Paul McCartney - Memory Almost Full (2007)

Ik ben weer reuze benieuwd. Dat label, 1 plaat van op Mume..

Weet iemand al wat van de band eromheen? Of speelt Paul alles zelf weer in? Producer?

Paul speelt weer bijna alles zelf. De Producer is David Kahne. Volgens Paul staat er een "15-minute Abbey Road-style musical suite" op. Ik ben alvast benieuwd.

Ik ben ook erg benieuwd naar dit album Zijn vorige album Chaos & Creation in the Backyard was erg goed. Inmiddels heb ik van dit album 3 nummers gehoord, Ever Present Past, Dance Tonight en Only Mama Knows. Ever Present Past en Only Mama Knows zijn goede nummers. Aan Dance Tonight moet ik even wennen.

Overigens over wat Wolf hierboven schrijft, schijnt het inderdaad dat er een soort Abbey Road medley op het album staat, maar ik had ergens gelezen dat het de laatste paar nummers zijn die als medley in elkaar overlopen. We zullen het straks horen wat het is geworden

Ik ben zeer benieuwd naar de cd !

Al de nummers die ik tot zover gehoort heb klinken geweldig.
Paul zit vogens mij in een zeer creatieve periode. Ongeloofelijk maar waar voor iemand die bijna 65 jaar is.
De cd verschijnt ook als special edition met 3 bonus tracks en een dvd en elke song apart besproken door Paul.

Sinds Flaming Pie heeft Paul alleen maar goede platen gemaakt. Ben zeer benieuwd.

Oeh een nieuwe Paul McCartney cd, ik kan echt niet wachten om hier mijn geld aan uit te geven!

Er is inmiddels van alle nummers een VOLLEDIGE PREVIEW te beluisteren!!

Hier dus


Klinkt zeker niet verkeerd moet ik zeggen, ben benieuwd naar het eindresultaat.

Blijkbaar is de site op haar vingers getikt, want de samples zijn alweer verwijderd

niet wanneer ik inlog, de samples zijn nog steeds te beluisteren.

Een nieuwe Macca? Dat heb ik helemaal gemist!
Wel echt heel erg jammer dat-ie het zonder Nigel doet. Had toch gehoopt dat-ie een hele serie albums door hem zou laten produceren, aangezien ''Chaos..'' zo'n kunsttukje was. Of vond hij bij nader inzien Nigel toch te kritisch?

Een totaal ander geluid dan Chaos met geweldige rocker "Only mama Knows". Het minste nummer van de cd is dance tonight. McCartney leert het nooit om telkens de verkeerde song als single uit te brengen. Bij elke draai beurt wordt hij beter en beter. Mij voorlopige favorieten zijn: Only Mama Knows(rock), Gratitude(soul in zijn stem, heerlijk), Vintage Clothes(wings!) en That was me(hoe oud is deze zanger?)
Paul blijft mij verbazen!

64!

When i get older....

De eerste lovende recensie, daar zat ik op te wachten! Nu moet ik het album ook maar zien te scoren. Alleen komt ie pas op 5 juni uit... Hoe kom jij er dan al aan? Toch niet illegaal hoop ik

P.S, mooie top 10!!

Heb MAF nu één keer geluisterd (sommige nummers wat vaker), en ben erg positief alvast.
Er zit vanalles in. De overall sound klinkt vaak ontzéttend als Tug of War. Tegelijkertijd zit er ook weer de nodige humor in (maffe stemmetjes e.d.) zoals we die van Ram gewend zijn.

Er zitten ook wat nieuwere dingen in, zoals de breakbeat onder Vintage Clothes en de robotstemmen in Feet In The Clouds... Vrij moderne vorm maar tegelijkertijd toch een vertrouwelijk Wings-sausje.
Er zitten ook wat recht-toe-recht-aan-rockers in. Zelf ben ik daar niet zo van, maar de levendige productie maakt ook die nummers interessant.

Voorlopig 4*

Na 1 luisterbeurt ben ik al verkocht, 4,5*. De genialiteit van de man druipt er weer vanaf.

Ik ben toch minder positief, de eerste 5 nummers vind ik nog ok maar daarna wordt het toch allemaal wat minder goed. Zeker in vergelijking met chaos and creation, mindere nummers, minder goede productie. Dat album was wel supergoed natuurlijk maar toch... Ik hoop dat het een groeier wordt!

Heb hem nu twee keer in z'n geheel beluistert (wel helaas in matige kwaliteit, maar goed) en ik moet zeggen dat ik het maar een hele ráre plaat vind, wat ik overigens niet perse negatief bedoel. Maar het lijkt erop dat waar Paul met Chaos&Creation overduidelijk zichzelf ten doen had gesteld een hele mooie plaat te maken en daar ook dubbel en dwars in slaagde (natuurlijk ook mede dankzij de kritische hulp van Nigel), hij met Memory Almost Full niet echt duidelijk wist wat-ie wilde, behalve dan dat het tijd werd voor nieuwe muziek. Waarschijnlijk aangeslagen en in de war van alle narigheid die hem sinds het vorige album is overkomen, kwam dit bizare werkstuk Memory Almost Full tot stand: ik zou zelfs bijna durven te stellen een schizofreen schilderijtje. Deze plaat is namelijk zéker geen meesterwerk (wat ''Chaos..'' absoluut wel was, daar mag geen twijfel over bestaan), maar hij zou zeker kunnen uitgroeien tot een soort cult-klassieker: Paul's rare bittere plaat.

Ik denk dat ik hem wel zou willen vergelijken met McCartneyII, dat is ook een plaat die verre van goed te noemen is (en ook altijd afgekraakt of voor het gemak zelfs helemaal vergeten wordt), maar door z'n onvconventionaliteit, authenticiteit en oprechtheid een véél grotere plek in m'n hart heeft dan zeer gewaardeerde platen als Tug of War, Pipes of Peace en London Town. Ik hoor ook wel dat op die platen veel betere melodieën staan, mooier zijn geproduceerd etc., maar ze doen me simpelweg vele malen minder, klinken te gewoontjes ofzo.

Samgevat: Memory Almost Full lijkt een plaat te zijn waarmee Paul lijkt te zeggen dat hij aangeslagen door zoveel verdriet even geen zin heeft iets echt goeds tot stand te brengen, maar niet goed weet wat hij daarvoor in de plaats kan stellen en daarom met een plaat komt die heel gek, maar ook heel persoonlijk en daarom toch wel heel erg bijzonder en mooi is!

Ik zie de link met McCartney II niet zo.
Ik vind MAF ook totaal geen rare plaat. Juist heel goed uitgedachte popliedjes. Een fantastische plaat, net als voorganger Chaos&Creation. Het verschil is dat dit album wat meer arrangement en dikkere productie heeft. Maar tegelijkertijd is dit album ook een stuk toegankelijker en bovendien niet zo rustig als Chaos.

Voor mij is 't een topper. Stuk voor stuk prachtig popliedjes. Voor mij staat 'ie gelijk aan Flaming Pie en Chaos&Creation. Niet niks dus!

...Enige echte misser is natuurlijk de hoes. Hoe fantasieloos...

Ik wil even zo'n beetje alles terugnemen wat ik in m'n vorige post heb geschreven. Dat was denk ik echt een heel onsamenhangend en onduidelijk stukje en ik ben het ook niet meer met alles eens wat ik toen heb gezegd (had toen de plaat toen ook alleen nog maar in vrij slechte geluidskwaliteit gehoord terwijl ik druk met andere dingen bezig was. Nu heb ik er wat meer de tijd voor genomen.). Laat ik proberen wat helderder uit te leggen wat ik van deze plaat vind:

Weasel zegt dat de plaat bestaat uit goed uitgedachte popliedjes. Dat is ook zeker zo. Met 'rare plaat' bedoelde ik dan ook niet 'experimentele plaat' ofzo. Nee, het zijn inderdaad echte goed in elkaar stekende en ook zeer toegankelijke popdeuntjes. En toch zijn ze anders, wat 'gedurfder' dan je van Paul zou verwachten vind ik. Op Chaos was dat al vaak het geval. Het einde van At The Mercy bijvoorbeeld is toch vrij onconventioneel. Het lijkt erop dat Paul het avontuurlijke en gekke van de White Album weer in zichzelf heeft ontdekt. Lange tijd was dat niet het geval en probeerde hij 'perfecte popliedjes' te schrijven op een veel 'geliktere' en 'veilige' manier'. Dit is niet automatisch negatief bedoeld. Flaming Pie bijvoorbeeld vind ik echt een geweldige plaat. Is natuurlijk ook veel minder gelikt dan wat hij bijvoorbeeld in de jaren '80 deed, maar toch kozen de liedjes een veel 'veiligere' weg dan de nummers op Chaos en Memory.

Laat ik het zo stellen: Flaming Pie was een fantastische plaat die je ook zou verwachten van een Beatle op leeftijd: geinspireerd en vakkundig en bij vlagen bedwelmend mooi, maar toch ergens ook wat oubollig en saai (want waarom zou je nog willen verrassen als je al zoveel bereikt heb). Maar op Chaos en misschien zelfs wel nóg meer op Memory klinkt Paul gewoon bijna hip! Dat is volgens mij iets wat hij echt van niemand hoeft te doen, maar ik ben er erg blij mee: zijn muziek sprankelt gewoon weer echt!

En als ik dan Chaos en Memory met elkaar vergelijk, vind ik Chaos toch stukken Beatle-achtiger met een nummer als Jenny Wren dat verwijst naar nummers als Blackbird en Yesterday of English Tea dat doet denken aan For No One. Chaos is dus een avontuurlijke plaat die ook af en toe letterlijk verwijst naar een avontuurlijke periode uit het verleden en is daarom toch best wel 'kloppend'. Maar voor mij zijn op Memory de Beatle-connotaties veel verder te zoeken. Natuurlijk, slotstuk Nod Your Head roept het overstuurde ruige van Helter Skelter in herinnering, zoals de rare bonustrack op Chaos dat ook al deed. Maar voor het grootste deel lijkt Paul op deze plaat écht nieuwe wegen te betreden (al is het goede van de Wings soms niet ver uit de buurt). Het zijn echte popsongs, maar ze zijn raar omdat je ze écht nooit eerder gehoord hebt en dat is toch wel héél bijzonder voor een artiest die zo lang bezig is.
En inderdaad briljante (en bij vlagen ook vrij originele en verrassende) arrangementen!

Ook vind ik zijn teksten opvallend sterk te noemen voor zijn doen (voor lange tijd vergreep hij zich toch nogal eens aan poesiealbum-poëzie, maar hier lijkt hij weer de inspiratie te hebben waarmee hij in vroegere tijden toch ook hele gekke, sterke, pakkende verhaaltjes wist neer te pennen). Deze teksten komen allemaal scherp en persoonlijk over.
Bij vlagen klinkt hij zelfs wat cynisch en dat is iets wat hij volgens mij écht nooit eerder gedaan heeft (toch meer John's pakkie an), maar dat zal wel te maken hebben met alle narigheid en verdriet die er de laatste tijd over hem heen moet zijn gekomen. Wel heel erg sneu, want hij was toch juist altijd de man van hoop en troost. Ja, wat heeft dat wijf hem kapot gemaakt zeg!

Ik ben uitermate enthousiast geraakt over deze plaat, ik vind hem alleen maar beter worden. En de vergelijkingen met McCartneyII sloegen inderdaad helemaal nergens op, die neem ik dus terug. McCartneyII is echt een bizarre plaat waar je maar van moet houden en Memory is dus juist heel erg toegankelijk en zou heel veel mensen kunnen aanspreken, ook niet-macca/beatle-fans. Het is gewoon niet wat je zou verwachten, maar somige van deze nummers zouden het denk ik zelfs heel goed kunnen doen op een hippe dansvloer! Er zouden ook best goede remixen van gemaakt kunnen worden.

Ja, waar Chaos vooral een heel erg mooie plaat is, is Memory vooral een heel erg 'coole' plaat. En dat hélemaal niet op een geforceerde manier, maar juist heel erg naturel en spontaan. Want Paul McCartney ís natuurlijk ook de vleesgeworden coolheil, dat was hij in de Beatles en dat is hij nog steeds. Maar door een (veel te) lange periode van vrij brave, veilige en foute muziek zou je dat gewoon bijna vergeten. Maar nee, deze plaat is gewoon hélemaal Paul McCartney (zoals hij voor altijd herinnerd verdient te worden): mooi, cool, catchy, gek en heel gevarieerd! En natuurlijk vooral heel erg geniaal.

Nou ja, excuses voor deze veel te lange post en misschien herhaal ik mezelf nogal eens en is het ook niet zo samenhangend en duidelijk als ik zou willen. Dit is gewoon een bijzondere plaat met te gekke muziek. Ik ben meer dan aangenaam verrast!

Mooi stukje Kaaasgaaf. Hoeveel sterren geef je het?

Ik merk dat ik hier weer EEUWEN achterloop, en dat nog wel voor een VOLBLOED MACCA-FAN als ik die héél zijn oeuvre in de kast heeft staan, toemmetoch !

Zal na beluistering zéker met quotatie komen !

Groetjes aan alle Macca/Beatles-fans !

Die Preview viel tegen, je kon maar 2 liedjes beluisteren, de 2 eerste !!!!!

Ja, ach, die preview... Da's niks.
Het album is al op menig torrent-site te vinden, in redelijke MP3 kwaliteit.

Vanzelfsprekend spoed ik mij 1 Juni naar de winkel (ook een trouwe fan), maar kan 't toch nooit laten om het alvast te downloaden

Dankje. Ik kom regelmatig op deze site om comments te lezen en zelf te plaatsen maar vreemd genoeg geef ik bijna nooit sterren aan platen, ik vind dat namelijk altijd zó ongelovelijk lastig. Ik denk dat deze plaat zeker wel een dikke 4 verdient. Ik vind dat vrij hoog (is toch een 8 omgerekend?), maar anderen vinden dat misschien wel wat lauw in verhouding met mijn enthousiaste stukje. Maar als ik het een 5 zou geven, dan vind ik deze plaat net zo goed als de beste albums ooit gemaakt. En dat is natuurlijk ook weer wat overdreven.

Ik heb het ook een paar keer beluisterd en ik geef het ook een 4. Het is zeker niet het allerbeste van Paul (dat blijft Ram), maar het is toch zeer sterk. Dus 4*. Favoriet: House of Wax.

Ja, ik blijf Ram ook zonder twijfel zijn ongeevenaarde solo-meesterwerk vinden!
Daarna vind ik McCartney I, Wings Wild Life, Band On The Run en Venus & Mars zijn mooiste platen (met of zonder Wings).
(Ik ken overigens lang al zijn platen nog niet hoor, maar wel een groot deel)
Met zijn jaren '80-periode heb ik volgens mij niet zoveel. Maar ja, welke oudere artiest werd in die tijd niet vreselijk fout? Dat is hem moeilijk aan te rekenen, maar ik hoef het niet te horen.
Ik heb het idee dat hij sinds de jaren '90 de draad weer erg goed heeft opgepakt. Al zijn recente platen zijn volgens mij de moeite wel waard. Driving Rain ken ik vreemd genoeg nog niet (wel goeie dingen over gehoord), maar Off The Ground bijvoorbeeld vind ik een ongelofelijk fijne plaat. Wel wat zoetsappig bij vlagen, maar bevlogen.
En zoals bekend zijn Flaming Pie, Chaos&Creation en deze nieuwe plaat alledrie echt meesterwerken van uitzonderlijke kwaliteit!
Mijn favoriete nummer van het moment is That Was Me. De muziek is simpel maar doeltreffend en klinkt heel erg lekker, en de tekst raakt me echt. Ik kan me voorstellen dat het af en toe erg bevreemdend moet zijn om op een leven terug te kijken waarin zoveel is voorgevallen en je te realiseren dat dat allemaal dezelfde persoon was als die hier nu staat. Sterk onderwerp voor een onderhuidse boogiewoogie!

Niks gaat boven RAM. Natuurlijk niet. Dat is Paul's magnum opus (afgezien van de Beatles-periode natuurlijk).

Maar als absolute Paul-fan heb ik deze plaat hoog zitten. Beter dan zijn meeste 80's&90's werk.

Ohja...

HIER vind je de nieuwe videoclip van Paul, Dance Tonight!!!