net iets meer het fantastische Fever, het lekkere Changes, het prachtige Wrong Faces, het erg prettige Entertainment & het briljante Grapefruit. Op dat laatste nummer en nog een paar keer hoor ik ook nog wat invloeden van the XX sound terug. Hoe dan ook een fantastische plaat van deze Belgische groep en dat is ook te zien aan de prachthoes.

Oktober 2017 zag ik met hoeveel plezier Jinte op het podium stond als J.Bernardt. Vroeg hem Na het concert brutaal of het succes van de soloprojecten niet het einde van Balthazar in luide. Vol verbazing kreeg ik als antwoord dat ze die week met zn alle in de studio de eerste opnamen hadden gehad voor een nieuw album. Toen nog voor ‘volgend jaar’. En nu ligt Fever er. Het bewijs dat soloprojecten het groepsproces juist kunnen versterken. Want Balthazar is volwassen geworden, en presenteert vol zelfvertrouwen een doortimmerd en evenwichtig album.
Noemen van Fav. tracks, naast de al bekende singles, is ondoenlijk, want er zit geen zwakkere noot tussen.
En ergens kies ik dan toch voor de rust punten Phone Number & Youre So Real. Omdat daar zoveel vernuft en meeste experiment inzit.

Door de soloalbums hoor je duidelijker dan ooit wie welke invloed op het groepsgeluid heeft, en vervolgens is het een echte Balthazar. Duidelijk herkenbaar, dansbaar, maar ook vetter. Ready voor een groter publiek, maar met behoud van eigen waarde en avontuur (Jazz invloeden). Voor het concert in die blokkendoos bij de Arena zijn al meer dan 5000 kaarten weg; Missie super geslaagd dus. Tijdens de soloconcerten (ook van WarHaus) hoorde ik dat menigeen Balthazar niet eens kende, dat is dus de nieuwe aanwas.
En laat het voorjaar nu maar komen, want dit is alles behalve een winter album.

Fans van Balthazar werden de voorbije jaren voldoende verwend. De twee frontmannen, Maarten Devoldere (Warhaus) en Jinte Deprez (J. Bernardt), gingen hun eigen weg, en hetzelfde gold in minder opvallende mate voor Simon Casier (Zimmerman). Patricia Vanneste, de violiste, zei de band ondertussen finaal gedag. Allemaal elementen om te denken dat het een moeilijk wederzien zou worden. Vooral de twee albums van Warhaus deden bij wijlen denken dat de "Lennon & McCartney van Kortrijk" klaar waren om elkaar uit te wuiven.

Maar dan was daar plots Fever, een single die maar een luisterbeurt nodig had om de Balthazarfan weg te blazen. Dat ritme, die sfeer, die geweldige samenzang tussen de twee creatieve krachten binnen de band! In aanloop van de release van het gelijknamige album werden er nog nummers vrijgegeven. Het zwierige Entertainment (met gefluit en trompetjes!), het zwoele I’m never gonna let you down again en het opgewekte Wrong vibration. En daarmee is ook het album samengevat: ritmisch, sfeervol, zwierig, zwoel en opgewekt.

Want wie dacht dat Fever moeilijk te overtreffen was, wordt al meteen gerustgesteld door het tweede nummer Changes, dat vooral uitblinkt door een oorwurm van een refrein, waar toch voldoende hoek af is om Balthazar te blijven. Op Grapefruit komt er zelfs een heuse beat aan te pas, maar daar is al even snel de prominente basgitaar en oosterse viooltjes. Als inspiratiebron gaven Devoldere en Deprez onder ander Talking Heads op, een band die vrolijk en licht kan zijn op een artsy manier. Wel, missie geslaagd.

En wat meer, waar Balthazar in het verleden wel een nummer of twee had dat de algemene sfeer wat brak of duidelijk minder van kwaliteit was, is Fever hun meest consistente plaat, wat niet wil zeggen dat er geen uitschieters zijn, alleen ligt alles in eenzelfde visie, kleur en sound, mede dankzij de productie van Jasper Maekelberg (Faces on TV). Om het met een cliché te zeggen: Nog 9 plaatsjes in de album top 10 2019 te gaan!

Balthazar – Fever: Triomfantelijke koortsdroom | De Profundis - jverhelst.wordpress.com

Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe album, singles en clips (aanmelden kan hier):

De Belgische band Balthazar bracht de afgelopen maanden een aantal geweldige singles uit: Entertainment met vrolijk fluitdeuntje, het muzikaal spannende Fever, I’m Never Gonna Let You Down met een gitaar die aan je oren kietelt en het ook al zo sterke Wrong Vibration. Mijn verwachtingen voor het nieuwe album waren hierdoor zo hooggespannen dat Fever mij in eerste instantie wat tegenviel.

Gelukkig was ik iets te snel in mijn oordeel. Andere tracks zijn misschien net iets minder pakkend, maar als je wat meer de tijd neemt valt er genoeg moois te ontdekken. Zo dansen bliepjes vrolijk rond in Changes, heeft Wrong Face een fantastische baslijn en het wat dromerige Phone Number weet je in alle rust te verleiden. Fever is een knappe, broeierige plaat, waarmee Balthazar weer heel wat concertzalen en festivals gaat veroveren.

Prachtig, langverwacht album van Balthazar. Het beste wat België op rockgebied te bieden heeft tegenwoordig.. Heel fijn gebruik van bas, de oosters aandoende elementen zijn een leuke extra.. Van de zang ( ook de achtergrondkoren ) ben ik helemaal weg.. Favorieten: Fever, wrong faces, Roller coaster en de wat melancholische ( mooi gebruik van de saxofoon ) afsluiter You're so real.

Vanmorgen geluisterd tijdens een lang autoritje. Het album 2x kunnen afspelen, en ik vind het cijfer hier op MM wel iets teveel van het goede. Na 3 nummers worden de bass'jes wel erg monotoon, en de stem (inclusief accent) kan me ook niet echt bekoren. Fever en het Black-Keys-achtige Entertainment zijn prima nummers, de rest vind ik persoonlijk ondermaats.

Alweer hun vierde album maar eerlijk gezegd zei de naam me niets,zal me niet echt aangesproken hebben of ik heb Balthazar op de één of andere manier al die jaren over het hoofd gezien.
Nu al een paar dagen Fever opstaan en eigenlijk bevalt dat best goed,het album bevat elf nummers die ik nog het beste zou kunnen omschrijven als mooie,gecultiveerde pop die ook nog behoorlijk swingt.Verder vind ik de zang best goed,bevat behoorlijk wat soul en is lekker ontspannen en ook de prominent aanwezige baspartijen mogen er zijn.De volle productie doet de rest.
Zelf luister ik voornamelijk naar andere genres maar van een band als Balthazar kan ik op zijn tijd ook best genieten.Vooral Grapefruit,Wrong faces en het titelnummer vind ik erg sterk.
Aangename eerste kennismaking en zodoende een goed album.

Het dwarse karakter van de Belgische muziekscene blijft boeiend. Sinds ze zichzelf halverwege de jaren negentig op de kaart hebben gezet, hebben ze zich vervolgens op een passende manier weten los te koppelen van wat er verder in de wereld gebeurt. Niet meer afhankelijk van het Verenigd Koninkrijk of wat er in de Verenigde Staten plaats vindt. België heeft iets bruisends, en avontuurlijks. Het is niet eens vreemd dat er in eenzelfde song ruimte is voor disco naast jazz. Daar gebeurt dat gewoon. Ondertussen heeft Brussel zich ontwikkeld tot multiculturele hoofdstad van Europa, en ook de verschillende gebruiken en tradities hebben zich ondertussen duidelijk vermengd in het straatbeeld van onze zuiderburen. Het uit Kortdijk en Gent afkomstige Balthazar wist in 2010 met het debuut Applause al gelijk het grote publiek voor zich te winnen, maar het succes kwam niet zo maar uit de lucht vallen. Na als jong volwassenen in 2004 de Kunstbende te winnen en twee jaar later een soortgelijke prijs te behalen bij Humo’s Rock Rally, duurde het toch nog vier jaar voordat er een volwaardige plaat verscheen. Na deze muzikale handtekening werd er vervolgens een flinke mooie krul aan toegevoegd met opvolger Rats . Ook Thin Walls weet het hoge niveau gemakkelijk te vervolgen, en het nu verschenen vierde album Fever heeft nog steeds die lekkere jeugdige onbevangenheid, waar ze al vanaf 2010 indruk mee weten te maken.

Met een langzaam gespeelde funky baspartij weet Fever naam te maken. Stroperig en slepend wordt een koortsige hitte gecreëerd. De temperatuur overstijgt de koele junglegeluiden om stapvoets te vervolgen in een discobeat. Hierbij zou een warme zachte stem het beste tot zijn recht komen. Maarten Devoldere heeft het geluk dit in huis te hebben, en met het typerende jaren tachtig backing koortje krijgt hij de beste ondersteuning die deze track verdient. We zijn bevoorrecht dit in meerdere nummers op de plaat terug te horen. Dat er niet voor de gemakkelijkste weg gekozen wordt blijkt uit de overige onverwachte wendingen die vervolgens onderweg nog toegevoegd worden. De aandacht is alweer opgeroepen. Bij Changes is er absoluut sprake van een verandering van het geluid. Bij vrouwen weet je dat ze het vermogen hebben om sensueel te zingen, ook Devoldere kan dit bijna croonend bereiken. Een aanstekelijke popsong met de nodige exotische tribal begeleiding. Zo opzwepend hoort een klasse commercieel deuntje te klinken. Een lastige opgave, maar wel uitnodigend om te bewegen.

Nog dominerender en meer op de voorgrond geeft de bas van Simon Casier aan dat er met Wrong Faces nog dieper in de popgeschiedenis wordt gewroet met een jaren zeventig getint zwoel filmisch stuk. Vergelijkbaar met de basis waarmee menigeen Franse jaren negentig house act mee ging experimenteren. Alleen ontbreekt hier het gedateerde, simpelweg omdat alles zelf ingespeeld wordt. Dat is niet helemaal het geval bij Whatchu Doin’. De elektronische beat lijkt daar als een dub bewerkt te zijn. De kwaliteit van veel Belgische acts, zorgvuldig bekijken welke aanpak een track nodig heeft, en dit dan schaamteloos toe passen. Slome vocalen roepen het zomerse gevoel op van onverschillige Britse zangers uit de nineties, waar houding en uitstraling belangrijker hoort te zijn dan het bereiken van het publiek. Balthazar brengt het zonder arrogantie, het is puur feitelijk de benadering.

Phone Number sluit hier goed op aan, het is de soul van de achtergrondzang, welke het net weer een andere wending heeft. Maar om er op de voorgrond een Devoldere te hebben staan die de aandacht volledig tot zich kan trekken, is uiteraard een pre. De Madchester sound waarmee eind jaren tachtig de dansvloer veroverd werd van de door producers opgeëiste kunstmatig opgezette hitmachines geeft een flow aan het swingende Entertainment. Vermaken doen we ons zeker, en of ze nog gedoe krijgen met het van Sympathy For The Devil geleende woo-woo kan hier niet boeien. Muziek bestaat als basis uit goed gejatte ideeën waar zorgvuldig een eigen draai aan wordt gegeven. Dat was vroeger al zo, en dit zal ook in de toekomst niet veranderen. De jazzy blazers heb ik ook zeker eerder al gehoord, hier geven ze de vocalist tijd om op adem te komen. Heel eventjes lijkt zich een klein dipje te openbaren bij het zwakkere zoete begin van I’m Never Gonna Let You Down Again. De sterke ritmische percussie trekt het een heel stuk op, maar ondanks het zwoele prachtige gitaarspel van Jinte Deprez moet het hier als minste nummer van Fever beschouwd worden.

Meer dan ooit hoor je de strakke disco terug in Grapefruit. Flink wordt er vastgebeten in de sappige chique elitaire dancesound zonder platvloers over te komen. Twijfel je nog enigszins, dan heb je als smaakmaker nog wat oosterse invloeden als extra ingrediënten. Tijd om te rocken is er in Wrong Vibration, wat alles in zich heeft wat een heerlijke single hoort te hebben. Pakkend refrein, goede beat, eenvoudige woordloze backing en een overtuigende zanglijn. Verwikkeld in kleurig muzikaal inpakpapier. Dat Simon Casier te weinig van zijn kunnen heeft laten zien kan vervolgens wel geconcludeerd worden. Wat is hij een meester in het bespelen van zijn instrument. De bas kronkelt zich al slappend en plukkend een vluchtweg door het hitsige opgejaagde Roller Coaster. Ruimtelijk wordt het recht getrokken door het sfeervolle Aziatisch vervolg waar de grens tussen China en Arabië lijkt te vervagen. You’re So Real heeft iets achterhaald futuristisch. New Romantics die met glamrock-invloeden een mooiere toekomst proberen neer te zetten in een door kilte omgeven steeds kleiner wordende westerse wereld. Zelfs de saxofonist die als sollicitant vaak werd binnen gehaald mag niet ontbreken.

Balthazar weet het weer te flikken. Weinige acts houden vier albums lang het constante hoogwaardige niveau vast, zonder de neiging te hebben om op de automatische piloot te spelen. Blijkbaar is er nog genoeg kneedbaarheid en rek om te blijven overtuigen.

Balthazar - Fever | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com