Paul McCartney - Memory Almost Full (2007)

http://www8.cd-wow.nl/searchresults_cd.php?searchfield=paul+mccartney


Ben 'm aan het pindakazen (Paul koop ik uiteindelijk toch wel, hoor).
Ik heb net dus via deze site die nieuwe single/video gezien: Leuke clip, oubollige single (beetje in de kinderlijke trant van een We All Stand Together, maar niet zo vreselijk natuurlijk).

Memory Almost Full is weer een meesterwerk van Macca, dat zich kan meten met het vorige album Chaos & Creation in The Backyard, Faming Pie het het Wings album Band on the Run.

De enige nummers die ik vind tegenvallen zijn Gratitude en Feet in the Clouds. Voor de rest staan er eigenlijk geen missers op. Persoonlijke favorieten: Ever Present Past, Only Mama Knows (het beste nummer van het album), You Tell Me, Mr Bellamy, House of Wax en The End of the End. Op de bonus CD die bij de Deluxe Limited Edition zit staan naast een interview 3 bonus tracks, waarvan de instrumental In Private en Why So Blue zeker het luisteren waard zijn.

Top album. McCartney bewijst dat hij op bijna 65 jarige leeftijd nog altijd een top plaat kan maken

4,5

Top album van Paul Mccartney. Dit mij erg denken aan platen als London Town en Venus And Mars. Memory Almost Full komt trouwens op nr. 1 binnen in de Billboard Top 200.

Door deze vent beland Rihanna niet op nummer 1 in de Amerikaanse album charts, hij heeft het dus goed voor mekaar

Laten we Paul nog maar eens huldigen!

Paul mag zeker gehuldigd worden!!!!

Heb dit album donderdag aangeschaft in de deluxe twee cd editie en hij was al het geld volledig waard. Wat een plaat weer zeg! Na Chaos And Creations flikt hij het gewoon nog een keer om een prachtig album te maken! Ik heb na 7 luisterbeurten nog niet echt favorieten, maar wel valt gelijk op dat Dance Tonight een zeer hitgevoelig plaatje is dat direct lekker in het gehoor ligt. Wederom petje af voor McCartney!!!

4.5*

Zit muzikaal inderdaad erg dicht tegen die mooie Wings platen aan te schuren!

Prachtig album; Ho use of Wax, End of the End...

Album is geniaal
Toch zou paul een tekstenschrijver moeten inhuren..

Waarom?
Ik vind de teksten op dit album juist wel sterk.
Het klinkt misschien niet allemaal heel erg 'diep', maar dat hoeft toch ook niet altijd in de popmuziek?
McCartney is natuurlijk nooit een 'held der intellectuelen' geweest, zoals John Lennon, Bob Dylan of Jim Morrison en hij heeft dat volgens mij ook nooit nagestreeft. Toch is hij wel degelijk een pop-poeet. Kijk maar naar een tekst als Eleanor Rigby. Paul is goed in het schrijven van simpele, gekke, mooie verhaaltjes die perfect passen bij de muziek. Dat doet hij ook weer op het nieuwe album, zoals in Mr Bellamy. (Dat mij erg doet denken aan Maxwell's Silver Hamer).

Ik vind dat Paul wel bij de grootmeesters mag gerekend worden
Zo is die ene regel van 'The End' briljant.

And in the end
The love you take
Is equal to the love
You make

Ik vind het één van de beste zinnen ooit die in de popwereld gebruikt is. Ook de teksten van For no one, Here There And Everywhere, Mother Nature's Son, enz... vind ik zeer sterk.

Maar Paul is zeker niet dé allerbeste qua teksten schrijven. Hij is de meester in het schrijven van simpele, maar geniale popmelodieën. Ik heb nog niemand gehoord die hem heeft geëvenaard. Misschien komt alleen Brian Wilson in de buurt.

Macca valt hier na het toch wel redelijk sterke "chaos & creation" helaas wat terug.

Normaal gezien haalt hij op automatische piloot nog een redelijk niveau, maar zelfs voor de fans is deze plaat nauwelijks meer dan een portie hap-slik-weg-pindakaas.

2 sterren

Misschien moet je 'm vaker dan 1 keer luisteren

Je kunt 'm niet goed vinden, dat is smaak.. Maar voor Macca-fans is dit een smulplaat, geen twijfel mogelijk. Het past perfect in Macca's solostraatje en staat vol nummers van hoog niveau.

Ik vind hem voorlopig zelfs minder dan driving rain en al zeker niet van het niveau flaming pie. Chaos heb ik nog niet gehoord

Wat een ongelooflijk saaie middle of the road muziek is dit zeg.
Ik kan geen hoogtepunt ontdekken. Dit is alleen voor verstokte McCartney fans.

2*

Ik vreesde al het een en ander toen Sir Paul laatst bij 'Later' het openingsnummer van deze cd speelde.
Nu, na een aantal malen te hebben beluisterd is het een "weer niet" voor mij.
Vakmanschap is niet voldoende.
Het boeit me niet.

Inmiddels +- 10 keer geluisterd en wederom een zeer sterk album van Macca. 1e luisterbeurt was nog wennen, maar inmiddels kan ik van elk nummer genieten. Tussen al die garagerock is een plaat vol ambachtelijke songs met ingenieuze songstructuren (wat dit album zeker is) een ware verademing. Mccartney laat met zijn 65 jaar nog steeds zien hoe moet en geeft de jeugdige bands/artiesten (uitzonderingen daargelaten) m.i. absoluut het nakijken.
Opvallend: ik ben schijnbaar de enige die Feet In The Clouds als het prijsnummer van de cd ziet. Dat nummer vind ik echt geniaal, vooral vanaf minuut 2 met die prachtige samenzang! (hadden The Beach Boys niet beter gedaan)

Oef, ik ben blij dat nà het afbreekwerk van Oldfart er toch weer iemand de kwaliteiten van deze plaat ziet en vooral HOORT !

P.S. Ik heb wel een auto, maar geen garage.

En ben zéér blij dat ik dus niet naar garagerock moet luisteren, want daarvan sta ik stijf van de stress!

Mocht je toch ook stijf staan van de stress na al die garagerock kun je ook ontstressen met Compay Segundo of Buena Vista Social Club. Eén week helemaal uitnemen, en indien nog klachten van stress, kom gewoon terug naar je dokter.

Een eigenschap waarmee echt goede platen zich kenmerken is voor mij dat elke keer dat je hem opzet je weer naar een ander nummer het meest uitkijkt. Wat je het beste nummer vindt verandert dus met grote regelmaat.
En met uitzondering van House Of Wax (maar misschien komt die nog) zijn alle nummers op dit album al een keer favoriet geweest in huize Kaaasgaaf.
Feet In The Clouds is misschien wel het nummer dat het vaakst bovenaan mijn favorietenlijst staat. Je bent dus niet alleen!

En ook al hadden ze niet echt op het album gepast, die drie nummers op de bonusdisc zijn ook echt supermooi!
De ''making of'' van de nummers leuk en onderhoudend om een keer te beluisteren, had het idee dat Paul bij mij in de huiskamer zat! Wel grappig hoe hij het schrijven van zijn liedjes altijd relativeert. Ondanks dat hij de nummers afdoet als 'verhaaltjes' zoals hij ze altijd schrijft denk ik wel degelijk dat dit een heel persoonlijke (lees: 'post-heather') plaat is. Ik krijg het gevoel dat Paul verbitterd is en daar tegen vecht met feestelijke muziek, omdat hij zo niet wil zijn. De ondertoon - althans, zoals ik dat hoor - is desondanks best wel donker voor zijn doen. Een intrigerend contrast!

Wat ik alleen niet zo goed begrijp is dat de laatste nummers van de plaat worden gepresenteerd als een medley, alleen nr 8, 9 en 10 lopen toch in elkaar over? En ook vreemd dat Paul zegt dat dit de eerste keer is dat hij zoiets doet sinds Abbey Road. Blijkbaar heeft hij zijn eigen discografie niet meer zo op een rijtje, want hij deed het toch echt ook op Red Rose Speedway!

Altijd leuk, de discussie rondom een nieuwe schijf van McCartney. Meteen vergelijkingen met Abbey Road (=dodelijk) vanwege het vermoeden van een medley. Het doet mij een beetje denken aan Ram of het eerste solo-album van McCartney.
Qua kwaliteit is het eigenlijk een verhaal apart; deze meneer is een Buitencatagorie als je de geluidjes hoort in Ever Present Past of de pakkende loopjes in Vintage Clothes. Het is geen meesterwerk.
Voor McCartney-haters is er genoeg te mopperen (haperende stem, rare teksten), maar ik luister al een jaar of dertig naar 'm en hij mag van mij nog een tijdje doorgaan met het maken van muziek!

deze plaat klinkt erg lekker, ik zal deze plaat zeker meer aandacht even. En ook zeker dit topic volgen, want mcCartney geeft genoeg inspiratie om het uren over te hebben

Paul McCartney geeft zelf aan op cd 2 van dit album, dat hij een Medley wilde maken van de laatste nummers en Nod Your Head dan nog als toegift geven.

Waarom kan dat hier nou niet?

Ik vind de plaat steeds beter worden en ik heb hem nu al zo'n 20 keer beluisterd. Het grappige is dat ik uit elke periode (Beatles en solo) wel iets bespeur. Het is een vakkundig geheel die totaal niet gaat vervelen. Heerlijk hoe That Was Me naar een climax toegaat!

Gek dat in de pers de link werd gelegd met de Abbey Road-medley (wat enorm gevaarlijk is; de Moeder van Alle Medleys), terwijl McCartney op de laatste track van Band on the Run ook al zoiets heeft gedaan. Overigens vind ik het op Memory Almost Full meer songs die op elkaar aansluiten, ik had het wel grappig gevonden als er half-affe deuntjes tussen hadden gezeten a la Uncle Albert/Admiral Halsey

En dan nogmaals: het zijn maar 3 nummers die op elkaar aansluiten. En hij heeft het vaker gedaan sinds Abbey Road (wat hij zelf ook zegt)

Paul McCartney heb ik leren kennen door een duet dat hij samen had gezongen met M.Jackson en natuurlijk The Beatles. Vond zijn stem best mooi, en heb dit album maar gehaald.

Eerste paar nummers beluisterd en zijn best wel zwingend. Ga dit zeker nog eens beluisteren

Ik twijfel nog een beetje over deze plaat. Ik ben een enorm Beatles-fan, maar ik heb alleen Macca's eerste solo-album in de kast staan. Maar alles wat ik van dit album gehoord heb klinkt weer lekker aanstekelijk. Misschien ga ik hem wel halen...

Ik begrijp niet echt dat iemand die zich Beatlesfan noemt gewoon gestopt is daar waar de band stopte; in 1970.

Ik heb zowat alles van de 4 Beatles (ook van Ringo Starr, absoluut) wat ze solo hebben uitgegeven, en ik verzeker je dat daar ook een schat aan mooie muziek tussenzit.
Al is niet alles even urgent natuurlijk.

Nouja, ik heb de Beatles zelf slechts een driekwart jaar geleden 'ontdekt' (jaja, shame on me) dus daar was ik tot nu toe eigenlijk wel zoet mee. En ik heb het één en ander van Ringo Starr en George Harrison. Aan onze Macca ben ik (op die ene plaat na dan) eigenlijk nog niet echt begonnen.