The Beatles - Revolver (1966)

Hier staan gewoon prachtige nummers op.
Slechts twee nummers die ik persoonlijk wat minder vind, maar voor de rest is het geweldig.
4,5 ster

Ik ben nog geen beatlesgek, maar wel een muziekgek. En een muziekgek komt ééns op een punt om zich ook eens te verdiepen in de fabfour!

Ik heb dit al eens geprobeerd met Abbey Road wat ik wel aardig vind. Maar het wil nog niet echt tot me doordringen. Toch.. ik geef niet op dus laten we deze maar eens proberen.

Aangezien dit (geloof ik) hun eerste echte studio album was zou ik niet verwachten dat ik deze beter zou vinden dat Peppers of Abbey Road. En dan zie ik maar weer eens in dat ik echt een banaan ben om zo te denken.

Tot nu toe vind ik deze (zelfs de geluidskwaliteit) behoorlijk meevallen. Voor het eerst valt me op dat alles we deze mannen deden (wat vaak nieuw en experimenteel was) ... dat deden ze goed. De gitaarwerken, de zang, de strijkpartijen en zelfs de lyrics. Niets op aan te merken!

Ook begijp ik nu wel waarom ze zo revolutionair waren. ik hoor hier zoveel muziek in terug! Ongelooflijk eigenlijk.

Wel raar dat deze me meer doet dan de andere albums. Ik wacht nog even een paar geduldige luisterbeuren voordat ik deze ga beoordelen. Maar dit smaakt zeker naar meer luisterbeurten, en misschien smaakt dit zelfs tot meer Beatle albums.

Wel jammer dat de albums zo belachelijk duur zijn trouwens...

Dan moet je eventjes naar CDwow.nl gaan, daar heb je ze los allemaal voor een 10tje..

Of naar FAME in Amsterdam gaan, zijn ze gemiddeld 12,50

Of play.com of soms nog beter: zavvi.com - daar vind je echt tal van koopjes. En ze rekenen nooit verzendingskosten aan en 't is betrouwbaar (al heel veel gebruik van gemaakt).

Alle albums van The Beatles, voor en na Revolver zijn studio-albums.

Vanmorgen bij het zondagochtend-ontbijt weer eens gedraaid. Het was een vrolijk ontbijt. Niet de allebeste Beatles, maar een mooie overgangsplaat. Opmerkelijk is het veranderde geluid van de zangharmonieën. Martin doet er iets mee waardoor ze een beetje nasaler en hoger klinken. Je hoorde het ook op nummers uit deze periode die (helaas) niet op Revolver staan zoals Rain en Paperback Writer.

Rain en Paperback Writer zijn geloof ik nog Rubber Soul nummers.

En met studioplaat bedoeld hij, de Beatles touren niet meer en specialiseren zich tot het gebruik van alleen de studio. Experimenteren en andere gekke dingejtes doen die je toch nooit live hoeft te proberen. Net als SGT. Pepper, daarna veranderd het weer allemaal, al blijven ze en studioband.

Nee, dat zijn singles. Ze zijn opgenomen tijdens sessies voor Revolver.

Paperback Writer werd op genomen op 13 en 14 april van 1966.
Rain werd opgenomen tussen 14 en 16 april van 1966.

Revolver kwam uit op 5 augustus 1966.

En de officiële start van de opnames voor het album begonnen op 6 april 1966.

Dus je hebt gelijk Stijn, al staan de 2 nummers meer in de lijn van Rubber Soul dan in het geen dat nog te gebeuren stond(behalve de omgekeerde tape aan het eind van Rain dan misschien).

'Rain' is toch al wel psychedelisch, en dat is niet te vinden op Rubber Soul. 'Paperback Writer' hangt er een beetje tussenin.

Wat wel Rubber soul nummers zijn: We can work it out en Day tripper.

Jep dat klopt, vind Day Tripper alleen een beetje droogjes, terwijl We Can Work It Out overstroomt van de sfeer

Ik vind day tripper wel een lekkere gitaarrif hebben, en de opbouw en samenzang zit goed in elkaar. Het is een typisch Lennon midden jaren 60 nummer. Muzikaal is We can work it out inderdaad beter. Een echte Lennon/McCartney compositie. McCartney schreef het deel van 'try to see it my way etc.', terwijl Lennon het middengedeelte schreef 'life is very short etc.". Een single met een dubbele A kant overigens.
In eerste instantie was de A kant day tripper, maar veel DJ's uit die tijd draaide alleen de B kant, waardoor het werd verandert in een dubbele A kant.

We Can Work It Out vind ik een van de mooiste nummers uit die periode rond Rubber Soul. Jammer dat het op geen enkele van de reguliere LP's staat. Die tempowisseling en de accordeon doen het hem.
Ik was 12 toen het uit kwam en hoewel al bekeerd werd ik door dit nummer meer gegrepen dan door de eerdere singles van The Beatles.
Paperback Writer en Rain vind ik veel meer aansluiten bij Revolver. Die ietwat vervormde zang werd daar voor het eerst geproduceerd.

Zo goed hé.....Tomorrow Never Knows!

The Beatles - Revolver

Wat een heerlijk groep is het toch, de ene klassieker na de andere.
Ook Revolver is een grote naam in de muziekgeschiedenis.
Alle Beatles platen hebben altijd een geweldige opener zo ook deze.

Want Taxman is een heerlijk nummertje. Een leuk gitaarrifje voert het tempo wat op. En wat zingt Harrison toch heerlijk op deze song. De tekst is trouwens ook allesbehalve slecht.

Eleanor Rigby is een van mijn favorieten, die viool past er zeer goed bij en Paul zingt ook geweldig.

I'm Only Sleeping is duidelijk een experiment maar het is zeker niet slecht. Lennon kan bij mij ook niet zo veel fout doen qua zang. De gitaren in deze song klinken fantastisch.
Die oosterse stijl is ook geweldig neergezet.

Love You To is ook een song met een oosterse stijl, het is ook een van mijn favorieten.
De intro is heerlijk, ook de melodie is leuk. Hoe Harrison zijn langere en kortere zangnoten(?) afwisselt is ook heerlijk. Ook worden er andere instrumenten gebruikt dan op hun andere songs zoals een sitar.

Here, There and Everywhere is een lekker rustig nummertje, er wordt mooi gezongen door Paul Mc.Cartney. Maar deze song staat naar mijn mening toch een beetje in de schaduw van mijn persoonlijke favoriet:
Yellow Submarine Ringo zingt geniaal, en die samples op de achtergrond zijn zeer leuk gedaan. Knap hoe ze dat al konden in 1966. Ook het refrein zing ik altijd luid mee.
Ook de tekst is leuk. Deze song mocht gerust 5 minuten duren.

She Said, She Said is al direct een wat sneller nummer gezongen door John Lennon.
Ringo Starr drumt trouwens zeer goed. The Beatles zijn trouwens het perfecte voorbeeld voor dit gezegde: " Mooie liedjes duren niet lang"

Good Day Sunshine is een aanstekelijk nummertje, de piano in de song is heerlijk.
Het is me ook opgevallen dat Paul bijna alles voor zijn rekening neemt in deze song.

And Your Bird Can Sing heeft een heerlijke melodie, en John Lennon moet wel mijn favoriete van de 4 zijn. Natuurlijk zijn ze alle 4 even belangrijk en hebben ze alle 4 een zeer goede song achter hun naam staan maar Lennon's stem is gewoon heerlijk.

Naast For No One staat er ook een gekleurd sterretje bij mij. Het blijft een fantastische song die na al die jaren stevig blijft staan zonder gedateerd te klinken. Ook de hoorn klinkt hier zeer goed.

Doctor Robert is een swingend nummertje, met een heerlijk gitaarrifje.
Ook vermeld Wikipedia dit: Lennon said that he was Doctor Robert: "I was the one who carried all the pills on tour ... in the early days"
I Want to Tell You heeft een mooie piano melodie. Ook de bas klinkt zeer goed.
Harrison zingt ook zeer goed.

Got to Get You into My Life is een ook een swingende song, Paul zingt zeer goed, ook die uitbarsting opeens was zeer leuk. De trompet past er ook zeer goed bij, maar met of zonder trompet The Beatles maken toch van iedere song een feest.

Tomorrow Never Knows is ook een soort van experiment, maar ook deze klinkt zeer goed.
Lennon zingt goed en die chaos in de song is geweldig.
Ook hier worden weer heel wat instrumenten gebruikt, het is ook weer knap om te horen hoe ze zo'n song konden maken in '66.

Conclusie: er staat hier geen één slechte song op, ok staan er een aantal geslaagde experimenten op. Maar toch is er zoals altijd nog genoeg plaats voor een paar swingende Beatles songs.

Ik heb laats de film ''sucker punch'' (daar was ik niet vies van) gezien. Daar hoorde ik in de soundtrack een remix van dit nummer. Het is niet mijn stijl, maar het klonk best bruut en het paste super in die film. Misschien toch wel grappig om het eens te beluisteren samen met de beelden van de film!

Persoonlijk vind ik dit de minste The Beatles-plaat die ik tot nu toe beoordeeld heb (voorgaande zijn White Album, Abbeys Road en Rubber Soul). Er staan wel enkele nummers op waar het klikt zoals Taxman (die me stiekem doet denken aan de soundtrack van de oude Batman) en Yellow Submarine, maar niet genoeg om dit met een vijf te belonen.

Toch staan er minimaal 10 sterke nummers op deze plaat dat is voor mij genoeg reden om 5***** te geven liever had ik 10 ********** gegeven maar dat kan helaas niet. Mijn Favorieten zijn N.rs 2,3,5,7,9,10,11,12,13,14.

Naar aanleiding van de film Living in the Material World over George Harrison moet ik even kwijt dat ik Taxman een van de beste Beatle-nummers aller tijden vind.

In mijn optiek het mooiste plaatje van deze vierkoppige grootmacht. Echter vind ik het allemaal een stuk minder mooi dan tijdens mijn eerste aanraking met deze band.

Een hele tijd geleden had ik deze plaat op 5 sterren staan, als ik me niet vergis. Ik ben nu geneigd om weer hetzelfde te doen; alle 14 nummers vind ik namelijk geweldig. 'Revolver' is in mijn ogen zowat het perfecte popalbum, uitschieters zijn 'Taxman', 'Eleanor Rigby' en het ronduit schitterende 'For No One'. Maar ik doe de andere nummers een klein beetje oneer aan daarmee, want dat zijn zeker geen niemendalletjes, integendeel! De plaat duurt slechts een dik halfuur, maar is een voorbeeld voor veel hedendaagse bands, die veel meer speelminuten op hun platen zetten, en dat gaat dan ten koste van de kwaliteit.

Neen, 'Revolver' is een meesterlijke plaat, van een meesterlijke band. Ik kom hier nog op terug, maar voor nu deel ik 4,5 sterren uit.

Eleanor Rigby
Goed album Beatles bleven maar stijgen qua kwaliteit album per album.

Wat bedoel je met psychedelisch? En hoe uit zich dat dan in Rain?

Mmm.... Paperback Wtiter is een onvervalst Beatlesrockertje. Psychedelia hoor ik daar niet in terug.
Feitelijk alleen in Tommorow Never Knows, en laat dat nu mijn favoriete track zijn.

Psychedelische rock, bedoel ik. Met 'Tomorrow Never Knows' pak je er ook wel een heel erg psychedelisch nummer uit, terwijl iets als de band The Millennium ook als (lite-)psych geldt. Psych bestaat in verschillende mates.

Waar uit zich dat in, het dronende riffje en toch ook wel het scherpe timbre van het nummer. De omgedraaide zang op het einde is ook een typisch kenmerk van psychedelische rock (werd vaak met gitaarsolo's gedaan).

Het zou me ook niets verbazen als de zang in het refrein ('raai-aaa-aai-aahaahaai-nnn') ook beinvloedt is door de drones uit Indische muziek.

'Paperback Writer' wil ik ook niet psychedelisch noemen (met wat fantasie hinten de harmonieën er wellicht al een beetje naar), al toont het wel aan dat de band progressie maakte.

In de basis is het inderdaad een rocker...maar de thematiek is allang niet meer "I Love You/Hold My Hand" en het geluid en de productie maakt het wel degelijk psychedelisch, net als werkjes van The Who ten tijde van The Who Sells Out! Dit album is nog niet zo ''verzadigd'' met psychedelica als Sgt Peppers of tracks als I Am The Walrus, maar vergeleken met de voorgaande albums zat er een flink 'vreemd' randje aan!

Mijn ontdekkingstocht van The Beatles gaat verder. Nu heb ik volop 'Rubber Soul' en 'Revolver' leren kennen en dat geeft een nieuwe top:
1 Revolver
2 Rubber Soul
3 Help
4 A Hard Day's Night
5 Please Please Me
6 With The Beatles
7 Beatles For Sale

Opvallend hoe slecht 'Revolver' vertegenwoordigd is op de blauwe en rode verzamelaar in vgl. met 'The Magical Mystery Tour'.

"The Magical Mystery Tour" was an sich al een verzamelaar, dus da's geen wonder. Klopt wel dat Revolver wat onder-vertegenwoordigd is...

Dat komt ook omdat de rode en de blauwe een verzameling is van bijna alleen maar singles en op deze plaat slechts 1 single staat. De andere singles uit die tijd die wel op de rode staan zijn in eerste instantie alleen maar als single uitgebracht.

Hmmm, weet ik niet. De blauwe verzamelaar heeft vier nummers van Sgt. Pepper (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, With A Little Help From My Friends, Lucy In The Sky With Diamonds en A Day In The Life) en dat album had helemaal geen singles.