The Triffids - Calenture (1987)

Heel goed album, maar naar mijn mening moeten ze onderdoen voor de geniale cd 'born sandy devotional'. Het klinkt idd nogal 80ies en geforceerd. De 'psychotische' en claustrofobische sfeer van BSD is hier veel minder aanwezig. 3 tracks vormen echter een uitzondering & kunnen naar mijn mening tot het beste in hun oeuvre gerekend worden: vagabond holes, kelly's blues en vooral het freaky 'jerdacuttup man' (een song over een man die levend gemumificeerd wordt).

Erg mooie plaat van de Triffids, ik heb helaas nog niet het album Born Sandy Devotional in mijn bezit.
Wel het album The Black Swan en die vind ik erg tegenvallen.
Bury Me Deep In Love, Kelly" s Blues, Trick Of The Light & Save What You Can zijn de mooiste nummers van deze plaat.

Sommige zangers hebben het vermogen.
Eerste overtuigende zinnen die uitnodigen.
Profeten die een verhaal te vertellen hebben.
Jezus had het beste in Australië geboren kunnen worden.
Lisa Gerrard in de rol van Maria Magdalena.
Bon Scott als Johannes de Doper.
Nick Cave als de verader Judas.
Michael Hutchence als gekwelde Zoon van God.
David McComb als trouwe metgezel Petrus.
Vergeet Peter Garrett en Steve Kilbey niet.
Ook zij zijn van belang.
Allemaal het vermogen om het Evangelie te verkondigen.
Ademloos luisteren naar wat er verteld wordt.
Elke zin in je lichaam kunnen voelen.

Vanaf het moment dat David McComb vraagt om overspoeld door liefde te worden.
Bury Me Deep In Love.
Kruiwagens vol wil ik het hem bieden.
Stabiel fundament.
Genoeg om op te kunnen bouwen.
Misschien dat hij daardoor zijn hart had kunnen luchten.
Waardoor deze niet in steen zou veranderen.
Er zou geen hart transplantage nodig zijn geweest.
Met zijn gedachten in een andere wereld.
Auto ongeluk tot gevolg.
Verdriet verdringen met heroïne.
Combinatie van vervelende factoren.
37 jaar is veels te jong om te sterven.

Het wil maar niet lukken in dat geamputeerde werelddeel.
Blijkbaar moet je het wel ontvluchten om te overleven.
Het uitstrekkende mooie landschap werkt verstikkend.
Teveel eenzaamheid en dorre woestijnen.
Tekort aan bevolkingsdichtheid.

Calenture is een zoektocht naar erkenning.
Vragen naar een eenvoudig leven.
Ondanks de rust in zang.
Geeft het een vertekend beeld.
Hoor je geen getergde ziel.
Nadeel van Australische zangers.
Ondanks emotionele voordracht klinkt de rauwheid door.
Wordt het verdriet niet begrepen.
Vechtersbazen die overleven.
Tranen passen niet in het milieu.

McCombs poging tot contact zoekend.
De deur is altijd geopend.
Hulpeloos wachtend.
Turend over die eindeloze horizon.

old and lonely dirty and cold , I'm the jerdacuttup man. man wat briljant. ik kan het niet zo mooi verwoorden als deric , maar genieten van deze plaat doe ik ten volle. misschien wat teveel van het goede maar de hoogtepunten zijn hier zeker net zo goed als op born sandy devotional..


prachplaat

Ik vind dit een heel mooi album, maar ik begrijp dat ze een nog mooiere hebben gemaakt. Moet ik die toch eens heel snel gaan beluisteren denk ik!

Mooiere dan deze? Ik vindt dit de allerbeste Triffids plaat. Haalde ook de Top van de critici, wat op zich niet alles bepalend is maar toch zeer zeker een signaal is.

Van bovenstaande recensies begrijp ik dat de meeste schrijvers een voorkeur hebben voor Born Sandy Devotional.

Doe mij deze maar als ik toch moet kiezen

of voor in the pines

nog dieper ...treeless plain

Een verzameling fantastische nummer. Met name de eerste en laatste 3 van het album! Bijna helemaal perfect 4.5

Een nog steeds fris klinkende plaat, met veel tijdloze liedjes erop, waarvan Bury Me Deep in Love een i.m.o. rechtstreekse klassieker is....en dat terwijl ik nu pas van The Triffids hoor. Een opvallende stem, aanstekelijke liedjes en een album vol pareltjes voor het oor. Voor mooie muziek is het nooit te laat.

Ik kan me nog herinneren dat ik op de radio hoorde dat de zanger was overleden. Dat was (natuurlijk) op de VPRO. Vervolgens werd er een nummer gedraaid. Ik was verkocht. Toen ik vervolgens deze CD kocht, was ik om.

Dit album is naar mijn mening het beste dat The Triffids gemaakt hebben en doet voor mij zeker niet onder aan BSD. De songs drukken stuk voor stuk zo'n weemoed en melancholie uit die ik als meisje van 18 kon voelen en die ik nu nog steeds kan voelen, wat deze plaat voor mij tijdloos maakt, in tegenstelling tot de meeste muziek die ik in de jarem 80 leuk vond.
De ongelooflijk mooie melancholieke meeslepende stem van David McComb met af en toe de rauwe uithalen zoals aan het einde van Vagabond Holes, de teksten die aanspreken door soms de eenvoud, de poezie en de originele thema's (vooal Jerdecuttup man, wat naar mijn mening en over een mummy en over de gemoedstoestand van een teleurgesteld man gaat) en de melodieuze muziek met mooie arrangementen.
BSD is misschien qua muziek en sfeer aantrekkelijker voor de meeste Triffids fans, maar Calenture gaat bij mij recht door het hart en heeft me zo'n 25 jaar geleden over heel wat liefdesverdriet heen geholpen met songs als Unmade Love, Vagabond Holes en Save what you can. Geen heimwee naar die tijd, maar wat een weemoed naar deze geweldige band!

Een half puntje erbij. Het blijft een geweldige klassieker en door de jaren heen boeien. Daarnaast een ijzersterke productie.

Eline1969 schreef
Ook voor een destijds jonge man was(/is) dit een plaat om je aan te warmen, bij alle smarten. Ben het voor de rest geheel met Eline eens. Jammer dat zo weinigen dit kennen en dat men ook niet de kans krijgt het te leren kennen. Alle retrospectieve radiozenders/-programma's gaan eraan voorbij.

Heel veel mensen lopen met dit nummer weg. Ik vind Het ook wel een goed liedje maar ook niet heel veel meer dan dat. Ik vind bv Kelly's Blues, Say What You Want, Trick of the Light en Jerdacuttup Man al een stukkie beter

Voor mij de mooiste van The Triffids, doodzonde dat deze band door het verscheiden van David McComb heeft opgehouden te bestaan. Zanger met een bloedmooi stemgeluid. Mijn indruk is dat The Triffids altijd erg ondergewaardeerd is gebleven.

Bijna verdrinkend in de vergetelheid, dit zeldzaam mooie album. Balsem voor de ziel.

Ik wilde het album bijna stoppen na 'Bury Me Deep in Love', toch nog maar even verder geluisterd..

Weer eens uit de kast getrokken. Weer eens een cd in spotify en vinyl tijden. Past ook perfect in deze barre tijden. Wordt er bij a vrolijk fan. Eh nee dat dan ook weer niet. Wel tergend dramatisvh. I love it,!

Zo.zie je maar weer Outlaw104 ik zei t een paar geleden al

Wat heb ik hier een zwak voor. Ik word er helemaal week van (en dat is positief).

Wat is er dan nog nodig om jou een 5,0 te doen geven?

Een kleine aanmoediging kan soms al genoeg zijn.

Dit was het eerste album dat ik van de Triffids leerde kennen, en zo'n plaat blijft vaak (hoewel niet altijd) een streepje vóór houden, maar ook als ik hier met "nieuwe" oren naar luister vind ik dit toch hun beste plaat, met composities die van a tot z perfect zijn, teksten die echt ergens over gaan, overdadige arrangementen die echter bij en om de ambitieuze nummers passen als de spreekwoordelijke handschoen, en bovendien die tegelijkertijd extraverte en intieme stem van David McComb.
        Juist de kwaliteit van deze plaat werkt voor mij het enige minpunt ervan in de hand, want terwijl ik bij de meeste albums waar ik drie favorieten mag kiezen meestal twijfel tussen vier of vijf nummers, staan op Calenture ongelogen négen kandidaten (hetgeen betekent dat ik bij elke volgende draaibeurt misschien weer twee of drie ándere nummers zou aanvinken). Ik herinner me dat Kelly's blues indertijd mijn eerste favoriet was, maar momenteel ga ik voor het heilige reeksje Blinder by the hour, Vagabond holes en Jerdacuttup man (maar "deze aanbieding is geldig tot vanavond 23:59" zoals gezegd).
        Wat dat laatste nummer betreft, een vroegere buurman die de hele dag met de radio aan werkt, zegt nooit naar teksten van liedjes te luisteren – voor hem is het allemaal "kretologie". Ik ben laatst eens begonnen met een lijstje van "verhalende" nummers waarvan ik durf te beweren dat je wel iets mist wanneer je niet weet waar de betreffende tekst over gaat, en op dat lijstje neemt Jerdacuttup man toch wel een belangrijke plaats in.
        Ik ken dit album al vanaf vlak na de release (met dank aan die ene collega die tegelijkertijd met Calenture en het eveneens geweldige Brave words van de Chills kwam aanzetten – kennelijk had hij even een down under-periode), maar nu ik weer helemaal in een Triffids-bui zit lijkt het wel of ik dit album mooier vind dan ooit, of beter gezegd: of ik hem nú pas op waarde kan schatten. Het merkwaardige fenomeen dat dit album me nu emotioneler maakt dan 35 jaar geleden zal ik maar beschouwen als de positieve zijde van het verschijnsel dat er helaas ook heel veel muziek uit de jaren 80 is waar ik niet of nauwelijks meer naar kan en wil luisteren. (Ik houd het overigens nog altijd bij mijn oude CD – wat ik op Spotify van de bonusnummers hoor schept bij mij niet de noodzaak om die door de uitgebreide versie te vervangen.)