The National - I Am Easy to Find (2019)

So Far So Fast moet zowat het meest sensuele nummer zijn dat deze band al heeft uitgebracht. Ik associeer de muziek van The National niet per se met onder de lakens duiken, maar hier toch eventjes wel.

Het eerste album van The National sinds Alligator waar ik niet echt wild van ben.
Het kabbelt maar een beetje verder, er zitten weinig beklijvende songs tussen en de vrouwenstemmen bieden voor mij geen meerwaarde. Niet toevallig is Rylan, hun meest traditioneel nummer, de beste van de plaat.

Ik heb rustig de tijd genomen voor dit album alvorens met een oordeel te komen. The National is een van mijn favoriete bands en daar doe je dan toch iets meer moeite voor dan voor de gemiddelde artiest. Mijn eerste indruk was ook niet erg positief, zoals zo velen voor mij al kenbaar maakten. Maar langzaam aan boog deze teleurstelling om in waardering.

De gastzangeressen vind ik een welkome toevoeging en zorgen voor dat stukje vernieuwing ten opzichte van de vorige platen, net zoals de electronica daarvoor zorgde op Sleep Well Beast. Dat betekent zeker niet dat het overal even geslaagd uitpakt. Ik vind vooral het drieluik Not in Kansas, So Far So Fast en Dust Swirls in Strange Light erg tegenvallen. Laten die eerste twee nou ook de langste nummers op de plaat zijn, wellicht speelt dat ze ook parten. Vooral Not In Kansas zou denk ik al een stuk beter zijn als het ongeveer twee minuten eerder werd afgekapt.

Mijn favoriete nummers komen pas aan het eind van de plaat. Daaraan vooraf een heleboel 4* nummers, maar pas bij Hairpin Turns veer ik echt op. Dat melancholische refrein met die piano is echt verslavend. Daarna komt Rylan die heel fijn opbouwt en dan ontaardt in een meeslepende climax. Save the best for last, want het simpele doch prachtige Light Years steelt uiteindelijk de show. Zonder deze drie nummers had ik waarschijnlijk geen 4* uitgedeeld. Alles bij elkaar toch weer een erg geslaagde plaat en dat maakt dit toch alweer de 5e voltreffer op rij (Alligator ben ik nooit echt ingekomen).

Light Years steelt inderdaad de show. Mijlenver weg, maar toch dichtbij. Een overpeinzing. Zalvend. Reinigend. Muziek is mooi als het simpel klinkt, maar niet is en dan komt de schoonheid. Eenvoudig maar waar. Zonder gene.

Sinds Boxer kan ik niet meer zo goed naar The National luisteren. Ik ben er klaar mee. En dat terwijl ik Boxer nog steeds 1 van de beste platen ooit vind. Ik werd destijds compleet weggeblazen door The National.
Ik weet niet wat het is, maar Matt's stem en de voorspelbare opbouw van de nummers boeien me simpelweg niet meer. Ook de toevoeging van de vrouwelijke stemmen doen weinig goed.

Meestal stem ik niet op albums die me weinig doen, waarom zou ik? Maar omdat Boxer zo'n meesterwerk is doet het me pijn om te constateren dat ze daarna in mijn ogen geen boeiend album meer gemaakt hebben. Ik zal met deze mening overigens geen vrienden maken hier

Onwaarschijnlijk hoe goed deze plaat is. Een kunstwerk. Hou alstublieft vol,mensen..

Dit wil ik ook onderstrepen. Vandaag nog eens in z'n geheel opgezet. Ijzerterke reeks nummers, waarvan werkelijk geen enkele seconde er een te veel is inmiddels.

Dit soort berichten vind ik toch altijd een beetje jammer om te lezen: so far so fast en not in Kansas is wat ik The National op dit punt in hun carrière wil horen doen: experimenteren zonder hun kern DNA te verliezen zoals de stream of consciousness stijl en gospel invloeden van not in kansas of de ambient outro van so far so fast. Mijns insziens 2 hoogtepunten.

De zwakkere momenten zitten wat mij betreft eerder in het begin: krijg je tussen Quiet Light en de titeltrack een hoop nummers die min of meer hetzelfde tempo hebben en met name Roman Holiday en Hey Rosey zijn niet slecht maar hadden ze misschien beter gehouden als b-kantje. Zonder die 2 wordt het album meteen ook een minder lange en taaie zit. Over het tweede deel echter geen klachten, vanaf Where is her head is er veel meer variatie en experiment, zoals wel vaker bij albums van deze band ligt het zwaartepunt naar het einde toe.

Ik kan bovenstaande reactie volgen. Die 3 nummers na elkaar zijn experimenteler en absolute hoogtepunten. Maar Hey Rosie is dan weer pakkend.

Zo is het maar net, en als klap op de vuurpijl is meneer de drummer op dreef als in z’n beste Boxer dagen. Zonder die man zou deze band wat mij betreft z’n absolute klasse en karakter nooit hebben gehad.

Voor mijn gevoel is dit het minste album van The National dusver. Al kan het ook goed zijn dat mijn smaak veranderd is. Ik merk dat ik ook weinig terug keer naar het oude werk van de band. In het begin van mijn 20'er jaren was ik werkelijk verslaafd aan de albums van The National, maar ik merk dat het me steeds minder doet. Dat wil niet zeggen dat de muziek slecht is, allleen denk ik dat het niet meer echt aan mij besteed is (op een paar nummers na).

Wat ik ook merk is dat sinds een aantal jaar steeds meer electronica aan te pas komt in het werk van de mannen. Dit is ook veel te horen is in hun "side projects". Wat toch voor mij een beetje "hit or miss" is. Dit creeert voor mij af en toe een dissonant gevoel, waar ik vaak niet zo veel mee kan.

overmars89 daar kan ik me in vinden ik mis steeds de stem van Matt Berninger en krijg dan weer heimwee naar hun Boxer, High Violet, Trouble Will Find Me, Sleep well Beast etc...
Maar ik moet het nog veel vaker luisteren om echt te kunnen oordelen..

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (inschrijven kan hier):

Terwijl Danielle Haim het nieuwe album van Vampire Weekend kleur geeft, pakt The National het radicaler aan: voor hun achtste album liet de band niet één, maar een leger vrouwen aanrukken. Dat is best even wennen. Matt Berninger weet mij sinds het indrukwekkende Boxer (2007) al te raken met zijn diepe bariton. Zijn de samenwerkingen met al die zangeressen - van Gail Ann Dorsey, Lisa Hannigan tot Sharon Van Etten - wel nodig? Voegt die vrouwenstem halverwege opener You Had Your Soul With You bijvoorbeeld wat toe?

Nu, na bijna twee weken, luidt het antwoord nog niet volmondig ja. De gastbijdragen voelen minder natuurlijk dan de prachtige duetten die Nick Cave met vrouwen op zijn naam heeft staan. Dat neemt niet weg dat dit album een handvol nummers bevat die zich moeiteloos kunnen meten met het beste werk van The National: Quiet Light, Rylan, Light Years en vooral het lange, bloedmooie Not in Kanses, dat citeert uit een 25 jaar oud nummer en genoeg memorabele tekstregels bevat. Neem:

First Testament was really great / The sequel was incredible / Like the Godfathers or the first two Strokes

De rest van de plaat heeft net wat meer luisterbeurten nodig. Pas dan valt op hoe knap The Pull Of You in elkaar steekt, Bryan Devendorf met zijn drumwerk de muziek altijd spannend houdt en val je alsnog voor de vrouwenstemmen. Wie de tijd neemt voor het niet altijd makkelijke I Am Easy To Find wordt rijkelijk beloond.

Zingt anders gewoon de lead vocalen op 75% van de nummers hier hoor.

Wauw, weet je misschien ook hoe dat 'zit', met die (nogal duidelijke) verwijzing naar Noble Experiment?

Wat een goede plaat! Ik ben heel enthousiast over dit album. Onlangs nog de volledige discografie doorgenomen en het viel mij toch op hoe weinig Sleep Well Beast me doet. Dan vind ik deze zeker een stap vooruit.
De opmerking over de nummers 10 t.e.m. 12 kan ik wel begrijpen. Goeie nummers, zeker en vast, maar het is wat jammer dat ze direct na elkaar komen. Het zorgt toch wat voor een dip, terwijl ze afzonderlijk wel heel goed werken. Not In Kansas is top. Andere favorieten zijn voorlopig The Pull Of You, Where Is Her Head en Rylan.

Hoe deze prachtplaat onder de 3.80 kan zakken...

Ik vind het allemaal wel mooi maar het is me ook te rustig of te dromerig...
Iets van wikken en wegen..

Wat een schande!

Ik heb mijn stem zojuist veranderd van 3.5 naar 4 * en hij staat weer keurig op 3.80. Niks meer aan doen.

Wacht maar Gretz moet nog stemmen.

Ik ook nog

Oh, die zag ik niet aan komen

Ik heb mededogen met us Greet

Eerlijk gezegd wordt dit niet mijn K*plaat van het jaar, maar langzamerhand ben ik erachter aan 't komen dat een nieuwe National beter werkt bij slapeloosheid dan een slokje wipsy. Voorheen wilden de spreeksels van de gebroeders De Boer wel helpen.

Kom, ik ga de laatste Yagya nog maar eens draaien of een aflevering van GoT kijken, alhoewel, slapeloosheid...

Ook een stukje goedkoper dan een flesje Macallan.

Ja, maar die gaat langer mee dan 63:35. Besides, de Glen Moray kost nu slechts 24,- bij G&G. Denk wel 'ns dat die Berninger vaker een neut zou moet nemen. Zijn muziek/teksten doen me te veel denken aan een ingesproken self help audio book.

Grappig, na You Had Your Soul With You verrast YouTube me met Mazzy Star - Fade Into You - 10/2/1994 - Shoreline Amphitheatre (Official) - YouTube honi soit qui mal y pense

Ik ben positief!

Juist het ingetogene bevalt mij erg goed van the National omdat hier juist onder de oppervlakte voor mijn gevoel veel meer in zit.

Het beviel me dat de zanglijnen fijn wegluisteren, maar niet echt voorspelbaar worden (wat het voor mij dus ook niet saai maakt).

Eerste luisterbeurt pas achter de rug, dus zal deze nog veel vaker op gaan zetten.
Ben benieuwd hoe deze zich ontwikkelt!

Ik ben echt een fan van de national maar dit album doet me niks er zit wat mij betreft geen gevoel in.

Maar een rapportcijfer 3? Het niveau van de muzikanten is toch niet ineens slecht?! Het is de jostiband niet.. ?