The Chemical Brothers - No Geography (2019)

Got to Keep On is volgens mij één van de meest toegankelijke nummers van deze act. Vol verwijzingen naar ouder werk maar lijkt me ook in het vaarwater van Basement Jaxx te zitten.

Free Yourself en MAH waren al eerder verschenen alsmede C-H-E-M-I-C-A-L maar die ontbreekt hier.

Alle 3 de singles zijn prima, niks mis mee. Houdbaarheid vraag ik me af maar dit beloofd vooralsnog een prima album te gaan worden. C-h-e-m-i-c-a-l was al uit 2016 zie ik, niet heel gek dat die hier niet meer op staat.

Inderdaad drie songs die heel typisch Chemical Brothers klinken. Maar ook wat aan de flauwe kant, misschien zelfs wat ongeïnspireerd. Ik denk niet dat hier (tot nu toe) één potentiële hit tussen zit, geen blijvertjes volgens mij.

Got To Keep On is lekker. Verwacht echter geen vuurwerk van dit album.

Ik zie nu pas dat de wolken op de cover een gezicht vormen.

Die is (helaas) terechtgekomen op de Japanse tour editie van Born in the Echoes. Zonde.

Naar aanleiding van de drie singles kijk ik hier wel naar uit!

Insane Cloud Posse

Ben echt razend benieuwd naar dit album!
Vind de tracks Got to keep on, We've got to try en MAH erg fijn.
Mooi dat ze weer met nieuw werk komen!

Mad as hell is erg vet, maar mijn verwachtingen zijn niet heel hooggespannen om eoa reden. We gaan het zien.

Ik had de Chemical Brothers eigenlijk wel uit het oog verloren wat albums betreft, maar de recente singles MAH en Got To Keep On zijn best tof en We've Got To Try maakt helemaal nieuwsgierig. Geweldig nummer, hun beste in dik 10 jaar wat mij betreft.

Dig Your Own Hole blijft het 1 na beste album ooit gemaakt, dus de verwachtingen zijn hier hooggespannen. Om eerlijk te zijn: Eigenlijk kunnen deze heren voor mij niks fout doen ;P
Maar wat wil je, met 25 jaar ervaring in muziekproductie en een ongelofelijk serieuze toewijding aan het bouwen van gelaagde, technisch hoogstaande tracks. Ze gaan er een zware dobber aan hebben om de plank mis te slaan.

Dan moet je je top 10 eens aanpassen.

Of zijn nummer 1 staat/mag niet op de site.

Het kan nooit kwaad om m'n top 10 kritisch tegen het ligt te houden. Na vandaag met In Sides van de Orbital voor de zoveelste keer hard genoten te hebben moet ik toch concluderen dat ik op dit moment méér voel voor de muziek het andere iconische britse electronische muziek duo. De Brothers zijn mijn #1.

Wat meer on topic: Er lijkt een Chemical Brothers Remix aan te komen voor het 6e jubileum van de Orbital.

Nog meer on-topic: We've Got To Try is echt een fantastische earworm met een creatieve, verhalende clip. Ik vind het knap dat ze hun eigen sound probleemloos weten te blenden met dat eigentijdse trap gebeuren. De vakterm hiervoor is "mainstream sensitivity" geloof ik. Nou, dat hebben die gasten dus. Het voelt helemaal niet geforceerd!

Een ander geluid toch wel, een geluid dat me prima bevalt. Nu vind ik sowieso alles van dit duo wel goed, maar de klad kwam er gevoelsmatig wat in. Op dit album klinkt het lekker fris allemaal.

Holy shitter! Wat een energie! Chemical Brothers komt met de plaat die ik al dit hele jaar miste. Bij de eerste luisterbeurt gooi ik er al vier sterren tegenaan, maar het kan zomaar meer worden!

Excuses voor de uitroeptekens! Of eigenlijk niet, dit past eigenlijk heel goed bij mijn beleving van het album!

Gewaagd hoor, die wat belegen begin 90s House beats en synths a la Lil Louis in de opener Eve of Destruction. Terwijl ze hier ook duidelijk het 'oude' geluid van Basement Jaxx quoten. Die link is nog iets duidelijker op het volgende nummer Bango, Basement Jaxx had al een hit met Bingo Bango (die volgens mij ook in de laatste seconds van het nummer gesampled wordt). Als je van de eerste drie albums van die act houdt dan zal dit album ook goed vallen.

Got To Keep On is het lekkerste nummer van dit album, met subtiele verwijzing naar Rutger Hauer's laatste woorden in Bladerunner (1982) - Roy Batty speech - YouTube
"And the rain comes down
Like tears, like tears"

Terwijl MAH (Mad as Hell) een andere klassieke film-speech quote: Network - Mad as Hell Scene - YouTube

The Universe Sent Me klinkt dan weer als iets dat Underworld maakt in hun hits-periode.

Catch Me I'm Falling hier hoor ik Moby / Jean-Michel Jarre invloeden.

Beter goed gejat dan slecht verzonnen zeggen ze, echt gejat is er hier niet. Wel hebben The Chemical Brothers geluisterd naar collega Dance acts die tegelijkertijd met hen opkwamen in de periode van begin tot midden van de 90s. Het beste daarvan hebben ze weten te absorberen en toe te voegen aan hun eigen werk.

Heerlijk resultaat.

Het eerste deel (tot en met nummer 5) heeft mij echt weggeblazen, wat een trip. Helaas is het tweede deel heel wat minder met dan misschien een eervolle vermelding voor Free Yourself, een energieke opflakkering (waarvan ik eigenlijk nog niet zeker weet wat ik er van moet maken). Andermaal een wisselvallige plaat dus, een conclusie die ik eigenlijk kan doortrekken naar al hun overige werk. Jammer.

Heerlijk album!
Favorieten zijn Gravity drops, MAH, We've got to try en Got to keep on.
Ben blij dat CB weer een nieuw album heeft uitgebracht.

Ik moest toch meteen aan deze cover denken:

Younger Brother - Vaccine (2011) - MusicMeter.nl

Klinkt niet verkeerd zo op het eerste gehoor. Erg Jaren '90 dit. Morgen maar eens rustig voor gaan zitten met de koptelefoon op. De baslijn van Got To Keep On lijkt wel op een verknipte Knight Rider theme.



Het is een sample uit het nummer State Beach/Jimjann (vanaf 1:23m) van Rod McKuen uit 1975. Een aantal jaar voor de bekende speech van Hauer uit Blade Runner dus.

Ha, mogelijk dat Rutger het daar van kende?

Ben niet bekend met het werk van Rod McKuen en vermoed dat dit stukje (aangepast) tekst waarschijnlijk veel bekender is geworden via Blade Runner / Rutger Hauer.

'All these moments will be lost, like tears in rain.' is natuurlijk niet hetzelfde als 'And the rain comes down, like tears.' Ik denk niet dat Hauer zich heeft gebaseerd op deze songtekst, aangezien de ene uitspraak een hele andere betekenis heeft dan de ander.

Een vergelijking van regen en tranen lijkt me ook niet erg origineel. Ik vermoed dat Rod niet de eerste was die dat deed.

Ik vind de speech van Hauer ook duidelijk anders.

Jeetje, dat ik nog een goed Chemical Brothers album mag meemaken. Vanaf Push The Button dacht ik dat het er niet meer in zat. Maar dit album bevalt me prima! Veel old school geluiden in een nieuw jasje en veel ruwe kantjes die deze keer niet vakkundig zijn weggepoetst. Acid, Big Beat, House, Trip Hop, veel ouwe samples van vergeten platen... zo'n beetje alles waar de gebroeders bekend om staan passeert de revue. Zou het ermee te maken hebben dat ze hun oude apparatuur, waarmee ze hun eerste 2 albums hebben gemaakt, uit het stof hebben gehaald en zo'n beetje alles op deze plaat daarmee hebben geproduceerd? Het klinkt in ieder geval een stuk creatiever dan de laatste 3-4 pogingen. Uitschieters zijn Got To Keep On, The Universe Sent Me, MAH en Fantai, die alleen op de Japanse release staat. Alleen Gravity Drops is een beetje een niemandalletje. Gaat zo door, Tom & Ed. Een voorzichtige 3,5 met een reële kans op verhoging.

Ik ben er intussen redelijk van overtuigd dat No geography, met samples over woede en vernietiging, een muzikale terugkeer naar de jeugdige beginjaren toen dance nog een uiting was van revolutie en een titel die oproept tot het niet denken in geografische grenzen, ook mag worden gezien als een politiek statement tegen de Brexit. Een hedonistisch-politieke plaat, kan dat?

Ja hoor!!

of ik ben wat emotioneel afgestompt maar ik voel dus heeeeel veel minder bij dit album dan hun al eerdere werk. Op Born in the Echoes was "under neon lights" één van mijn minst favoriete nummers en dat nummer lijkt het startpunt voor dit album te zijn. De zang doet niks voor me.

De singles van dit album vind ik dan wel weer erg lekker maar dat is niet waarom ik ze zulke geniale artiesten vind. Ik heb er even over nagedacht en mis twee dingen die al hun andere albums zo briljant maken: een tomorrow never knows geïnspireerde knaller en een prachtig ingetogen lied (The pills wont help you now, alive alone, where do i begin?, wide open, close your eyes, asleep from day)
Catch me I'm falling slaat daar de plank voor mij in mis.

Dat zijn de beste!

Yes! Dit is een fijn album hoor! The Chemical Brothers - Exit Planet Dust (1995) blijft mijn favoriet, maar ik ben blij dat deze plaat qua geluid weer iets van de oude Chemical Brothers laat horen. En de album cover is heel vet. I like it very much! Staat hier wel minstens 1x per week aan.