The Beatles - Revolver (1966)

Dat laatste snap ik ook niet. Wat ik me wel voor kan stellen is dat als je uit het The Beatles-tijdperk komt deze band kunt waarderen. Zeker omdat er naast de muziek meer aspecten zijn waar je van kunt houden. Zo vind ik het imago van enkele favoriete artiesten van mij helemaal geweldig en ik wil of kan mij er dan ook mee identificeren.

Maar mensen die later fan of liefhebber van The Beatles zijn geworden kan ik toch niet zo goed volgen, maar ooit ontdek ik het geniale van deze band (of niet) en dan snap ik niet waarom ik zo zeurde op The Beatles.

Het beste album van bij mijlen de geniaalste band ever; En van nèt voor mijn tijd.
Ben ik blij dat ik vanaf de seventies een inhaalmanoeuvre heb gemaakt!

Dus ik lees het goed Patrick, er zit ook geen woord Chinees bij, dat Father M kiest voor Revolver als beste Beatles cd ooit?

Ik ben het dus met je eens, maar wat heeft voor jou deze cd nog extra, dat je Revolver kiest als de beste?

The White Album vond je toch het beste? Tenminste, die staat op 1 in je top 10.

Intrinsiek is deze hier de beste. White Album scoort gevoelsmatig wat hoger, maar puur op klasse is dit album hier beter; Maar met White Album heb ik een speciale band, ik kocht dat album op vinyl en heb het destijds zowat als eerste echte album op elpee grijsgedraaid, ik kan toch moeilijk 10 Beatlesplaten in mijn toptien gooien, hé, Stijn?

Bij elke nieuwe single , die je hoorde stond de wereld even stil, bij het uitkomen van de meeste lp's (zeker de laatste 4), sidderde de wereld. Daarom is het zo moeilijk te kiezen. Je "hing" met je oren bijna letterlijk aan de radio en je stond met open mond in de platenwinkel naar de hoezen te gapen. Tot.....je er zelf een kon gaan kopen. Beatlesmuziek is voor ouderen nét ietje meer dan naar liedjes luisteren. Daarom is het soms moeilijk verstandelijk een keuze te maken welke nou de beste was. Mijn gevoel bij de White Album is ook de fijnste. Ik weet nog precies de rit naar en van de platenwinkel, de datum en hoe laat (8 maart 1969 om kwart voor 6, op mijn verjaardag) Met het gekregen geld van die middag. Wat was mijn pa kwaad en ik trots en blij. Dus, ik kan Patrick's gedachte goed begrijpen

Over dit album zijn al 936 berichten verschenen. Wat kan ik daaraan nog toevoegen?

Ik ben het in ieder geval eens met Father McKenzie dat dit album objectief beschouwd het beste Beatle-album is. Gevoelsmatig geef ik echter de voorkeur aan Abbey Road en The White Album.

Mooie herinnering, Ad!
Ik ben altijd wat jaloers geweest op tijdgenoten van deze band...ik ben van 1964, dus ik kan me vaag herinneren dat het uiteengaan hier en daar wat impact had, meer niet...
Ik heb het later in kunnen halen en het ´gebrek´ aan zakgeld zorgde ervoor dat ik sporadisch een elpee kon kopen, maar die werd dan thuis intensief grijsgedraaid!
Ik herken het gevoel wel (denk ik) bij de Witte Dubbelaar, dat is een album om in rond te zwemmen en je mee te voeren naar allerlei gekke, sombere, vrolijke plaatsen. Revolver is veel cleaner, de emoties liggen wat meer onder de oppervlakte. Lennon is cynisch in Dr. Robert of And Your Bird Can Sing. Paul houdt zich ook al in op For No One en Here, There and Everywhere. Pas op de laatste nummers van de B-kant gaan de remmen er even af, vooral Paul´s vocalen op Got To Get You zijn z´n beste in het Beatles-repertoire...

@Ad Brouwers , wat een mooi en zo'n herkenbaar verhaal voor mij!
De prijs , de winkel , het tijdstip , ja, zelfs de bak waar ik de plaat kon vinden , staat in mijn geheugen gegrift. Je wordt er sentimenteel van haha .

Ik blijf dit toch een merkwaardige conclusie vinden.

Dus je vindt eigenlijk Revolver objectief beschouwd het beste album maar gevoelsmatig geef je de voorkeur aan Abbey Road en het Witte album.

Bijzonder. Ik zal dan maar niet vragen wat de keuze wordt tussen die laatste twee cd's.

Ik proef bij anderen, dat het moment van aankoop en het gevoel daarbij van enige of zelfs behoorlijke invloed is op de beoordeling van de plaat.

En het grappige is, dat veel oudere Beatles-kopers zich wél de aanschaf van Abbey road kunnen herinneren maar dat ze dan weer te jong waren voor het direkt aanschaffen van Revolver. Die moet het dan weer hebben van populariteit met terugwerkende kracht.

Maar uiteindelijk verliest Revolver de slag omdat bij deze cd het aanschafgevoel ontbreekt.

Ik vind dat boeiend, want dat gevoel heb ik eigenlijk helemaal niet. Ik weet nog wel wat mijn eerste 10 LP's waren, die naar verhouding natuurlijk ook veel werden gedraaid, maar ik durf anno nu best te zeggen dat er waardeloze troep tussen zit.

Ik heb geen aanschafgevoel bij cd's van The Beatles en oordeel alleen op gehoor wat naar mijn mening de beste is. En dan zijn we het denk ik eens, inzake Revolver.

Dat 1969 een leuke tijd was wil ik best geloven, het wil nog niet zeggen dat alles wat toen te koop was automatisch beter was omdat het opeens kon worden gekocht.

Ach, ook al zou je de aanschaf factor verwijderen, dan nog worden albums voor een veel groter deel dan men zelf beseft gevoelsmatig beoordeeld. Muziek is een deel van je leven. Ik vind het ergens ook wel mooi als ik een CD stiekem een beetje voortrek vanwege het goede gevoel dat ik erbij krijg. Zo vind ik Rubber Soul het beste Beatles album, maar erken ik ook dat er qua aardverschuivende ideeenmuziek weinig te beleven valt op die plaat. Het geeft me een lekker gevoel. Revolver, Sgt. Pepper en White Album (Abbey moet ik nog altijd luisteren) voelen te groots aan. Maar, daar zie je het alweer. Hoe het voelt is zo belangrijk. Ik kan me niet voorstellen dat je plezier hebt van een album als je het m.b.v. een checklijst afwerkt en op basis daarvan een cijfer geeft.

@ Musician. Ik zal proberen uit te leggen wat ik bedoel. De nummers op Revolver (met uitzondering van Yellow Submarine) zijn allemaal van bijzonder hoge kwaliteit. Op Abbey Road en The White Album staat een aantal composities die ik toch een stuk minder vind. Zo vind ik bijvoorbeeld Maxwell's Silver Hammer en Oh Darling van Abbey Road van middelmatige kwaliteit. Good Night en Don't Pass me by van The White Album vind ik zelfs bijzonder ondermaatse composities. Over de gehele linie beschouwd is Revolver dus een veel beter album. Toch luister ik met veel meer plezier naar Abbey Road en The White Album en om die reden zijn deze twee albums mij liever. In mijn geval heeft dit niets te maken met het aanschafgevoel. Ik heb deze drie albums destijds in het begin van de jaren '80 kort na elkaar op vinyl gekocht en ik heb deze albums dus in dezelfde periode leren kennen.

Geniaal album van The Fab Four! Emotie. Muzikale genialiteit. Alles zit er in.

Op het eind van Yellow Submarine waan ik altijd in zo'n oud schip, vol met feestende mensen. Een paar zingen, een paar bonken op de 'muren'. Eén grote, feestelijke boel, haha

Ok. Ik vind dit een overschat album. Nouja, niet echt overschat maar ik hou niet zo van dat Indiase (within without you en Tomorrow wel) en nummers als She said en docter Robbert vind ik niet fijn. Maar er staan wel parels op en dan vooral de Macca's. Zo gelukzalig. Zo hoopvol blij maar dan niet blij van love me do maar blij van here, there and everywhere. Die heb ik dat ook als favo samen met for no one en Eleanor. Heerlijke songs. Toch een goed album.

Ik vind trouwens Tomorrow Never Knows het allerbeste wat ze brachten. Werkelijk geniaal. Hoewel er natuurlijk nog heel wat andere klassenummers te vinden zijn in hun oeuvre.

Op RYM staat ze momenteel op het hoogste schavotje. Maar natuurlijk, wat is nu eenmaal het beste. Dat moet iedere individu zelf beslissen hé.

Maxwell's silver hammer en oh darling vind ik juist geweldig. Terug naar de roots. Vooral Oh Darling is gaaf. Mindere kwaliteit?. Over de compositie kun je niets zeggen. Het is met veel bezieling gezongen en Paul laat zich helemaal gaan. Dat het je smaak niet is, is iets anders.

Daar heb je helemaal gelijk in, musician.De beoordeling kan idd beinvloed zijn zijn door de herinnering aan de aankoop en de daarmee samenhangende euforie daaromtrent. Maar ik wil het woordje "kan" uit de vorige zin nog even benadrukken. Het is echt niet zo dat alles wat later, per difinitie, beter was. Maar je raakt hier wel een interessant punt aan. Muziekbeleving wordt door velen anders beleeft, zeker tegenwoordig. Aan muziek uit de sixties en seventies kleven nou eenmaal zoveel nostalgische gevoelens, herinneringen op allerlei gebied vast Zeker als je ouder wordt en minder toekomst hebt kijk je graag terug naar het verleden en was die tijd nou eenmaal een een verdomd leuke tijd met al zijn veranderingen. Alles speelt dus mee met de beoordeling. Bij Revolver durfden de Beatles te gaan experimeteren. En met die, opgedane, ervaringen werden de volgende albums opgenomen. En dan komt na al voorafgaande ook het woordje "smaak" weer eens om de hoek kijken. Tja en met de de gratie van de verschillende meningen proberen mensen bij MuMe elkaar te overtuigen van "hun gelijk" Ik vind het overigens heel interessant om te lezen hoe jongeren nu bezig zijn The Beatles aan het "ontdekken" zijn. Los van alle nostalgie en met het inzicht en denkwijze van tegenwoordig.

The Beatles zijn een van de populairste en invloedrijkste popbands aller tijden (al valt over dat laatste natuurlijk te twisten). Nou geef ik daar niet veel om, om invloed en populariteit, als de muziek maar goed is. Dit zevende (als ik goed heb geteld) album van de Fab Four is voor mij hun hoogtepunt, en daarmee een bijna perfect popalbum. De kunst van het maken van maximaal drie minuten durende popliedjes kwam op dit album tot zijn hoogtepunt. McCartney, Lennon, Harrison, alledrie zijn ze briljant bezig, en voor mij is dit zo'n geweldig geheel. Ik zet het ook heel snel op, het duurt maar 35 minuten.

Harrison wordt steeds meer ruimte gegeven door de andere Beatles en op dit album heeft hij zelfs de openingstrack gekregen, om het zo maar te zeggen. Taxman doet een beetje aan Batman denken. Maar het is een geweldige opener, George zingt prima, fijn gitaarspel, en verder is het een lekker meezingbaar, catchy liedje. Erg fijn, niks mis mee.

Dan krijgen we al meteen een hoogtepunt: Eleanor Rigby! Prachtig liedje, mooi vioolspel, mooi gezongen, en voor de verandering ook een tekst die ik wel aardig vind. Meestal boeien de teksten me bij The Beatles niet zo. Maar verder is het ook gewoon een prachtig liedje, een top composite van McCartney, jammer dat het zo snel voorbij is.

En dan weer een typisch Lennon-liedje. Je hoort hier ook al lichtjes het begin van de psychedelische Beatles (wat later op het album meer terugkomt). Prima liedje, niks op aan te merken.

En dan nog en hoogtepunt. Hier hoor je nog meer psychedelica. En vanwege het geweldige sitarspel, en de percussie een geweldig nummer! Als die percussie erin komt, geweldig moment!

En waar het vorige liedje typisch Harrison was, is Here, There and Everywhere typisch McCartney. Je hoort echt duidelijk de verschillende stijlen van de Beatles. Dit is echt weer zo'n zoetsappig liedje, wat voor mij net op het randje zit. Maar wel aan de goede kant. Ik vind het dus een mooi popliedje.

Dan toch duidelijk het minste nummer van het album, maar voor mij hoort het toch echt bij het album. Sowieso hoort er op elk album een Ringo-liedje te staan, en al heb ik niet zoveel met zijn zang, ik heb er wel vrede mee. Zonder een Ringo-liedje is het toch niet helemaal compleet. Dit is dan wel een niemendalletje, maar toch een vrolijke meezinger. Ik moet het niet te vaak horen, maar zo af en toe is dit toch wel erg leuk, moet ik eerlijk zeggen. En wat ook geweldig is: "hou ze tegen, hou ze tegen". Luister maar goed in het middenstuk.

She Said She Said is toch ook wel een heel goed nummer. Ik kan niet uitleggen waarom. Lennon is sowieso mijn favoriete zanger, fijn gitaarspel op de achtergrond, en verder gewoon een heel leuk liedje. Met Good Day Sunshine moet ik altijd meezingen, daar kan ik niks aan doen. Heel erg catchy dus. Ook leuk, die handclaps die er later in het liedje inkomen. Ze vallen niet op, maar voegen wel echt wat toe.

And Your Bird Can Sing is ook echt geweldig, zeker een hoogtepunt. Dit nummer heeft alles, het is heerlijk catchy en meezingbaar, het is onmogelijk om er bij stil bij te blijven zitten, lekker gitaarspel, goede zang. Super!

En meteen een hoogtepunt eracheraan, een van de allermooiste McCartney-liedjes. Ik denk wel de mooiste, terwijl ik vroeger Eleanor Rigby mooier vond. Prachtige melodie. Practhig gezongen. Prachtige blazersolo. Ook een mooie tekst trouwens!

Doctor Robert is een erg lekker up-tempo nummer. Ook moeilijk om stil te blijven zitten. Geweldig gitaarspel. Gewoon een heel leuk liedje.

I Want To Tell You is lekker psychedelisch. Leuke instrumentatie, en mooi gezongen door Harrison. Hij is hier echt in topvorm, op dit nummer. Heerlijk nummer. Got To Get You Into My Life is zo lekker vrolijk, feelgood, mede dankzij de blazers, maar het is ook heel vrolijk gezongen.

Tomorrow Never Knows is het absolute hoogtepunt van dit album, en ook meteen het meest psychedelische. Geweldige sfeer heeft dit nummer, de drums voegen hier echt wat toe, en de geluiden door het nummer heen zijn ook geweldig gedaan. De zang van Lennon is geweldig, en al die verschillende dingen bij elkaar maken het echt een prachtig geheel. En natuurlijk een leuk ringoisme, Tomorrow Never Knows.

Geweldig album dus, overigens ook met een geweldige hoes, en een leuke titel. 4,5*

Fantastisch album. Maar dat moet niet meer gezegd worden.

Alleen ''Here, there and Everywhere'' kan ik niet aanhoren.

Maar voor de rest, het zijn allemaal sterke nummers. Vooral Eleanor Rigby en For No One vind ik gewoon klassiekers.

Ik blijf het maar merkwaardig vinden dat dit album zo hoog gewaardeerd wordt, terwijl ik het een van de minst geslaagde Beatles-albums vind. De nummers van Harrison zijn matig tot slecht en Lennon en McCartney zijn ook niet echt op dreef. Met uitzondering van Beatles For Sale beleef ik meer plezier aan de andere platen.

The White Album viel me wat tegen, iets te lang, eens deze luisteren.

Dan is deze in orde; de helft korter!!

De paus vind deze ook het beste album

Beatles and Oasis in the Vatican's top ten classic albums | News.com.au

Ik denk dat Tomorrow Never Knows de doorslag heeft gegeven voor het Vaticaan; de beste vertolking van de eerste verzen van Genesis!

Ik heb Revolver geluisterd.... en het was geweldig! Na White Album, wat voor mij een teleurstelling was is deze een grote opluchting. Deze heeft een hele goede lengte (35 minuten) en heeft ook geen een slecht nummer. Tax Man is een geweldige opener en Eleanor Rigby komt in de buurt voor het mooiste Beatles-nummer. Yellow Submarine is leuk en is ook nog erg catchy. Voor de rest staan hier alleen maar knallers op en kan ik ook niet anders geven dan 5,0* en deze een plaats in mijn top 10 te geven (ook nog vrij hoog). Deze komt eng dicht in de buurt van Abbey Road, dus komt op een zesde plaats in mijn top 10.

Fijn dat je het mooi album vind, maar waar komt je fascinatie voor de 'lengte' van een album toch vandaan? Is dat een maatstaf voor de kwaliteit?

Nee, echt niet. Maar bij dit album is de lengte gewoon goed.

Het enige wat ik zou kunnen volgen is:
a) de beste Beatle-albums hebben een logische opbouw qua nummers...voor George Martin was een voorstander van een pittig openingsnummer (Taxman!), met wat 'lastiger nummers' middenin de elpeekanten, kant twee sterk laten openen en het album laten eindigen met een knal. Op hun eerste albums was dat een pittige rocker, voor Revolver en Pepper's was het de beurt aan Lennon's hersenspinselen.
b) ik heb zelf ook een zwak voor de perfecte popsong die maximaal drie minuten duurt!

Hoe zit het met de tracks die hier als bonustracks staan aangegeven?

Ik ben het met Don Cappucino eens dat het album echt een perfecte lengte heeft.