The Beatles - Revolver (1966)

Zolang hij niet laat horen dat hij moeilijke partijen kan spelen krijgt hij die eer ook niet van mij. Eerst zien dan geloven, dat lijkt me logisch toch?

Dat is echt zo, en om Ringo niet boos te maken deden ze het na dat 'ie weg was, en vertelden ze hem dat hij het drumwerk had gedaan.

Als jullie zeggen dat Ringo een goede drummer is, hebben jullie echt totaal geen verstand van goeie/slechte muzikanten.

Dat fanboy gedrag altijd, gadverredamme, als 'ie in een andere band zat hadden jullie hem volledig afgekraakt.

Erg jammer dat er niet objectief beoordeeld word...



Niet denken dat dit een haatbericht is, The Beatles zijn mijn favoriete band, ben met de muziek opgegroeid maar COME ON! Ringo is echt het schoolvoorbeeld van een slechte drummer.

Slechte drummer is hij niet, een beperkte drummer wel.

Wat een stomzinnig geneuzel deze discussie, ik heb met verschillende erg goede technische drummers gesproken de afgelopen jaren en geen één zette Ringo Starr neer als een slechte drummer. Drumpartijen in A day in the life, Something en It's all too much om er drie te noemen, werden over het algemeen vertaald als: behoorlijk technisch en creatief. En Starr heeft een ongeevenaarde Back-beat en een herkenbare stijl mensen. Een eigen stijl maakt een muzikant ook groot. En dat verhaal dat McCartney achter de rug van Starr stiekem de drumpartijen opnieuw in zal drummen komt natuurlijk uit een hele grote duim, want een onzin wordt er weer de wereld over Ringo in geholpen.

Vreemd hoor, heb het Mccartney zelf horen zeggen...
Ik blijf bij mijn standpunt, het is fanboy gedrag, net als mensen die zeggen dat Cobain een goede gitarist is.
Hij was origineel en creatief, dat is wat anders, maar zelfs dat is bij Ringo erg ver te zoeken...

Bij Something valt Ringo eerst van de trap af.... Oke even serieus, Something heeft wat breaks, maar dat wil ik hem op een hoger tempo nog wel eens horen doen, dit is wel erg traag laten we dat niet vergeten. De rest is boem tik, boem tik.

A Day in the Life klinkt af en toe eerder rommelig dan technisch, het klinkt soms alsof die maar gewoon wat doet. Daarnaast zijn de breaks af en toe totaal misplaatst.

It's All Too Much is inderdaad wat beter dan de gemiddelde drumpartij van Ringo.

Deze nummers tonen wel aan dat Ringo meer doet dan ''boem, tik, boem boem, tik'', maar bijna elke drummer kan een paar breaks spelen. Als je goed luistert hoor je dat Ringo niet erg veel afwisseling gebruikte in z'n drumwerk. Dat kun je dan herkenbaar noemen ja, ik noem dat liever beperkt (niet slecht).

Ik ontken trouwens niet dat zijn drumspel perfect paste bij de muziek, en af en toe erg catchy was.

Flyingdutchman het is echt onzin dat Macca dat gezegd zal hebben op de wijze zoals jij dat suggereert, of heeft hij dat tegen jouw persoonlijk in de kroeg gezegd??. Macca heeft gedrumt op The ballad of John & Yoko, Birthday en Back in the USSR, dat is bekent. Ooit ging er zelfs een serieus gerucht dat Keith moon de drummer was op bijna alle platen vanaf Rubber soul en Ringo als een soort mascotte bij de band zat. Onzin, Ringo was een volwaardig bandlid en zo werd hij ook behandelt door John, Paul en George. Gelukkig is hij eind van het jaar weer als drummer te horen op de nieuwe McCartney plaat, hoeft McCartney het niet zelf te doen.

Wat een geneuzel. Ringo is een prima drummer voor de muziek. Ik denk niet dat Steve Gadd (om maar iemand te noemen) ook maar iets extra's aan The Beatles had kunnen toevoegen. En daar gaat het om. Ik heb al met heel wat virtuoze en minder virtuoze muzikanten gespeeld, maar virtuositeit maakt iemand niet tot een goed muzikant. Begrijpen wanneer je wat moet doen wel. En ik denk dat Ringo prima door had wat er van hem werd verwacht.

Daar ben ik het ook zeker mee eens Nicci.

Er zijn maar weinig drummers die zo swingend een moeilijk Lennon-ritme als in She Said She Said swingend kunnen neerzetten. Of zo'n dwingend patroon als in Tomorrow Never Knows. Of een Stax-achtige backbeat als op Got To Get You Into My Life...
Ringo is technisch gezien geen Neal Peart en toch durf ik te wedden dat zijn verschijning en drumstijl meer jochies achter de drumkit heeft gekregen dan een Billy Cobham of Tony Williams!
Er is trouwens weinig 'makkelijks' aan een Beatle-drummer zijn: al vanaf '64 werden de drumpatronen moeilijker (I Feel Fine, Ticket To Ride) en het zou alleen maar ingewikkelder worden toen John ging freestylen met zijn maatsoorten (Good Morning, Good Morning, Happiness Is A Warm Gun). McCartneys drum-momenten hingen vooral samen met Macca's ongeduld (en hij mocht ook graag de gitaarsolo's doen; hier begon het al met z'n fijne solo op Taxman) en niet zozeer met Ringo's onvermogen (ik had best graag een versie van Back In The USSR gehoord met Ringo achter de trommels!)

Ach ja, die Ringo. 't Blijft wel 'n beste vent toch?

Hoe dan ook, Revolver blijft briljant. Vierendertig minuten en tweeënvijftig minuten popperfectie. Ja, allicht is Yellow Submarine ietwat flauw, maar kom op, die hoort er gewoon bij. Sterkste nummers aanwijzen is haast onmogelijk, maar Eleanor Rigby, She Said She Said, For No One en Tomorrow Never Knows zijn toch wel de hoogtepunten.

Tsja, ik kan er wel een heel verhaal bij gaan typen, maar dit zijn wat mij betreft de Beatles op hun best. Fascinerend bandje was het toch.

Ringo heeft gedrumt op Back in the ussR, dat was in 1984 tijdens een concert van The Beach Boys die dat nummer toen speelde. Ringo was special guest en zoals hij zelf vertelde, zo dronken dat hij zich van dat hele optreden niets meer voor de geest kan halen.

Wat mij altijd opvalt is dat George Harrison nogal eentonig en met weinig gevoel zingt hier. Na Revolver is hij een veel betere zanger geworden.

Heel goed geconstateerd, Stijn!!!

Tot Revolver had Harrison een nogal Nassale stem met een zwaar Liverpool accent, Harrison had overigens tot aan zijn dood van alle Beatles het meest een Liverpoolse tongval. Het is inderdaad opvallend dat zijn zang verandert na Revolver, misschien kreeg hij ook meer zelfvertrouwen toen hij merkte dat hij in staat was steengoede nummers te schrijven.

Ik vind na Revolver zijn nummers inderdaad een stuk beter.
Zijn stem ging helaas later in z'n solocarriere weer achteruit...

tomorrow never knows, een geweldig nummer vooral dankzij george martin!

Volgens mij gewoon dankzij The Beatles zelf hoor, die het nummer schreven, speelde, inzongen en tegen Martin vertelde hoe het moest klinken alsof het vanuit de hel werd gezongen, ze zette hem gewoon aan de technische arbeid, maar The Beatles bepaalde, in dit geval vooral lennon, de kleur, smaak en het uiteindelijke resultaat!!

Die zang moest klinken alsof de Dalei Lama het zong vanaf een tibetaanse bergtop.
En naast George Martin speelden meer mensen een belangrijke rol in het geheel om tot de gewenste sound te komen zoals Geoff Emerick.
Bron: Tomorrow Never Knows | The Beatles Bible - beatlesbible.com

Ik vind dit toch wel het beste Beatles-album. Heb 'm pas voor een schijntje kunnen krijgen (in de winkel kosten ze nog steeds een klein fortuin) en ik ben echt blij dat ik 'm eindelijk op cd heb. Dit is volgens mij toch wel hun 'schakel-plaat', ergens hangend tussen het vroege en latere werk van de band.

Taxman is vooral nu enorm relevant met een regering als de onze.

Help! vind ik meer de 'schakelplaat'. Maar dat doet er verder niet toe.

Ik zou inderdaad ook voor help maar ook rubber soul gaan. Misschien iets teveel voor de Beatle-nerds (en off-topic, dat geef ik toe): als je chronologisch een datum van doorbraak moet noemen zou ik gaan voor 14 juni 1965. Op die dag werden zowel I'm down, I've just seen a face en Yesterday opgenomen, 3 totaal verschillende nummers en allemaal van Paul McCartney. Misschien was dit wel het begin van het eclecticisme van de band en tevens het begin van een dominerende Paul McCartney. Het experimentele begon pas echt met Norwegian Wood, eind oktober van dat jaar, en Rain in april 1966, wat weer Lennon-nummers waren met een vleugje McCartney.

goeie post chronos!
off topic of niet, maar die baslijn van rain...!

de echte verandering vond al in 64 plaats, een voorzichtige in feb (if i fell) en een duidelijker in juni (the things we said today)
enorme sprongen in het songwriterschap van de mannen.
zaten vanaf die tijd ws ook aan de middelen

Zat ik ook aan te denken inderdaad. If I fell en Things We Said Today zijn eerste tekenen van volwassenheid in hun songwritership. Met de single I Feel Fine en She's A Woman, in oktober 1964 werd deze vernieuwingslijn (niet wat betreft lyrics wel wat betreft melodie en instrumentgebruik: feedback) voortgezet.

Voor mij is dat Rubber Soul. Probeer die maar eens weg te denken tussen Help en Revolver. Dan zit er opeens wel een erg grote stap tussen die albums.

Knap zo'n ep tje zo hoog.

Knap, zo'n eenzijdige top 10 of je 54ste.

Ik vind dit ook niet zo geniaal als velen hier, maar een EP'tje vind ik wel erg ver gaan. Dit is toch wel één van de albums waarmee de rock definitief in de kijker gespeeld werd en ik zou bijna denken dat je het niet eens een kans wilt geven als je hier 0,5* aan geeft. Je moet het wel een beetje in de tijd plaatsen natuurlijk.

Trouwens, Abbey Road, Sgt. Pepper's, Revolver en ook nog eens OK Computer op 0,5*?

Ach, mensen willen soms een 'statement' maken of tegendraads zijn ofzo.. Ik zie ook geen toelichting, dus ik neem het totaal niet serieus. Ik vind de Beatles ook niet geniaal, en schaam me er niet voor om bepaalde nummers de grond in te boren, maar een 0,5 gaat erg ver.