The Beatles - Revolver (1966)

Wil je de gewone uitgave of de geremasterde wasrol?

Als ik op een dag weer een beetje geld heb ga ik de geremasterde Beatles-boxsets kopen. Voor nu heb ik ze maar, als kind van mijn tijd, illegaal gedownload, in mono én stereo. Daarnaast bezit ik de meeste Beatles-albums op vinyl, zo ook Revolver in mono. Ik zit nu met een dilemma: Ik wil namelijk niet van elk Beatles-album (natuurlijk muv Abbey Road, Let It Be en Yellow Submarine die alleen in stereo bestaan) twee versies in mijn iTunes hebben staan. Daarom ben ik nu constant aan het vergelijken tussen mono en stereo, om erachter te komen wat me meer bevalt. En ik word er af en toe best wel gek van, want ze hebben beide zo hun voors en tegens. De makkelijkste keuze gold wel voor Please Please Me en With The Beatles. Heb ik bijna direct in stereo weggeflikkert, want die klinken zo zwak in vergelijking met de mono-versies, dat is bijna niet grappig meer. Revolver vind ik het lastigsts. Twee nummers, Eleanor Rigby en I'm Only Sleeping, vind ik namelijk in mono superieur. Maar de rest van het album bevalt beter in stereo. Natuurlijk kan ik een afspeellijst maken met die twee nummers in mono en de rest in stereo, maar dat voelt op de een of andere manier niet goed. Zou ook raar klinken, denk ik eigenlijk. Pfff, ben nog steeds van mening dat ze mono en stereo nooit apart uit hadden moeten brengen, maar dat is natuurlijk weer een andere kwestie. Misschien moet ik gewoon mijn mono-Lp maar blijven draaien, die klinkt toch perfect. En dan zit ik tenminste niet meer met dat dilemma. Maar Revolver is nu juist zo'n toffe plaat om mee door de stad te fietsen!

En in mono of in stereo?

Ik had mijn favoriete Beatles albums al op mini LP cd: een Japanse uitgave van EMI met echt goed geluid en vooral een hele mooie verpakking: de originele LP in het klein.
Eén album had ik niet en dat was Revolver. Daarom heb ik daarvan de 2009 Remaster besteld in de Deluxe uitvoering. Erg mooi gedaan zeg: fraaie foto's op 'lp hoes materiaal'.

Toen zette ik mijn Sennheiser op mijn hoofd en begon te luisteren. Ik wist niet wat ik hoorde: wat een mooie mix is dit zeg! Toen begon Eleanor Rigby en viel ik zowat van de bank. Man wat klinkt dat mooi: alsof de muziek pas net is uitgebracht in 2009!
Ik moet er wel aan toevoegen dat ik Revolver op cassettebandje had. De LP had ik ooit geleend bij de Muziekbibliotheek (jaren '80) en hij stond op TDK SA. Dus ik had wel een verschilletje verwacht... Maar over deze geluidskwaliteit ben ik wel heel enthousiast.

Het is erg moeilijk uit te leggen, waarom de ene Beatles cd eventueel nog beter kan zijn dan de andere.

Vaak is de eerste (en dus meest gedraaide) cd voor je gevoel ook gelijk de beste. In mijn geval Magical mystery tour.

Ik ga toch een poging wagen om uit te leggen waarom ik vind dat Revolver (na een langdurige overweging) toch de beste cd is van The Beatles.

Kort gezegd komt het er op neer, dat Revolver in mijn optiek de laatste authentieke cd en tevens meeste geëvolueerde album daarin is. Nog alle vier kort geknipt (zoals uit het prachtige boekje van de geremasterde versie blijkt) .

De nummers klinken nog niet professioneel gekunsteld en lijken nog uit de losse pols geschreven. Maar zowel de prachtige rock van John Lennon (Taxman, She said she said, Tomorrow never knows) als de gewiekste en technisch fabelachtig geschreven nummers van McCartney (Eleanor Rigby, Here, there and everywhere, For no one, Good day sunshine).

Ik denk dat McCartney ze zelf ook stilletjes altijd het beste van hem ooit heeft gevonden, in al hun "eenvoud". Niet voor niets heeft hij ze alle vier nog eens een keer willen herhalen op Give my regards to Broadstreet.

De magistrale cd wordt dan beëindigd met de geweldige finale Got to get you into my life en Tomorrow never knows. Gecoverd ooit door Earth, wind & fire en Phil Collins. Hoewel niet onaardig, geeft Revolver perfect weer dat je in deze gevallen toch maar (veel) beter bij het origineel kunt blijven.

De meeste reserves hou ik dan bij Love you to van George Harrison en de grote hit Yellow submarine. Ik ben nooit dol geweest van de Oosterse aanvullingen van Harrison en bij Yellow submarine dreigt enige gemakzuchtige meligheid, dat is natuurlijk niet nodig.

De aanwezigheid van de later toegevoegde I'm only sleeping, Doctor Robert en And your bird can sing is even wennen, maar verder niet storend.

De nieuwe cd duurt dan 34 minuten; een heerlijke tijd.

Kleine vergissing Hans, Taxman is van George Harrison.

Leuke poging musician, maar het blijft natuurlijk zeer subjectief. Naast analyseren, waar ik zelf niet zo'n grote voorstander van ben, spelen nostagie, melancholie ook een rol rol mee. Was je erbij toen.... hoe ging je uit je dak als je een nieuw Beatlesnummer voor het eerst op de radio hoorde, hoe trots was je als je met een Beatles lp of single thuiskwam na aankoop, hoe voelde je je toen je 'm je vrienden liet horen enz, enz.. Dat speelt toch ook mee, of niet.

Hij schreef het inderdaad maar ik hoor toch duidelijk John Lennon zingen.......

Ja, ik schrijf ook dat Magical mystery tour "mijn" nostalgie is. Het maakt het er allemaal ook niet makkelijker op. Maar uiteindelijk moet je toch ook kunnen oordelen wat in artistieke zin toch het beste is.

Weet je zeker dat je de echte CD voor je hebt? George zingt de leadstem.

Je hebt ongetwijfeld gelijk, ik zou zweren dat het John Lennon was, altijd gedacht ook.
Gelukkig heb ik net de geremasterde Imagine gekocht. Blijkbaar als boetedoening en om opnieuw te oefenen in stemmen...............

na serieus herbeluisteren: het viel me een beetje tegen. Ik had (veel) beter verwacht. Nog steeds een prima album van een formidabele band. Maar toch niet zo goed als ik altijd dacht.

Wijsheid komt met de jaren? Of zijn mijn verwachtingen anders geworden?

Wat een gezeik over die mono en stereo digitale onzin, draai toch de plaat!!!!! De Beatles klinken trouwens altijd goed: geremastered, ongeremasterd, in mono, in stereo, op cassette, op 8-track, op plaat en ja zelfs op digitale vervuilmethodes zoals cd en mpfucks.Dat behoeft toch geen discussie.

En dat zegt vinyllover

In jouw geval vrees ik dat wijsheid niet meer met de jaren komt, want zo piep ben je ook niet meer. Ouderdom komt met gebreken gaat eerder op

Jawel hoor...deze week een heel oude 'tube-cut' mono-revolver gescoord en ondanks een tikje hier en daar klinkt-ie fantastisch! Het voordeel in mono is dat ik me minder erger aan het 'extreme' stereobeeld van veel nummers. (En er zijn leuke verschillen met de stereo-mix)!) Ik ben zelfs hier op Mume een discussie gestart met precies dit onderwep, trouwens: de kwaliteit van het 'medium' bepaalt wel degelijk de (vies woord..) 'luisterervaring'! De liedjes van dit album blijven even briljant, maar op de Remaster is het behoorlijk meer genieten dat een 128 kbps download van Eleanor Rigby!

Ik ga echt niet zeggen dat alles beter was dan tegenwoordig, maar wat is de oudere generatie in dat opzicht toch "blessed" geweest. Wij hadden in die tijd "gewoon" een lp, pick-up, een stel boxen en de"tijdgeest kregen we er gratis bij. Ik wordt zo moe van al die technische uitdrukkingen van tegenwoordig. Ik vind het prachtig dat mensen "iets"met de Beatles hebben, maar toen "genoten" we gewoon van muziek Tegenwoordig wordt die volledig ontleed en geanalyseerd. Maar het zal wel aan mij liggen.

Ja, maar ja Ad, dat is toch eigenlijk de functie van musicmeter? Je kunt hier niet volstaan met de mededeling: geen gedoe, ik geniet?

Dan kunnen we Herman vragen de tent te sluiten.

Je hebt gelijk, toen was er alleen een mono-lp en een pick up. Maar sinds die tijd hebben we ook wel enige ontwikkelingen doorgemaakt. De LP en de pick up hadden namelijk ook heel wat gebreken, maar ja, dat wist je toen nog niet.

Ik ben voorstander van waarheidsgetrouwe muziek, dus hoe het klonk tijdens de opnames en hoe het door de band bedoeld is om te horen. Ik ben blij dat de huidige technieken dat kunnen reproduceren.

Had musicmeter toen bestaan, hadden er trouwens ook heel wat mensen waarschijnlijk gereageerd. Dat dat toen niet kon, wil nog niet zeggen dat het beter was. Er werd overigens al heel wat ontleed (geheime boodschappen bij het achteruit draaien van de LP, Paul McCartney die zou zijn overleden enz).

Dus gesprekstof was er toen ook al voldoende.

Mee eens. Vroeger waren er ook wel mensen die wisten wat een pentatonische toonladder is, en die dat konden herkennen in een muziekstuk.

Dat ben ik natuurlijk met je eens. Over muziek valt enorm van gedachte te wisselen. Is ook altijd geweest. Maar dan was het in de trant van; ik ben voor die groep...... of tegen, want..... enz, enz. En wat betreft dat terugdraaien met die "geheime boodschappen". Heb ik ook allemaal gedaan. Maar er wordt zoveel over geluidskwaliteit gepraat. Maar ik denk dat de nu nog levende Beatles ook versteld staan van hun digitaal geremasterde muziek, zoals die nu op geluidsdragers klinkt. In het begin jaren 60 was het ook maar "aanpielen" met de toen beschikbare instumenten en de opnameapparatuur. Dus in die zin is het woord "waarheidsgetrouw" ook maar zeer relatief. Op met name Sgt Peppers en Abbey Road kunnen je goed horen dat de Abbey Road studio, qua opnamemogelijkheden één van de beste was (en is). Men bleeft echter wel zitten met de (door sommigen nu bijna heilig verklaarde) vinylplaat. Eén verkeerde beweging met je naald en het je baalde als een stekker. In die zin is m.i. de cd een enorme vooruitgang geweest. Dat tegenwoordig de techniek voruitschiet en iedereen op straat al met dopjes in de oren van muziek zit te genieten zie ik ook wel. Al heb ik wel wat twijfels over hoe men toen van muziek genoot en tegenwoordig, maar dat terzijde. Verder is het natuurlijk zo dat de jongere generatie het fenomeem "Beatles" wil begrijpen en doorgronden, maar ik ben over hun muziek eigenlijk een beetje uitgepraat. Ik ken de nummers onderhand al achterstvoren, bij wijze van spreken.

Pentatonische toonladder????????? Die ga ik opzoeken!

Dit is dus precies de reden dat ik dat soort termen hier zelf achterwege laat. Er zitten niet veel mensen te wachten om een bericht van mij te moeten 'ontcijferen'. Zonder muzikale opleiding en/of instrumentbeheersing is het heel logisch als dit als Japans klinkt.

Het zou natuurlijk wel heel interessant zijn om Revolver van A tot Z te analyseren en te ontleden, zit genoeg leuks in.

Dat zal ongetwijfeld waar zijn, Stijn. Maar zo beleef ik (en velen met mij, denk ik) muziek niet.

Maar dat is ook helemaal niet erg Ad. Voorop staat de 'affectiviteit', wat muziek met je doet is het belangrijkst.

Zou je denken? Ik vermoed toch dat Paul McCartney, voor zover hij al geen vinger in de pap had, op zijn minst goedkeuring zal hebben verleend. Want als ik het goed begrijp, is er niets aan toegevoegd, aan de geremasterde Beatles cd's. Alleen maar gerestaureerd.

Bij toonladder discussies haak ik overigens ook al gauw af omdat het me niet boeit. Tenzij, wat ik hier heb meegemaakt, er puristen zijn die gaan zeggen dat de toetsenist helaas een F heeft gespeeld in plaats van een G (of wat dan ook) en dat er daarom geen sprake meer kan zijn van bijvoorbeeld symfonische rock.

De beste albums die ik heb (en Revolver is er één van) kunnen prima van A tot Z worden geanalyseerd zonder dat het allemaal erg ingewikkeld of 'bedacht' hoeft te worden.
Sterker nog; als je bedenkt in welke ontwikkelings-snelheid de Beatles zaten in deze periode (van Merseybeat tot tape-loop) wordt het alleen maar een meer bewonderenswaardig album...
De meest opvallende 'feitjes' dit album op een rijtje:
1) Ringo is een briljant drummer...op een bepaald moment werd er vermoed dat het drumwerk op Tomorrow Never Knows wel een tape-loop moest zijn; zo strak was het allemaal...maar nee...live gespeeld in de studio
2) McCartney's baswerk op dit album is top! Van het strakke werk in Taxman tot het gestuiter in TNK...
3) Harrison begon z'n draai te vinden als componist
4) Lennon schreef voorlopig geen liefdesliedjes meer, maar deed verslag van alle ins en outs van het LSD-gebeuren!

Aha. Dit album: Minder als Sgt. Pepper, White Album, Abbey road en over Rubber soul moet ik nog denken. Beter of niet. Ik ga per nr. beoordelen:

Taxman: Lekker, niet te vaak draaien 7

Eleanor: Beste van de cd. Mooie tekst, mooi gezongen, mooi string arrangement 10

I'm only: Goed nummer, niet heel speciaal. Moet het vaak gehoord hebben om het leuk te vinden. Niet een nr. wat je gelijkl aanspreekt zoals and you bird can sing of drive my car. Maar toch leuk. 7

Love to you: Met Indiase invloeden zoals meer op dit album. Je moet er van houden. Ik hou er niet zo van. Niet zo onder de indruk. 6

Here, there: Mooi nummer. Heel moor nummer. Ik hou toch meer van de Paul songs. John vind ik wel goed maar meer de I'm so tired, yer blues dingen. 9,5. Super mooi

Yellow Submarine: Skip hem vaak. Toch 6,5

She said: Irritand. Maar van de andere kant toch wel lekker. 6,5

Good day sunshine: Goed nummer: 8

And your bird: Mooi nummer. De stemmen weer mooi beatle-achtig 8,5

For no one: Prachtig song. De melodie: . Paul . 10

Doctor robert: Mwa. Weer zo'n niet zo'n leuk John nummer. Het gaat. 6,5

I want to tell you: Geroge heeft mooe nummers. Deze is ook goed. Maar niet super. 7,5

Got to get you: Sterk nummer. Klopt helemaal. Maar niet geweldig. 8

Tomorrow: Niet erg mooi. Maar speciaal. 7.

Gemiddelde: 7,7 :2 = 3.85 word 4,0

Na de nummers lang gelopen te hebben kies i toch voor Rubber soul. Minder uitschieters. Maar ook minder mindere nummers .

1. White album
2. Abbey
3. Sgt.
4. Rubber
5. Revolver.

Misschien doe ik Magical mystery tour wel boven revolver. Misschien ook wel boven rubber. Ga hem zo nr. voor nr. langslopen.

Zet zo wel een bericht bij MMT

Groeten,

Ik vind deze plaat samen met Abbey tot het absoluut hoogtepunt. Rubber Soul, Revolver, White Album, Abbey en ja de Magical zijn werkelijk uitstekend terwijl Sgt. Peppers het hoge niveau niet haalt van de eerdere genoemde platen. Maar het blijft uiteraard een sterke plaat.

Revolver is voor mij heel sterk en gewaagd in elkaar gestoken. Veel variatie. Yellow Submarine word vaak als minderwaardig bekeken maar met wat pintjes erbij, een werkelijk genot

Tomorrow Never Knows is voor mij het allerbeste Beatles nummer.

Het eerste The Beatles album waar ik enthousiast van een van de nummers word. Eleanor Rigby is enorm pakkend door de geweldige strijkers, dat ik de zang dan niet zo bijzonder vind vergeet ik gewoon even. Revolver is een acceptabel album, The Beatles lijken nog altijd niet 'mijn ding' te zijn maar hier weten ze me soms wel te vermaken. Ook een nummer als Love You To draagt daar aan bij, al is het alleen maar omdat het voor de nodige verrassing zorgt.

Overigens word Revolver verpest door Yellow Submarine, leuk voor een kinderachtige show, maar niet voor een volwassen album. Nee dat nummer slaat echt nergens op. Nee voorlopig snap ik nog steeds niet waarom 'men' The Beatles zo geweldig vind. Ik zal maar niet stemmen omdat het mijn muziek niet is, maar anders kwam ik zo ongeveer op 1,5-2* uit.

The Beatles hebben veel betekend voor een ganse generatie (muziekliefhebbers en muzikanten), Rhythm & Poetry. Nu behoor ik niet tot die generatie, mijn liefde voor the Beatles is pas na mijn tienerjaren gekomen maar deze microbe heeft mij nooit meer losgelaten.
Natuurlijk kan ik begrijpen dat niet iedereen van the Beatles houdt, ik snap ook niet waarom 'men' bv. Beyoncé of Rihanna zo geweldig vindt.