George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990)

Ik vind het tevens ogenschijnlijk simpele Waiting for that day wat hebben. De cover van Stevie Wonder's They Won't Go When I Go is inderdaad mooi maar duurt mij wat te lang. Terwijl Cowboys and Angels niet lang genoeg kan duren.

Vorige week kwam de box hier aan, waar gaucho hier boven ergens naarrefereert. Ik ben vooral heel benieuwd naar de MTV registratie. De komende weken ga ik er eens rustig voor zitten.

Een pracht van een plaat die in mijn beleving niet veel onder doet voor Older. Echter dat album klinkt voor mij nog net wat gerijpter en daarmee wint het op punten.
Neemt niet weg dat Listen met Cowboys and Angels, Waiting for That Day en They Won't Go When I Go enkele absolute krakers bevat.

Tot aan de release van Listen Without Prejudice Vol.1 zag ik George Michael vooral als de smaakmaker van Wham. Zijn eerste Soloalbum Faith vond ik ook nog een hoog Wham gehalte hebben met I Want Your Sex (Parts 1 & 2) echter Father Figure en One More Try vond ik wel direct mooie ballads, evenals Careless Whisper. Maar ik bezat geen werk van hem en had er ook geen speciale belangstelling voor. Tot dat mijn jongere broer (mega hetero en de grootste Rolling Stones fan van het Westelijk Halfrond) tegen mij zei: wil je aub één keer met je goede koptelefoon dit album (LWPv1) met een open mind beluisteren?

Dat heb ik gedaan en toen de laatste tonen van het laatste nummer Waiting (reprise) langzaam weggleden heb ik George in mijn hart gesloten, waar hij nooit meer is uitgegaan.
Vanaf dat moment heb ik al zijn release nauwlettend gevolgd en al zijn werk aangeschaft. Ik was er al heel snell achter dat het een top componist en muzikant was met wellicht de mooiste Engelse herenstem van zijn generatie! Wat een timing en dictie en gevoel voor sfeer en arrangementen. Maar ook wat een mega talent op het gebied van dansnummers als Soul Free en Fast Love (van het album Older).

Zijn coming-out met het nummer Outside (al die dansende politiemannen) gaf ook aan dat hij niet wars was van zelfspot en beschikte over een grote dosis gezonde humor. Veel van zijn clips zijn tijdloos en stijlvol (o.a. Too Funky, Father FIgure, Fast Love, Jesus to a Child) en kunnen de tand des tijds moeiteloos doorstaan.

Er is een periode geweest -tijdens zijn leven- dat veel mensen die zijn muziek weliswaar ook fantastisch vonden dat kenmerkte onder de noemer ‘guilty pleasure’, vergelijkbaar met het etiket dat ABBA kreeg toebedeeld in de jaren zeventig. Een volstrekt belachelijke en ook onwaardige houding tegenover mensen die zo buitengewoon getalenteerd waren dat ze de muziek in hun Tijd een stuk Eeuwigheidswaarde hebben meegegeven.

Zijn allermooiste karaktertrek (en ook een talent, het talent van delen) werd bekend na zijn veel te vroegtijdige overlijden in december 2016, Hij bleek anoniem (dat stond hij vaak op) een zeer grote schenker te zijn aan veel goede doelen, behoeftigen en mensen in nood. Hij heeft heel veel gedoneerd in zijn leven en wilde daar geen ruchtbaarheid aan geven.

Tenslotte nog even terug on topic: Liste Without Prejudice Vol.1 herik Sinds de release nog heel vaak gedraaid en zal dat blijven doen. Er rest mij niets dan een heel diepe buiging voor George Michael.

Destijds vond ik hier weinig aan maar na vele jaren ben ik deze plaat gaan waarderen. Het vreemde is dat het album start met twee nummers waar ik weinig mee heb.
Praying for Time heeft zich nooit in zijn volle glorie aan mij geopenbaard en Freedom 90 vind ik eigenlijk maar een vervelend nummer. Wellicht ook te vaak gehoord.
Hierna schiet de plaat echter doel met voltreffers. Hoewel ik geen groot liefhebber ben van ballads weet Michael daar op fraaie wijze een draai aan te geven dat het nergens te 'zoet' wordt.
De veelzijdige arrangementen in enkele van deze songs zorgen ervoor dat bepaalde valkuilen handig omzeild worden, en hiermee winnen dergelijke nummers aan kracht.
Hoewel Michael op solobasis geen groot oeuvre heeft opgebouwd, heeft hij qua kwaliteit genoeg nagelaten om te kunnen spreken van een prima componist en songwriter.

Doen we dat vandaag toch gewoon weer (niet dat ik het in de tussentijd niet meer gedraaid heb).

Bijzonder hoe George bij mij is uitgegroeid van een artiest waar ik een beetje mijn neus voor ophaalde als tiener (want ja, zus was fan), ik het stiekem wel degelijk leuk vond tot inmiddels al jaren een 5* album en als één van de beste zangers ooit beschouwend.

Wat een heerlijke, tijdloze plaat is dit toch!