The God Machine - Scenes from the Second Storey (1993)

En nu snel een smoesje verzinnen dat je de CD bent kwijt geraakt

Scenes from the Second Storey. Een onvoorstelbaar prachtig meesterwerk. Ongekende schoonheid zit verborgen in de nummers. Vanaf het begin word je meegenomen in de sferen van The God Machine, met het nummer Dream Machine, een van de machtigste openers ever.

Vervolgens waan je je in de donkere, depressieve, mysterieuze klanken. Proberen te vluchten is een onmogelijke opgave. Het heeft een verslavende, hypnotiserende werking. Elke song op het album is raak, met voor mij het hoogtepunt Home. De riff is zo enorm krachtig. Verschrikkelijke effectieve drums en basslijnen. Dit in combinatie met de zang en tekst van Proper-Sheppard: ' I'm a wayward soldier, to the promised land!' Kippenvel.

Een album en een band wat een onuitwisbare heeft achtergelaten en nog steeds doet met elke luister beurt. 5*

Toch een serieuze knaller, deze 'Scenes from the Second Storey'. Stevige rock die duidelijk beïnvloed werd door de grungemuziek maar er toch een originele wending aan kan geven. De ijzige zang van Robin Proper-Sheppard (die later in Sophia zijn carrière zou verderzetten) geeft de muziek een soort dwingende drive. Verder klinkt het album aardig vol, ondanks het feit dat het hier een driekoppige band betreft. De bassist, de betreurde Jimmy Fernandez, speelt vaak een prominente rol, zoals op het stomende 'She Said'. Hier en daar is de muziek misschien net wat te loom ('The Blind Man') of repetitief ('Temptation' ), maar er staan ook serieuze moordnummers op zoals het scheurende 'Home', een prachtig staaltje hardrock.

Nu is The God Machine vooral bekend als zijnde een nogal depressief bandje. En in zekere zin is dat terecht, de sfeer is donker, veel teksten zijn niet bepaald vrolijk te noemen ('It's all over') maar ze weten de balans met de rockers mooi in evenwicht te houden. Aan het eind van het album komt dan het lange 'Seven', dat de luisteraar ruim een kwartier lang meesleurt in een labyrint van artrock. Een aanrader!

In het kader van het Tip 250-topic

The God Machine - Scenes From The Second Story

The God Machine maakte in zijn korte bestaan maar twee albums. Scenes From The Second Story is het debuutalbum van de band. Ze hebben nooit de stap naar een groot publiek kunnen maken, ze maken het de luisteraar dan ook niet makkelijk op dit album. Het is een kluif van 1 uur en 19 minuten, iets waarvoor veel mensen al afhaken.
Toch is deze hardrockplaat wel degelijk toegankelijk en is het een aanrader om te gaan luisteren.

Een paar jaar geleden ontdekte ik de hardrockband AC/DC. Nog steeds vind ik dit een van de beste bands die er is. Ik ging meer hardrock opzoeken, voornamelijk uit dezelfde tijd. Maar bands als Deep Purple, Guns N' Roses maar ook Dream Theater konden mijn aandacht destijds niet krijgen. AC/DC maakt dan ook een heel andere soort hardrock. The God Machine is dan weer heel anders als AC/DC. Het heeft een compleet ander geluid. Het is namelijk een stuk epischer. De nummers zijn heel groot aangezet. Een nummer als de opener is bijvoorbeeld niet alleen erg lekker maar ook erg sfeervol.

Het begin van de plaat vind ik erg sterk. De nummers zijn hier nog behoorlijk recht toe-recht aan wat er voor zorgt dat de opening van deze plaat erg aangenaam is. Bij het eerste keer luisteren van deze plaat was ik al meteen weg van nummers als She Said, dat uitblinkt met een fantastisch einde waarin de zangkwaliteiten van de zanger naar voren komen. Hij wekt in het laatste stuk van dit nummer veel emotie op met zijn wanhopige stem.
De stevige rock zet zich ook voort in de nummers The Blind Man en I've Seen The Man, waarvan The Blind Man toch een serieus hoogtepunt is met een erg goede opbouw.

Met The Desert Song maakt de plaat een omslag. De hardrock wordt aan de kant gezet en daarvoor in de plaats komt er een zeer sferische track. The Desert Song is een groot hoogtepunt op dit album. Het is een kille track met een zeer, zeer onheilspellende sfeer. De samenzang is akelig, maar echt prachtig. Mede door de tekst beeld ik me altijd het nieuws over de eigenaar van een concertzaal in die dood is gegaan in de woestijn door uitdroging. Alles aan deze track doet denken aan de dood.

Met Home volgt de kleine hit die van dit album afkomstig is. Nou ja, het kwam in de hitlijsten. Laten we het zo zeggen. Home kan qua sfeer het vorige nummer niet benaderen, maar is juist wel weer een erg lekkere hardrocktrack. Het had zomaar een nummer voor Pearl Jam kunnen zijn met de aanstekelijke en fantastische riffs in dit nummer. Home is een klasbak van een nummer, de zanger zingt hier de longen uit zijn lijf en bewijst een erg krachtige zanger te zijn met een groot bereik. En hij heeft niet alleen een groot bereik, maar ook veel gevoel in zijn stem. In It's All Over, een rustig nummer dat waarschijnlijk erg persoonlijk is voor de zanger. Dat moet wel, met prachtig gezongen regels als "She said why do all the things have to change." Voor het eerst dit album weet de zanger mij echt diep te raken. De zang op dit nummer gaat door merg en been.

Kritiekpunt op dit album is dat het wel wat aan de lange kant is. Een instrumentaal nummer als Temptation is zeker niet slecht maar het zijn wel de nummers waarbij ik twijfel of ik het album uit ga luisteren, in de wetenschap dat ik het beste al heb gehad. Niet dat erna nog louter slechte nummers komen, dat zeker niet. Want met het nummer Out is het niveau erg hoog. Out valt mij op door een erg mooie tekst, die veel ruimte laat aan de verbeelding, terwijl het toch een erg duidelijk tekst is.
Ego valt dan weer erg op door het intro. Ego begint rustig maar heeft een schitterende uitbarsting, de riff maakt dit nummer erg goed.

De schuldige aan de lengte van dit album is Seven. Dat is een 17-minuten durend nummer, dat ruim de tijd gebruikt om op te bouwen. Seven is een bezwerend nummer. En ook een nummer waar echte post-rock invloeden te vinden zijn. De riff is de hele tijd hetzelfde en aan de hand daarvan wordt naar mooie climaxen opgebouwd. Seven is een nummer dat ik erg interessant vind, maar helaas kan ik nog niet zeggen dat ik er compleet weg van ben. Maar wat niet is kan nog komen, hoop ik dan.
Purity is ook een lang nummer, maar vind ik zelf wat beter geslaagd. De gitaarriff vind ik sowieso mooier bijvoorbeeld. En de climax die vanaf ongeveer vijf minuten wordt ingezet vind ik heel erg geslaagd.

Met The Piano Song, eigenlijk wel een instrumentaal niemendalletje eindigt deze plaat. Je kan het meer zien als een soort outro, maar wat mij betreft had een stevig en episch rockalbum niet moeten eindigen met zo'n flauw pianonummertje. Purity was een betere afsluiter geweest. Al bij al een erg mooi album waarin de drums, af en toe de riffs en af en toe de zang zeer positief opvallen. Op een paar songs na is ieder nummer van hoog niveau en zijn onder andere Dream Machine, The Desert Song en Home echte uitschieters. Scenes From The Second Story zal ik in de toekomst nog al eens op gaan zetten, niet alleen omdat ik het nu al goed vind, maar ook omdat ik denk dat er nog veel meer in zit waar ik nog niet achter ben.

3,5*

Naar aanleiding van de positieve reviews hier deze plaat een kans gegeven, maar helaas gaat dit bijna volledig langs mij heen. Grootste bezwaar is dat ik te weinig songs hoor, het is wel muziek met een bepaalde , donkere sfeer maar ik mis een kop en een staart in de meeste nummers en daardoor gaat deze muziek uiteindelijk veelal nergens heen vind ik. Ze kunnen spelen, hoewel de zang me vrij snel irriteert, maar ze hadden wellicht zich nog wat meer kunnen focussen op het schrijven van echt goede songs. Heb soms het gevoel dat ik naar jamsessies zit te luisteren, wat wellicht verklaart dat dit een beetje een obscure band is gebleven. 2,5 ster

Bij mij draait ie inmiddels ook weer rondjes en wel beduidend meer dan de opvolger. Beiden aangeschaft, beiden vijfsterrenplaten maar Scenes verdient er eigenlijk zes. Dust In The Wind intro's, Bulgaarse vrouwenkoortjes en een hallucinatie track van ruim een kwartier. Als Robin PS 'I'm Tired' zingt in The Blind Man dan weet ik dat hij al zijn energie hier juist aan ons schonk. Wát een Gesanmtkunstwerk en waarom heb ik deze plaat de afgelopen jaren links laten liggen.

Mocht er in het hiernamaals een rewind knop ter beschikking zijn dan spoel ik onmiddellijk naar Paradiso 10-04-1993. Let Me Out!