Vampire Weekend - Father of the Bride (2019)

Wat een wereldnummer is Sympathy. Ook Unbearably White en Flower Moon gooien hoge ogen hier. Opzich waardeer ik het wisselende karakter van dit album wel, maar die nummers met vrouwelijke vocalen kan ik echt niet aanhoren.

Wow wat een album. Je weet bij de eerste song dat je op avontuur gaat, en dan blijkt elk nummer een avontuur op zich. Verassend in al zijn voorspelbaarheid. Prachtig hoe deze band de magie van "dat eerste album" weet te herhalen, te overtreffen zelfs? Die piano, love it.

Een kleine 4****. Het is niet overal even dwingend en pakkend. Maar het album ademt wel weer een inventieve frisheid en sprankeling. De plaat opent erg sterk (de eerste twee tracks). Hier en daar zijn de songs wat schetsmatig. Net geen 4, maar te goed voor een gemiddelde 3,5. De gunfactor doet overhellen naar een 4. Beloning voor de durfen moed om deze plaat te maken.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (inschrijven kan hier):

Het nadeel van lange albums is dat nummers aan het slot wat weg kunnen vallen. Zo viel Jerusalem, New York, Berlin, de ingetogen afsluiter van het bijna een uur durende vierde album van Vampire Weekend, mij in eerste instantie amper op. Pas door deze gloedvolle uitvoering bij Jimmy Fallon ontdekte ik deze wat weggestopte parel. Wat een mooie samenzang van voorman Ezra Koenig en Danielle Haim!

Deze zangeres van popgroep Haim geeft Father of the Bride op meer plekken kleur. Neem Hold You Now, het markante duet van Haim en Koenig waarmee de plaat opent. Dit nummer wordt opgesierd door seconden lange stiltes én een sample van nota bene de soundtrack van oorlogsfilm The Thin Red Line (1999). Vrij briljant, origineel en bloedmooi. Ook het ogenschijnlijk vrolijkere duet Married in a Gold Rush (totdat je goed naar de tekst luistert) met synthpop én country-invloeden behoort naast de ijzersterke singles Harmony Hall, This Life en Sunflower tot mijn favorieten.

Net als op hun vorige platen wisselt Vampire Weekend weer als geen ander behendig tussen verschillende stijlen. Ondanks de forse lengte verveelt het gevarieerde Father of the Bride met tal van gastmuzikanten daardoor geen moment.

Geweldig interessant en supercreatief album, zo enorm knap om dat niet gekunsteld te laten klinken. Overal wat interessants te horen met uiteraard betere en mindere tracks maar vooral fijn dat die lui uberhaupt muziek maken .

Een beetje van beide werelden wat mij betreft.
Harmony Hall, This Life en Sympathy zijn goed uitgewerkte liedjes die echt heel catchy zijn.
Maar My Mistake en Married in a Gold Rush bijvoorbeeld, pakken me niet. Over het algemeen is het album creatief qua instrumentatie, maar omdat het bijna een uur duurt, wordt het op een begeven moment een beetje eentonig.

De single "This Life" vind ik bizar genoeg 1 van de minst fijne songs. Die klinkt me te veilig, iets te veel dat refreintje ook in herhaling.

Mee eens, weinig enerverend nummer. Grappig dat Koenig de song ook bijna van het album had gelaten.

Voor mij juist een hoogtepunt op een verder niet al te bijzonder album, bol van allerlei ideeën maar weinig goede songs. Dat gitaarstukje /riffje is nog typisch Vampire Weekend en heerlijk zomers.

Ik zoek juist naar vernieuwing en het atypische. Dat vind ik belangrijk in kunst en dus ook muziek. Herhalingsoefeningen vind ik saai.

Ik verkies kwaliteit toch boven kwantiteit en diversiteit.

Door vooral te willen horen wat ze vroeger al deden? Voor mij staat het vol met toffe kwalitatieve songs maar daar zijn we het oneens. Unbearably White bijvoorbeeld.

Oh toch weer een heerlijk plaatje, kan niet wachten Gretz

Wordt steeds leuker en leuker (blijf erbij dat het ietsje ingekort had kunnen worden). Maar nu ik het debuut en deze achter elkaar heb gedraaid merk ik toch wel dat dit album een stuk volwassener klinkt. Het debuut blijft wel erg lekker spontaan en fris, dat wel.

Vier keer beluisterd en dat waren vier zware uren. Niet aan mij besteed, deze vierde LP van Vampire Weekend, wat een zeikerige muziek. Waar ik de andere drie platen nog wel in de kast heb staan, gaat deze er zeker niet bijkomen. Mocht iemand toch op het idee komen mij dit album cadeau te doen, zet ik 'm misschien wel op op m'n werk, gezien de sterke associatie die ik, met name in het eerste gedeelte, krijg met kleuterliedjes.

Ik vind het in die context wel grappig dat je Roltrap naar de Maan in je Top10 hebt staan

Ik heb precies hetzelfde! Stukjes lijken steeds meer op zijn plaats te vallen.

De vorige worp van Vampire Weekend (Modern Vampires of the City) kon me niet bekoren, zeker niet in vergelijking met hun debuutplaat en met Contra. Maar met hun huidige album maken ze voor mij weer een comeback, misschien wel omdat het geluid van Father of the Bride me doet denken aan hun eerste twee albums.

Gisteren live gezien in AFAS met het accent toch wel op de nieuwe plaat, klonk top.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vampire Weekend - Father Of The Bride - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vampire Weekend - Father Of The Bride
Vampire Weekend duikt deze weken op in flink wat jaarlijstjes en ik kan na herhaalde beluistering alleen maar concluderen dat dit volkomen terecht is

Father Of The Bride werd ruim een half jaar geleden enthousiast ontvangen en is niet vergeten in de jaarlijstjes die momenteel in brede kring worden opgemaakt. Ik heb het album zelf laten liggen eerder dit jaar en dat is een blunder van jewelste. Father Of The Bride is immers een album vol geweldige popsongs en het is een album dat de zon uitbundig doet schijnen. Het zijn popsongs die je na één keer horen wilt koesteren, maar Vampire Weekend strijkt af en toe ook nog aangenaam tegen de haren in. De Amerikaanse band komt op de proppen met een uur popmuziek en het is een uur genieten.

Father Of The Bride van Vampire Weekend verscheen in het voorjaar van 2019 en is bij mij om onduidelijke redenen tussen wal en schip gevallen.

Dat is best bijzonder. Enerzijds omdat het vierde album van de Amerikaanse band dit voorjaar zeer warm werd onthaald door de critici en anderzijds omdat ik de eerste drie albums van de band hoog heb zitten en stuk voor stuk heb bejubeld op deze BLOG.

Verzachtende omstandigheid is dat het sinds het vorige album van de band, het zeer succesvolle Modern Vampires Of The City, zes jaar stil was rond Vampire Weekend, al had de comeback van de band zeker niet over aandacht te klagen.

Vampire Weekend verloor na de definitieve doorbraak met Modern Vampires Of The City een aantal leden, maar begon vorig jaar met veel enthousiasme aan een nieuw album. Father Of The Bride werd opgenomen in Californië en Japan en kon bij de release in mei zoals gezegd rekenen op zeer lovende kritieken.

De afgelopen week zag ik het album opduiken in de hoogste regionen van meerdere gerenommeerde jaarlijstjes en ben ik ook eindelijk bij de les. Father Of The Bride had eigenlijk maar één luisterbeurt nodig om me te overtuigen en sindsdien is het vierde album van Vampire Weekend alleen maar leuker en verslavender geworden.

Voorman Ezra Koenig heeft zich bij het schrijven van de songs voor het nieuwe album naar verluidt laten inspireren door Golden Hour van Kacey Musgraves; toevallig het album dat in 2018 mijn jaarlijstje aanvoerde. Ik ben er nog niet uit of ik heel veel invloeden van het album van Kacey Musgraves hoor op Father Of The Bride, maar duidelijk is wel dat het album grossiert in geweldige popsongs en hier en daar op de achtergrond een klein vleugje country opduikt.

In de openingstrack wordt een aangenaam folky liefdesliedje prachtig gezongen door aan de ene kant Ezra Koenig en aan de andere kant Danielle Haim (van de band Haim) en zorgt een bijzonder klinkend (kerk)koor voor een bijzondere twist. Veel songs op het album hebben zo’n bijzondere twist.

Ezra Koenig schudt de tijdloze popsongs op Father Of The Bride weer uit zijn mouw. Zijn stem doet me nog altijd aan Paul Simon denken en ook in de popsongs van de Amerikaanse muzikant hoor ik wel wat terug van Paul Simon. Het vierde album van Vampire Weekend staat vol met lekker in het gehoor liggende popliedjes en het zijn in veel gevallen popliedjes die je al jaren lijkt te kennen, maar ook popliedjes die in artistiek opzicht aanspreken.

Vampire Weekend heeft op Father Of The Bride lak aan genres. Het album klinkt meer dan eens als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het is een platenkast waarin de hitgevoelige popmuziek van de afgelopen decennia domineert. Het knappe van Vampire Weekend is dat het aanstekelijke en hier en daar zelfs wat lichtvoetige popmuziek voorziet van een eigenzinnig sausje, waardoor ook Father Of The Bride niet alleen vermaakt, maar ook de fantasie prikkelt.

De Amerikaanse band doet dit met fraaie accenten in de instrumentatie en door er altijd weer een niet verwacht genre bij te slepen. Danielle Haim verhoogt de feestvreugde in drie tracks op het album en ook R&B wonderkind Steve Lacy voegt wat extra accenten toe aan een album dat goed is voor een steeds bredere glimlach. Ik heb het album ruim een half jaar onaangeroerd gelaten, maar kan nu alleen maar concluderen dat de hoge positie in flink wat jaarlijstjes volkomen terecht is. Ik schrijf hem ook op voor mijn lijstje. Erwin Zijleman

Het duurde even voordat de nieuwe Vampire Weekend in mijn systeem zat. Hun vorige album is wellicht mijn favoriete plaat van de laatste tien jaar, dus dat is altijd lastig opvolgen. Het is bovendien nogal een bulk muziek die de band ons hier voorschotelt, natuurlijk. Ik moest bij beluistering soms denken aan Jeff Tweedy, die de tweede plaat van zijn band Wilco, het dubbelalbum Being There (1996), omschreef als ‘a big, messy celebration.’ Hij was vader geworden, ging een nieuwe fase van zijn creatieve loopbaan in, en had geen zin om zich te beperken.

Ezra Koenig is ook voor het eerst vader geworden, zes jaar weggeweest, en verloor het bandlid waarmee hij de sound van de band had ontworpen. Fans als ik waren bang dat zonder Rostam Batmanglij de band aan diepgang zou inboeten, en tot op zekere hoogte was die angst terecht. Koenig vond zelf de vorige plaat ‘insular’, eiland-achtig zeg maar, en daar zit iets in. Op deze opvolger worden daarom de ramen wijd open gezet, en de wereld krijgt een dikke knuffel aangeboden. De hele indie-trukendoos wordt over 18 tracks leeg gekieperd: rare instrumenten en samples, gehop van genre naar genre, kekke features en nog veel meer van zulks.

Over dit alles ligt de ‘midas touch’ van Koenig, die in het huidige poplandschap bijna geen gelijke kent in zijn gave aanstekelijke liedjes uit zijn mouw te schudden. Echt slechte liedjes zijn er op de plaat niet te vinden, net als bij vorige platen hangt het luistergenot meer samen met je tolerantie tegen alle maniertjes van de band dan met de kwaliteit van songwriting. Voor mij persoonlijk ligt die tolerantie vrij hoog, al doet ‘We Belong Together’ mij te veel denken aan poeziealbums en The Kelly Family (dat nummer is dan weer één van de weinige nummers waar Batmanglij nog aan meewerkte, dus tot zover die theorie).

Ook grijpt de band hier meer dan op het vorige album terug op de wereldpop-succesformule uit de begindagen, wat op sommige momenten kan voelen als een stap achteruit. De melancholie en levenswijsheid die de band sinds haar studentikoze begindagen heeft opgedaan, is echter allerminst verdwenen. De teksten zijn het duidelijkste bewijs hiervan. We horen over twee geliefden die nog een laatste nacht samen hebben voordat de vrouw met iemand anders gaat trouwen. Over slangen op een plek die als eerbaar werd beschouwd. Even later neemt iemand afscheid van ene Bambina, ‘until the violence ends’. En dan zijn we nog maar bij track 3. Je moet wel heel slecht luisteren om dit als leeghoofdigheid te interpreteren.

Die melancholie vormt een apart maar boeiend contrast met het oorwurm-gehalte van de liedjes, en dat is de belangrijkste kwaliteit van Father Of The Bride. Eerlijk gezegd vind ik de plaat na een paar maanden luisteren nog steeds onderdoen voor zijn voorganger, vooral qua samenhang en doeltreffendheid. Maar de dikke knuffel die Koenig hiermee de wereld in stuurt, neem ik met plezier in ontvangst.

Een beetje het moderne White Album van The Beatles. Speelse plaat waarin ze het experiment niet schuwen. Schiet alle kanten uit zonder pakkendheid van een liedje uit het oog te verliezen.

Jaren naar uit gekeken maar inmiddels al weer in vergetelheid geraakt. Ik zag dat ik m aanvankelijk 4 sterren gaf, dat lijkt me bij nader inzien wat overdreven..

En nieuw album onderweg..
Vampire Weekend Say That Their New Album Is “Done” - stereogum.com

Ik wil beiden, en wel nú, gvd!

Filler of the Bride was een betere titel geweest