Jean Michel Jarre - Oxygene (1976)

Als je van het echte analoge synthesizer geluid houd en van mooie soundscapes en melodieen, dan is dit HET album dat je moet hebben. Een magisch album.

Goed ja, Magisch nee, maar wel een album dat de tand des tijds heeft doorstaan.

Weliswaar wat verouderd, maar het blijft een mooie plaat. Soms wat pretentieus, maar op andere momenten toch erg subtiel.

Oxygene part IV

Radio Veronica, toonaangevende radiozender in 1977, besloot z'n programmering aan te passen i.v.m. het gijzelingdrama in een basisschool in het Drentse Bovensmilde en in een trein bij De Punt door Zuid Mollukkers.
Hierbij vielen doden.
Uit respect werd gedurende een aantal weken al te vrolijke muziek niet gedraaid. In de plaats daarvan hoorden we o.a. "Oxygene" en George Benson heel vaak op de radio.

Beide platen werden uiteraard als zoete broodjes verkocht.
Ook ik kocht "Oxigene" , maar heb de plaat te vaak gehoord om hem nog leuk te vinden.

Erg aangename plaat. Dit is werkelijk een uitgelezen album om gewoon heel rustig te relaxen.

Wel jammer dat er eerst een dergelijk voorval moet plaatsvinden om Jean-Michel Jarre te gaan draaien.

Zoals voor zo vele was dit ook voor mij de kennismaking met deze Fransman. Oxygene part 4 was destijds veel te horen op de radio. Die hoes met die schedel er op die het binnenste van de aarde blijkt te zijn is door de jaren heen mooi gebleven.

Dan de muziek, die is van behoorlijk niveau. Spannend, ritmisch en uitgesponnen. Het is daarmee een mooi wereldwijd debut van Jarre. Opname technisch is er niets aan de hand. Het stereo-beeld wordt goed benut en het laag en hoog is goed.

Op dit album is er nog duidelijk sprake van dat Jarre een naam zou worden waar je rekening moest gaan houden. Het klinkt aan alle kanten goed en de composities zijn goed doordacht. Een track als Oxygene part 3 blijft na al die jaren staan als een huis. Mooie statige klanken vullen de kamer die later mooi uitsterven of het ijle lucht betreft.

De grote hit part 4 blijft staan als een huis. Mooie wijdse klanken op een lekker ritme. Het doet ondanks de oude bakken van synthezisers nog fris aan. Alleen is het jammer dat de productie een tikje dof is. En dan het hoofdgerecht van dit album, Oygene part 5. Het begin doet denken aan een organist die in een kerk zijn vingers langzaam aan de toetsen laat wennen. Mooi statig dus. Tot daar ineens dat pakkende ritme is. Het doet me denken aan een trein op topsnelheid. En dan later dat gespeel met het stereo-beeld, het blijft na jaren boeien.

En dan de zee-geluiden die de laatste track inluiden. Voor mijn gevoel zie ik langzaam de zon achter de horizon verdwijnen. Een fraaie rode oranje schittering verschijnt op het water en de zeemeeuwen vliegen hun laatste rondjes van die dag. Waarna de naald in de uiloopgroef raakt en het akelig stil begint te worden. Het einde dus van een bijzondere plaat.

Goed album maar zwaar overschat.

Idd, aardig, niet meer dan dat.

Staan je speakers goed?..volume goed?...lampen dimmen,druk op play,en je hebt het gevoel of je ergens ver weg diep in de ruimte bent achtergelaten.
Wat een briljante plaat.
Ik heb hem pas begin jaren 90 aangeschaft,maar dat geeft niet het is gewoon tijdloze muziek.

En dan te bedenken dat het weer 32 jaar geleden is dat Jarre dit in een huiskamertje op een 8-sporen recorder heeft gemaakt.
Dit maakt hem tevens ook een van de eerste,zoniet de eerste die een volledige studio gecreerd had...thuis.
Tja, en als je dan ook nog eens een eminent orgel door een smallstone pedaal jaagt,en er een korg minipops onder zet...onstaat Oxygene.

Je moet je alleen wel een beetje kunnen verplaatsen in die tijd..ik bedoel er was nog geen midi of zo.
Dus knippen en plakken(fastfoodmusic)zoals we het nu kennen,was er niet bij.
Als je dan een bounce spoor(gestapeld spoor) aan het einde verprutste,kon je weer van voor af aan beginnen.
En analoge synthesizers hadden ook nog geen geheugen,dus moest je een tekening hebben van de synth en de stand van de knoppen daarop tekenen.

Geloof maar dat Jarre heel wat uurtjes heeft doorgebracht aan Oxygene,En aan Equinoxe waarschijnlijk nog meer,die zit wat complexer in elkaar.

Vakwerk..een dikke 5.0

Vanavond deze weer eens gedraaid, en ja, blijft toch een mooie schijf. De tand des tijds ruimschoots doorstaan. Wel meer dan 30 jaar oud !
De 1e van JMJ, en gelijk ook de beste.

Fabelachtige plaat !!! En het staat na 33 jaar nog steeds als een huis en klinkt absoluut niet als iets wat 33 oud is. Mensen die dit niet kennen zouden echt niet zeggen dat het zo oud is.......veel van die jonkies die zo into trance zijn hebben het me ook wel gezegd als ze het toevallig eens hoorden bij me. Als er mensen zijn die zeggen dat de productie oud is en dat het niet echt klinkt zou ik ze adviseren eens wat goede speakers en alles neer te zetten, want ik blaas de buurman uit zijn stoel met deze cd en het klinkt super.

42, eigenlijk.

1977 + 42 = 2019

(of heeft hij het al in 1967 gecomponeerd?)

1967....1976......omgedraaid oid? Achterop mijn cd hoesje staat 1976, daar ging ik dus vanuit, 1977 zou mss ook kunnen hoor.

Ik ben trouwens in carre geweest met de 30th Oxygene tour.
Zeer gaaf,het was gewoon een soort heropname van het album,volledig live en zonder al te veel show.
Dus je zit daar simpelweg in je luie stoel te luisteren hoe ze dat allemaal gedaan hebben met de instrumenten van toen.

Het laatste concert in de HMH(world arena tour) was ook heel mooi.
Goede laser en licht show en weer alles live gespeeld.
De laser harp ging trouwens mis. dat moest ie even zwetend oplossen.
Ben benieuwd wanneer de dvd komt,en of ie er komt.

In Vorst in Brussel ging de Laser Harp ook mis, en schijnbaar gebeurt dat nogal veel. Een mens zou zich beginnen afvragen of ze het er niet een beetje voor doen...

Je zou het inderdaad bijna gaan denken ja.
Even om aan te tonen dat het echt is.
Ik geloof dat ie de Elka synthex(analoge synthesizer) hiermee aanstuurt...En daar kan wel eens iets mee mis gaan,het is en blijft tenslotte een midi naar analoge verbinding.
Maar het blijft een gave show bak die laserharp.

WAS een geweldig album, maar ik kan er niet echt meer naar luisteren. Bij bepaalde Tangerine Dream albums kan ik nog wel naar het echte anloge synthesizer geluid luisteren.

Ik denk dat dat iets te maken heeft met de sounds sie Jarre gebruikte.
Het is en blijft een klassieker met een beetje een kitsch aandoende sound.

Je zou ook kunnen stellen dat Jean Michel Jarre een soort André Rieu van de electronische muziek was destijds. Waren Tangerine Dream, Klaus Schulze nog volop bezig met symfonieën en de ontwikkeling van bepaalde sounds, fietste daar de fransman doorheen met toegankelijke klanken wat gelijk een groot publiek aansprak. Is dat erg? Nee. Wel heeft hij er voor gezorgd dat electronische muziek op de kaart kwam te staan.

Ja, en dan kom je toch tot de vraag of dit nog kan. Natuurlijk is dit album niet modern meer, maar aan de andere kant roept het wel een sfeer op van de ontwikkeling van de muziek. Als ik nu een cd met klassieke muziek de cd-speler in doe hoor ik de triangel wel, die ik vroeger niet hoorde via de lp. Het zijn de ontwikkelingen die zaken doen verjaren. Daarmee is dit album een document uit een eerdere generatie van de electronische muziek. Nog wat stoom, maar de benzine kwam al in zicht.

Dit album word steeds getipt door liefhebbers van Krautrock dus ik ben wel beniuwd.
Wat kan ik eigelijk verwachten?

Zoals ik al eerder aangaf zou je Jarre kunnen zien als een soort André Rieu van de electronische muziek. Wat door Duitse acts als Tangerine Dream en Klaus Schulze was ontwikkeld, maakte Jarre een stuk lichter en toegankelijker, waardoor het gelijk een groot publiek aansprak. Hier een fragment van zijn bekendste hit. Oxygene Part 4.

http://www.youtube.com/watc...

Klinkt wel mooi wel wat makkelijk luisterbaar dan bv Tangerine Dream.

Dat gaat in mijn optiek wel iets te ver... Wat is Vangelis dan? De Wibi Soerjadi?

Volgens mij wel ja

inderdaad een beetje een vreemde vergelijking. Volgens schreef Jarre alles zelf. Dat kan van groot geldverdiener Rieu niet gezegd worden. Die heeft een aantal schrijvers in dienst zoals ene meneer Strauss.

Rieu en Jarre. Het moet niet gekker worden.

Wat is er nou tegen de vergelijking met Jarre en Rieu. Volgens mij niet beide hebben gezorgd dat muziek voor een groot pupliek toegankelijk werd. Mensen die normaliter achter de begonia's waren blijven zitten zijn toch middels een Rieu in contact gekomen met klassieke muziek. Is dat erg? Voor puristen mischien wel, maar voor de gewone man niet. Deze zou nooit een kaart kopen voor een uitvoering van een klassiek orkerst in het Concert Gebouw, edoch beleeft veel plezier aan een spektakel op het Vrijthof in Maastricht. Een stuk cultuur wat anders achter een deur zou zijn gebleven zonder de inspanning van Rieu, wat je ook van de beste mag vinden, linksom of rechtsom.

Hetzelfde verhaal gaat ook min of meer op voor Jarre. Hoeveel mensen zijn er niet door hem in contact gekomen met electronische muziek destijds. De mega shows en noem maar op. Daarnaast heeft hij gezorgd dat electronische muziek populair werd voor een groot publiek. Eén van de eerste mega hits uit de electronische muzeik is toch wel Oxygene Part 4.

In beide gevlallen is er dus sprake van iets populair maken van iets wat anders voor een groot pupliek niet bekend zou zijn geweest. Ik zou het in voorzichtige mate iets elitairs vinden om dit te ontkennen. Zelf ben ik er voor de verbreiding van elke uitting van cultuur, ze kunnen elkaar versterken, laten we daarom blij zijn met uithangborden die er wellicht voor zorgen dat men toch opzoek gaat naar het pure product. Dit voor ze gaan bepalen zou ik kort door bocht vinden, daar brandt ik liever niet mijn vingers aan.