menu

The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying... (1994)

mijn stem
4,23 (249)
249 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Fiction

  1. The Tremelo Song (4:02)
  2. Mama (2:53)
  3. Alone (4:49)
  4. In Bad Dreams (3:09)
  5. Painless (3:58)
  6. The Love Song (3:55)
  7. The Life Song (4:41)
  8. The Devil Song (5:05)
  9. The Hunter (7:57)
  10. Evol (4:06)
  11. The Train Song (4:27)
  12. The Flower Song (5:42)
  13. Boy by the Roadside (5:48)
  14. The Sunday Song (8:33)
totale tijdsduur: 1:09:05
zoeken in:
avatar van Koekebakker
5,0
Dit is waarschijnlijk het meest depressieve album dat ik ken. Direct al bij eerste beluistering sloeg het in als een bom. En nog altijd zuigen zowel de overdonderende, noisy uitbarstingen van gitaargeweld als de met heerlijk zoete strijkers gearrangeerde ballades me mee in een treurig, maar schitterend muzieklandschap.

avatar van Gajarigon
4,0
Dat ik The God Machine heb leren kennen heb ik volledig te danken aan MuMe. Nergens anders kom je deze groep tegen, tenzij heel marginaal. Buiten deze onbekendheid is er nog één constante; overal waar de groep dan toch eens ter sprake komen, wordt The God Machine de hemel in geprezen. En het moet gezegd zijn, ook deze One Last Laugh in a Place of Dying is een dijk van een plaat. Hoewel het iets minder evenwichtig is dan het debuut, zijn de uitschieters wel van het beste dat de groep ooit gecomponeerd heeft. Vooral In Bad Dreams springt eruit, een echt kippenvel inducerend nummer dat zo kaal en ontdaan is van alle franje dat het bijna onafgewerkt aanvoelt.

Dat onafgewerkt zou best kunnen kloppen trouwens. Dit album is uit '94, en in hetzelfde jaar stierf ook de bassist van de groep aan een hersentumor. Dat was nog toen ze bezig waren met dit album te maken, wat de albumtitel wel wat luguber maakt. Muzikaal ligt dit album volledig in het verlengde van het debuut. Alternatieve rock met een donker randje, veel tribal drumming en intense zang die je echt bij je nekvel grijpt en niet loslaat. Een aanrader voor wie van zwaarmoedige rockmuziek houdt.

avatar van Ataloona
3,5
The God Machine,
een bijzondere band.
2 platen gemaakt van uitzonderlijke kwaliteit.
Harde muziek afgewisselde door rustige muziek.
Een album wat ik mag review dankzij dit topic:
''Het ga dat album eens reviewen!''-topic.
Don Cappuccino tipte mij deze.
Geen slechte opdracht, beide albums had ik al 4,5* gegeven.

Het hakt er gelijk in met The Tremolo Song.
Harde no-nonsens.
Ook niet iets standaards, nee wel bijzonder.
Het klaaglied van de band.
Over de overheid,
de kijharde bezuinigingen en de verhogende belastingen.
I'm Just A Civil Man..

Sterk door blijven gaan is moeilijk,
toch flikt The God Machine het.
Een uitstekende nummer.
Hard en lekker scheurend.
Mooie riffs en lekker gedrumd.
Het blijven knokken voor je leven,
zorgen dat Mama trots op je is.

Weer koelbloedige rust.
Bezwerend is Alone zeker.
Het heeft iets over zich heen.
Sterk nummer wat gebouwt is op de uitstekende bas en zanglijn.
Het zet langzaam de lijnen uit voor het album.
De intensiviteit en de slependheid komen meer naar boven.
Het alleen zijn, je een keer op sluiten in je kamer.
Je voor een paar dagen afsluiten voor de wereld.
Een kleine depressie,
ieder mens heeft het welleens gehad..

Meeslepend, groots maar toch minimaal.
Emoties, prachtig.
In Bad Dreams is hèt lied.
Beladen en prachtig gezongen.
Slepende baspartijen, goed gitaar deuntje,
stevig drumwerk en mooi piano spel.
De angst voor nachtmerries.
Dat ze ooit uit zullen komen.
De angst om te gaan slapen,
niet kunnen wachten om op te staan.
Het verliezen van een dierbare In Bad Dreams..

Painless gaat door waar In Bad Dreams de wond heeft geopend.
De frustraties moeten eruit.
Keihard en agressief.
Niet gevoelloos en stuurloos,
nee, gesterkt en met moed.
Goed in elkaar gestoken.
Volgens zijn vriendin doet niets hem nog.
Hij zet zijn pistool in zijn mond en bewijst dat hij niet Painless is..

The Love Song opent als een rocker.
Een hard riffje met wat stevig drumwerk.
Geen allendaagse rocker maar het doet niet veel.
Het is oké maar ik voel het gevoel van Painless niet meer.
Het borduurt voort op de mateloze irritaties in een relatie.

Het lied over leven..
The Life Song..
Het overzien van je leven.
Het negeren van je gevoelens,
van je verlangens.
Even stil staan bij zijn vele fouten.
De tijd terug draaien kan niet meer.
Had hij maar niet getwijfeld aan zijn vriendin.
De ultieme frustratie komt eruit.
Hard en agressief.
Een pad van verwoesting maar ook verlichting.
Het nader komen tot jezelf.
Passend gezongen en de muziek is om te genieten.

Heilzaam beginnen.
Gezongen als een rustig persoon.
De koelte en de kalmte.
The Devil Song.
Luguber maar niet onverwacht.
Het moet zo onheilspellend zijn.
Het gaat immers over de duivel.
The Devil, Stay Away From Me.
Hij wil niemand bedriegen..

The Hunter,
Someone Will Always Hurt You.
En zo is het maar net.
Een passende vergelijking.
The Hunter and the Hunted.
Zo gaat het ook in het dagelijks leven.
Er is altijd iemand die je pijn zal doen,
mentaal en fysiek.
Passende muziek.
Rustige drums met opzwepend basspel.
Gitaren die ze begeleiden..

Het begint als de opener,
beangstigend gitaargeluid om dan keihard te beuken.
Evol, zoals de naam doet denken,
zo klinkt het ook. Hard!!
De evolutie van een man in een beest.

Rust na de evolutie,
The Train Song brengt ons kalmte.
Die zachte kalmte, nee nog steeds hard.
Scheurend en pompend.
Op het treinstation,
een meisje in de regen.
Zo'n 12 jaar oud.
Naast haar zittend de verteller.
Zo'n 42 jaar oud.
I Told Her I Missed My Plain..
Luguber en misselijk makend.
De vieze man flirtend met het meisje,
bleef het daar maar bij..

The Flower Song, net als de rest van het album.
Voortbewegend op de bas.
Samen met de drums.
Hard beginnend om in de coupletten zijn rust te pakken.
De wens van de zanger.
Om gewoon eens een bloem te zijn,
een bloem van zo'n 1000 jaar oud.
Het gaat niet eens zo zeer over de bloem.
Het gaat om alles wat je wil maar sowieso niet kan.
I Wish I Could Fly..

Mooi intro,
rustig en relaxt.
Mooi de gitaar aangeslagen.
De drummer doet zijn werk.
De zanger begeleiden bij zijn verhaal.
A Boy By the Roadside,
innerlijke verlangens.
Zedendaden zouden ze het noemen.
Hopelijk blijft het slechts bij verlangen.
Kon hij maar naar een plaats ver weg,
waar alles kan en mag,
zonder dat hij aan de schandpaal genageld word.
De fantasie gaat op zijn loop..
Boy By the Roadside..
Who Knows What Goes Up Right Here?

Om een geweldig album af te sluiten met The Sunday Song,
Daar is lef voor nodig.
het is dromerig, melodieus en mooi.
Lang maar knap.
Eventjes wegdromen bij de muziek.
Het past eigenlijk niet bij het album maar ook weer wel.
Rustgevend,
je mag je betekenis zelf inbeelden..

avatar van Don Cappuccino
5,0
Mijn top 10 staat niet alleen vol met platen die ik na 1 keer goed vond. Sommige duren langer om te waarderen en anderen bevallen eigenlijk na een keer. Bij One Last Laugh In A Place Of Dying... was het bij de eerste keer gelijk raak.

The God Machine is een band die uit Amerikanen bestaat maar ze woonden allemaal in Engeland. Het is een trio die met hun debuutalbum Scenes from the Second Storey (later nog een review) zeker indruk maakten. Een zwaar rockalbum waar ook nog wat metalinvloeden in zaten. Het album zou uiteindelijk zelfs op nummer 55 in Engeland binnenkomen.

One Last Laugh In A Place Of Dying... is het tweede album en werd in Praag opgenomen. Op het vliegtuig terug bezwijkt de bassist Jimmy Fernandez. Hij belandt in een coma en zou uiteindelijk overlijden aan een hersentumor.

De hoes is kaal en de band en de titel staan er alleen op. Een leeg gevoel. Je hebt het idee dat er iets mist en dat klopt ook. Het album wordt volledig opgedragen aan de bassist. Je hebt ook het idee dat het album eigenlijk nog niet helemaal af was.

Het is nog zo rauw en puur en ontdaan van alle franjes. Het album heeft zo´n beetje de ultieme gitaarsound. De bas en de drums rammen zich bij de eerste nummers erdoorheen maar door het album heen wordt het steeds gaver en wordt de bas vooral steeds creatiever.

De eerste paar nummers rocken de pan uit maar hebben wel zeer donkere teksten. En dan In Bad Dreams. Dit is echt mijn favoriete nummer, niks is beter. De gitaarlijntje snijdt gewoon bijna en dan die strijkers en Robin Sheppard die deze onvergetelijke regels begint te zingen:

When you sleep
Do you see an angel in dying light
Or can you see someone standing outside
Trying to set you alight
Or maybe you've seen
someone somewhere before
That I might have loved if
i'd never loved you
But you only see me in...
Bad dreams

Er zijn af en toe maar een klein aantal regels nodig om iemand diep te raken en dat gebeurt bij mij. Iedere keer als ik dit nummer luister barst ik zo´n beetje in tranen uit, zo mooi. Het meest incomplete complete nummer zou ik bijna willen zeggen.

En als je denkt dat het niet meer donkerder kan zak je steeds dieper de afgrond in. Alles sleept meer en het wordt steeds zwaarder. Bij The Hunter zak je bijna weg maar dan word je weer wakker gemaakt door Evol, wat een beuker!

Het wordt steeds breekbaarder. Uiteindelijk komt er iets heel vaags genaamd The Sunday Song. Een melodie die 8 minuten lang doorgaat en echt voor rillingen op mijn rug zorgt. Het is net een soundtrack voor een horrorfilm, de killer waarvan je dacht dat hij geen vlieg kwaad zou doen.

Het is geen perfect album. Maar moeten albums perfect zijn? Ik heb iets speciaals met dit album.

To our friend Jimmy....

avatar van Gloeilamp
5,0
Ook dit album staat weer in mijn Top 10.

Na dit album een tijd niet gedraaid te hebben was de impact des te groter. Geweldige riffs, basslijnen en een zanger met een stem vol wanhoop.

Alle woorden die er gezegd worden voel ik, en met de geweldige muziek eronder is dit een van de beste albums die ik ooit heb gehoord.

In Bad Dreams is al erg lang favoriet en zal dat ook blijven, dit was het nummer wat me bij de eerste luisterbeurt al greep. De rest van het album vond ik toen nog niet erg bijzonder. Nu, en vele luisterbeurten verder, is er geen zwak nummer te bekennen, en het album wekt steeds weer gevoelens op die alleen dit album kunnen opwekken.

Van 4,5 weer terug naar 5*, en een zesde plek in mijn Top 10

avatar van kobe bryant fan
5,0
The God Machine - One Last Laugh In A Place of Dying

The Tremolo Song, de meeste bands kunnen alleen maar dromen van zijn opener.
Een geniale riff, sterke en zelfzekere zang en een refrein dat ik luidkeels meeschreeuwt.
Maar deze plaat staat vol toppers, ook is er erg veel variatie.

Zo krijgen we het beukende The Tremolo Song, het ontroerende In Bad Dreams, het lange spektakel The Hunter en het lange The Sunday Song dat je haast in een soort van trance brengt.
De bandleden spelen allemaal erg goed. De gitarist weet schitterende riffs te maken die dagenlang in je hoofd blijven zitten. Het drumspel is erg sterk, en de jammer genoeg overleden bassist speelt erg goed zijn basspel is trouwens erg goed te horen.

Ondanks dat deze plaat toch een lange speelduur heeft weet hij me vanaf de eerste tot de laatste noot te boeien. Nu ik hem zo nog eens gehoord heb denk ik toch dat het tijd is voor een plaatsje in mijn Top 10.

avatar van ArthurDZ
3,5
De Arthur-Recensies deel 27:

Af en toe kan je als muziekliefhebber op een album stoten dat je wel oprecht goed vindt, maar waar de klik toch bij ontbreekt. Dat je eigenlijk gewoon niet snapt waarom het album toch enigszins langs je heen gaat.

One Last Laugh In A Place Of Dying van The God Machine is zo’n album voor mij. Ik kan er prima naar luisteren, maar tegelijkertijd kan ik het niet helpen dat mijn aandacht af en toe verslapt. Dat probleem heb ik nochtans niet bij Dirt van Alice In Chains, een soortgelijke therapieplaat uit dezelfde periode.

De hoofdreden hiervoor is denk ik dat de plaat eigenlijk behoorlijk kaal is. Van de basisbezetting gitaar-bas-drum wordt niet al te vaak afgeweken, en elk nummer ligt een beetje in het verlengde van het vorige. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar bij dit album werkt het op de een of andere manier gewoon niet echt. De plaat krijgt er iets eendimensionaal en onafgewerkts van. Ik word nergens geprikkeld om de plaat vaak op te leggen.

Maar misschien kom ik hierboven iets negatiever over dan ik eigenlijk wilde, want er staan zeker mooie nummers op dit album. In Bad Dreams lijkt de favoriet onder de liefhebbers te zijn en ik snap wel waarom, het is toch het nummer die het makkelijkst in je hoofd blijft plakken. Ook The Life Song en The Hunter zijn erg geslaagd. Hier is het de band wel gelukt om met minimale middelen (de basisbezetting en de occasionele viool) de nummers een episch karakter mee te geven. Het zijn dit soort nummers waardoor ik dit album uiteindelijk nog een dikke 3.5 sterren heb gegeven.

Irritante nummers zijn er overigens ook: Evol is nogal repetitief, en de afsluiter begint erg mooi, maar wordt na een tijdje behoorlijk enerverend en vals.

Samenvattend: zeker geen slecht album, maar ik verwacht niet dat ik hem nog vaak op ga leggen. Wellicht een los nummertje zo nu en dan.

avatar van deric raven
4,0
Bij The God Machine werd regelmatig de link gelegd met Joy Division, dus verwachtte ik iets te horen wat daar bij zou aansluiten.
Mijn eerste indruk was dus:
Mijn verwachtingen lagen heel hoog. Hoorde veel over dit album. Veel kwaadheid, maar stukken beter dan de latere emo. Moet aan At the Drive-in denken. Krijgt nog een 3,8, maar ik had er zelfs meer van verwacht. Dit ligt niet aan USER X, maar aan mijn beleving.
Klaar.
Prima plaat, ook Jane’s Addiction en Smashing Pumpkins waren namen waar aan ik moest denken; niks Joy Division.
Ondanks dat dit Brits zou zijn; voornamelijk Amerikaanse invloeden.
En dan kom je het album tegen voor minder dan een Euro.
The Tremelo Song begint met een hapering, waardoor je al snel denkt dat de cd kapot is, maar wat vervolgens volgt.
Wow!!
Een overvloed aan emotie, boosheid verpakt in songs die net genoeg buiten de lijntjes gaan.
De invloed van grunge is duidelijk hoorbaar, maar het Britse geeft het iets eigens.
Eigenlijk vergelijkbaar met wat Smashing Pumpkins deed, die vermengde ook Shoegazer en Dreampop in hun gitaar geweld, waardoor ze anders klonken als Amerikaanse gitaarbands.
Op de een of andere manier ervaar ik ook genoeg treurnis in het geheel, wat al weer wordt gegeven in de binnenkant van de cd hoes.
For Our Friend Jimmy.
Opgedragen dus aan de plotseling overleden bassist Jimmy Fernandez.
En weer ervaar ik de meerwaarde van een album daadwerkelijk in de handen hebben boven het binnen halen via een downloadsite.
Geen zwart als rouwkleur, maar overwegend wit.
En ik draai hem nogmaals; lang geleden dat een plaat in een korte tijd zo deed verlangen naar een nieuwe luisterbeurt.
De waardering neemt ook steeds meer toe.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:19 uur

geplaatst: vandaag om 05:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.