Paul McCartney - Memory Almost Full (2007)

Je hebt gelijk. Daar begin zijn opmars terug naar topkwaliteit.

De titel memory almost full slaat op de inhoud van een aantal songs waarin paul terug kijkt op zijn leven:
Ever present past
Only mama knows
You tell me
Gratitude
That was me
Feet in the clouds

En naar de toekomst:
End of the end
in private
Why so blue

van de tekst van House of wax snapt ik helemaal niks. Wie kan me dat nummer uitleggen? Ik vind het wel een van de beste van de cd.

Dit blijft toch één van Macca's betere platen, echt wel. En hij is een bezig baasje, gezien zijn privéleed in zijn tweede (mislukte) huwelijk zou het me niet verbazen dat ie heel kortelings weer met nieuw werk afkomt.
Hij is nu 66, een magische leeftijd. Ik mag hopen dat hij weer inspiratie ten over heeft om de krachttoer van zijn twee laatste studioplaten te herhalen, ik kijk er vast naar uit.

Mijn favoriet bestaat hier uit de meesterlijke trilogie Feet in The Clouds-House Of Wax-End Of The End, meesterlijk gewoon!

Ik ben niet zo'n fan van Paul zijn muziek, maar ik waardeer de beste man wel en ik moet eerlijk zeggen dat hij een prachtig werkje heeft afgeleverd; zo eerlijk zal ik wel zijn.

Na Memory almost full (en een kort kijkje in het Beatles vs Stones forum op MuMe) durf ik het nu met een gerust hart te schrijven: het solo-oeuvre van Paul McCartney is beter dan het gehele werk van de Beatles. Ik wilde het eerder schrijven, maar Chaos and creation........... die ik veel minder vind dan Memory, heeft mij er toen nog even van weerhouden. Memory almost full rockt, heeft fantastische muzieklijnen, puntige ballads en een geweldige finale. En dat allemaal in een zonovergoten en onvervalste McCartney stijl. Memory almost full overstijgt niet alleen het gemiddelde Beatleswerk maar weet ook uit te stijgen boven een cd als Band on the run. Het is een ongehoorde prestatie. En ik geef toe, dat Beatles oeuvre en Band on the run, de meesten van ons zeulen dat al hun hele leven mee. Maar op een gegeven ogenblik moet je kunnen zeggen: ik heb nu toch iets gehoord van dezelfde artiest, 35 of 45 jaar later, dat beter is, niets aan te doen.

Nou, nou, nou beter dan The Beatles? Dat is toch wel erg overdreven hoor, ik geef toe Paul's solo werk is enorm ondergewaardeerd. Memory Allmost Full is een geweldige plaat maar het is(op enkele uitzondering, Mr. Bellamy en Only Mamma Knows) nergens beter dan het gemiddelde werk van The Beatles.

Discussie "Macca beter dan The Beatles?" verplaatst naar Paul McCartney

Ik vind het een fantastische plaat. That Was Me is mijn favoriet. Heerlijke baslijn in dat nummer.

Over een maand de nieuwe Fireman; het zou best 'ns kunnen dat die schijf het predicaat "McCartney-meesterwerk" gaat krijgen!

Sinds Flaming Pie heeft Macca zijn oude nivo weer terug en krijgt hij eindelijk de waardering die hij moet hebben.

Ook dit album barst weer van de juweeltjes: Only Mama Knows, Mr. Bellamy, Dance Tonight, Vintage Clothes ... need I say more?

Macca heeft solo best wel aardig wat platen ongemerkt volgespeelt die het predikaat meesterwerk hebben of daar tegenaan hangen.

Memory almost full, Band on the run, Flaming pie, Ram, chaos and creation in the backyard, Tug of War en London town worden toch algemeen zeer hoog aangeslagen.

Het vuurtje van Paul McCartney gaat duidelijk niet geleidelijk uit met de jaren. Zoals zovelen hier al memoreren: vanaf Flaming Pie uit 1997 is alles top, en Memory Almost Full doet niet onder voor zijn voorgangers, en vooral Chaos & Creation vond ik al zo goed.
Apart vind ik dat elk van die albums een volkomen eigen geluid/sfeer hebben.
Zo oud te mogen worden in de muziek, met verrassend werk, terwijl hij zo gemakkelijk al op zijn lauweren had kunnen rusten: McCartney heeft niets aan waarde ingeboet na al die jaren.
4.5****

Lekker bassloopje op That was me! 3.5* als uitgangspunt...

Ijverig beestje Macca kennende - toch haast 67 lentes jong - zal hij hopelijk niet zo lang meer wachten om met een lentefrisse opvolger voor deze mooie plaat op de proppen te komen. Een erg ijverig beestje, de meest productieve van alle Stones!

Daarom ga ik deze frisse post-Beatlesplaat nog eens afdraaien zie!


PS : Zou hij nog bij Starbucks onderdak zijn???

Neem mij niet kwalijk geachte Father Mc Kenzie, maar ik heb u toch op een klein foutje betrapt. Paul was niet bij de Stones maar bij de Beatles.
Niet dat het veel uitmaakt....maar toch....Hij is tevens de componist van het liedje waaraan u uw naam ontleent.

Gisteren besteld voor €2,99 op CDWOW. Naar aanleiding van de steeds terugkerende discussie over ''oude muzikanten'' wil ik nu wel eens horen of het echt zo is dat McCartney nog steeds zo goed is. Het zal nog wel even duren voor deze in huis is, maar dan kom ik terug met mijn mening en natuurlijk een stem.

Ik ben benieuwd in ieder geval, het gemiddelde belooft veel.

Ik heb 'm net beluisterd, en na één luisterbeurt ben ik al dik tevreden met deze CD. Het waardeloze Dance Tonight geeft nog een wat valse start, maar verder is alleen Mr. Bellamy een misser. In eerste instantie had ik zoiets van ''die stem herken ik helemaal niet meer'', maar twee nummers verder was het duidelijk dat dit McCartney is. Ik hoor hier niets wat lijkt op 'teren op oude roem'.
Een aanrader!

Voor nu begin ik voorzichtig, 3.5*, maar ik denk dat deze een grote kans maakt op een verhoging naar 4*. Zal hem de komende dagen nog eens opleggen.

Mr. Bellamy een misser Stijn?

Het beste nummer van het album

Het waardeloze dance tonight??
Best een ongecompliceerd lekker vrolijk openingsnummer vind ik dat.
De rest van de plaat is wel wat minder lichtvoetig.

Waarom denk je dat dit teken erbij staat; cynisme, my dear, puur cynisme.
Dat is hetzelfde als het gevatte antwoord op een domme vraag van een journalist, kort na het splitten van The Beatles, met de vraag aan Linda Eastman (McCartney) - "Who is your favourite Beatle?", waarop Linda zéér gevat en doodleuk antwoordde "Mick Jagger".

Ik dacht dat het OVERDUIDELIJK was, ik weet heus wel dat de Polle bij Gerry & The Pacemakers zat, zulle

Of dat John Lennon tijdens zijn One to One concert uit 1972 Mother aankondigde als: This is one of the song Í've made since I left the Rolling Stones.

Die had ik nog niet gehoord, maar inderdaad, precies hetzelfde, erg leuk als zo'n ster zoiets onnozels zegt of antwoordt.

Hoi Father mc Kenzie:
Dat dat van Paul mc Cartney bij de Stones een grapjevan je was was snapte ik natuurlijk ook wel. Mijn reactie was natuurlijk een vervolg op jouw grapje.

Maar dat ik Dance Tonight op deze cd een leuk nummer vind is geen grapje

Dat vin ik ook, ik vind hier trouwens behalve Nod You Head niets zwak op. Maar de plaat gewoon laten eindigen met End Of The End was véél leuker geweest...

Het is ook prachtig nummer als laatste nummer op een crematie. Luister maar eens naar tekst!!!

Onvoorstelbaar., inderdaad Mr Bellamy is een van McCartney's meesterwerken. Vind ik.

Tja, ik zie het nu ook bij de statistieken. De twee populairste nummers vind ik net de missers.... Apart.

Stijn, ik vind Dance Tonight een ontzettend goed in elkaar zittende song, van gelijkbaar hoog niveau als Coming Up of Goodnight Tonight, echt wel. Kom je nog wel achter. Het lijkt wel simpel, maar het is gewoon alweer Macca-geniaal.

Maar mijn favo's op dit album is het drieluik Feet in the Clouds-House of Wax (machtig gitaarwerk!) en het huiveringwekkend End of The End.

Ik vind enkel Nod Your Head een regelrechte anti-climax op een verder ontzettend sterk album.

Macca was al 65 toen hij dit prachtalbum uitbracht, il faut le faire!

En ik hoop dat hij nu vlug met een nieuwe plaat tevoorschijn komt, ik krijg nooit genoeg van de Heer McCartney, wat aan mijn avatar ook wel een béétje te zien is. Neil Young blijf ik uiteraard ook ontzettend bewonderen, daar niet van.

Patrick, het lijkt niet alleen simpel, ik heb de tablatuur erop nageslagen en het is ook daadwerkelijk erg simpel. Niet dat dat erg is, nee dat beweer ik niet. Bij dit soort liedjes is het de bedoeling om 'catchy' te zijn, dat het in je hoofd blijft rondswingen.

Het probleem is dat het mij gewoon niet 'catcht'. Die hoge uithaal vind ik ook vreselijk, tja...

Ik begin al wel wat meer met Mr. Bellamy te krijgen denk ik.

Hopelijk toch niet i.v.m. het laatste album...
Misschien kan je Chaos And Creation In The Backyard meer waarderen. Dat is persoonlijk 1 van mijn favoriete albums van Paul McCartney.

Ondanks af en toe een catchy miskleun moet ik toch alle lof geven aan Macca. Er zijn toch weinig sing- and songwriters van begin jaren zestig die nog steeds kwalitatief hoogstaande albums kunnen schrijven. Naast Paul kan men misschien alleen Ray Davies en Bob Dylan noemen. Ik zie al weer uit naar een volgende plaat...