The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying... (1994)

Zoals ik het me herinner, is de band daadwerkelijk met z'n drieën geëmigreerd omdat de verwachting was dat hun sound in de UK makkelijker publiek zou verkrijgen. Fernandez had inderdaad een kort ziekbed, maar zijn overlijden was niet zo 'plots' als bij Curtis. Wel hard als je gedrieën een toekomst in den vreemde probeert op te bouwen, en er één zo snel wegvalt ...

Die kringloopwinkel van jou moet ik ook maar eens aan bezoekje onderwerpen merk ik

Bij vrijwel elke kringloopwinkel heb je kans om zo een mooi album voor weinig geld te vinden.
Bij mij in de buurt liggen alle prijzen zo rond de Euro voor een cd.

More precise: San Diego, which makes a little sense. De referenties aan Grunge herken ik, maar vooral ook omdat The God Machine in hetzelfde tijdsgewricht actief was. Qua muziek ... dat monotone, slepende hoor je bijvoorbeeld ook terug bij streekgenoten als Thin White Rope, Kyuss en The Black Heart Procession.

Zou kunnen, maar da's perceptie. De plaat is goedbeschouwd nooit voltooid, veel nummers hadden niet eens titels. Dat verklaard het aantal maal "The ... Song" in de tracklist. Vrij snel na het overlijden van Fernandez is het materiaal zonder enige aanpassing uitgebracht. De band werd vervolgens opgeheven.

Ik hoor er met de beste wil weinig 'Seattle' in. De cultstatus die deze band wereldwijd heeft zit hem denk ik met name in de oprechtheid, de vele details, de emoties die ronddwalen op beide albums. De grunge vind ik niet zozeer bekend staan om deze kenmerken. Maar dat is misschien een andere discussie. Blijft staan dat ik het mooi vind dat niet iedereen klakkeloos overgaat op downloads maar een cd met inlay nog kan prefereren boven digitale middelen.

Prachtig. Dat ik deze band nu pas ontdek...geen woorden voor. Wat een schoonheid. Bedankt, MusicMeter, om mij met deze schitterende band kennis te laten maken

Ik moet me inhouden om geen instant 5* te geven, en geloof me, dat gebeurt maar heel zelden. Misschien alleen een beetje jammer van The Sunday Song, dat de plaat als een nachtkaars laat uitdoven... Maar misschien komt de klik nog.

Absolute favo's: momenteel alles buiten The Sunday Song.

Absoluut eens, the Sunday Song is niet slecht als afsluiter maar dan als een soort fade-out, nu duurt het nummer net een minuut of 5 te lang.
Probeer trouwens ook het debuut van deze band; Scenes From the Second Story zo mogelijk nog beter.

Dat ga ik zeker doen, ik heb m ergens zien liggen voor 20€. Erg prijzig maar ik denk dat ik 'm maar ga meenemen want het debuut staat niet op Spotify, deze gelukkig wel.

Maar wat is nou de algemene consensus: het debuut of de opvolger? Ze lijken me erg aan elkaar gewaagd qua genialiteit.

[quote]milesdavisjr schreef:

Idd mogelijk, ikzelf vind deze rijper beter energieker dan Scenes From the Second Story.
Persoonlijk, wellicht omdat ik Scenes From the Second Story veel later aangeschaft had dan deze kanjer.
Pff deze is ondertussen ook een kwart eeuw oud...

Dat vind ik ook, hoewel het debuut ook al prachtig was, is deze schijf voor mij net iets doordachter maar het ontloopt elkaar maar bitter weinig. Maar nummers als Mama en In Bad Dreams laten de balans voor mij doorslaan naar deze schijf. De albumtitel (hoewel ik niet weet of Jimmy Fernandez al was overleden voor de bekendmaking van de titel) is trouwens van een prachtige maar ook trieste schoonheid, net als de muziek.

Dit album slaagt erin een bijzonder deprimerende sfeer neer te zetten dankzij de intense zang en bijzonder fraaie muzikale omlijsting met afwisseling tussen overdonderende en ingetogen passages.

Muzikaal geweldig alleen die stem, daar heb ik minder mee.

Kan ik mij voorstellen. Robin Propper-Sheppard is geen natuurtalent, echter zijn voordracht, emotie en zeggingskracht passen in mijn ogen en oren perfect bij de wat afstandelijke maar zo intense muziek. Soms is het geheel meer dan de som der delen. Ik heb persoonlijk wat meer moeite met zijn werk bij Sophia, hier staat zijn stem nog veel meer centraal in een ingetogen setting en dat werkt niet altijd even goed.

Toch even de coverversie posten van een van mijn favoriete bands End of Green

In Bad Dreams door End of Green

In Bad Dreams - YouTube

Goeie genade, ik heb dit album wel eens gedraaid, maar nu komt ‘ie echt pas binnen. Holy shit

Zat je er eerder je belastingaangifte bij te doen of zo

Dat zou het wel extra depressief hebben gemaakt

Kapot geniaal album idd

Albumpie doet me helaas maar niks, ondanks de geweldige commentaren hierboven.
Ik ga het nog meer eens proberen.
Poging 1000

Vond dit aanvankelijk he-le-maal de heavy melancholy shit. Later, voor de brood(lees:wiet])nodige centjes weer terug verruild met de Nl. cd-kosmos. Nu toch wel redelijk onder de indruk. 1000 pogingen is wel wat much, maar succes ermee, Juul1998B.

IBD, Painless, The Hunter... adore smiley kan ik niet vinden...

Hoewel de platen elkaar qua stijl en inhoud maar weinig ontlopen heeft het debuut van de heren mij in het hart geraakt en zijn opvolger het hoofd. Scenes from the Second Storey is en blijft voorlopig mijn favoriete plaat ooit.
Vreemd genoeg kwam ik eerder in aanraking met One Last Laugh in a Place of Dying dan zijn voorganger. Ergens in 1994 las ik in een muziekblad van formaat een recensie die er niet om loog. De desbetreffende recensent typeerde dit album en de muziek als niet van deze wereld, de persoon in kwestie kwam woorden te kort om dit juweel te omschrijven.
One Last Laugh zal ik ooit eens bij een bibliotheek geleend hebben, digitale aanbieders waren er nog niet, en de speciaalzaken zaten ver in het land.
De plaat intrigeerde al wel, en de naam van de band is altijd in mijn achterhoofd blijven hangen.
De eerste helft van de schijf deelt flinke klappen uit, er staan een aantal parels op. Ergens halverwege raak ik er altijd wat uit. Niet dat het slecht is, integendeel. Het songmateriaal dringt zich alleen niet zo op als de eerste songs dat doen.
Boy by the Roadside en The Sunday Song; ik heb er nooit aan kunnen wennen, afstandelijk en kil. En het zijn ook nog de afsluiters. Je hebt dan al wel fenomenale tracks als Mama, Painless en In Bad Dreams voor je kiezen gehad.

Jaren na One Last Laugh heb ik het debuut aangeschaft. Die schijf bleek een voltreffer maar het was nog niet het album dat mij van de sokken blies. Dat kwam na verloop van tijd, avond na avond met de koptelefoon op het hoofd, een fijne Bordeaux binnen handbereik en toen ging ik voor de bijl en niet zo'n beetje ook.
One Last Laugh in a Place of Dying heeft zijn verhaal, is in tranen tot ons gekomen, is blij vlagen dwars en de maagdelijk witte hoes is prachtig in zijn eenvoud.
Scenes is het verhaal van brandende ambitie, van oprechte frustratie en waarbij de intensiteit zich niet direct openbaart maar langzaam onder de huid kruipt. Een plaat, niet van deze wereld....

poging 1001 is het dan wel raak
Al moet ik zeggen dat ik scenes from the second storey nog ietsje beter vind, die raakt mij ook net ietsje meer.
Maar klasse album. Ik weet niet wat ik dacht.
Vergeef mij, MUME goden.

Vergeven.

Ik heb even gewacht tot de storm aan positieve reacties over dit album ietwat was gaan liggen en ben toen maar eens gaan luisteren

Zojuist alvast een pre-order (vinyl) geplaatst - zowel deze als zijn voorganger zijn vanaf januari 2025 opnieuw te verkrijgen.

Maar goed, soms heb je dat dus met een album. Ik ken de status en het verhaal over The God Machine al sinds 1994, maar om de één of andere reden ben ik hier nooit écht voor gaan zitten. Tot ik vanavond de naam weer eens tegenkwam en ik dacht “verrek - nog zo’n icoon dat ik nooit aandachtig beluisterd heb”. En het duurde niet lang totdat ik om was. Het raakt
Op zolder ligt nog een CD’tje van Sophia maar dat heeft me nooit zo gepakt als dit.

Een raar idee dat ik niet meer echt de luxe heb om iets 30 jaar te laten liggen. Dus dat dit maar een les voor mij mag zijn.

Ik zie dat deze bij de originele release op één enkele schijf vinyl werd uitgegeven. Dat is 35 minuten muziek per kant geperst. Gelukkig wordt dat met de aankondigde rerelease rechtgezet.

Aangekondigde release?!

Die is aangekondigd ja. In ieder geval dus door mij.

Morgen oppikken in de platenzaak samen met de voorganger. Mjammie.

Geniet van deze 2 (cult) klassiekers, maar pas op, de ervaring leert dat je verslaafd raakt aan deze platen...