The Beatles - Revolver (1966)

Dat zal ik niet ontkennen, devel-hunt (al moeten we ook kijken naar artiesten als Little Richard en de Everly Brothers). Veelzijdigheid is immers iets anders dan vernieuwing.

Van het één kwam het ander.
In de goeie BBC-docu over de Beatles-tournees (ik ben de titel kwijt) viel vooral op hoe amateuristisch de concerten waren georganiseerd. Eigenlijk hadden ze grotendeels dezelfde versterkers als in de dagen toen ze nog in zalen stonden. Zet hetzelfde clubje in een stadion met duizenden gillende fans en je krijgt....een hoop herrie en slechte optredens.

Ik denk dat de Beatles van vóór 1963 veel werk maakten van hun live-optredens; in Hamburg hadden ze veel opgepikt en in Liverpool en omstreken moesten ze vaak het publiek echt 'veroveren'. Voor ze hun eerste plaat opnamen hadden de mannen al duizenden uren podiumervaring. Muzikaal gezien leverde dat in ieder geval de 'brandstof' op voor hun eerste twee elpees, maar ik denk dat het belang vooral is geweest dat Lennon & McCartney eind jaren '50, begin jaren '60 een enorm sterke onderlinge band opbouwden waar zij (en wij) nog lang plezier van zouden hebben!

Maar ik geloof niet dat veel ideeën van Revolver met de optredens te maken hadden.
Integendeel; de tournees van '65 en '66 waren rampzalig, slecht georganiseerd en hier en daar fysiek gevaarlijk (bedreigingen van de Ku Klux Klan, gedoe in de Filippijnen). Op of naast het podium werd geen liedje meer geschreven.
De inspiratie en ideeën kwamen juist in de rustige periodes: voor Revolver waren de mannen een maandje vrij en Lennon kwam op de proppen met Tomorrow Never Knows. En niet toevallig een puur 'studionummer' waarin technici en bandleden met stukken tape aan de slag moesten voor de tape-loops.
Het podium als 'inspiratieplek' was vooral in de Starclub en de Cavern; vanaf '65 was de plek waar het allemaal gebeurde Abbey Road!

Tijdens 'A Hard Days Night' en Help' waren ze al lang doorgebroken hoor.
Volgens mij ging de discussie er grotendeels over dat nadat ze gestopt waren met live-optredens (in 1966!) de albums veelzijdiger werden.
Maar goed, lezen is blijkbaar moeilijk voor sommigen.

Sowieso vind ik het een tikje misplaatst dat je zegt dat The Beatles live op veilig speelden.
Als je nummers als 'Yesterday' 'I Feel Fine' 'Help' I Want To Hold Your Hand' enz. enz. enz. hebt geschreven en die live ten gehore brengt kun je toch alleen maar een lange neus naar iedereen trekken.

Waaronder jezelf blijkbaar, aangezien je nu twee dingen door elkaar husselt...

Net had je het over Hamburg (1960-1962), en nu ineens over 1964-1965. In die latere tours stonden ze niet te jammen (en speelden ze zeker geen drie à vier uur zoals in Hamburg). Lennon stond in Shea Stadium te geinen door met z'n elleboog over het keyboard heen te gaan, maar dan houdt het wel op.

Om dan nu op de veelzijdigheid over te gaan:

A Hard Day's Night vind ik verder verre van een veelzijdig album. Behoorlijk eenzijdig zelfs. Allemaal liefdesliedjes in dezelfde stijl, de ene wat rustiger, de ander wat opgewekter. Op Help! begint de veelzijdigheid al wel een beetje te komen.

Verder sluit ik me volledig aan bij bawimeko's bericht.

Tot 1965 waren the Beatles een uitgesproken live-band, eerst in kleine clubs (Cavern bv.) vanaf hun doorbraak in grote zalen of stadions (ze waren de eerste band die in een stadion speelden), nadien een studio-act (waar ze naar hartelust konden experimenteren).
Aanvankelijk (toch voor hun doorbraak) waren ze puur een rock'n roll-band maar verkenden alsmaar meer nieuwe wegen.

Hoe kunnen Beatles nu doorbreken in iets dat zij zelf hebben laten ontstaan? De discussie begon overigens over een reeks feilloze albums die een groep had neergezet. Wat mij betreft hebben The Beatles een standaard neergezet waaraan alles afgemeten mag worden.

Haha, ik wist 100 procent dat deze opmerking zou komen en daarom had ik het expres neergezet. Probleem is dat je zo eigenwijs bent en helemaal nooit iets toegeeft en dan bedoel ik niet specifiek deze discussie.

Ik waardeer je kennis van muziek en ben het vaak ook wel met je eens hoor, maar je bent een ontzettend moeilijke gast.

Op Help begint het een beetje te komen.......
You've Got To Hide Your Love Away, Ticket To Ride, You Like Me Too Much, Yesterday, Help. (moet uitkijken dat ik nu niet alles noem)

'Help' is een ongelovelijk veelzijdig album (zeker in het tijdbeeld) en bovendien zeer vernieuwend.

Da's een interessante opmerking en ben het eigenlijk wel met je eens.
Dat The Beatles een standaard hebben neergezet is voor mij zo klaar als een klontje en ik vind dat ook helemaal geen discussie eerlijk gezegd. Mensen die dat gegeven in twijfel trekken die..........ach laat ik dat maar niet zeggen.

Euh, wat betreft het jammen tijdens de tours (vanaf hun doorbraak) heb ik gelijk, en wat betreft de echt oude optredens heb ik niet gezegd dat het niet zo is (zie: ''dan heb je het over de tijd voor ze doorgebroken waren''). Volgens mij heeft dat niets met eigenwijs zijn te maken, en is er niets om toe te geven.



Het begint een beetje te komen inderdaad. 'Ticket to Ride' en 'You Like Me Too Much' zijn toch veel minder ver van elkaar verwijderd dan 'Here, There and Everywhere' en 'Love You To'? Dat is wat ik bedoel.

Maar met wel of niet touren heeft dat dus niets van doen . . . . .

Dan moet je beter lezen Nicci!
Maar zie bericht van Snakeskin hierboven, die slaat de spijker op z'n kop.

@Stijn_Slayer
Doordat 'Here,There & Everywhere' en 'Love You To' extreem ver van elkaar verwijderd zijn betekent natuurlijk niet meteen dat op Help dat veel minder het geval was.
Je moet het ook in de die tijd zien, The Beatles waren continue aan het vernieuwen en ja, Revolver is dan weer vernieuwender dan Help.

Maar ook Help was in die tijd zeer afwisselend en ik zou geen band weten die toen al zo vernieuwend was, dus is het niet eerlijk om dat te vergelijken met later werk.
Net zoals je dit niet moet vergelijken met z'n opvolger.

Ik weet niet wat jullie ervan vinden, maar 'For No One' is toch wel een geweldig mooi popliedje. Ik ben The Beatles helemaal aan het herherontdekken (ik had ze eerder al eens herontdekt). De enige plaat van The Beatles die ik altijd heb gedraaid is 'Abbey Road', ook één van de beste platen ooit in mijn ogen. 'Revolver' is voor mij toch de nummer 2 van de Fab Four.

@ Music4ever:

Ik zie enkele fans alvast jeuk krijgen, maar je zou kunnen zeggen dat de tand des tijds harder heeft toegeslagen op het vroegere Beatleswerk. Ironisch genoeg mede door het latere werk van The Beatles.

Volledig mee eens hoor dat 1965 een andere muziektijd was dan 1966, want de muziek ontwikkelde zich toen razend snel, maar achteraf kun je wat mij betreft absoluut niet zeggen dat Help! net zo veelzijdig is als Revolver. Voor die tijd misschien, al zijn de uitersten een stuk extremer op Revolver, maar nu niet meer. In 1965 betekenden de albums van Dylan en The Byrds trouwens ook niet niets. Ik vraag me daarentegen af of er in 1966 een net zo inventief popalbum als Revolver is gemaakt, er schiet me er zo gauw geen te binnen.

In 1965 kwam de echte vernieuwingsdrang denk ik voorzichtig op. Neem bijv. 'See My Friends' van The Kinks, dat al Indische invloeden bevatte nog voordat The Beatles dat deden. Vanaf 1966 barstten die vooruitstrevende ontwikkelingen los.

Kortom: ik neem de context altijd mee, maar ik vind het kortzichtig om niet te kijken naar hoe het album zich vandaag de dag nog staande houdt. Beiden staan bij mij op 4*, omdat ik Help! constanter vind, en dat is me ook wat waard.

Met dit stukje ben ik het met je eens hoor Stijn.
En idd, iedereen heeft een eigen kijk op vernieuwing en inventiviteit.
Het is waar dat bij Revolver de uitersten veel extremer zijn,
maar het is ook waar dat Help voor die tijd al ontzettend vernieuwend was.

Het is maar net hoe je het interpreteert, dat doet ieder voor zich.

Gewoon een lekker schijfje!

Ouwe Beatles-krakers klinken anno nu nog steeds veel verffrissender en unieker dan wat er nu door moet gaan als 'nieuwe' pop/rockbands. Een nieuwe van bv. Kane of The Script wil ik na tien seconden al af zetten, maar liedjes zoals She Loves You, daar heb ik nog steeds geen enkel probleem bij.

Dit album zette overduidelijk de toon voor de twee daaropvolgende albums. De experimentele stijl van The Beatles is hier nog erg pril en zou vooral op Sgt. Pepper's grotere vormen gaan aannemen. Buiten experimenten zoals Love To You en Tomorrow Never Knows staan er ook die goede, hit waardige liedjes op die The Beatles zo beroemd maakte. Toch maar een middelmatig album. De nummers zijn minder geslaagd als die van de opvolger. Maar zonder dit album was Sgt. Pepper er waarschijnlijk nooit geweest.

Uhm kan je ook beargumenteren waarom Revolver slechts middelmatig is? Iedereen zijn eigen mening maar wat zijn jouw persoonlijke argumenten?

Voor mij een van de beste, zo niet de beste, albums van The Beatles. Ik heb hier overigens geen argumenten voor! Puur gevoel, muziek.

Dit is de eerste keer dat ik opzoek ga naar nummers van The Beatles ( ) en ik ben zwaar onder de indruk! Hoe is het mogelijk dat het nummer Tomorrow Never Knows in 1966 is uitgekomen? Het kon evengoed gisteren uitgebracht zijn. Het klinkt nu nog origineler dan het meeste (vrijwel alles) dat je hoort op de radio. Ik begreep nooit waarom The Beatles de meest invloedrijke band ooit genoemd werden maar nu is het duidelijk. Dit moet ongelooflijk vernieuwend zijn geweest voor zijn tijd. Ik moet duidelijk nog zeer veel ontdekken....

Welkom in het Beatles-universum! En een goed album om mee te starten! Je kan vanuit hier naar eerdere, meer 'poppy' albums als Rubber Soul, latere, meer psychedelische schijven als Sgt. Pepper's of nog weer later naar de White Album voor wat meer rock-achtig spul!

@Chronos85 Nou, het zit tussen het oude werk (wat ik leuk vindt om te horen, maar niet echt heel mooi vindt) en de experimentele periode (die ik ontzettend goed vind) in. Ik vind het album al beter dan de voorgangers, maar The Beatles halen nog niet alles uit de kast (zoals ze op Sgt. Pepper wel doen).

Hmm, vind je hoe meer aankleding des te beter bij The Beatles? Ik vind het spannende van The Beatles, dat elke stijl die zij omhelzen, ze zich ook eigen maken. Wat vind je dan van The White Album? Er staat de meest 'kale' muziek op die ze sinds tijden gemaakt hebben (Julia, I Will, Why Don't We Do It In The Road?) maar ook hun meest vooruitstrevende experimenten (Helter Skelter, Revolution no. 9) en nummers met een flinke aankleding (Martha My Dear, Honey Pie).

Wat betekent voor jou 'alles uit de kast'?
Ik vind met ballades als Here, There and Everywhere en For No One, type perfecte powerpopsongs (Got to Get You into My Life, Good Day Sunshine), perfecte melodieuze midtempo rock met stevig randje (Taxman), door India/LSD-geïnspireerde zweverige popsongs I'm Only Sleeping, I Want to Tell You, en verstilde tragische schoonheid (Eleanor Rigby) en vooruitstrevende door India geïnspireerde drones (Love You, To, Tomorrow Never Knows) en (whether you like it or not) een novelty song (Yellow Submarine) de band toch behoorlijk veel, misschien wel alles uit de kast (met oog op het feit dat ze nog niet gestopt waren met touren en ze zich niet volledig konden toeleggen op studiotechnieken/experimenten).

Wat Revolver zo goed maakt is dat de band zijn poppy onschuld nog niet geheel kwijt was en nog duidelijk als band opereerde en tegelijk al aan het experimenteren was geslagen. Misschien kan je in retrospectief Revolver beter waarderen en moet je de productie, de eenheid en het perfectionisme van Sgt. Pepper niet als absoluut uitgangspunt nemen. Zo ben ik persoonlijk aan het herwaarderen geslagen wat betreft het vroegere Beatles-werk (herken ook jouw eerste opmerking), door de latere periode als geheel (vanaf 1965) niet meer als absolute hemel te zien.

Ik weet het, het is een hoop postmodern geouwehoer, maar in sommige gevallen kan dat tot een verlichting leiden weet ik inmiddels uit eigen ervaring...

Het is met minder perfectie uitgewerkt, dan de nummers op hun latere albums. Ik vind het bij The Beatles inderdaad wel mooier als de nummers meer aangekleed zijn. Dit album bevat de beginselen van experimenten die Sgt. Pepper en The White Album tot meesterwerken zouden maken, maar de experimenten zijn hier nog niet volleerd. The Beatles zijn inderdaad erg knap in het zich eigen maken van allerlei stijlen, maar ze hadden daar wel tijd voor nodig: dit album zie ik als de kennismaking met die stijlen.

Het is altijd moeilijk om voor zoiets als dit argumenten te geven omdat het een gevoel is dat je bij de muziek hebt. Dat moet je dan naar concrete voorbeelden vertalen, waarmee je jezelf echter nooit perfect kan uitdrukken. Ik hoop echter dat ik duidelijk genoeg ben.

Perfecter als Revolver was in 1966 niet mogelijk. Muziek stond in deze periode nog in de kinderschoenen net zoals de studio mogelijkheden. Maar Revolver is op heel veel punten een toonaangevende plaat. Nooit hoorde je achterstevoren afgespeelde gitaren ( I'm only sleeping ), strijkkwartetten ( elonor rigby ), pure psychedelica ( Tomorrow never knows ), Indiase muzikanten ( love you to), een kinderliedje ( Yellow submarine ) etc. op één plaat. Een diversiteit aan stijlen wat nog niet eerder was vertoond. In tegenstelling met Pepper is Revolver een echte groepsplaat, alle leden komen volledig aan bod, en verkeren allemaal in topvorm, terwijl Pepper meer het kindje van Paul is.

Ja., en juist het feit dat het productioneel gezien 'minder perfect' is dan Sgt. Pepper doch qua groepsplaat vollediger geeft het net wat extra charme. Begrijp wel dat ik Sgt. Pepper een geweldig album vind. Qua concept vernieuwend, met louter geweldige songs. Het is 5* tegenover 5* maar voor mij persoonlijk heeft Revolver emotioneel gezien meer te bieden. Ik twijfel de laatste tijd nog wel eens tussen Revolver en Rubber Soul als het gaat om mijn Top 10 (heb nu eens voor laatstgenoemde gekozen) maar dat is een andere discussie...

Wat een ontzettend lekker album is dit! Zeker met dit weer, bijna net zo goed als Abbey Road.

4 sterren.

vindt dit hun beste album

Inmiddels denk ik daar een stuk anders over. Een aantal uitstekende nummers (bv. I'm Only Sleeping, And Your Bird Can Sing en Got To Get You Into My Life) zorgen ervoor dat deze plaat de 3,5* makkelijk haalt. Legt het nog wel af tegen albums als Magical Mystery Tour en Sgt. Pepper's, omdat het niveau iets minder constant is en omdat op die albums gewoon geen nummers staan die me echt niet boeien (zo word ik niet warm van Tomorrow Never Knows of Dr. Robert).

Dr. Robert vind ik misschien wel het beste nummer op deze plaat. Lekkere gitaren en dan ook nog eens die cynische stem van Lennon. 2.15 veel te kort.
Zo en dan nu graag Revolver als remix uitbrengen. Beetje tempo graag.