The Beatles - Revolver (1966)

Je krijgt het altijd aan de stok met Beatlesfans als je kritiek levert. Alles van de Beatles is heilig, ook 'Wild Honey Pie' en 'Ob-la-di'.

Nee hoor, "Run For Your Life " en "What's The New Mary Jane" zijn bagger, "All You Need Is Love" is pure gemakzucht en "Revolution no.9" is een track die beter op een Lennon-album had kunnen staan. In hun context vind ik Wild Honey Pie en Ob-la-di-ob-la-da en in dit kader Yellow Submarine puike tracks! Dus niks is ''heilig'', maar het Beatlesconcept niet (willen) snappen vind ik altijd jammer... Het Beatlesconcept is: neem snel de stapel songs op die je op de plank hebt liggen van de twee a drie verschillende schrijvers. En dan krijg je de LSD-rock van Lennon, de puike soul van Paul en het cabareteske van alletwee... Veel latere luisteraars lijken moeite te hebben met de ''lichte'' kant van The Beatles, maar de Liverpoolse gein is zelfs nu nog in McCartneys werk te vinden! Een voor de mensen die alleen coole acid-rock willen beluisteren je kan die afspeellijsten zelf aardig programmeren, schijnt het.

Ik heb dit album (en Rubber Soul) hoog zitten en waardeer je (des)kundige bijdragen met name over de Beatles altijd zeer, maar hier vergallopeer je je een beetje met je stelligheid.

Van Zappa kan ik zo 5 albums noemen waarin de door jouw genoemde thema's gewoon in 1 nummer voorkomen, laat staan wat er verder allemaal aan gekkigheid nog voorbij komt. Ik denk dat niemand ook maar in de buurt komt van de ideeenrijkdom van Zappa!! En ome Lou heeft n.m.m. ook zeker 3 absolute statements nagelaten.

Ik vind het klasse nummers, die losstaand niet veel doen, maar perfect binnen het "concept" (oeps) van White Album passen, net zoals ik Dr. Robert hoog waardeer. Ik voel me als gemiddelde "Beatlesfan" niet echt aangesproken, maar nee, dat jij die nummers niet pruimt, daarover hoeven we het niet aan de stok te krijgen. Beterschap jongen, hoop dat je snel van de pillen af bent en je weer een beetje gaat gedragen.

Misschien blaas ik wat hoog van de toren...;) De kern is deze; The Beatles waren samen met misschien The Beach Boys de enigen die het Hoge Concept niet schuwden en daarbij songs afleverden die op de lagere school van harte kunnen worden meegezongen! Commerciële mega-hits combineren met odes aan pillendokters of een kleine ode aan de dood.... Een plaat is "Berlin" is een Klassieker, maar uit een ander tijdperk en met een ander publiek dan deze schijf. Een perfect huwelijk tussen een Groot Publiek en wereldklasse.

Dan verleg ik mijn kritiek naar het Beatlesconcept. Dit concept getuigt dan van een gering reflectievermogen op het eigen werk. Zoals jij het nu voorstelt, is het dus alsof ze alles wat ze bedachten het opnemen waard vonden? Niemand bedenkt alleen maar dingen die de moeite waard zijn. Ik vind dat een soort grootheidswaanzin als het echt zo is. Haastige spoed is bovendien zelden goed.

En je ziet zelfs dat door dit soort onzin een nummer als 'Not Guilty' later blijft liggen.

@ Tony: Inmiddels al een hele dag verlost van de pijn(stillers). John Lennon en George Harrison zouden waarschijnlijk aanraden om nog meer van die tramadol te slikken. 'Tomorrow Never Knows' is ook niet na een kopje koffie met een biscuitje tot stand gekomen. 'Ob-La-Di' eerder na een beschuitje met marmelade.

Het Beatlesconcept was uit nood geboren....van 1963 tot en met 1966 was het touren geblazen en mikte men op twee albums per jaar (in 1966 lukte dat niet...vandaar de "Yesterday and Today"-verzamelaar...). En naast het rondreizen, films maken, tv- en radio-optredens was het af en toe zitten om wat songs te schrijven en af en toe een tussenstop in de studio om ze op te nemen.
Voor 'reflectie' was geen tijd... Dat tekent ook het feit dat er op twee of drie tracks na er nauwelijks songs op de plank zijn blijven liggen.

Vlak voor Revolver zat wat meer tijd en het resultaat was meteen een Grote Sprong Voorwaarts; "Mark 1" (het latere Tomorrow Never Knows) was de eerste track die werd opgenomen en leek meteen op helemaal niks wat de Beatles tot dan hadden gemaakt... Bovendien doken ineens Indiase muzikanten op...Donovan droeg een steentje bij, een strijkkwartet kreeg het benauwd toen de studiomicrofoons zowat bovenop de snaren werden gezet en McCartney en Martin waren druk in de weer met het verfijnen van de kunst van de tape-loop.... Tja, noem dat maar 'gering reflectievermogen'; ik noem dat meer Geniuses At Work!
De laatste track die werd opgenomen was wel een haastklus, dus moest op "She Said She Said" George op de bas na een ruzietje met Paul...

Je opmerking over "Not Guilty" klopt in die zin niet helemaal dat dat uit een totaal tijdperk in de Beatles-geschiedenis...de studio-jaren. En toen zijn er totaal onterecht wat George-pareltjes weggestemd door bovenbazen Paul en John....

Dat geringe reflectievermogen slaat natuurlijk niet op één nummer. Dat slaat op de fillers, die rare afspraak dat Ringo een deuntje mag neuzelen en de meligheden van de heren. Ik hoef waarschijnlijk geen lijstje met voorbeelden te geven.

Ik vind dat het de kwaliteit van The Beatles als groep ten goede was gekomen als ze hun talent en 'artiest zijn' nog serieuzer hadden genomen. Die meligheden heb je nodig voor ontspanning en een positieve werksfeer, maar daar hoef je wereldwijd geen miljoenen mensen mee lastig te vallen als er beter werk voorhanden is.

Ik zei ook dat de kwestie 'Not Guilty' pas later speelde, maar het past wel in de strekking van het algehele verhaal dat we nu schetsen.

Vaststaand Beatles concept? Het concept was dat er geen concept was. The Beatles zaten in een enorme creatieve flow en schudde de ene klassieker na de andere bijna uit de mauw alsof het niets was. Nu maakt een gemiddelde band hooguit twee cd,s in de 7 jaar, een tijdsbestek waarin de gehele Beatles catalogus werd geschreven en opgenomen. Het handjevol missers is vanuit dat oogpunt peanuts.

Ik ben het wel eens met Stijn; het zijn de Ringonummers en andere "ongein" die bij mij althans geen enkel Beatles-album 5 sterren doet geven (in praktijk zelfs hoogstens 4 )

Het is maar goed dat The Beatles zichzelf niet serieus namen, dat er een joke-nummer af kan. Humor is altijd één van de hoofdkenmerken van The Beatles geweest. Het zou een ondraaglijke wereld zijn, een wereld zonder humor, als alles serieus moet verlopen.
Yellow Submarine is een absurdistisch nummer maar daarom niet plat.

Ik kan er niet om lachen, dit soort humor.

Kijk LucM daar ben ik het helemaal mee eens. The Beatles namen zichzelf niet zo serieus en dat is maar goed ook. George Harrison zei ooit dat Monty python de enige erfgename van the Beatles waren. Met die opmerking heeft hij veel onbegrip gekweekt, maar ik heb hem altijd wel begrepen. The Beatles waren ook een stel droge meloten met hele absurde denkbeelden en gortdroge Engelse humor.
Zonder humor en onzinnigheid waren the Beatles een hele andere groep geweest. Een stuk serieuzer en saaier.

Yellow Submarine heb ik ook steeds Monty Python avant-la-lettre genoemd.
The Beatles namen de draak met alles, ook met zichzelf. Mede om die reden zijn ze erg populair.
Dat verwijt ik ook vaak de huidige popgeneratie, die 'idols', ze nemen zichzelf vaak au serieux en als ze artistiek ook niet veel te bieden hebben vallen ze snel door de mand.
Ik hoor veel liever een simpel en pretentieloos nummer met humor dan een 'artistiek verantwoord' maar saai nummer. Maar daarom hoeft het nog niet plat te zijn (zoals bv. de Kraaien of Polska).

Phew! Ik begon te denken dat ik de enige was die het gehalte aan humor wel kan waarderen! Dank devel-hunt en LucM! Van de melige vocalen op Misery via Yellow Submarine naar Rocky Raccoon en Her Majesty....de heren hielden het tussen de bloedserieuze momenten door graag een beetje luchtig! Overigens was Ringo één zeer gewaardeerd en enorm populair bandmaatje en Yellow Submarine was weer speciaal voor hem ''op maat'' geschreven.
Daar laat ik het voor nu even bij....sommige deelnemers hier zijn zó serieus dat ik even naar Bungalow Bill moet gaan luisteren!

Doe eens gek en neem in plaats deze Wie zei dat ik geen humor heb?

Bands die zichzelf te serieus nemen worden behoorlijk saai en vervelend.
De joligheid van de groep had wel zijn charme. De droogkloterigheid kenmerkte zich bij de meeste Beatles. Ondanks de guitige kop van McCartney zal hij misschien nog wel het meest serieus geweest zijn.
Yellow Submarine is gewoon een geinig tussendoortje. Beslist niet storend tussen het gebodende.
Dit album is zo goed, dat een meligheidje beslist niet misplaatst is. Long Live England, Bless The Beatles.

Tsja, bij de 5-sterren liefhebbers is geen vorm van een kritische noot te vinden natuurlijk. Over humor gesproken.

Nog los van het ";)"-tekentje ben je hier gewoon aan het stekkeren, vind ik. Ik wijs je graag op mijn post geplaatst op 1 november 2013, 16:42 (maar misschien had je die niet gelezen).

Nee, vind ik niet; typisch een absolute fan die ook helemaal niets hebben kan. Sorry bawimeko, maar zo zie ik het. Waar is de humor?

Doei!

Welterusten...

Dit album zal in 1966 best iets bijzonders geweest zijn, want het klinkt wel fris en fruitig, alleen vandaag de dag is het natuurlijk allang veelvuldig achterhaald.

Gelukkig heb ik hem in geremasterde vorm voor een tientje kunnen kopen, meer is het mij ook niet waard.

Een goed album, maar naar huidige maatstaven zeker niet zo bijzonder dan de 5 stemmers ons willen doen geloven.

Jeetje joh

Achterhaald, gedateerd...... We praten wel over een plaat die bijna een halve eeuw terug verscheen.
Blijft het wel een album die essentiéél is gebleken voor de verdere ontwikkeling van de popmuziek.
Vanaf die periode zijn er altijd wel bands/artiesten geweest die iets hebben opgepikt van de periode vanaf Revolver.
Ik vind absoluut dat dit album eeuwigheidswaarde heeft. Een grote stap naar iets nieuws.

Shit, wat ben ik serieus

Liedjes die in 1966 prachtig waren, zullen dat nu toch ook nog zijn, die bederven toch niet.
Ik zelf vind The Beatles nu ook nog steeds uniek, luister bv naar hun koortjes / samenzang die konden zij overal en altijd als de best doen.

De 'frame of mind' is nu wel anders. En die schelle producties zoals op 'And Your Bird Can Sing' kunnen nu echt niet meer. Al kopen redelijk wat gitaristen wel expres een Danelectro om zo'n goedkope sixtiessound te krijgen (niet dat The Beatles een Danelectro hadden, bij mijn weten).

Gedateerd vind ik te ver gaan, maar zo fris als in 1966 zal het niet meer zijn.

Tja, als mozart niet enkel zo'n tjingel tjangel piano forte tot zijn beschikking had of Bach niet slechts een klavecimbel, had de muziek van die componisten ook wat anders geklonken.
Maar blijft staan de bijzondere kwaliteit van die componisten.
Overigens met de huidige techniek is er natuurlijk wel het een of ander extra mogelijk, maar de meeste producers leggen het toch nog af tegen George Martin, lijkt mij toch wel.

Na het lezen van je bericht gelijk de stereo-remaster opgezet, en inderdaad, van dat schelle geluid heb je wel een beetje (boel) gelijk. Geldt trouwens ook heel erg voor Rubber Soul. Maar ja, zo herinneren mijn oren het. Vind dat niet zo erg, maar ben opgegroeid in de sixties, dus enigszins gedetermineerd door mijn herinneringen neem ik aan...

De 'basis' was de goedkope standaard AM-radio (ofwel de betaalbare mono-pickup). Dat is precies de reden waarom een single als "Paperback Writer'' en een album als deze in mono veel logischer en pittiger klinken en de stereo zo ''extreem'' (vocalen links, drums rechts..). Hopelijk krijgen we ooit 'ns een stereo-remix te horen....van een track als "She's Leaving Home" zijn al eens de verschillende sporen uitgelekt en de mix daarvan is spectaculair!