menu

The God Machine - Scenes from the Second Storey (1993)

mijn stem
4,29 (220)
220 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Fiction

  1. Dream Machine (5:25)
  2. She Said (4:42)
  3. The Blind Man (5:58)
  4. I've Seen the Man (2:39)
  5. The Desert Song (5:13)
  6. Home (5:20)
  7. It's All Over (5:55)
  8. Temptation (5:14)
  9. Out (5:10)
  10. Ego (3:36)
  11. Seven (16:39)
  12. Purity (8:56)
  13. The Piano Song (3:07)
totale tijdsduur: 1:17:54
zoeken in:
avatar van itchy
4,0
Prognose is dat je in 2035 met één exemplaar van deze plaat een landgoed kan kopen!

avatar van evil23
4,0
dat klinkt als een goede deal Itchy. Dan ben ik 65 jaar oud en luister ik waarschijnlijk toch niet meer naar deze stevige cd. Er bestaat zelfs een The God Machine Hyves zag ik gisteren. Ze hebben pas 11 leden.

avatar van dix
4,5
dix
itchy schreef:
Prognose is dat je in 2035 met één exemplaar van deze plaat een landgoed kan kopen!


Ah, ik heb ze allebei van The God Machine.
Dat betekent dus een privé eiland.

avatar van Thomzic
4,5
evil23 schreef:
dEr bestaat zelfs een The God Machine Hyves zag ik gisteren. Ze hebben pas 11 leden.


En nu 12 leden Binnenkort ook maar op zoek naar de EP Desert Song met het prachtige Pictures of a Bleeding Boy en het tweede en laatste album van deze goddelijke machine.

avatar van Gajarigon
4,0
Toch een serieuze knaller, deze 'Scenes from the Second Storey'. Stevige rock die duidelijk beïnvloed werd door de grungemuziek maar er toch een originele wending aan kan geven. De ijzige zang van Robin Proper-Sheppard (die later in Sophia zijn carrière zou verderzetten) geeft de muziek een soort dwingende drive. Verder klinkt het album aardig vol, ondanks het feit dat het hier een driekoppige band betreft. De bassist, de betreurde Jimmy Fernandez, speelt vaak een prominente rol, zoals op het stomende 'She Said'. Hier en daar is de muziek misschien net wat te loom ('The Blind Man') of repetitief ('Temptation' ), maar er staan ook serieuze moordnummers op zoals het scheurende 'Home', een prachtig staaltje hardrock.

Nu is The God Machine vooral bekend als zijnde een nogal depressief bandje. En in zekere zin is dat terecht, de sfeer is donker, veel teksten zijn niet bepaald vrolijk te noemen ('It's all over') maar ze weten de balans met de rockers mooi in evenwicht te houden. Aan het eind van het album komt dan het lange 'Seven', dat de luisteraar ruim een kwartier lang meesleurt in een labyrint van artrock. Een aanrader!

Guardian of Isis
Deze vind ik na een paar keer beluisteren om één of andere reden beter dan zijn opvolger, die ik eerst beluisterd had. Het is vooral een consistenter album, wat ook blijkt uit deze statistieken:

Dream Machine (13 stemmen)
The Desert Song (13 stemmen)
Home (13 stemmen)
It's All Over (12 stemmen)
Seven (12 stemmen)
Purity (10 stemmen)
The Blind Man (10 stemmen)
Ego (8 stemmen)
She Said (7 stemmen)


Elk van deze nummers (hier staan er al 9 van de 13!) haalt een degelijk aantal stemmen en er zijn geen duidelijke uitschieters zoals dat bij de opvolger dus wel meer het geval is. Verder sluit ik me zowat helemaal aan bij wat Gajarigon zei. The God Machine wordt gekenmerkt door die loomheid, die bewuste herhalingsdrang en ik kan verstaan dat sommige mensen dat helemaal geweldig vinden, maar soms ervaar ik het als een kwaaltje op de muziek. Seven, ondanks dat het zeker een sterk nummer is, kan bijvoorbeeld wel een lange zit zijn voor mij hierdoor. Maar, zoals Gajarigon ook al zei:
ze weten de balans met de rockers mooi in evenwicht te houden.
Helemaal waar. 4* voor deze, een halfje meer dan One Last Laugh in a Place of Dying... dus.

avatar van evil23
4,0
Voor de liefhebbers die het album Scenes From The Second Storey zoeken: er zijn 2 exemplaren van de cd te vinden op Marktplaats.

Guardian of Isis
En Scenes from the Second Storey vindt zijn weg naar mijn top 10! Langzaam is dit album onder mijn huid gekropen en het laat niet meer los, zowat elk nummer is raak. Snoeihard, creatief, origineel, duister, gelaagd... Erg jammer dat ze in de niche zijn blijven hangen. Mogelijk volgt nog een uitgebreide recensie.

avatar van Gajarigon
4,0
Guardian of Isis schreef:
Mogelijk volgt nog een uitgebreide recensie.


Zeker doen!

avatar van Omsk
3,5
De aanhaling van Paul Bowles aan het begin van het eerste nummer:

"Because we do not know when we will die, we get to think of life as an inexhaustible well. And yet everything happens only a certain number of times, and a very small number really. How many more times will you remember a certain afternoon of your childhood, an afternoon that is so deeply a part of your being that you cannot conceive of your life without it? Perhaps four, or five times more? Perhaps not even that. How many more times will you watch the full moon rise? Perhaps twenty. And yet it all seems limitless..."

avatar van Maiky
4,0
Dit klinkt heel erg goed. Ik denk dat ik me bij deze ook gewonnen geef voor Scenes from the Second Storey. Zeer intens, met een enkele uitglijder. Zo staat de herhaling van 'anything' en 'love' me helemaal niet aan. Maar daarbuiten: zeer goed allemaal. Bevat sporadisch een intensiteit die me in de verte doet denken aan Tool en flirt bovendien ook af en toe met doom (The Blind Man).

Fijne drumpartijen en mooi gitaarwerk geven het geheel een sound dat prettig in het gehoor ligt. Ik durf bijna 'warm' te zeggen. Dit gaat voor nu op minimaal 4 sterren uitkomen.

Edit: Overigens zie ik dat beide reguliere cd's van The God Machine op Bol.com verkrijgbaar zijn.

Lukk0
Er is laatst (een jaar geleden ongeveer) een re-issue geweest, dus dat kan goed kloppen.

avatar van AOVV
Deze plaat kende ik nog niet, maar nu ik 'm zo beluister.. Rillingen, jongen. Dit is zo intens. Deze pakt mij nog meer dan 'One Last Laugh...', en die is al zo goed. Geweldige band, kan er niets anders over vertellen. Jammer dat hun bassist overleed, geniale kerel zeg. Luister maar 'ns naar 'It's All Over'.

avatar van Leeds
5,0
Dit was een fantastische band. Maar 2 albums uitgebracht. Spijtig, maar dat maakt het misschien wel speciaal. Ze hebben een korte maar krachtige voetdruk achter gelaten halfweg jaren 90tig. Home was in 1993 de enige single die uitkwam.

It's All Over is inderdaad een geweldig nummer. Kon zo op The Cure's Disintegration staan.

avatar van WesleyX16
5,0
Leeds schreef:
It's All Over is inderdaad een geweldig nummer. Kon zo op The Cure's Disintegration staan.


Het is gewoon Alle 13 goed. Ik mis alleen de foto van het mooie vrouwtje... En Disintegration is in vergelijking met dit, een vrolijke plaat.

avatar van Leeds
5,0
WesleyX16 schreef:
(quote)


Het is gewoon Alle 13 goed.


Dat spreekt voor zich

avatar van kobe bryant fan
4,5
Fantastische plaat! De sterke riffs vliegen je rond de oren, en ook de zang zit vol emotie.
Jammer genoeg is deze plaat niet zo goed als A Last Laugh... maar toch staat de plaat nog altijd als een huis. 4*

avatar van Castle
4,5
Ik snap er door het ook een Fiction release is er gelinkt wordt naar The Cure,maar dan is dit eerder een lekkere peer dan een appel.

Blijft een sterk album, maar iets minder dan hun vorige album.

avatar van dix
4,5
dix
Castle schreef:
.... maar iets minder dan hun vorige album.

Werkelijk ? Die moet ik dan hebben ...

avatar van Castle
4,5
Het zijn eerder EP's, maar zeker de moeite waard

avatar van WesleyX16
5,0
Je bedoelt een nummer als Commitment. Die staat op één van die EP's. Dat is echt een wereldnummer.
Maar ik vind alles waar God Machine achter staat geweldig. Ze hebben niet de tijd gehad om teleur te stellen.

avatar van KeesKwist
5,0
Bijna 20 jaar naar gezocht..., maar eindelijk de EP Purity uit 1991 op de kop getikt...
En nu nog een platenspeler...

avatar van Snoeperd
3,5
In het kader van het Tip 250-topic

The God Machine - Scenes From The Second Story

The God Machine maakte in zijn korte bestaan maar twee albums. Scenes From The Second Story is het debuutalbum van de band. Ze hebben nooit de stap naar een groot publiek kunnen maken, ze maken het de luisteraar dan ook niet makkelijk op dit album. Het is een kluif van 1 uur en 19 minuten, iets waarvoor veel mensen al afhaken.
Toch is deze hardrockplaat wel degelijk toegankelijk en is het een aanrader om te gaan luisteren.

Een paar jaar geleden ontdekte ik de hardrockband AC/DC. Nog steeds vind ik dit een van de beste bands die er is. Ik ging meer hardrock opzoeken, voornamelijk uit dezelfde tijd. Maar bands als Deep Purple, Guns N' Roses maar ook Dream Theater konden mijn aandacht destijds niet krijgen. AC/DC maakt dan ook een heel andere soort hardrock. The God Machine is dan weer heel anders als AC/DC. Het heeft een compleet ander geluid. Het is namelijk een stuk epischer. De nummers zijn heel groot aangezet. Een nummer als de opener is bijvoorbeeld niet alleen erg lekker maar ook erg sfeervol.

Het begin van de plaat vind ik erg sterk. De nummers zijn hier nog behoorlijk recht toe-recht aan wat er voor zorgt dat de opening van deze plaat erg aangenaam is. Bij het eerste keer luisteren van deze plaat was ik al meteen weg van nummers als She Said, dat uitblinkt met een fantastisch einde waarin de zangkwaliteiten van de zanger naar voren komen. Hij wekt in het laatste stuk van dit nummer veel emotie op met zijn wanhopige stem.
De stevige rock zet zich ook voort in de nummers The Blind Man en I've Seen The Man, waarvan The Blind Man toch een serieus hoogtepunt is met een erg goede opbouw.

Met The Desert Song maakt de plaat een omslag. De hardrock wordt aan de kant gezet en daarvoor in de plaats komt er een zeer sferische track. The Desert Song is een groot hoogtepunt op dit album. Het is een kille track met een zeer, zeer onheilspellende sfeer. De samenzang is akelig, maar echt prachtig. Mede door de tekst beeld ik me altijd het nieuws over de eigenaar van een concertzaal in die dood is gegaan in de woestijn door uitdroging. Alles aan deze track doet denken aan de dood.

Met Home volgt de kleine hit die van dit album afkomstig is. Nou ja, het kwam in de hitlijsten. Laten we het zo zeggen. Home kan qua sfeer het vorige nummer niet benaderen, maar is juist wel weer een erg lekkere hardrocktrack. Het had zomaar een nummer voor Pearl Jam kunnen zijn met de aanstekelijke en fantastische riffs in dit nummer. Home is een klasbak van een nummer, de zanger zingt hier de longen uit zijn lijf en bewijst een erg krachtige zanger te zijn met een groot bereik. En hij heeft niet alleen een groot bereik, maar ook veel gevoel in zijn stem. In It's All Over, een rustig nummer dat waarschijnlijk erg persoonlijk is voor de zanger. Dat moet wel, met prachtig gezongen regels als "She said why do all the things have to change." Voor het eerst dit album weet de zanger mij echt diep te raken. De zang op dit nummer gaat door merg en been.

Kritiekpunt op dit album is dat het wel wat aan de lange kant is. Een instrumentaal nummer als Temptation is zeker niet slecht maar het zijn wel de nummers waarbij ik twijfel of ik het album uit ga luisteren, in de wetenschap dat ik het beste al heb gehad. Niet dat erna nog louter slechte nummers komen, dat zeker niet. Want met het nummer Out is het niveau erg hoog. Out valt mij op door een erg mooie tekst, die veel ruimte laat aan de verbeelding, terwijl het toch een erg duidelijk tekst is.
Ego valt dan weer erg op door het intro. Ego begint rustig maar heeft een schitterende uitbarsting, de riff maakt dit nummer erg goed.

De schuldige aan de lengte van dit album is Seven. Dat is een 17-minuten durend nummer, dat ruim de tijd gebruikt om op te bouwen. Seven is een bezwerend nummer. En ook een nummer waar echte post-rock invloeden te vinden zijn. De riff is de hele tijd hetzelfde en aan de hand daarvan wordt naar mooie climaxen opgebouwd. Seven is een nummer dat ik erg interessant vind, maar helaas kan ik nog niet zeggen dat ik er compleet weg van ben. Maar wat niet is kan nog komen, hoop ik dan.
Purity is ook een lang nummer, maar vind ik zelf wat beter geslaagd. De gitaarriff vind ik sowieso mooier bijvoorbeeld. En de climax die vanaf ongeveer vijf minuten wordt ingezet vind ik heel erg geslaagd.

Met The Piano Song, eigenlijk wel een instrumentaal niemendalletje eindigt deze plaat. Je kan het meer zien als een soort outro, maar wat mij betreft had een stevig en episch rockalbum niet moeten eindigen met zo'n flauw pianonummertje. Purity was een betere afsluiter geweest. Al bij al een erg mooi album waarin de drums, af en toe de riffs en af en toe de zang zeer positief opvallen. Op een paar songs na is ieder nummer van hoog niveau en zijn onder andere Dream Machine, The Desert Song en Home echte uitschieters. Scenes From The Second Story zal ik in de toekomst nog al eens op gaan zetten, niet alleen omdat ik het nu al goed vind, maar ook omdat ik denk dat er nog veel meer in zit waar ik nog niet achter ben.

3,5*

avatar van Saldek
5,0
Mooi en waardig geschreven stuk van Snoeperd.
Het enige dat ik werkelijk anders ervaar is de afsluiter met piano. Ik interpreteerde het altijd als, qua beleving - pure beleving, een endtheme of iets. Gelijkwaardig aan een aftiteling van een epische film waarin je de tijd wordt gegeven om de 'reis' te laten bezinken.
Want inderdaad, episch het is. Het is en blijft een indrukwekkend stukje meesterwerk.
Ach wat........ik verhoog: 5 sterren.

avatar van chevy93
itchy schreef:
Prognose is dat je in 2035 met één exemplaar van deze plaat een landgoed kan kopen!
18 pond nieuw op Amazon, 9 pond tweedehands.

Die inflatie wil nog niet zo vlotten, hè?

avatar van itchy
4,0
chevy93 schreef:
(quote)
18 pond nieuw op Amazon, 9 pond tweedehands.

Die inflatie wil nog niet zo vlotten, hè?

Dat schiet niet op nee, da's hooguit een stukje landgoed voor de tuinkabouter

avatar van hailtotherainbow
4,5
blij dat ik deze ontdekt heb, van bij de eerste noten is er die onderdompelende factor in de muziek van THE GOD MACHINE. Het is een totaalpakket: het rauwe geluid, de voortstuwende gitaren en drums, die stem vol tristesse( denk maar aan IT'S ALL OVER en de albumillustratie maken er een mooi geheel van. TEMPTATION, HOME en EGO zijn geen slechte nummers maar hadden er vanaf gemogen. Ze doorbreken de sfeer niet echt maar zijn toch nogal gewoontjes. Eigenlijk is de rest van de plaat een fantastische reis naar een inferno. Het is een plaat die mij bij mijn keelgat grijpt en niet loslaat tot de laatste noten van THE PIANO SONG. favorieten zijn PURITY, I'VE SEEN THE MAN, THE BLIND MAN en THE DESERT SONG.

*4

avatar van Castle
4,5
One last laugh.. was jarenlang het album van the God Machine voor mij.
Op een rare manier pakte ik deze kanjer en draaide het in de auto en het viel na vele malen draaien nu op zijn plek.

sigurros88
Eindelijk weer eens een plaat ontdekt welke ik direct een 2e keer wou luisteren. Wat een beest van een album dit! Ik had een jaar geleden alleen ''The Desert Song'' geluisterd. Waarom ik toen gestopt ben snap ik zelf ook niet helemaal.

Ik hoor hier naast grunge toch ook wel wat post-rock in. En dat voor 1992. Daarnaast is dit echt heerlijk opgenomen. Het klinkt fantastisch. Ik verwacht dat ik deze nog wel ga ontleden komende weken. Ik verwacht een hoge score. ik begin eens met een 4-tje. En als deze klus geklaard is, dan ligt er nog een 2e album waarvan ik hoop dat deze net zo goed is.

avatar van milesdavisjr
5,0
4.24 als gemiddelde score. Er zijn niet veel albums die zo'n score halen. Ik kan niet anders meegaan in de positieve berichtgeving over dit album. Hoewel de opvolger niet veel onderdoet voor dit debuut.
Deze plaat bevat veel elementen die je destijds binnen het Noise/Industrial rock wereldje niet zoveel tegenkwam; verstaanbare zang, tegendraadse ritmes, melancholie en emotie. Beste nummers: Dream Machine en It's All Over. Als ik kijk naar de prijzen van beide albums bij de verschillende aanbieders dan blijft deze band zijn 'cult(urele) waarde behouden en dat is maar goed ook.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:53 uur

geplaatst: vandaag om 11:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.